I SA/KR 86/20

I SA/Kr 86/20 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2020-08-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-01-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas /przewodniczący sprawozdawca/
Stanisław Grzeszek
Urszula Zięba
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1539/21 - Wyrok NSA z 2025-02-06
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
art. 86 ust 1, ust 2 pkt 1 lit a, art. 88 ust 3a pkt 4 lit a
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas (spr.) Sędziowie WSA Stanisław Grzeszek WSA Urszula Zięba Protokolant Julia Mejer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń- maj 2014 r., październik-grudzień 2014 r., styczeń, marzec- maj 2015 r. skargę oddala
Uzasadnienie
W okresie od stycznia 2014 r. do maja 2015 r. E. Sp. z o.o. w K. zaewidencjonowała w rejestrach zakupu VAT między innymi 28 faktur wystawionych przez G. Sp. z o.o. Prawidłowość tego rozliczenia stała się przedmiotem kontroli podatkowej, a następnie postępowania podatkowego wszczętego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące: I-V, X-XII 2014 r. oraz I-V 2015 r. W dniu 26 października 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wydał decyzję w przedmiocie podatku od towarów i usług za ww. okres.
Po rozpatrzeniu odwołania E. Sp. z o.o. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w okresie od stycznia 2014 r. do maja 2015 r. Spółka E. prowadziła działalność głównie w zakresie wykonywania posadzek w obiektach wielkopowierzchniowych. Do realizacji tych prac zatrudniała 4 pracowników. W rejestrach Spółki ujęto również faktury wskazujące na korzystanie z usług podwykonawców, min. spółki G. . Organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające względem tej firmy. Ustalono, że spółka ta składała do Urzędu Skarbowego rozliczenia podatkowe, w których wykazywała sprzedaż na rzecz E. . Niemniej jednak sama nie miała pracowników, którzy mogliby usługi wykazane na fakturach wykonywać. Jak wyjaśniono usługi te miały być wykonywane przez inną firmę – G. sp. z o.o. Stwierdzono jednak, że również ta firma nie mogła wykonywać przedmiotowych usług. Spółka G. została wykreślona z rejestru podatników VAT, ponieważ nie składała deklaracji od lipca 2014 r. Natomiast Spółka G. równoważyła swój podatek należny wynikający z wystawionych faktur podatkiem naliczonym z faktur pochodzących od G. DIAS w K. przedstawił również dokonane ustalenia dotyczące sposobu nawiązania kontaktu pomiędzy Spółką E. a Spółką G. oraz sposobu zlecania prac posadzkarskich. Organ wskazał, że żaden z kontrahentów Spółki nie posiadał informacji o pracownikach realizujących te roboty. W stosunku do firmy G. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. przeprowadził kontrolę podatkową w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. oraz podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 marca 2015 r. W postępowaniu tym stwierdzono, że wystawione dla E. faktury nie dokumentują faktycznie wykonanych usług, dlatego do tych faktur ma zastosowanie przepis art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Wyciąg decyzji Naczelnika [...] US w K. z dnia 29 stycznia 2018 r. został dopuszczony jako dowód w postępowaniu dotyczącym strony skarżącej i świadczy on o fikcyjnym charakterze wystawionych przez G. faktur. Naczelnik [...] US ujawnił, że G. sp. z o.o. wystawiła również na rzecz E. fakturę z dnia 18 listopada 2014 r. o treści wykonywanie prac zgodnie ze zleceniem z dnia 25 sierpnia 2014 r. W księgach E. nie stwierdzono ww. faktury, spółka G. nie wystawiła faktury korygującej ani nie domagała się jej płatności, co – zdaniem organu – potwierdza fikcyjny charakter faktur wystawionych przez G. Sp. z o.o. Z informacji przesłanych przez Naczelnika [...] US w K. wynika także, że w 2014 r. G. miała wynajmować pracowników od innego podmiotu – Spółki G. z siedzibą w K.. Naczelnik US w N. przeprowadził postępowanie wyjaśniające w stosunku do G. i stwierdził, że pod adresem jej siedziby znajduje się obiekt hotelowy, którego właścicielem jest spółka G. Z analizy deklaracji rocznej PIT-4R za 2014 r. oraz informacji PIT-11, które wystawiła G. Sp. z o.o. wynika, że pracownikami tej spółki były jedynie osoby zatrudnione do obsługi hotelu P. w K. (recepcjoniści, pokojowe, kucharz, kelnerki, sprzątaczki itp.). Spółka G. nie zatrudniała pracowników budowlanych, posadzkarzy. Spółka ta z dniem 1 września 2015 r. została wykreślona na podstawie art. 96 ust. 8 i 9 ustawy o VAT z rejestru podatników podatku od towarów i usług.
Organ odwoławczy stwierdził, że Spółka E. nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupami usług od G. Sp. z o.o. Jeżeli faktura nie potwierdza rzeczywistej czynności wykonanej przez wystawcę faktury, to odbiorcy takiej faktury nie przysługuje uprawnienie do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w niej wykazany. Ustalenie braku rzeczywistej transakcji udokumentowanej fakturą czyni zbędnym rozważania w zakresie istnienia dobrej wiary podatnika. DIAS w K. podał, że organy podatkowe nie wymagają od podatnika dokonania kompleksowej i dogłębnej weryfikacji dotyczącej podwykonawcy. Zgodnie z przepisami prawa od podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą należy oczekiwać, że podejmie wszelkie działania, jakich można racjonalnie oczekiwać, w celu upewnienia się, że dokonywane przez niego transakcje nie prowadzą do nadużycia prawa podatkowego. W sprawie strona skarżąca twierdzi, że miała podjąć współpracę ze spółką G. , z którą wcześniej nie współpracowała. Strona skarżąca całą odpowiedzialność za realizację zlecenia zrzucić miała na podwykonawcę, nie interesowała się jakimi pracownikami są realizowane roboty, nikt ze strony E. nie pełnił nadzoru nad jakością i terminowością prac, bowiem całość powierzono osobie reprezentującej spółkę G. Z zeznań prezesa zarządu spółki E. – M. R. wynika jednak, że będąc na budowach, na których miała wykonywać prace firma G. nie widział żadnej osoby reprezentującej tą firmę.
Końcowo, organ odwoławczy stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] działając na podstawie art. 99 ust. 12 ustawy o VAT, był uprawniony do wydania dla E. Sp. z o.o. przedmiotowej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014 r. oraz 2015 r. w wysokości wyższej od zadeklarowanych.
W skierowanej do WSA w Krakowie skardze na decyzję DIAS w K. Spółka zarzuciła, że została ona wydana z naruszeniem:
I. przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a. art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.), dalej "O.p.", w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez niewyjaśnienie przez Organ w sposób pełny i prawidłowy wszystkich okoliczności sprawy oraz pominięcie wskazywanych przez Skarżącą okoliczności i nierozważenie wszechstronnie materiału dowodowego co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem, iż:
i. G. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, nie wykonała czynności uwidocznionych na fakturach wskazanych enumeratywnie w zaskarżonej decyzji, gdyż wykonania tych prac nie potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy:
ii. generalni wykonawcy na rzecz których Skarżąca realizowała prace wskazali, iż w 2 przypadkach na 14 spółka G. została zgłoszona jako podwykonawca Skarżącej, w pozostałych zaś przypadkach zgłoszenia takiego nie dokonano, a żaden z wyżej wskazanych podmiotów nie podał danych personalnych osób pracujących na terenach realizowanych inwestycji, z których to okoliczności Organ wysnuł błędny wniosek jakoby spółka G. nie realizowała w rzeczywistości czynności objętych wystawionymi przez siebie fakturami;
iii. materiał dowodowy zebrany w toku sprawy nie potwierdził, aby na terenie realizowanych przez Skarżącą inwestycji przebywały jakiekolwiek osoby oddelegowane przez spółkę G. i realizowały prace związane z układaniem płytek;
iv. G. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., która wystawiła na rzecz G. fakturę dokumentującą świadczenie usług związanych z udostępnieniem pracowników, nie zatrudniała ani nie mogła zatrudniać pracowników ogólnobudowlanych;
v. kwota 65.971,92 zł netto widniejąca na fakturze nr FA-3/01/2015 wystawionej przez G. na rzecz G. z tytułu usług związanych z udostępnieniem pracowników była zbyt niska w stosunku do kwot wynagrodzenia należnych z tytułu świadczonych usług przez G. na rzecz Skarżącej;
vi. Pan M. R. reprezentujący Skarżącą nie dochował należytej staranności podczas weryfikacji podmiotu jakim jest G. oraz w kontaktach z tą spółką;
podczas gdy dowody zgromadzone w sprawie nie dawały podstaw do poczynienia powyżej wskazanych ustaleń, a Organ nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co stanowi naruszenie przepisów postępowania dotyczących prawidłowego gromadzenia dowodów w sprawie i swobodnej oceny zgromadzonych dowodów oraz naruszenie obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, przy czym naruszenia te miały bezpośredni wpływ na końcową ocenę stanu faktycznego przez Organ;
b. art. 121 § 1 w zw. z art. 191 O.p. poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego i swobody w ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, brak podjęcia przez Organ wszelkich koniecznych działań na rzecz wyjaśnienia istotnych okoliczności w sprawie, w szczególności niepodjęcie dostatecznych czynności w celu przesłuchania Panów B. i W. K. a także Panów Z. T., L. A., M. S. i P. M., których wyjaśnienia były kluczowe dla sprawy, jak również poprzez wybiórcze traktowanie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zeznań i wyjaśnień świadków, i przytaczanie przez Organ w uzasadnieniu decyzji wyłącznie tych części zeznań i wyjaśnień, które w ocenie Organu potwierdzają zaistnienie okoliczności będących podstawą wydania zaskarżonych decyzji, podczas gdy całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym faktura nr FA-3/01/2015 na kwotę 65.971,92 zł netto tytułem "refaktura kosztów pracowniczych - wynagrodzenia pracowników ogólnobudowlanych" wystawiona przez G. na rzecz G. oraz oświadczenie M. S., iż wykonywał on pracę na rzecz G. w 2014 i 2015 roku - potwierdzają, że usługi realizowane przez G. były usługami faktycznie wykonanymi, a co za tym idzie Skarżącej przysługuje, w ramach obowiązujących przepisów, prawo obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z zakwestionowanych faktur zakupowych i sprzedażowych, jak i faktur związanych z wykonywaniem tych usług;
c. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez błędną i stronniczą ocenę zebranego materiału dowodowego, jak również brak rozpatrzenia kluczowych dla sprawy okoliczności i argumentów Skarżącej, w konsekwencji obciążanie Skarżącej odpowiedzialnością za nieprawidłowości po stronie innych podmiotów, które nie udzieliły Organowi wyjaśnień i żądanych informacji, nie stawiały się na przesłuchania oraz nie umożliwiły dokonania kontroli, pomimo iż okoliczności te były całkowicie niezależne od Skarżącej;
II. przepisów prawa materialnego tj.:
a) art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit.a i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej: "ustawa o VAT", w zw. z art. 168 lit.a oraz art. 178 lit.a Dyrektywy Rady nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. (Dz.U.UE.L.2006.347.1 z dnia 11 grudnia 2006 r.) poprzez ich błędną wykładnię, naruszenie zasady neutralności podatku VAT i bezprawne odmówienie Skarżącej prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający ze wskazanych w decyzji faktur, pomimo że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż czynności wykazane w tych fakturach zostały faktycznie wykonane, a ponadto, niezależnie od powyższego, nawet jeżeli okazałoby się, że jeden z poprzednich dostawców usług nie wykonał usługi potwierdzonej wystawioną faktura, Skarżąca nie wiedziała i nie mogła wiedzieć o tych nieprawidłowościach.
W związku z powyższym wniesiono uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] listopada 2019 roku oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji - Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 26 października 2018 roku.
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarga jest bezzasadna.
Sąd stwierdza, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy w oparciu o prawidłowo zebrany materiał dowody, który został rzetelnie i wnikliwie oceniony, stosownie do treści art. 122 i art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 191 O.p. Organy podjęły szereg działań mających na celu odtworzenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń mających wpływ na rozliczenie podatku od towarów i usług. Postępowanie było prowadzone poprawnie. Sposób wywodzenia wniosków, które legły u podstaw rozstrzygnięcia jest logiczny i został jasno przedstawiony w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Należy wyraźnie podkreślić, że strona skarżąca miała zapewnioną możliwość zapoznania się z całością materiału dowodowego. Materiał ten był kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, dlatego słusznie odmówiono przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez podatnika, czemu organ dał wyraz w wydanych w dniu 13 maja 2019 r. i 15 listopada 2019 r. postanowieniach. Sąd przedstawioną tam ocenę wniosków dowodów strony skarżącej podziela. Wnioski o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, bez wyraźnie sprecyzowanych założeń tych przesłuchań, wskazania nowych, istotnych i konkretnych okoliczności faktycznych niezbędnych do wyjaśnienia, w porównaniu z już zebranym przez organy materiałem dowodowym, wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia, słusznie spotkały się z odmową organu. Należy zgodzić się z tezą, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania adekwatnych dowodów, może dokonać prawidłowego ustalenia - procesowego odtworzenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego (dopuszczenie każdego dowodu proponowanego przez stronę) nie jest zasadne (zob. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. II FSK 1313/08, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, tak jak inne powołane w uzasadnieniu orzeczenia). W związku z powyższym Sąd dokonane przez organy ustalenia stanu faktycznego w całości aprobuje i przyjmuje za własne, podobnie jak ocenę prawną tego stanu faktycznego. Obszerny materiał dowodowy poddany wszechstronnej ocenie utworzył spójny obraz transakcji pomiędzy stroną skarżącą a spółką G. . Zakres ustaleń faktycznych był bardzo szeroki, dlatego nie sposób dokonać ponownego pełnego ich opisu. Najistotniejsze kwestie, wnioski wyciągnięte ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd przedstawił w części wstępnej niniejszego uzasadnienia. O tym, że dokonywane transakcje gospodarcze były fikcyjne wskazują min. wymienione niżej okoliczności.
Spółka E. nie zawarła z G. umów w zakresie współpracy. W trakcie zeznań świadkowie oraz strona skarżąca nie byli w stanie podać żadnych danych, na podstawie których można by było ustalić tożsamość osób, które miały pracować dla G. Sp. z o.o. Strona skarżąca nie interesowała się kto w rzeczywistości wykonywał prace budowlane, czy firma G. sama wykonywała roboty, czy zlecała je podwykonawcom. Strona skarżąca nie posiadała informacji o ilości osób pracujących na budowach ze strony G. , pomimo organizacji noclegów dla pracowników wykonujących prace. W oparciu o pozyskane od firm noclegowych dane organ ustalił osoby korzystające z noclegów, jednak informacje w zakresie usług wykonywanych przez G. Sp. z o.o., udało się uzyskać wyłącznie od M. S., który poinformował, że nie był zatrudniony w żadnej z firm wymienionych w wezwaniu, tj. E. Sp. z o.o., G. Sp. z o.o. czy G. Sp. z o.o. W latach 2014-2015 pracował dorywczo dla firmy G. przy układaniu płytek w budowanych sklepach B. i A.. Wynagrodzenie za pracę otrzymywał od szefa firmy, który miał na imię B. . Nigdy nie dostał żadnej umowy. Pozostałe ustalone przez organ osoby nie udzieliły żadnych wyjaśnień. Pomimo odebranych wezwań, wyjaśnień nie udzieliły również firmy G. Sp. z o.o. i G. Sp. z o.o., do których organ podatkowy wystąpił z prośbą o przekazanie m.in, informacji dot. pracowników lub osób, które wykonywały prace posadzkarskie na rzecz strony skarżącej. Zarówno spółka G. (podwykonawca) jak i spółka G. (wskazana jako podmiot, od którego wynajęci byli pracownicy) nie zgłosili zatrudnienia pracowników budowlanych. Prezes Zarządu E. - M. R. przed podjęciem współpracy ze spółką G. nie widział wcześniejszych efektów prac tej spółki, nie miał żadnej pewności co do terminowego i rzetelnego wykonania prac przez G. Sp. z o.o., nie sprawdził w żaden sposób możliwości wykonania prac przez ten podmiot, opierając się na zapewnieniach ze strony B. K. o możliwości realizacji zlecenia. Strona skarżąca nie zawarła z G. żadnych umów, które zabezpieczałyby ją przed niewywiązaniem się z prac zleconych podwykonawcy. Większość zleceń wykonania prac przez firmę G. nie zawierała informacji dotyczących udzielanej przez nią gwarancji, pomimo iż skarżąca Spółka udzielała takich gwarancji swoim zleceniodawcom. Sąd zauważa, że nietypowa jest również, jak na normalne stosunki gospodarcze, sytuacja wystawienia przez G. faktury z dnia 18 listopada 2014 r. o treści wykonanie prac zgodnie ze zleceniem z dnia 25 sierpnia 2014 r., która nie została ujęta w księgach E. Spółka G. nie wystawiła faktury korygującej ani nie domagała się jej płatności. Dodatkowo potwierdza to fikcyjny charakter faktur wystawianych przez G. sp. z o.o.. Sąd wskazuje, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, zebrany przez organy materiał dowodowy nie potwierdził, aby w związku z realizacją poszczególnych inwestycji przez Spółkę, prace posadzkarskie wykonywały osoby niebędące pracownikami E. , ale osoby powiązane ze spółkami G. i G. . Zwrócić należy uwagę na to, że firma G. miała przejmować określony zakres robot, jednak w rzeczywistości nikt z tej spółki nie nadzorował robót, nie organizował miejsc noclegowych dla pracowników, nie odbierał tych robót. Natomiast po odebraniu robót świadczonych przez E. , B. K. miał być zawiadamiany o konieczności wystawienia faktur. Sąd zauważa, biorąc pod uwagę analizę robót, które G. miała wykonywać dla Spółki E. , że realizacje prac w takim zakresie wymagałyby zaangażowania znacznej ilości pracowników, zwłaszcza, że niejednokrotnie prace miały się toczyć równocześnie na rożnych inwestycjach, często w miejscach znacznie oddalonych od siebie.
Sąd stwierdza w związku z tym, że słusznie organy przyjęły, że stronie skarżącej nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach wystawionych przez spółkę G. z tytułu usług budowlanych. Firma ta nie dysponowała bowiem odpowiednim zapleczem materialnym i pracownikami do wykonania przedmiotowych usług. Nieracjonalnym i pozbawionym ekonomicznego uzasadnienia jest fakt, aby usługi budowlane (posadzkarskie) w charakterze podwykonawcy wykonywał podmiot, wobec którego strona skarżąca nie posiada podstawowej wiedzy np. dotyczącej posiadanych pracowników i środków technicznych niezbędnych do wykonania zleceń. Trafnie organy zwróciły uwagę, że spółka E. udzielała swoim zleceniodawcom gwarancji, podczas gdy większość zleceń wykonania prac przez firmę G. takich zapisów zabezpieczających stronę skarżącą nie zawierała. Sąd stwierdza, że transakcje pomiędzy stroną skarżącą a spółką G. słusznie wzbudziły wątpliwości organów. Znaczące dla sprawy były też ustalenia organów wynikające z decyzji wydanej wobec tej firmy przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia 29 stycznia 2018 r. potwierdzające, że faktury wystawione dla E. nie dokumentują faktycznie wykonanych usług. Sąd podkreśla, że nie stanowi naruszenia prawa wykorzystanie w sprawie decyzji (wynikających z niej ustaleń) wydanej wobec "kontrahenta" strony skarżącej. Również okoliczność braku informowania przez stronę skarżącą zamawiającego o powierzeniu prac podwykonawcy, w połączeniu z innymi dowodami, dodatkowo potwierdza fikcyjność faktur wystawionych przez G. Sp. z o.o. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadniał zatem podjęte przez organ wnioski co do fikcyjności zakwestionowanych faktur VAT.
Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Ust. 2 pkt 1 lit.a tego przepisu stanowi, że kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Natomiast według art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a ustawy o podatku od towarów i usług - nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi stwierdzającymi czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. W rozpoznanej sprawie organy prawidłowo zastosowały ww. przepisy. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni zgadza się ze stanowiskiem, że uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie istnieje, gdy wystawiona faktura w rzeczywistości nie odpowiada faktycznemu zdarzeniu gospodarczemu. W szczególności, gdy zdarzenie gospodarcze w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innej niż wskazano dacie lub w rozmiarach innych niż wynika to z faktury bądź zaistniało między innymi, niż to stwierdza faktura podmiotami gospodarczymi, podatnik traci prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z takiego dokumentu (zob.: m.in. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. I FSK 749/15). Tym samym za nieuzasadnione należy uznać zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Organy w toku postępowaniu wykazały, że firma G. nie wykonała prac wyszczególnionych na zakwestionowanych fakturach wystawionych na rzecz strony skarżącej, jak również, że prac tych nie wykonał jej rzekomy podwykonawca, tj. firma G. . Skarżącej Spółce nie przysługiwało więc prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tych faktur. Odnosząc się do świadomości Spółki dotyczącej faktu, że faktury wystawione przez G. są fikcyjne, Sąd zauważa, że o braku takiej świadomości nie może świadczyć jedynie fakt, że roboty objęte wystawionymi przez nią fakturami zostały faktycznie wykonane. Należy podkreślić, że okoliczności tej nikt w toku postępowania nie negował. Organy podatkowe zakwestionowały jedynie to, że wykazane na zakwestionowanych fakturach prace budowlane wykonała firma G. Natomiast co najmniej o braku staranności w działaniu podatnika w relacjach z ww. "kontrahentem" świadczy zebrany w sprawie materiał dowodowy i wskazane wcześniej okoliczności.
Z tych przyczyn, na zasadzie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) skargę oddalono.