I SA/Kr 848/21

I SA/Kr 848/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2021-07-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-06-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas /sprawozdawca/
Jarosław Wiśniewski /przewodniczący/
Stanisław Grzeszek
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
II FSK 707/22 - Wyrok NSA z 2025-06-04
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1406
art. 17 ust. 1 pkt 34
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Jarosław Wiśniewski Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek WSA Bogusław Wolas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. G. S.A. w K. na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 kwietnia 2021 r., nr: [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.
Uzasadnienie
C. G. S.A. w K. zwróciła się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej strona skarżąca przedstawiła następujący stan faktyczny:
Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym prowadzącym działalność produkcyjną w zakresie opakowań. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą na terenie Katowickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej na podstawie szczegółowo opisanych we wniosku zezwoleń. Dochód Spółki uzyskany z działalności gospodarczej prowadzonej w strefie jest - na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - wolny od podatku dochodowego od osób prawnych. Spółka dokonała ubezpieczenia majątku trwałego i obrotowego wykorzystywanego w działalności gospodarczej w strefie od nieszczęśliwych zdarzeń, niezależnych do Spółki, które mogłyby prowadzić do uszczerbku w majątku Spółki. Zakresem ubezpieczenia objęto również utracone korzyści (zyski) w następstwie wystąpienia ryzyk określonych w umowie, w tym z tytułu utraty majątku w wyniku nieszczęśliwego zdarzenia np. pożaru.
W dniu 20 września 2020 r. doszło do pożaru na automacie szklarskim linii nr 9, który doprowadził do rozległego uszkodzenia automatu linii nr 9 oraz do uszkodzenia sąsiadującego automatu linii nr 8. Powstałe uszkodzenia skutkowały zatrzymaniem produkcji na okres około 1 tygodnia na automacie linii nr 8 oraz trwałą utratą produkcji na automacie linii nr 9. Linia ta wymaga całkowitej wymiany. Wypłacona przez Ubezpieczyciela kwota odszkodowania (w wysokości bezspornej) wyniosła 50% kosztu zakupu nowego automatu. Spółka oczekuje wypłaty kolejnych transz odszkodowania, w tym z tytułu utraty zysku.
W związku z powyższym zadano następujące pytania:
1. Czy składka na ubezpieczenie majątku wykorzystywanego do prowadzenia działalności gospodarczej w SSE, a także składka z tytułu utraconych korzyści (dochodów) stanowią koszt uzyskania przychodu działalności gospodarczej wykonywanej w tej strefie?
2. Czy poniesiona w wyniku pożaru strata, zarówno w środkach obrotowych jak i w majątku trwałym, rozpoznana i zaliczona na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym do kosztów uzyskania przychodów, stanowi dla spółki koszt uzyskania przychodów z działalności prowadzonej w SSE?
3. Czy otrzymane przez Spółkę odszkodowanie za utracony w wyniku pożaru majątek trwały i obrotowy - wykorzystywany do działalności gospodarczej prowadzonej w SSE - jest przychodem z działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę w specjalnej strefie ekonomicznej i tym samym wpływa on na wynik finansowy (dochód lub stratę) osiągniętą przez Spółkę w SSE?
4. Czy otrzymane przez Spółkę odszkodowanie za utratę zysku z powodu pożaru jest przychodem z działalności gospodarczej Spółki prowadzonej przez Spółkę w SSE?
Zdaniem Wnioskodawcy:
1. uiszczona składka za ubezpieczenie majątku wykorzystywanego w SSE, a także składka za utracone korzyści (dochody) są kosztem uzyskania przychodu z działalności gospodarczej wykonywanej w SSE i tym samym składki te wpływają na wysokość dochodu uzyskanego przez Spółkę w SSE,
2. straty spowodowane pożarem, rozpoznane na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i obliczone zgodnie z przepisami tej ustawy stanowią dla Spółki koszt uzyskania przychodów w SSE i tym samym wpływają na wysokość dochodu uzyskanego w SSE,
3. otrzymane odszkodowanie jest przychodem ściśle związanym z prowadzoną przez Spółkę w SSE działalnością gospodarczą i w konsekwencji zdarzenie to kształtuje wysokość dochodu (straty) uzyskanego przez Spółkę w SSE,
4. otrzymane odszkodowanie z tytułu utraconego zysku, w wyniku pożaru majątku trwałego i obrotowego wykorzystywanego przez Spółkę w SSE jest przychodem z działalności gospodarczej Spółki wykonywanej w SSE i w konsekwencji zdarzenie to kształtuje wysokość dochodu (straty) uzyskanego przez Spółkę w SSE.
Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Spółka podała, mając na uwadze treść art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., że uiszczona składka stanowi koszty uzyskania przychodu, gdyż Spółka – w celu zabezpieczenia źródła przychodów zawarła umowę ubezpieczenia majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej. Niewątpliwie jest to koszt działalności gospodarczej wykonywanej w SSE. Umowa ubezpieczenia dotyczy majątku wykorzystywanego w SSE jak również utraconych korzyści (dochodów) z działalności prowadzonej w SSE. Odnosząc się natomiast do pytania nr 2, Spółka podała, że ustawodawca wyłączył z kosztów uzyskania przychodów tylko określony rodzaj straty w środkach trwałych, tym samym inne rodzaje strat mogą stanowić dla podatnika koszt uzyskania przychodu. Powstała strata, będąca efektem zdarzenia losowego, jest wyłącznie związana z działalnością Spółki w SSE i tym samym stanowi koszt uzyskania przychodu z działalności w SSE. Strata ta powstała bowiem na majątku, który był wykorzystywany wyłącznie do uzyskiwania przychodu w SSE. Majątek ten nie generował innych przysporzeń, niż przychody w SSE, do których miał zastosowanie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W zakresie pytania oznaczonego nr 3 i 4 Spółka podała, że z tytułu wyżej opisanej szkody Spółka otrzymała już część odszkodowania i oczekuje na dalsze transze z tytułu umowy ubezpieczenia. Niewątpliwie wysokość odszkodowania pozostaje w oczywistej relacji z wysokością straty rozpoznanej przez Spółkę jako koszt uzyskania przychodów. Całkowita utrata automatycznej linii szklanej nr 9 spowodowała powstanie znacznej szkody. W wysokości szkody zawiera się strata z tytułu likwidacji tego środka trwałego, rozpoznana jako koszt uzyskania przychodów z działalności prowadzonej w SSE. Spółka nie ma żadnych wątpliwości, iż otrzymane odszkodowanie stanowi dla niej przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Spółka także uważa, że skoro przychód ten pozostaje w bezpośrednim związku ze stratą, rozpoznaną jako koszt działalności gospodarczej w SSE to przychód ten musi być zaliczony do przychodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę w SSE. Istnieje logiczny, bezpośredni i nierozerwalny związek pomiędzy następującymi po sobie zdarzeniami: opłacenie składki tytułem ubezpieczenia (koszt działalności gospodarczej w SSE), wystąpienie zdarzenia losowego, w wyniku którego doszło do straty (koszt działalności gospodarczej w SSE), wypłacenie odszkodowania pokrywającego także tę stratę (przychód z działalności gospodarczej prowadzonej w SSE). Podejmowana, w niektórych interpretacjach indywidulanych, próba wykazania, iż przychód z tytułu uzyskanego odszkodowania jest jedynie przychodem związanym z działalnością gospodarczą, ale nie jest przychodem z tejże działalności, a tym samym nie jest przychodem z działalności w SSE musi zostać w tych okolicznościach uznana za sprzeczną z zasadami racjonalnego rozumowania. Próba ta prowadziłaby to wprowadzenia obowiązku pokrywania przez podatników strat powstałych w wyniku wystąpienia zdarzeń losowych, będących kosztami działalności gospodarczej w SSE, przychodami ze sprzedaży produktów lub usług wytworzonych w SSE, bez możliwości pokrycia tych strat otrzymanym od ubezpieczyciela odszkodowaniem. Przy czym, koncepcja ta prowadziłaby do przyjęcia, że otrzymane odszkodowanie - jako przychód z działalności gospodarczej poza strefą - jest de facto - w całości dochodem, od którego podatnik ma zapłacić 19% podatek od dochodów osób prawnych. Wszak strata (szkoda), którą to odszkodowanie pokrywa może być podatkowo rozpoznana jedynie jako koszt działalności w SSE a nie jako koszt działalności gospodarczej poza SSE. W ten sposób przyjęta w niektórych indywidualnych interpretacjach linia orzecznicza ma na celu jedynie zwiększenie obciążeń podatkowych podatników, jednakże linia ta nie ma jakiegokolwiek uzasadnienia ekonomicznego i prawnego. Odszkodowanie pokrywa bowiem powstałą szkodę i w żaden sposób nie zwiększa majątku podatnika; nie jest dla niego przysporzeniem zwiększającym wartość aktywów. Tymczasem traktowanie odszkodowania jako przychodu nieuzyskanego z działalności w SSE i jednocześnie rozpoznanie podatkowe straty powstałej w wyniku zdarzenia losowego jako związanej z kosztem uzyskania przychodu w SSE prowadzi do wykreowania u Spółki dochodu równego wysokości odszkodowania. Innymi słowy Spółka ma oddać fiskusowi 19% odszkodowania pokrywającego szkodę. W konsekwencji, - przyjmując taką, błędną interpretacje przepisów, fiskus opodatkowuje faktycznie nie dochód Spółki a jej szkodę (stratę). Przeprowadzone rozważania prowadzą do wniosku, że wykładnia gospodarcza jednoznacznie potwierdza, iż w opisanym stanie faktycznym jedynie poprawnym rozwiązaniem jest przyjęcie, iż otrzymane odszkodowanie jest przychodem uzyskanym z działalności w SSE. Wykładni tej nie podważają także inne rodzaje wykładni przepisów, a w szczególności nie jest ona sprzeczna z wykładnią językową. Na uzasadnienie swojego stanowiska Wnioskodawca powołał się na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 1098/18.
Dyrektor KIS w wydanej w dniu 26 kwietnia 2021 r. interpretacji indywidualnej uznał stanowisko Wnioskodawcy w zakresie ustalenia:
- czy składka na ubezpieczenie majątku wykorzystywanego do prowadzenia działalności gospodarczej w SSE, a także składka z tytułu utraconych korzyści (dochodów) stanowią koszt uzyskania przychodu działalności gospodarczej wykonywanej w tej strefie - za nieprawidłowe,
- czy poniesiona w wyniku pożaru strata, zarówno w środkach obrotowych jak i w majątku trwałym, rozpoznana i zaliczona na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym do kosztów uzyskania przychodów, stanowi dla spółki koszt uzyskania przychodów z działalności prowadzonej w SSE - za prawidłowe,
- czy otrzymane przez Spółkę odszkodowanie za utracony w wyniku pożaru majątek trwały i obrotowy - wykorzystywany do działalności gospodarczej prowadzonej w SSE - jest przychodem z działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę w specjalnej strefie ekonomicznej i tym samym wpływa on na wynik finansowy (dochód lub stratę) osiągniętą przez Spółkę w SSE - za nieprawidłowe,
- czy otrzymane przez Spółkę odszkodowanie za utratę zysku z powodu pożaru jest przychodem z działalności gospodarczej Spółki prowadzonej przez Spółkę w SSE - za nieprawidłowe.
Organ zacytował szereg przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1406 ze zm.) oraz ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1670 ze zm.). Wskazał na podstawowe warunki korzystania z ulgi podatkowej z tytułu prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej działalności gospodarczej, jaką jest niezapłacony przez przedsiębiorcę strefowego podatek dochodowy, które muszą wystąpić łącznie: prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej oraz uzyskiwanie dochodu z działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Zwolnienie wynikające z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. nie obejmuje zatem wszystkich dochodów podmiotu gospodarczego prowadzącego działalność gospodarczą na terenie strefy na podstawie zezwolenia, lecz tylko dochody wygenerowane bezpośrednio z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, wymienionej wprost w zezwoleniu. W związku z tym Dyrektor KIS stwierdził, że nie można zaakceptować poglądu, że do dochodów zwolnionych należy zaliczyć także dochody z innych tytułów (niż działalność gospodarcza), jeżeli tylko w jakichś sposób dotyczyć będą działalności produkcyjnej na terenie strefy (z której dochody zostały zwolnione). Składka na ubezpieczenie majątku wykorzystywanego do prowadzenia działalności gospodarczej w SSE, a także składka z tytułu utraconych korzyści (dochodów) nie stanowi kosztów uzyskania przychodu działalności gospodarczej wykonywanej w tej strefie. Nie wykazuje bowiem związku z dochodami z działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu, lecz wynika z odrębnej umowy, której przedmiotem jest ubezpieczenie majątku trwałego i obrotowego wykorzystywanego w działalności gospodarczej w strefie od nieszczęśliwych zdarzeń, niezależnych od Spółki, które mogłyby prowadzić do uszczerbku w majątku Spółki oraz ryzyk określonych w umowie, w tym z tytułu utraty majątku w wyniku nieszczęśliwego zdarzenia np. pożaru. Organ wyjaśnił następnie dlaczego stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznał za prawidłowe. Odnosząc się natomiast do pytań Spółki oznaczonych nr 3 i 4 Dyrektor KIS wyjaśnił, że środki pieniężne, które Wnioskodawca
otrzymał w ramach zaistniałego zdarzenia objętego umowami ubezpieczenia – nie stanowią przychodu podlegającego zwolnieniu od opodatkowania, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Przychód w postaci odszkodowania za utracony w wyniku pożaru majątek trwały i obrotowy, a także za utratę zysku, nie jest następstwem prowadzonej działalności gospodarczej, wynikającej z zezwolenia strefowego, lecz wynika z odrębnej umowy, której przedmiotem jest udzielenie przez zakład ubezpieczeń, ochrony ubezpieczeniowej oraz jest wynikiem zaistnienia przewidzianego w umowie zdarzenia (pożaru). Zatem, ww. przychód podlega w całości opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.
W skierowanej do WSA w Krakowie skardze na ww. interpretację indywidualną, Spółka zaskarżyła ją w części uznającej stanowisko Spółki za nieprawidłowe, tj. w zakresie pytania nr 1, 3 i 4 zarzucając:
1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. polegające na zawężającej interpretacji i uznaniu, że składka na ubezpieczenie majątku wykorzystywanego do prowadzenia działalności gospodarczej w SSE, a także składka z tytułu utraconych korzyści (dochodów) nie stanowią kosztu uzyskania przychodu działalności gospodarczej wykonywanej w tej strefie, z której dochód podlega zwolnieniu podatkowemu,
2) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. polegające na zawężającej interpretacji i uznaniu, że otrzymane przez Spółkę odszkodowanie za utracony w wyniku pożaru majątek trwały i obrotowy - wykorzystywany do działalności gospodarczej prowadzonej w SSE oraz odszkodowanie otrzymane przez Spółkę za utratę zysku z powodu pożaru nie są przychodem z działalności gospodarczej Spółki prowadzonej przez Spółkę w SSE, z której dochód podlega zwolnieniu podatkowemu,
3) naruszenia prawa procesowego poprzez sporządzenie interpretacji z naruszeniem art. 121 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez całkowite zignorowanie orzecznictwa sądów administracyjnych oraz interpretacji indywidualnych wydanych w podobnych stanach faktycznych i tym samym nie odniesienie się do pełnej argumentacji przedstawionej przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi Spółka podała w szczególności, że wykorzystywała maszyny produkcyjne i inne elementy stanowiące linie produkcyjne, które uległy zniszczeniu w wyniku pożaru, wyłącznie dla celów działalności gospodarczej prowadzonej w SSE na podstawie zezwolenia, a przedmiotowe urządzenia są wręcz warunkiem bezwzględnym dla uzyskiwania takich przychodów. Gdyby zdarzenie losowe (pożar) nie miało miejsca, Spółka kontynuowałaby swoją działalność na terenie SSE i uzyskiwałaby przychody z działalności strefowej z tytułu produkcji wyrobów objętych zezwoleniem oraz odpowiednio ponosiłaby związane z nimi koszty działalności zwolnionej (w tym koszty amortyzacji utraconych środków trwałych, koszty ubezpieczenia). Strona skarżąca podała także, że istnieje bezpośrednia zależność między otrzymaniem kwot od ubezpieczyciela a działalnością prowadzoną na terenie SSE na podstawie zezwoleń. Gdyby Spółka nie miała powyższego majątku, nie mogłaby go ubezpieczyć i nie otrzymałaby odszkodowań; a gdyby nie otrzymanie odszkodowań, działalność gospodarcza Spółki na terenie SSE byłaby kontynuowana w ograniczonym zakresie. Powstałe w Spółce wpływy z tytułu odszkodowań są ściśle związane z działalnością prowadzoną na terenie SSE na podstawie zezwoleń, a co więcej nie powstałyby gdyby nie ta działalność, innymi słowy, gdyby nie działalność w SSE, Spółka nie uzyskałaby odszkodowań. W związku z powyższym strona skarżąca uważa, że istnieje bezpośredni, ścisły i racjonalny związek pomiędzy kosztami ponoszonymi na składki ubezpieczenia oraz przychodem z tytułu kwot otrzymanych od ubezpieczyciela a działalnością gospodarczą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, w konsekwencji zasadne jest uznanie ich na wpływające na dochód, do którego ma zastosowanie zwolnienie z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p..
Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie stwierdził, aby organ błędnie zastosował art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Stanowi on, że wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 482 i 2020 oraz z 2020 r. poz. 284 i 1086, dalej "u.s.s.e."), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. Ww. zwolnienie podatkowe przysługuje podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy (art. 17 ust. 4 u.p.d.o.p.). W myśl art. 16 ust. 1 u.s.s.e. podstawą do korzystania z pomocy podatkowej, udzielanej zgodnie z ustawą, jest zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej strefy, uprawniające do korzystania z pomocy publicznej. Z treści art. 16 ust. 2 tej ustawy wynika natomiast, że zezwolenie określa w szczególności przedmiot działalności gospodarczej. Art. 12 u.s.s.e. stanowi, że dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przez osoby prawne lub osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są zwolnione od podatku dochodowego, odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych lub w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podstawowym warunkiem objęcia zwolnieniem od podatku jest więc to, aby badane dochody były "dochodami uzyskanymi z działalności gospodarczej", a działalność generująca te dochody powinna spełniać dwa kolejne warunki:
1) powinna być prowadzona na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, oraz
2) powinna być prowadzona na podstawie i w ramach udzielonego zezwolenia.
Z powyższych unormowań wynika zatem, że zwolnieniu od podatku dochodowego od osób prawnych podlega tylko dochód z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej w zakresie przedmiotowym określonym w zezwoleniu. Jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, na dochód podlegający zwolnieniu nie składają się wszelkie przychody i koszty, które można powiązać z działalnością strefową, ale wyłącznie przychody osiągane z prowadzenia działalności gospodarczej wskazanej w zezwoleniu i koszty ponoszone w celu ich uzyskania. Innymi słowy z treści tego przepisu wynika, że dochody uzyskane z prowadzenia każdej innej niż określona w zezwoleniu działalności gospodarczej osoby prawnej nie są objęte przedmiotowym zwolnieniem. Zwolnienie to ma również charakter przedmiotowy odnosi się bowiem do dochodów uzyskanych z określonego źródła - działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem, że działalność ta jest prowadzona w określonym miejscu i na podstawie stosownego zezwolenia, a więc w jego ramach i w granicach zakreślonych przedmiotem działalności gospodarczej ujętym w zezwoleniu. Chodzi tu o dochód uzyskany w następstwie prowadzenia ściśle określonej działalności gospodarczej, której przedmiot opisany został w stosownym zezwoleniu. Dochód czyniący zadość wymogom art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. to dochód, jaki jest bezpośrednio generowany przez aktywność przedsiębiorcy, którą można nazwać działalnością gospodarczą, albo też stanowi nieodłączne (niedające się uniknąć ze względu na naturę stosunku prawnego) następstwo działalności gospodarczej w strefie. Dochodem uzyskiwanym bezpośrednio z działalności są dochody w postaci należności uzyskiwanych od kontrahentów, jeżeli zakres świadczonych w ramach umów czynności objęty jest zakresem zezwolenia (por. przykładowo wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 15 października 2009,r., sygn. akt I SA/Rz 625/09, czy też WSA w Gliwicach z dnia 3 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 768/09).
Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego sprawy a konkretnie do wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, należy zaznaczyć, że strona skarżąca prowadzi działalność gospodarczą na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej na podstawie: 1) Zezwolenia nr 320 z dnia 5 lipca 2011 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie strefy, rozumianej, jako działalność produkcyjna, handlowa i usługowa w zakresie szczegółowo określonych wg PKWiU na str. 2 i 3 wniosku o wydanie interpretacji wyrobów wytworzonych na terenie strefy; 2) Zezwolenia nr 376 z dnia 23 grudnia 2013r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie strefy, rozumianej, jako działalność produkcyjna, handlowa i usługowa w zakresie szczegółowo określonych wg PKWiU we wniosku o interpretację (str. 3) wyrobów wytworzonych na terenie strefy oraz sprzedaży odpadów powstałych w związku z prowadzeniem wyżej wymienionej działalności sklasyfikowanych pozycjach 38.11.5 odpady inne niż niebezpieczne nadające się do recyklingu oraz 38.32 usługi w zakresie odzysku surowców z materiałów segregowanych.
Przychód w postaci odszkodowania, które zostało wypłacone przez ubezpieczyciela nie jest wytworzony w wyniku działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę w strefie ekonomicznej, na podstawie udzielonego zezwolenia. Nie można go również uznać za przychód będący następstwem prowadzonej działalności gospodarczej, wynikającej z zezwolenia strefowego, lecz wynika on z odrębnej umowy ubezpieczenia, której przedmiotem jest udzielenie przez zakład ubezpieczeń, ochrony ubezpieczeniowej oraz jest wynikiem zaistnienia przewidzianego w umowie zdarzenia (pożaru). Uzyskanie od ubezpieczyciela środków w opisanym stanie faktycznym jest jedynie powiązane z działalnością gospodarczą prowadzoną na terenie specjalnej strefy ekonomicznej wskazanej w posiadanych przez Spółkę zezwoleniach jednakże nie może być utożsamiane z tą działalnością, jak również nie jest bezpośrednim, koniecznym, nieodłącznym następstwem tej działalności (wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 470/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem, ww. przychód podlega w całości opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Słusznie organ uznał również, że składka na ubezpieczenie majątku wykorzystywanego do prowadzenia działalności gospodarczej w SSE, a także składka z tytułu utraconych korzyści (dochodów) nie stanowi kosztu uzyskania przychodu działalności gospodarczej wykonywanej w tej strefie, stosownie do treści art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.. Nie wykazuje bowiem związku z dochodami z działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu, lecz wynika z odrębnej umowy, której przedmiotem jest ubezpieczenie majątku trwałego i obrotowego wykorzystywanego w działalności gospodarczej w strefie od nieszczęśliwych zdarzeń, niezależnych od Spółki, które mogłyby prowadzić do uszczerbku w majątku Spółki oraz ryzyk określonych w umowie, w tym z tytułu utraty majątku w wyniku nieszczęśliwego zdarzenia, np. pożaru.
Zasadnie organ wskazywał na ugruntowaną w orzecznictwie oraz doktrynie zasadę zakazu rozszerzającej wykładni przepisów, mających za przedmiot zwolnienia podatkowe, co w omawianym przypadku znajduje dodatkowe uzasadnienie w postaci sformułowania przepisu art. 17 ust. 4 u.p.d.o.p., akcentującego, że przedmiotowe zwolnienie od podatku przysługuje podatnikowi wyłącznie dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej. Wobec takiego zapisu, nie można zaakceptować poglądu, że do dochodów zwolnionych, należy zaliczyć także dochody z innych tytułów (niż działalność gospodarcza), jeżeli tylko w jakiś sposób wiązać się będą z działalnością produkcyjną na terenie strefy (z której dochody korzystają ze zwolnienia od podatku).
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. wyjaśnić trzeba, że zasada ta wymaga m.in., aby z uzasadnienia rozstrzygnięcia podatkowego wynikał sposób rozumowania organu i uzasadniania twierdzeń tam zawartych, aby zaprezentowany był jasno punkt widzenia organu podatkowego. Innymi słowy, z zasady zaufania do organów podatkowych wynika obowiązek organu, aby z uzasadnienia interpretacji wynikał sposób rozumowania i uzasadnienie twierdzeń, dyrektywy wykładni potwierdzające punkt widzenia organu, a także wyjaśnienie znaczenia przepisu, który budzi wątpliwości. Wydanie interpretacji na podstawie obowiązujących przepisów regulujących postępowanie podatkowe oraz kwestie materialnoprawne, wyklucza naruszenie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych. Natomiast okoliczność, że w sprawach innych podatników wydawane były odmienne interpretacje, sama w sobie nie przesądza jeszcze o istotnym naruszenia przepisów postępowania w wyniku naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych, skoro stanowisko zajęte przez organ jest poprawne i zgodne z obowiązującym prawem. Wprawdzie dążenie do zachowania jednolitości (art. 14b § 6 O.p.) było jednym z celów udzielania interpretacji, jednakże cel ten nie może niweczyć obowiązku wydawania interpretacji zgodnych z obowiązującym prawem, a tym samym realizujących zasadę wynikającą z art. 120 O.p. (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 529/20, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Uznając zatem, że zaskarżona interpretacja indywidualne, w zakresie objętym zarzutami skargi nie narusza przepisów prawa, tak procesowego jak i materialnego, Sąd działając na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) skargę jako niezasadną oddalił.