I SA/Kr 872/24

I SA/Kr 872/24 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-02-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jarosław Wiśniewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 6, par. 3, art. 50 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2025r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 19 sierpnia 2024r. nr SKO-Pod.-4140-517/24 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019r. postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
A.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 19 sierpnia 2024r., nr SKO-Pod.-4140-517/24 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019r.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podtrzymało stanowisko wyrażone w ww. decyzji i wniosło o oddalenie skargi.
W wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 5 grudnia 2024r., pismem z dnia 11 grudnia 2024r. wezwano skarżącego do sprecyzowania, czy przedmiotowa skarga została przez niego wniesiona imieniem własnym, czy też w imieniu Spółki S. sp. z o. o., w stosunku do której została określona wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przyjęcia, że skarga została wniesiona w imieniu Spółki.
W dniu 10 stycznia 2025r. do tut. Sądu wpłynęła odpowiedź skarżącego na ww. wezwanie, w którym wskazał, że składa skargę w imieniu własnym, a nie w imieniu Spółki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarga nie mogła zostać rozpatrzona i podlega odrzuceniu.
Sąd administracyjny w pierwszej kolejności, przed merytorycznym rozpoznaniem skargi, bada z urzędu jej dopuszczalność. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez uprawniony (legitymowany) do tego podmiot.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024r., poz. 935) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Zgodnie natomiast z art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Wspomniany art. 50 § 1 p.p.s.a. wyznacza, jako element legitymacji procesowej posiadanie "interesu prawnego" we wniesieniu skargi. Podstawę legitymacji procesowej strony (jej własnego interesu prawnego) musi stanowić przepis prawa materialnego, wskazujący na własne prawo lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać, jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (zob. np.: wyrok NSA z dnia 20 maja 2016r. I OSK 94/15, postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2011r. II FSK 2500/10 i postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 6 sierpnia 2013r. IV SA/Po 755/13; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Wskazać także należy, że kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny, podlega działalność administracji publicznej. Charakter tej kontroli determinuje zatem strukturę postępowania administracyjnego, ukształtowaną jako spór prowadzony przed sądem przez podmiot, żądający udzielenia ochrony prawnej (skarżącego) i organ administracji publicznej, którego działanie lub zaniechanie, stało się przyczyną zgłoszenia żądania udzielenia ochrony prawnej.
Postępowanie sądowoadministracyjne może być zatem uruchomione ze skutkiem merytorycznego rozpoznania skargi tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli sądu administracyjnego. Jak już wyżej wspomniano, skarżącym, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., jest podmiot, który ma interes prawny w złożeniu skargi, rozumiany, jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zakończonym aktem lub czynnością. Skarga może zatem dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej, rozumianej jako możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2008r., VI SA/Wa 1958/07, LEX Nr 463905).
Skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany, jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi (H. Knysiak-Sudyka [w:] Skarga i skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Komentarz. Orzecznictwo, wyd. V, Warszawa 2021, art. 50).
Postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Niewykazanie owego związku skutkuje tym, że podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia. Skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn, tj. innych niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 – 5a p.p.s.a., jest niedopuszczalne.
W świetle wskazanych regulacji prawnych o możliwości żądania wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym decyduje ustalenie istnienia związku o charakterze materialnym pomiędzy sytuacją faktyczną danego podmiotu a normą lub normami prawa materialnego kształtującymi sprawę administracyjną. Istotą legitymacji skargowej jest bowiem uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu organu administracji publicznej przez sąd administracyjny.
W przypadku skarżącego taki związek nie istnieje.
Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu określa wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości w odniesieniu do spółki - S. Sp. z o. o. W zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, że sprawa dotyczy wymiaru podatku od nieruchomości, ma zatem charakter wymiaru daniny dla podmiotu, który nadal figuruje w rejestrze przedsiębiorców KRS, ciąży na nim obowiązek z tytułu samoistnego posiadania lokalu, stanowiącego własność jednostki samorządu terytorialnego, a zarazem podmiot ten nie dokonał wymaganego prawem samookreślenia.
Na marginesie Sąd zauważa, że w przedmiotowej sprawie, w wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 5 grudnia 2024r., pismem z dnia 11 grudnia 2024r. wezwano skarżącego do sprecyzowania, czy przedmiotowa skarga została przez niego wniesiona imieniem własnym, czy też w imieniu Spółki S. sp. z o. o., w stosunku do której została określona wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przyjęcia, że skarga została wniesiona w imieniu Spółki. W dniu 10 stycznia 2025r. do tut. Sądu wpłynęła odpowiedź skarżącego na ww. wezwanie, w którym wskazał, że składa skargę w imieniu własnym, a nie w imieniu Spółki.
Wbrew temu, co zdaje się rozumieć skarżący, zaskarżona decyzja dotyczy wymiaru podatku od nieruchomości, a nie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, określa zatem obowiązek Spółki w zakresie uiszczenia podatku od nieruchomości. Doręczenie decyzji nastąpiło w trybie art. 151a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 2383 ze zm., dalej: "o.p.)., zgodnie z którym jeżeli podany przez osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej adres jej siedziby nie istnieje, został wykreślony z rejestru lub jest niezgodny z odpowiednim rejestrem i nie można ustalić miejsca prowadzenia działalności, pismo doręcza się osobie fizycznej upoważnionej do reprezentowania adresata, także wtedy gdy reprezentacja ma charakter łączny z innymi osobami (§1). W razie niemożności ustalenia adresu osoby fizycznej upoważnionej do reprezentowania adresata, pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia (§2). O podstawach takiego doręczenia skarżący uzyskał informację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również z jej rozdzielnika. Miał zatem wiedzę, dlaczego organ kierował na jego adres decyzję, której adresatem była Spółka, której prezesem skarżący pozostawał w dacie wydawania decyzji.
Podkreślenia wymaga, że samo doręczenie decyzji skarżącemu, uprawnionemu do jej odbioru na podstawie art. 151a § 1 o.p. nie rodzi po jego stronie indywidualnego interesu prawnego, warunkującego dopuszczalność zaskarżenia kwestionowanej decyzji.
W rezultacie stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie określa praw i obowiązków skarżącego, tym samym nie jest on uprawniony do jej zaskarżenia.
Wobec powyższego skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić z powodu braku legitymacji do jej wniesienia do sądu administracyjnego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w związku z art. 50 § 1 p.p.s.a.