I SA/Kr 9/24

I SA/Kr 9/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-03-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-01-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas /przewodniczący sprawozdawca/
Paweł Dąbek
Piotr Głowacki
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Podatek od środków transportowych
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2016 poz 716
art. 9 ust. 1
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas (spr.) Sędziowie: WSA Paweł Dąbek WSA Piotr Głowacki po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. sp. z o.o. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 6 listopada 2023 r., nr SKO-Pod.4140-579/23 w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2018 r. skargę oddala.
Uzasadnienie
8 maja 2023 r. Burmistrz Miasta Gorlice wydał decyzję znak: FP-I. 3124.10.1.2018, w której określił H. sp. z o.o. w G. (dalej: skarżący, strona, podatnik) wysokość zobowiązania w podatku o środków transportowych za rok 2018. Organ ustalił wymiar zobowiązania w kwocie 1.314,00 zł, przyjmując jako podstawę opodatkowania pojazd marki [...] o nr rej. [...] oraz stosując stawkę podatku przewidzianą w uchwale Nr 165/XV/2015 Rady Miasta Gorlice z dnia 26 listopada 2015 r.
W odwołaniu zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 187 § 1 o.p. poprzez niezebranie i w sposób wyczerpujący nierozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz pominiecie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto, art. 120 o.p. poprzez działanie w niniejszej sprawie wbrew obowiązującym przepisom prawa, a także art. 121 o.p. to jest w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych. Strona wnosi o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
Organ pierwszej instancji w piśmie z 12 czerwca 2023 r., przesłanym do wiadomości podatnika, opisał przebieg postępowania i podjęte czynności wyjaśniające oraz ustosunkował się do zarzutów odwołania. Strona przesłała bezpośrednio do organu datowaną na dzień 16 czerwca 2023 r. replikę na wyżej opisane stanowisko.
Po zapoznaniu się ze stanowiskiem i argumentacją odwołującej się strony, Kolegium postanowieniem z 25 sierpnia 2023 r. zleciło organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienie dowodów i materiałów sprawy o kartę informacyjną spornego pojazdu ze Starostwa Powiatowego w Strzyżowie oraz danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (dalej: CEPiK), a także przeprowadzenie oględzin samochodu ciężarowego powierzonego stronie przez komornika sądowego w trakcie czynności w dniu 16 lipca 2021 r.
Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu poczyniło w sprawie następujące ustalenia: z danych CEPiK wynika, że w dniu 29 maja 2009 r. ujawniono spółkę H. sp. z o.o. jako właściciela pojazdu marki [...], model: [...], wyprodukowanego w [...] r., VIN/nr podwozia/nadwozia/ramy nr [...] i oznaczonego tablicami nr [...] . Przedsiębiorstwo nabyło sporny pojazd [...], zarejestrowany wówczas pod nr [...] , 29 maja 2009 r. od G. Spółka Akcyjna w G. W chwili nabycia spółka działała pod firmą D. Sp. z o.o., niemniej w dniu 11 lipca 2009 r. skierowała wniosek do Starostwa Powiatowego w Strzyżowie Wydziału Komunikacji, Dróg i Transportu, o zmianę danych właściciela pojazdu wskazując nową nazwę spółki H. Sp. z o.o. Fakt przerejestrowania pojazdu z nr [...] na nr rej. [...] potwierdza dokument nr [...] Starosty Gorlickiego z 28 lipca 2009 r. Przedmiotowy pojazd opisany został w CEPiK jako samochód ciężarowy skrzyniowy o dopuszczalnej masie całkowitej 12.000 kg i liczbie osi 2.
Organ podatkowy pierwszej instancji 23 lutego 2018 r. wezwał podatnika do przedłożenia deklaracji na podatek od środków transportowych. W uzasadnieniu wyjaśnił, że z treści posiadanych przez organ informacji wynika, że podatnik jest właścicielem pojazdu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych, a zatem miał obowiązek złożenia deklaracji DT-1 wraz z załącznikiem DT-l/A do 15 lutego 2018 r.
W związku z dalszym brakiem reakcji ze strony podatnika Burmistrz Miasta Gorlice postanowieniem z 13 marca 2018 r. wszczął postępowania w przedmiotowej sprawie, które zostało doręczone spółce 20 marca 2018 r.
Następnie 8 maja 2018 r. organ wydał decyzję, w której określił stronie wysokość zobowiązania z tytułu przedmiotowej daniny za 2018 r.
Rozstrzygnięcie to zostało jednak skutecznie zaskarżone do SKO, który na posiedzeniu w dniu 17 sierpnia 2018 r. uchylił je w całości, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, przede wszystkim poprzez pozyskanie danych z ewidencji pojazdów.
Organ pierwszej instancji sprawę rozpatrzył ponownie w dniu 14 maja 2021 r., znak: FP-1.3124.10.1.2018, niemniej rozstrzygnięcie to zostało ponownie skutecznie zaskarżone do Kolegium. Na posiedzeniu w dniu 19 listopada 2021 r. skład orzekający postanowił uchylić je w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując zarazem okoliczności jakie mają zostać ustalone i przeprowadzić wnioskowane przez stronę dowody. Wskazania w szczególności dotyczyły możliwość utraty własności przedmiotowego pojazdu przez Spółkę. 15 listopada 2018 r. organ wystąpił do strony o wskazanie okoliczności utraty własności pojazdu marki [...] nr rej. [...] , a w szczególności daty i trybu utraty własności oraz osoby nabywcy. Ponadto, wezwał o przedstawienie wszelkich dowodów potwierdzających takie okoliczności. W odpowiedzi datowanej na dzień 10 grudnia 2018 r. wyjaśniono, że przedsiębiorstwo nie ma dostępu do dokumentów, które bezprawnie zostały ukryte przez wskazane osoby, w tym dokumentów księgowych, a zatem strona nie ma możliwości szczegółowego określenia daty i trybu utraty własności rzeczonego pojazdu. Wyjaśniono również, że prawowici właściciele spółki H. utracili kontrolę nad nią i jej majątkiem we wrześniu 2011 r. w wyniku przestępczych działań wymienionych w piśmie osób. W wyniku wytoczonych powództw zapadło szereg wyroków. Sąd Okręgowy w Krakowie w wyroku z 24 czerwca 2014 r. (sygn. akt [...]) ustalił, że F. Limited z/s w L. na Cyprze nie nabył 7849 udziałów w spółce H. i nie jest wspólnikiem. Z kolei w wyroku z 28 sierpnia 2013 r. (sygn. akt [...] ) stwierdzono, iż nie istnieje uchwała Zgromadzenia Wspólników w sprawie zmiany w składzie zarządu. Podobną treść miało rozstrzygnięcie w sprawie [...] . Wpisy w Krajowym Rejestrze Sądowym zostały zatem zmienione, ale okazało się, że w wyniku przestępczych działań wyprowadzony został ze spółki majątek. Mienie ruchome, w tym pojazdy, zostały zbyte przez wskazaną w odpowiedzi osobę i znajdują się obecnie w spółce P. z/s w K. W sprawie przestępstw na szkodę spółki H., w tym wyprowadzenia pojazdów, toczy się śledztwo w Prokuraturze Regionalnej w Katowicach.
W tych okolicznościach sprawy zapadła zaskarżona obecnie do WSA w Krakowie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z 6 listopada 2023 r., nr: SKO-Pod.-4140-579/23, utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta Gorlice z 8 maja 2023 r. w sprawie określenia skarżącej zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2018 rok.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia SKO wskazało na podstawie jakich dowodów ustaliło nabycie przez spółkę już zarejestrowanego pojazdu. Skład orzekający wskazał także przyczyny braku dania wiary stanowisku przedsiębiorstwa odnośnie rzekomej utraty własności tego pojazdu. Wyjaśniono, że żaden z dowodów przeprowadzonych przez organy podatkowe, także tych wskazywanych przez podatnika, nie świadczy o przejściu prawa własności rzeczonego pojazdu na inny podmiot. Oświadczenia pracowników, niekwestionowane przez przedstawicieli spółki, złożone w trakcie czynności komornika sądowego w dniu 29 kwietnia 2020 r. wskazują, że sporny pojazd w ogóle nie by użytkowany w 2018 r. a więc trudno tutaj mówić, iż był w posiadaniu innych podmiotów. Przyjąć jedynie można, iż osoby reprezentujące spółkę przez pewien okres czasu, nie miały wiedzy o losach spornego środka transportowego. W żaden sposób nie świadczy to jednak o utracie prawa jego własności. Fakt braku niektórych znamion władztwa nad rzeczą, a to kluczyków, tablic rejestracyjnych, czy dokumentów, nie wykluczał jeszcze możliwości wyrejestrowania spornego pojazdu. Przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 z późn. zm. - dalej: p.r.d.) regulują nie tylko uprawnienie, ale zarazem stanowią o obowiązku wystąpienia właściciela pojazdu o wydanie wtórników dowodu rejestracyjnego czy tablic A rejestracyjnych. Spór odnośnie kontroli nad przedsiębiorstwem został sądownie rozstrzygnięty jeszcze przed 2018 rokiem. W toku postępowania podatkowego nie ustalono ani zdarzenia świadczącego o zmianie właściciela pojazdu, to jest przejścia prawa rzeczowego na inny podmiot, ani faktu wyrejestrowania tego środka transportowego, a zatem zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 w zw. z ust. 3 lub ust. 5 u.p.o.l. jest chybiony. Jeżeli spółka twierdzi, że nie była właścicielem tego pojazdu w 2018 r. powinna wskazać okoliczności, które za tym przemawiają. Brak jest potwierdzenia zarówno kradzieży, zaboru czy przywłaszczenia opodatkowanego pojazdu, jak również brak było podstaw do przyjęcia, że doszło do trwałej i zupełnej utraty posiadania tego pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności. Strona jako osoba prawna nie utraciła prawa własności do tego składnika jej majątku, a nawet trudno jest mówić o rzeczywistej utracie jego posiadania. To prawowici właściciele (wspólnicy) utracili czasowo kontrolę nad sprawami spółki, co jednak nie jest tożsame z utratą prawa własności do rzeczonego środka transportowego przez spółkę. Pojazd ten w ewidencji publicznej nadal wykazywany jest jako jej własność. Przyjąć można co najwyżej, że przez pewien czas, osoby reprezentujące podatnika nie miały wiedzy o faktycznych losach przedmiotu opodatkowania w niniejszej sprawie. Nie jest to jednak tożsame ze zbyciem pojazdu, a tym samym z wygaśnięciem obowiązku podatkowego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucono naruszenie:
1. przepisów postępowania, z uwagi na nierozpatrzenie kluczowej w sprawie kwestii, czy skarżący pozostawał w 2018 właścicielem pojazdu marki [...] o nr rej [...] , fakt zarejestrowania pojazdu na określony podmiot nie przesądza oprawie własności i co za tym idzie o obowiązku podatkowym w podatku od środków transportowych,
2. naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj.: naruszenie art. 9 ust. 5 u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą pominięciem uwzględnienia brzmienia art. 9 ust. 1 u.p.o.l., podczas gdy ustawodawca w treści art. 9 ust. 5 u.p.o.l. wprost odsyła do treści art. 9 ust. 1 u.p.o.l., zgodnie z którym obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych,
3. naruszenie art. 9 ust. 5 u.p.o.l. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i naruszenie art. 9 ust. 3 u.p.o.l. poprzez niezastosowanie skutkujące przyjęciem, że okolicznością prawotwórczą przesądzającą o ustaniu obowiązku podatkowego jest czynność wyrejestrowania pojazdu, podczas gdy zgodnie z art. 9 ust. 3 u.p.o.l. obowiązek podatkowy ciąży do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności, a więc okolicznością prawotwórczą jest przeniesienie prawa własności.
Mając na uwadze powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania, jak również zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2023r., poz. 1634, zwanej dalej: "p.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji pod względem kryterium legalności, dała podstawy do uznania, że decyzja ta jest prawidłowa, a stanowisko strony skarżącej nieuzasadnione.
Spór w przedmiotowej sprawie dotyczył ustalenia czy skarżąca spółka jest podatnikiem podatku od środków transportowych za rok 2018 r. za pojazd marki [...] o nr rej. [...] stosownie do art. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2023.70 t.j., u.p.o.l., ustawa). Zdaniem skarżącej nie, bowiem spółka nie miała tego pojazdu we faktycznym władaniu. Zdaniem organów podatkowym tak, bowiem spółka nie wykazała, że utraciła prawo własności tego pojazdu, a czasowy brak władania pojazdem nie jest okolicznością powodującą ustanie obowiązku podatkowego.
Opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe, ciągniki siodłowe i balastowe, przyczepy i naczepy oraz autobusy opisane w art. 8 u.p.o.l. Z kolei obowiązek podatkowy z ww. tytułu ciąży na osobach fizycznych i prawnych będących właścicielami środków transportowych (art. 9 ust. 1 zd. l u.p.o.l.). Podmioty takie obowiązane są: 1) składać, w terminie do dnia 15 lutego właściwemu organowi podatkowemu, deklaracje na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku; 2) odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia okoliczności mających wpływ na powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego, lub zmianę miejsca zamieszkania, lub siedziby - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych okoliczności; 3) wpłacać obliczony w deklaracji podatek od środków transportowych - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy (art. 9 ust. 6 u.p.o.l.). Zobowiązane z tytułu podatku od środków transportowych powstaje zatem w sposób opisany art. 21 § 1 pkt 1 o.p. Obowiązek podatkowy z ww. tytułu powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty (art. 9 ust. 4 u.p.o.l.).
Ustawodawca powiązał zatem powstanie (i istnienie) obowiązku podatkowego z własnością pojazdu (art. 9 ust. 1 u.p.o.l.), a nie z realizacją obowiązku rejestracyjnego. Przepis art. 9 ust. 5 u.p.o.l., dotyczy wyłącznie momentu ustania obowiązku podatkowego w sytuacji wyrejestrowania środka transportowego, czyli elementu wtórnego względem istnienia (powstania) obowiązku, o którym mowa w art. 9 ust. 1 u.p.o.l. Jednak na gruncie art. 9 ust. 1 u.p.o.l. stwierdzenie to dotyczy przeniesienia własności środka transportu i nieprzerejstrowania pojazdu, a nie niezrealizowania obowiązku wyrejestrowania pojazdu w przypadkach, w których przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wiążą wygaśnięcie obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych. Z żadnego fragmentu przepisów nie wynika, że konieczność opłacania podatku od środków transportowych uzależniona jest od użytkowania pojazdu czy też jego fizycznego posiadania. To oznacza, że okoliczność faktycznego niekorzystania z pojazdu np. ze względu na jego zezłomowanie, czy odbywanie kary pozbawienia wolności przez właściciela, wcale nie oznacza, że doszło do wygaśnięcia obowiązku podatkowego. Do tego niezbędne jest bowiem wyrejestrowanie pojazdu lub wydanie decyzji organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu (por. wyrok NSA z 10 maja 2023 r., III FSK 2055/21, LEX nr 3563879).
Jak ustalono, sporny pojazd jest zgodnie z ewidencją CEPiK własnością skarżącej spółki. Twierdzenia spółki o zaborze jej mienia, w tym spornego pojazdu, okazały się nieuzasadnione (por. pismo Prokuratury Regionalnej w Katowicach z 3.04.2023 r., materiały). Nadto spółka nie wykazała, że przedmiot opodatkowania został zbyty, wyrejestrowany lub wycofany z ruchu, co stanowiłoby o wygaśnięciu obowiązku podatkowego wobec skarżącej spółki.
Fakt zarejestrowania pojazdu na określony podmiot nie przesądza o prawie własności i co za tym idzie o obowiązku podatkowym w podatku od środków transportowych, jednak stanowi podstawę do przyjęcia domniemania prawnego, że podmiot ujawniony w ewidencji pojazdów jest właścicielem danego pojazdu i co za tym idzie, w przypadku pojazdów ciężarowych, jest podatnikiem podatku od środków transportowych. Ewidencja pojazdów, jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 o.p., stanowi bowiem dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Oczywiście domniemanie wynikające z tej ewidencji może zostać obalone (art. 194 § 3 o.p.), jednak w takim przypadku ciężar dowodu spoczywa na podatniku.
W sprawie organy podatkowe dokonały kluczowych ustaleń stanu faktycznego w związku z wymaganiami art. 9 ust. 1 u.o.p.l., a to: właściciela pojazdu (skarżąca spółka jest wpisana do CEPiK jako właściciel pojazdu i nie wykazała okoliczności przejścia prawa własności na inny podmiot lub wyrejestrowania pojazdu) oraz przedmiotu opodatkowania. Co więcej jak ustalono w toku postępowania pojazd znajdował się w posiadaniu skarżącej spółki Z protokołu wprowadzenia w posiadanie nieruchomości, która to czynność przeprowadził w dniu 16 lipca 2021 r Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Gorlicach, wynika, że na terenie nieruchomości w posiadanie której wprowadzony został H. Spółka z o o w G. znajduje się ciężarówka [...] bez tablic rejestracyjnych. Na szybie znajdowała się jednak naklejka z nr rej. [...] . To, że prawowici udziałowcy utracili kontrolę nad spółką, nie zmienia faktu, że właścicielem samochodu była spółka, jako osoba prawna. Ona także była podatnikiem.
W tych okolicznościach faktycznych i prawnych zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia prawa materialnego okazały się nietrafione.
W ocenie Sądu, nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty skargi dot. naruszenia przepisów postępowania. W okolicznościach niniejszej sprawy uprawnione jest stwierdzenie, że organy podatkowe obu instancji działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa, dokładając należytej staranności w ustaleniu stanu faktycznego oraz w zebraniu i rozpatrzeniu w sposób wyczerpujący, jak i rzetelny materiału dowodowego, zapewniając stronie czynny udział w postępowaniu i umożliwiając jej przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Dokonano oceny znaczenia i wartości zebranych dowodów, oceniając je wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy. Wbrew zarzutom strony skarżącej organy podatkowe wywiodły ze zgromadzonych dowodów prawidłowe wnioski, nie przekraczając przy tym zasady swobodnej oceny dowodów. Organy obu instancji wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy, zgodnie z zasadą przekonywania stron.
Reasumując: organy przeprowadziły wnikliwe postępowanie w przedmiotowej sprawie, zgromadziły obszerny materiał dowodowy, dający podstawę do wydania spornych decyzji, a logiczne wnioski z jego oceny zawarły w prawidłowo sporządzonych uzasadnieniach swoich orzeczeń.
W tym stanie sprawy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.