I SA/Kr 887/24

I SA/Kr 887/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-01-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Paweł Dąbek /przewodniczący/
Piotr Głowacki
Urszula Zięba /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
|Sygn. akt I SA/Kr 887/24 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 stycznia 2025 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant: starszy referent Kinga Bryk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi A.I., J.R., J.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 4 września 2024 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2018 r. skargę oddala.
Uzasadnienie
Decyzją z 16 kwietnia 2024 r. Prezydent Miasta Krakowa załatwił odmownie wniosek J. R., A. I. oraz J.1 R. o zwrot nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2018 r. Wniosek ten Podatnicy uzasadniali faktem nieotrzymania decyzji ustalającej za 2018 r. podatek od nieruchomości położonej przy ul. [...] w K. Podkreślili, że wpłaty w łącznej kwocie 110 241 zł dokonali po otrzymaniu upomnienia z 6 lutego 2024 r., jedynie w obawie przed przykrymi konsekwencjami płynącymi z braku zapłaty wskazanej w upomnieniu kwoty (np. zablokowanie rachunków bankowych), a nie w związku z decyzją ustalającą podatek od nieruchomości, gdyż decyzji takiej nie ma w obrocie prawnym. Podali także, że przedawnił się termin do wydania i dostarczenia takiej decyzji zgodnie z art. 68 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej "O.p.").
Organ I instancji odmawiając zwrotu nadpłaty uznał, że prawidłowo doręczył reprezentującemu Podatników pełnomocnikowi decyzję z 19 grudnia 2023 r. ustalającą wW. podatek od nieruchomości za 2018 r., wydaną w następstwie wyroku WSA w Krakowie z 29 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 1158/19.
Po rozpatrzeniu odwołania Podatników, decyzją z 4 września 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ odwoławczy w pierwszej kolejności odniósł się do formy rozstrzygnięcia wniosku Podatników z 25 marca 2024 r. o zwrot nadpłaty. Zaznaczył, że zwrot nadpłaty stanowi czynność materialno-techniczną. Nieokreślenie natomiast przez ustawodawcę wprost formy w jakiej ma nastąpić załatwienie sprawy, gdy między organem a stroną (stronami) powstał spór w zakresie zasadności żądania zwrotu nadpłaty, nakazuje przyjęcie domniemania wydania decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 207 § 1 O.p..
Kolegium podało następnie, że kwota, której zwrotu domagają się Skarżący stanowi w ich ocenie kwotę nienależnie zapłaconego podatku w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 O.p., gdyż decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 19 grudnia 2023 r., nr PD-01-9.3120.4.505141.2023.ANO ustalająca podatek od nieruchomości za 2018 rok nie została im doręczona przed upływem 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Ponadto Strony wskazują, że decyzja została doręczona jedynie adwokatowi, który nie był już pełnomocnikiem w tej sprawie.
W ocenie Kolegium, za skuteczne należy uznać doręczenie decyzji pełnomocnikowi Podatników. SKO podzieliło stanowisko organu I instancji, iż pełnomocnictwa szczególne, które zostały złożone przez pełnomocnika adw. W. N. wraz z odwołaniami od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 15 kwietnia 2019 r., nr PD-01-1.3120.4.316083.2019.ANO, w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za nieruchomość za 2018 r. nie wygasły na skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 29 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 1158/19, decyzji organów podatkowych. W wyniku bowiem uchylenia decyzji podatkowych przez Sąd, organ I instancji zobowiązany był do ponownego rozpoznania tej samej sprawy (tj. w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego za 2018 r.), zgodnie z oceną prawną i zaleceniami wynikającymi z wyroku Sądu oraz na podstawie zwróconych przez Sąd akt sprawy, gdzie znajdowały się pełnomocnictwa szczególne udzielone przez Skarżących wW. adwokatowi. Odnosząc się do ich treści Kolegium wskazało, że wskazany adwokat został umocowany do reprezentowania Podatników przed organami administracji publicznej we wszystkich instancjach właściwych oraz przed Wojewódzkim i Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości dla nieruchomości położonej przy ul. [...] w K. za rok 2018 r., w której w dniu 15 kwietnia 2019 r. została wydana decyzja PD-011.3120.4.316083.2019.ANO, następnie uchylona przez WSA w Krakowie. Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem Skarżących, że "wyżej wskazane orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego de facto zakończyło postępowanie pod numerem sprawy PD-01-1.3120.4.316083.2019.ANO, gdyż na jego mocy uchylono decyzję pod wyżej wskazanym numerem sprawy". Kolegium stwierdziło, że wyrok Sądu nie zakończył prowadzonego przez organ I instancji postępowania podatkowego za rok 2018. Sąd dokonał oceny prawnej oraz wskazał wytyczne, jakimi powinien kierować się organ podatkowy ponownie rozpoznając przedmiotową (tę samą) sprawę. W rozpatrywanej przez Sąd sprawie kwestią sporną było opodatkowanie nowo wybudowanego budynku przy ul. [...] w K. Z uwagi na brak możliwości przeprowadzenia dodatkowych dowodów pozwalających na ustalenie zgodnie z wytycznymi sądu, w jakiej dacie budynek spełniał warunki pozwalające na jego odbiór, złożenie zawiadomienia o zakończeniu budowy, organ I instancji nie uwzględnił ww. budynku jako przedmiotu opodatkowania w wydanej 19 grudnia 2023 r. decyzji. W ocenie SKO, kwestia posłużenia się w przez organ I instancji inną sygnaturą w wydanej decyzji dla postępowania prowadzonego w tej samej sprawie, tj. w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego za 2018 r., jest irrelewantna. Mamy bowiem do czynienia z tym samym postępowaniem w znaczeniu materialnym, tj. w sprawie ustalenia tym samym Podatnikom wysokości podatku od nieruchomości za 2018 r., w którym zostały złożone pełnomocnictwa szczególne. Pełnomocnik został umocowany do reprezentowania Podatników w sprawie PD-011.3120.4.316083.2019.ANO przed organami administracji publicznej we wszystkich instancjach właściwych oraz przed Wojewódzkim i Naczelnym Sądem Administracyjnym. Pod ww. numerem zawarte było rozstrzygnięcie w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2018. Pełnomocnictwo zostało złożone po zakończeniu postępowania przed organem I instancji decyzją z 15 kwietnia 2019 r. nr PD-011.3120.4.316083.2019.ANO, na etapie składania od niej odwołania. Kolegium zaznaczyło, że pełnomocnictwa szczególne udzielone w niniejszej sprawie upoważniały do działania we wskazanej sprawie podatkowej, jaką jest sprawa ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2018 r. Tym samym organ I instancji po zwrocie akt sprawy przez Sąd prowadził postępowanie, zapewniając czynny udział Stronom poprzez kierowanie pism procesowych do ich pełnomocnika. SKO zauważyło również, że pełnomocnikowi zostały doręczone postanowienia z 7 grudnia 2023 r. o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. Po doręczeniu ww. postanowień, do organu I instancji nie wpłynęła żadna informacja o wypowiedzeniu bądź odwołaniu pełnomocnictwa udzielonego w dniu 29 kwietnia 2019 r., pełnomocnik nie złożył też pisma, w którym zakwestionowałby skuteczność, prawidłowość doręczeń pełnomocnikowi.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 68 § 2 O.p., poprzez jego błędną wykładnię i interpretację, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego przyjęcia, iż w niniejszej sprawie, wskazany przepis znajduje zastosowanie, Kolegium wskazało, że w decyzji z 19 grudnia 2023 r. organ I instancji ustalił wysokość zobowiązania podatkowego za 2018 r. W świetle powyższego decyzją ostateczną zostało przesądzone, że zobowiązanie nie przedawniło się na dzień wydania decyzji przez organ I instancji (postępowanie nie zostało bowiem umorzone z uwagi na upływ terminu przedawnienia zobowiązania), zaś decyzja została doręczona przed końcem 2023 r., tj. została doręczona pełnomocnikowi Skarżących w dniu jej wydania - 19 grudnia 2023 r. (przed upływem terminu 5 letniego określonego w art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej).
Końcowo Kolegium wyjaśniło, dlaczego w sprawie miał zastosowanie art. 68 §2 O.p., przewidujący pięcioletni termin przedawnienia, wskazując na spóźnione złożenie przez Podatników informacji podatkowej dotyczącej opodatkowanych nieruchomości. SKO podało, że Skarżący w odwołaniu powołują się na informację podatkową złożoną dopiero 30 października 2018 r., w której przedmioty opodatkowania zostały wskazane tak jak przyjął organ I instancji w decyzji ustalającej podatek od nieruchomości. We wcześniej złożonych informacjach podatkowych w latach 2010-2012 (jak wynika z pism zawartych w aktach sprawy) Podatnicy jako grunty pozostałe wykazywali grunty o powierzchni 2626 m2, które za cały 2018 rok zostały opodatkowane wyższą stawką, tj. dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.
Kolegium stwierdziło - mając na uwadze, że organ l instancji ostateczną decyzją ustalił wysokość podatku od nieruchomości za 2018 r., przyjmując, iż na dzień wydania decyzji zobowiązanie podatkowe nie przedawniło się, a następnie doręczył ww. decyzję pełnomocnikowi Skarżących - że nie znalazło podstaw do uwzględnienia żądania zwrotu nadpłaty. Organ odwoławczy wskazał, że doręczenie pełnomocnikowi 19 grudnia 2023 r. decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za 2018 r. wywołało skutek prawny w postaci wejścia jej do obrotu prawnego.
W skierowanej do WSA w Krakowie skardze na decyzję SKO w Krakowie z 4 września 2024 r. Skarżący zarzucili:
I. Naruszenie prawa materialnego, a to:
- art. 21 § 1 pkt 2 w zw. z art. 68 § 1 O.p. poprzez ich wadliwe zastosowanie, a w konsekwencji wydanie przez organ I Instancji decyzji ustalającej wymiar podatku za 2018 rok po upływie 3-letniego terminu, przy złożonej przez Skarżących deklaracji - informacji, w odpowiednim terminie i ujawnili wszystkie dane niezbędne do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, a tym samym nieuwzględnienie przez organ II instancji, że zobowiązanie podatkowe za rok 2018 nie powstało, co uzasadnia wydanie odmownej decyzji w przedmiocie zwrotu nadpłaty.
- z ostrożności procesowej, zarzucili naruszenie art. 68 § 2 O.p. poprzez jego wadliwe zastosowanie, a które nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, jakoby Skarżący mieli złożyć deklarację, w której nie ujawnili wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, gdy tymczasem próżno szukać w treści decyzji podatkowej wskazania, o jakie "dane niezbędne do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego" chodzi, jak też które dane w złożonych przez Skarżących formularzach nie zostały ujawnione w rozumieniu przepisów prawa w sposób prawidłowy, skoro z decyzji w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 2019 roku wynika, że Skarżący złożyli formularz IN-1 "Informacja o nieruchomościach osób fizycznych" ujawniali wszelkie dane dotyczące nieruchomości, które zostały ustalone następnie w toku postępowania kontrolnego.
II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, a to:
a) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez:
- uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, a także błędną i sprzeczną z zasadami logiki ocenę, która przybrała cechy oceny dowolnej, a w konsekwencji oparcie decyzji na błędnych ustaleniach stanu faktycznego, poprzez przyjęcie, iż adwokat W. N. reprezentował Skarżących w sprawie podatku od nieruchomości za 2018 rok, podczas gdy Skarżący nie udzielili takiego pełnomocnictwa.
- nienależyte uzasadnienie faktyczne i prawne wydanej decyzji, co uniemożliwia weryfikację argumentacji organu kontrolnego - zwłaszcza brak odniesienia się co do zarzutu naruszenia art. 286 § 1 p.p.s.a. przez organ I instancji.
- poprzez nieuwzględnienie rażąco sprzecznej z art 35 § 1 k.p.a. okoliczności, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie został wydany 29 czerwca 2020 roku, co oznacza, że stał się prawomocny w dniu 6 lipca 2020 roku, zaś akta postępowania zostały zwrócone organowi podatkowemu w dniu 7 grudnia 2023 roku, tj. trzy i poł roku później.
- art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji obarczoną wadami, która to decyzja z uwagi na wymienione okoliczności organ obowiązany był uchylić i przekazać do ponownego rozpoznania.
W związku z ww. zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego go orzeczenia organu I Instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, względnie stwierdzenie nieważności zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego go orzeczenia organu I instancji w całości. Wniesiono także o zasądzenie kosztów postępowania.
Odpowiadając na skargę, SKO w Krakowie wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw.
W rozpatrywanej sprawie wpłata spornej kwoty podatku od nieruchomości za 2018 rok – co do której skierowano żądanie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty – miała miejsce w dniu 26 lutego 2024 r. Skarżący zapłacili powyższą kwotę na skutek doręczenia upomnienia, którym Prezydent Miasta Krakowa wezwał ich do zapłaty należności obejmujących podatek od nieruchomości przy u!. [...] w K. wraz z odsetkami i kosztami upomnienia, w łącznej kwocie 109.385,00 zł. Podatek ten został ustalony decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 19 grudnia 2023 roku nr PD-01
9.3120.4.505141.2023.ANO.
W ocenie Skarżących jest to kwota nienależnie zapłaconego podatku w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 O.p., gdyż decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 19 grudnia 2023r. nie została doręczona przed upływem 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy a nadto decyzja ta nie została doręczona do dnia dzisiejszego Skarżącym, a jedynie adwokatowi W. N., którego organ bezpodstawnie uznał za pełnomocnika w tej sprawie.
W ocenie organu, decyzja z dnia 19 grudnia 2023 r. ustalająca podatek od nieruchomości za 2018 rok została wydana w 2023 r. kiedy zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu jak również została doręczona ustanowionemu przez Odwołujących pełnomocnikowi adwokatowi W. N. w dniu 19 grudnia 2023 r., a zatem przed upływem terminu 5 letniego określonego w art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej.
W ocenie Sądu, w okolicznościach faktycznych sprawy za skuteczne należy uznać doręczenie decyzji pełnomocnikowi. Pełnomocnictwa szczególne, które zostały złożone przez pełnomocnika adw. W. N. wraz z odwołaniami od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 15 kwietnia 2019r. nr PD-ODl.3120.4.316083.2019.ANO w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2018 r. nie wygasły na skutek uchylenia przez WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 29 czerwca 2020 roku, sygn. akt I SA/Kr 1158/19 decyzji organów podatkowych. W wyniku bowiem uchylenia decyzji podatkowych przez Sąd, organ I instancji zobowiązany był do ponownego rozpoznania tej samej sprawy, zgodnie z oceną prawną i zaleceniami wynikającymi z wyroku Sądu oraz na podstawie zwróconych przez Sąd aktach sprawy, gdzie znajdowały się pełnomocnictwa udzielone przez Odwołujących adw. W. N.
Zgodnie z art. 286 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji kończącego postępowanie akta administracyjne sprawy zwraca się organowi administracji publicznej, załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi prawomocnego orzeczenia sądu wraz z jego uzasadnieniem i aktami sprawy. W dalszej części uzasadnienia Sąd przedstawi daty wykonania tego obowiązku w rozpoznawanej sprawie.
Jak wynika z akt administracyjnych, adwokat W. N. został umocowany do reprezentowania A. I., J.1 R. i J. R. przed organami administracji publicznej we wszystkich instancjach właściwych oraz przed Wojewódzkim i Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości dla nieruchomości położonej przy ul. [...] w K., działki nr [...], [...], [...] w obrębie [...] jednostka ewidencyjna [...] za rok 2018r., w której w dniu 15 kwietnia 2019r. została wydana decyzja PD-11.3120.4.316083.2019.ANO, następnie uchylona przez WSA w Krakowie.
Słusznie organy obydwu instancji przyjęły, iż nie można uznać, że wyżej wskazane orzeczenie WSA de facto zakończyło postępowanie pod numerem sprawy PD-01-1.3120.4.316083.2019.ANO, gdyż na jego mocy uchylono decyzję pod wyżej wskazanym numerem sprawę i dalej prowadzono postępowanie pod nowym numerem jednakże w tej samej sprawie. Sąd dokonał oceny prawnej oraz wskazał wytyczne, jakimi powinien kierować się organ podatkowy, ponownie rozpoznając sprawę podatku od nieruchomości za 2018 rok. W tej zatem sprawie została wydana decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 19 grudnia 2023r. Kwestia posłużenia się inną sygnaturą dla postępowania prowadzonego w tej samej sprawie tj. w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego za 2018 r. jest irrelewantna. Mamy bowiem do czynienia z tym samym postępowaniem w znaczeniu materialnym, tJ. w sprawie ustalenia tym samym podatnikom wysokości podatku od nieruchomości za 2018 r., w którym zostały złożone pełnomocnictwa szczególne.
Co istotne, adwokatowi W. N. zostały doręczone postanowienia z dnia 7 grudnia 2023 r. nr PD-01-9.3120.3.1964.2023.ANO o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018r. Po doręczeniu ww. postanowień do organu I instancji nie wpłynęła żadna informacja o wypowiedzeniu bądź odwołaniu pełnomocnictwa udzielonego w dniu 29 kwietnia 2019r., jak również adw. W. N. nie złożył pisma, w którym zakwestionował skuteczność, prawidłowość doręczeń pełnomocnikowi.
Zgodnie z zaleceniami WSA w Krakowie przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy podatku od nieruchomości za 2018r. organy miały rozważyć okoliczności związane z opodatkowaniem nowo wybudowanego budynku przy ul. ul. [...] w K. w szczególności; w jakiej dacie budynek spełniał warunki pozwalające na jego odbiór, kiedy złożono zawiadomienia o zakończeniu budowy itp. Organ I instancji dowodów tych nie przeprowadził z uwagi na brak części akt administracyjnych, które stanowiąc integralną część sprawy za 2017 rok, znajdowały się w NSA, który skargę kasacyjną w sprawie za rok 2017 rozstrzygnął wyrokiem z dnia 25 lipca 2023r. co spowodowało, że akta administracyjne łączne za rok 2017 i 2018 (w pełnej wersji) zostały zwrócone do organu dopiero w dniu 28 listopada 2023r. W konsekwencji – stając przed dylematem konieczności przeprowadzenia dowodów wskazanych przez sąd administracyjny w ciągu 1 miesiąca i wydania w tym czasie decyzji kończącej postępowanie a następnie jej doręczenia stronie – organ wybrał "mniejsze zło" i pominął sporny przedmiot opodatkowania (wskazany wyżej budynek) przy ustalaniu podstawy opodatkowania. Wydał zatem decyzję korzystną dla podatników jednakże nie nastąpiło to w wyniku zaakceptowania wskazywanych przez nich okoliczności i udowodnienia ich twierdzeń lecz z uwagi niemożność zrealizowania wskazań sądu administracyjnego bez naruszenia praw podatnika.
Powyższe nie pozwala zatem uznać, że podatnicy złożyli w terminie informację podatkową wskazującą prawidłowo wszystkie okoliczności związane z o[podatkowaniem posiadanych nieruchomości podatkiem od nieruchomości w 2018r.. Nie dość bowiem, że informację tę złożyli dopiero 30 października 2018r. to dodatkowo we wcześniejszych złożonych informacjach podatkowych podatnicy jako grunty pozostałe wykazywali grunty o powierzchni 2626 m, które za cały 2018 rok zostały opodatkowane wyższą stawką tj. dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Tymczasem w orzecznictwie i w piśmiennictwie przyjmuje się jednolicie, iż spóźnione złożenie deklaracji nawet o kilka dni – skutkuje możliwością wymierzenia podatku w okresie 5 lat, licząc od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ogólny trzyletni termin na wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, przewidziany w art. 68 § 1 O.p., dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy pomiędzy podatnikiem i organem podatkowym nie ma sporu co do okoliczności objętych informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Informacja ta powinna zawierać wszystkie te dane co do budynków, gruntów i statusu podatnika, które w całości, bez potrzeby jakichkolwiek dodatkowych ustaleń i wyjaśnień, mogą stanowić podstawę wydania decyzji z art. 21 § 1 pkt 2 O.p. (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 864/15). Dla ustalenia możliwości zastosowania przepisu konstruującego termin trzyletni istotne jest zatem jedynie ustalenie czy podatnik poinformował organ podatkowy o wszelkich niezbędnych danych, pozwalających na prawidłowe ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego. Jeżeli tego nie uczynił, z mocy omawianego przepisu termin do wydania decyzji ustalającej ulega przedłużenia do 5 lat (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 436/21).
W doktrynie natomiast przyjmuje się przy tym, że nieprawidłowe dane podane w deklaracji muszą dotyczyć wielkości rzutujących na wysokość zobowiązania i nie można za takie uznać braku lub błędu w danych podatnika, bądź wypełnienia jej niezgodnie z wymaganiami (por.: L. Etel, Komentarz do art. 68 O.p., (w:) Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2021). Za wadliwą w rozumieniu art. 68 § 2 pkt 2 O.p. należy natomiast uznać deklarację, w której pominięto wymagane dane lub zamieszczono dane nierzetelne z zakresu związanego z przedmiotem podatku, podstawą opodatkowania i ulgami (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 491/20). Co ważne, norma art. 68 § 2 O.p. odnosi się do całego zobowiązania podatkowego. Brak zatem możliwości jego dzielenia na część objętą unormowaniem art. 68 § 1 oraz część objętą warunkami art. 68 § 2 O.p. - Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 sierpnia 2017 r. (sygn. akt II FSK 2031/15) zwrócił w tym kontekście uwagę na konieczność powiązania dyspozycji normy zawartej w art. 68 § 2 pkt 2 O.p. z konkretnym zobowiązaniem podatkowym za dany okres, a nie jego częścią.
Podatnik powinien zatem wykazać w stosownej informacji takie dane, które umożliwią organowi podatkowemu wydanie prawidłowej decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości. Nie czyniąc tego, uniemożliwia wydanie prawidłowej decyzji. Okoliczność, iż organ podatkowy może zweryfikować dane wykazane przez podatnika w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, nie zwalnia podatnika z obowiązku prawidłowego wypełnienia informacji. To właśnie konieczność weryfikacji informacji podatnika w prowadzonym postępowaniu stanowi argument za przedłużeniem terminu przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 68 § 2 pkt 2 O.p. (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1294/20). Dysponowanie przez organ podatkowy wiedzą o faktycznym przedmiocie opodatkowania nie może zatem prowadzić do pominięcia uregulowania zawartego w art. 68 § 2 pkt 2 O.p. Wskazano w nim bowiem wyraźnie, że to zaniedbanie podatnika prowadzi do przedłużenia terminu do doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego (por.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Lu 491/20, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2023r. sygn. akt III FSK 140/23).
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.; dalej w skrócie: "u.p.o.l."), podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące m.in. właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;
Z kolei w myśl art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6.
Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, o czym stanowi art. 6 ust. 1 u.p.o.l.
Jeżeli natomiast w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, to w myśl art. 6 ust. 3 u.p.o.l. podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. W dalszej kolejności art. 6 ust. 6 u.p.o.l. formułuje wobec osób fizycznych obowiązek złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3.
W rozpoznawanej sprawie podatnicy, będący współwłaścicielami nieruchomości, obowiązku tego nie zrealizowali w terminie i w sposób wykluczający konieczność prowadzenia w tym zakresie postępowania administracyjnego.
Odnosząc się natomiast bezpośrednio do zarzutu naruszenia art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez jego błędną wykładnię i interpretację, co w konsekwencji doprowadzić miało do niewłaściwego przyjęcia, iż w niniejszej sprawie, wskazany przepis znajduje zastosowanie, to zaznaczyć trzeba iż decyzja z 19 grudnia 2023r. została doręczona przed końcem 2023 r. skutecznie ustanowionemu pełnomocnikowi Odwołujących, adwokatowi W. N. tj. przed upływem terminu 5 letniego określonego w art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej). W przypadku bowiem, gdy podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym przepisami lub gdy w złożonej w terminie deklaracji i nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie nie zostanie doręczona przed upływem 5 lat, licząc od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy (art.68 § 2 O.p.).
Jak wyżej już wspomniano, w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że 3-letni termin dla dokonania wymiaru podatku ustanowiony w art. 68 § I O.p. znajduje zastosowanie tylko wówczas, gdy podatnik w terminie złoży pełną informację podatkową pozwalającą na prawidłowe opodatkowanie. Inne podejście prowadziłoby do bezpodstawnego uprzywilejowania podatników błędnie wypełniających deklaracje od tych, którzy prawidłowo wywiązują się ze swoich obowiązków. Trafnie organ odwoławczy powołał się w tym zakresie na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 lipca 2023r. sygn. I SA/Gl 357/23.
Reasumując, w świetle powyższego nie sposób uznać, że w sprawie znajdował zastosowanie art. 68 § 1 O.p. tak jak chcą tego Skarżący. Biorąc pod uwagę powołane okoliczności w tym zaniedbania informacyjne podatników, w niniejszej sprawie zastosowanie znalazł art. 68 § 2 O.p. przewidujący pięcioletni termin przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej, który upływał z dniem 31 grudnia 2023r. Na dzień wydania decyzji tj. 19 grudnia 2023r. zobowiązanie podatkowe nie przedawniło się, a jej doręczenie skutecznie ustanowionemu w postępowaniu pełnomocnikowi (w tej samej dacie) spowodowało wejście decyzji do obrotu prawnego przed upływem terminu przedawnienia. Organy podatkowe prawidłowo oceniły, iż w sprawie nie zaistniała nadpłata podatku, której zwrotu domagali się Skarżący.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, nie dopatrzono się zatem podstaw do stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem prawa, które uzasadniałoby podważenie jej legalności. Z tego względu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), skarga została oddalona.