I SA/Kr 845/23

I SA/Kr 845/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-10-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas /przewodniczący/
Michał Niedźwiedź
Urszula Zięba /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
|Sygn. akt I SA/Kr 845/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 października 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędzia: WSA Michał Niedźwiedź, Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant: st. sekr. sąd. Renata Trojnar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2023 roku, sprawy ze skargi J. U., na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, z dnia 10 lipca 2023 roku nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, skargę oddala.
Uzasadnienie
W wydanej w dniu 10 lipca 2023 r. interpretacji indywidulanej nr 0114-KDIP3-1.4011.267.2023.6.AC Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ) uznał za nieprawidłowe stanowisko J.U. (dalej: skarżąca) przedstawione we wniosku z dnia 2 marca 2023r. o udzielenie interpretacji dotyczącej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w zakresie skutków podatkowych sprzedaży działki nr [...].
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym; W dniu 6 marca 2023 r. do organu wpłynął wniosek skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej skutków podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych sprzedaży działki nr [...].
W stanie faktycznym opisanym we wniosku skarżąca podała, że samodzielnie nabyła działkę [...] obr.[...] w dniu 21 marca 1991 r. Następnie w dniu 28 marca 1995 r., na podstawie umowy majątkowej małżeńskiej, nieruchomość ta stała się własnością skarżącej i jej męża, na prawach wspólności majątkowej. Umową notarialną z 4 lipca 2011 r. o podział majątku wspólnego i umową darowizny skarżąca otrzymała wskazaną nieruchomość od męża na własność, w całości i taki stan prawny istnieje w dniu składania niniejszego wniosku o interpretację. W dniu składania wniosku nieruchomość ta objęta jest Planem ZP Miasta Krakowa i nie jest przeznaczona do jakiejkolwiek zabudowy. Skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej, ale jest podatnikiem VAT - osiąga przychody z najmu. Zamierza zbyć ww. działkę niezabudowaną.
W nadesłanym uzupełnieniu wniosku, stanowiącym odpowiedź na pytania organu, skarżąca podała, ze celem nabycia w 1991 r. działki nr [...] było ulokowanie wolnych środków finansowych. W 2011 r. skarżąca nabyła części tej działki w wyniku podziału majątku wspólnego z mężem, otrzymała wówczas darowiznę 50% tej działki. Nabycie działki w obu przypadkach odbyło się w oparciu o akty notarialne, tak w 1991 r., jak i 2011 r. Jednakże w dniu 28 marca 1995 r., na podstawie umowy majątkowej małżeńskiej stała się wspólnie z mężem współwłaścicielem tej działki, a w roku 2011 była to darowizna na jej rzecz dokona przez męża. Od tego czasu działka stanowi jej wyłączną własność. Działka nie była wykorzystywana w ramach prowadzonej przez skarżącej działalności gospodarczej (opodatkowanej podatkiem VAT, wyłącznie zwolnionej z podatku), a zaspokajała potrzeby osobiste skarżącej polegające na ulokowaniu kapitału. Działa nie była też przedmiotem zawartej przez skarżącą odpłatnej umowy najmu, dzierżawy, bądź umowy o podobnym charakterze. W stosunku do sprzedawanej działki skarżąca nie poczyniła w całym okresie jej posiadania jakichkolwiek działań mających na celu uatrakcyjnienie i podniesienie jej wartości celem przygotowania do sprzedaży. Nie podejmowała też jakichkolwiek działań marketingowo- reklamowych w celu znalezienia kupującego. Skarżąca posiada jeszcze inne nieruchomości przeznaczone w przyszłości do sprzedaży, ale niegraniczące z działką nr [...]. Skarżąca znalazła już potencjalnego nabywcę działki będącej przedmiotem sprzedaży - to sąsiad i jego znajomy. Nie wie jednak na jaki cel kupujący przeznaczą tę działkę. Ma zamiar zawrzeć umowę przedwstępną bez żadnych warunków. Działka nie jest budowlana - przeznaczona w planie ZP pod zieleń, w parku krajobrazowym - [...]. Jedynym warunkiem przeniesienia własności jest zapłata ceny za tę działkę. Skarżąca nie udzieli żadnego pełnomocnictwa przyszłemu nabywcy bądź jego przedstawicielowi pełnomocnictwa do działania w jej imieniu i na jej rzecz. Skarżąca nie udzieli pełnomocnictwa ani zgody na dysponowanie działką.
Skarżąca nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej, jest na emeryturze. W dniu 21 marca 1991 r. nabyła ww. działkę samodzielnie, tzn. bez formalnego udziału jej męża, który był wówczas obywatelem (i jest również dzisiaj) Szwecji i nie mógł nabywać nieruchomości w Polsce. Poza ww. działką nabyła na podstawie umowy darowizny zawartej z mężem dnia 4 lipca 2011 r., [...] nieruchomość [...] kat. [...] o pow. 0,8946 h, objęta KW nr. [...] - działka została darowana skarżącej przez jej męża i od momentu wejścia w ich posiadanie do chwili sprzedaży była wykorzystywana jako użytek rolny. W dniu 3 lipca 2018 r. [...] skarżąca sprzedała tę nieruchomość (działka niezabudowana), gdyż potrzebowała środków finansowych
Na podstawie umowy sprzedaży z dnia 26 lutego1997 r., [...] skarżąca stała się współwłaścicielką - z mężem działki nr. [...] o pow. 334 m2 zabudowanej budynkiem mieszkalnym w K., objętej KW nr. [...] , nabytej celem lokaty kapitału. Zakupiony budynek był budynkiem mieszkalnym z lokatorami i po jego zakupie w dalszym ciągu był wynajmowany lokatorom. Razem z mężem sprzedała tę nieruchomość w dniu 31 marca 2004 r., [...] . Skarżąca i jej mąż potrzebowali środków finansowych na inne cele.
Ponadto skarżąca posiada działki budowlane przeznaczone pod budownictwo jednorodzinne w Krakowie obr. [...] nr. [...] droga, które nabyła wspólnie z mężem w dniu 21 marca 1991 r. na podstawie umowy majątkowej małżeńskiej, a w dniu 4 lipca 2011 r. [...] . Nieruchomości te zostały nabyte celem ulokowania kapitału, a późnej 50 % tych działek zostało skarżącej darowane na podstawie umowy darowizny przez męża. Są to działki budowlane, które były i są była porośnięte łąka działki budowlane (niezabudowane). Sprzedaży ww. działek, jako jednej nieruchomości, jednej całości, skarżąca będzie dokonywać we własnym imieniu, jednemu klientowi, w sposób niezorganizowany i nie w sposób ciągły, i nie stały, tylko jednorazowo, okazjonalnie, incydentalnie, w sposób nieprofesjonalny, nie metodyczny, nie systematyczny i nieuporządkowany.
Działkę Nr [...] skarżąca nabyła w roku 1991 do wspólnego majątku ze swoim mężem - wówczas jeszcze nie mieli rozdzielności majątkowej. Ustrój rozdzielności majątkowej wprowadzili w grudniu 2005 r. W roku 2011 mąż darował jej swoje 50 % własności tej działki i od tego roku jest jedyną jej właścicielką. W dniu 28 marca 1995 roku dodatkowo skarżąca i jej mąż zawarli umowę majątkową małżeńską, w której skarżąca oświadczyła z mężem, że rozszerzają istniejący między nimi ustrój wspólności ustawowej małżeńskiej na wszelkie przedmioty i prawa majątkowe nabyte przez każde z nich z jakiegokolwiek tytułu. W dniu 6 grudnia 2005 r. zawarli z kolei umowę majątkową małżeńską, w której oświadczyli przed notariuszem, że wprowadzają ustrój rozdzielności majątkowej małżeńskiej na wszystkie rzeczy i prawa majątkowe nabyte przez każde z nich z jakiegokolwiek tytułu. W dniu 4 lipca 2011 r. skarżąca zawarła z mężem umowę o podział majątku wspólnego i umowę darowizny na mocy której otrzymała działkę nr. [...] w całości Po zakupie tej działki w roku 1991 mąż skarżącej stał się również współwłaścicielem tej działki.
W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym skarżąca zapytała organ czy sprzedaż działki nr. [...] będzie opodatkowana podatkiem dochodowym od sprzedaży nieruchomości ?
W ocenie skarżącej sprzedaż ta nie będzie opodatkowana ww. podatkiem.
We wskazanej na wstępie interpretacji indywidualnej organ uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe.
W ocenie organu przedstawione okoliczności sprawy wskazują, że nabywanie wielu nieruchomości na przestrzeni lat oraz podjęte działania związane z tymi nieruchomościami noszą znamiona działalności gospodarczej. Zamiarem towarzyszącym skarżącej przy nabywaniu wszystkich nieruchomości jak sama podała skarżąca - była lokata kapitału. Zakres i rozmiar oraz charakter dokonywanych przez skarżącą czynności prowadzący do przygotowania nieruchomości do sprzedaży nie jest typowy dla działań podejmowanych przez osoby fizyczne w zakresie zarządzania majątkiem osobistym - prywatnym. Opisane działania celem sprzedaży nieruchomości są przejawem profesjonalnej i zorganizowanej aktywności skarżącej i nie sposób uznać ich za typowe (zwykłe) rozporządzanie majątkiem osobistym.
Całokształt działań podejmowanych przez skrzącą wskazuje, że wykorzystanie posiadanego majątku nie ma charakteru osobistego (prywatnego), a profesjonalny. Tego rodzaju rozporządzanie majątkiem stanowi o jego zarobkowym charakterze i determinuje jego wyłączenie z majątku osobistego skarżącej. Przy czym posiadane przez skarżącą nieruchomości w żadnym momencie nie służyły do zaspokajania jej celów osobistych a były lokatą kapitału.
Tym samym podejmowane działania nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, lecz stanowią aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami. Są przejawem zorganizowanej aktywności nakierowanej na podniesienie atrakcyjności posiadanych gruntów w celu uzyskania jak największego zarobku i ich sprzedaży. Całokształt czynności podejmowanych przez skarżącą jednoznacznie wskazuje na fakt, że dokonywania transakcji sprzedaży działek nie można uznać za zbycie majątku prywatnego.
Sprzedaż działki nr [...], zgodnie z art. 10 ust.1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi sprzedaż w ramach pozarolniczej gospodarczej.
Bez znaczenia jest też okoliczności, na jaki cel zostanie przeznaczony przychodów, dochód osiągnięte z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Prawo do rozporządzania dochodem z tytułu sprzedaży nieruchomości nie determinuje kwalifikowania przychodu do określonego źródła przychodów, tj. z art. 10 ust.1 pkt 3 czy z art. 10 ust.1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym osób fizycznych.
Skoro skarżąca podjęła działania wykonywane w sposób zorganizowany i ciągły oraz nakierowane na osiągnięcie przychodu z tytułu sprzedaży działki, na gruncie badanej sprawy nie znajdzie zastosowania przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji przychód ten należy zakwalifikować do przychodów z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy i opodatkować zgodnie z zasadami przewidzianymi dla tego właśnie źródła.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżąca wniosła o uchylenie interpretacji indywidualnej zarzucając naruszenie:
1. przepisów postępowania art. 121 w zw. z art 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2022.2651 tj. z dnia 2022.12.16) – dalej: "o.p" polegające na wydaniu w tym samym stanie faktycznym dwóch przeciwstawnych sobie interpretacji podatkowy, skutkujących sprzeczną konstatacją organu – w tożsamym stanie faktycznym, tj. w zaskarżonej interpretacji organ twierdzi, że zachowania podatnika stanowią wykonywanie działalności gospodarczej, zaś w interpretacja z dnia 26 maja 2023 r., znak: 0114-KDIP1-1.4012.124.2023.3.IZ wydanej w zakresie podatku VAT twierdzi, że te same zachowania nie stanowią działalności gospodarczej.
2. przepisów postępowania art. 121 w zw. z art 191 o.p. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, godzące w zaufanie do organów i dokonanie jej w sposób dowolny, z naruszeniem zasad logiki i doświadczenia życiowego polegające w szczególności na:
a) błędnym ustaleniu, że działania skarżącej związane z działką [...], a także innymi nieruchomościami dokonane na przestrzeni ostatnich 30 lat mają charakter zarobkowy, powtarzalny, zorganizowany i profesjonalny, w sytuacji, w której okoliczność taka nie wynika, ż ustalonego stanu faktycznego,
b) braku powiązania wniosków i interpretacji prawa podatkowego dokonanej przez organ z konkretnymi elementami stanu faktycznego sprawy,
c) pominięciu okoliczności korzystanych dla podatnika,
d) błędnym ustaleniu, że podatnik nabywał w okresie wielu lat wiele nieruchomości, w sytuacji, gdy w sprawie mowa jest o nabyciu dwóch nieruchomości w 1991 roku, a nabycie to nastąpiło w ramach jednej transakcji ,
e) pominięciu, że 33 działki, o których wspomina organ stanowią w istocie jedną nieruchomość i są objęte jedną księgą wieczystą oraz mają zostać zbyte w ramach jednej transakcji na rzecz jednego kupującego,
f) pominięciu, że nieruchomość zbywana w ramach transakcji objętej niniejszą interpretacją (działka [...]) nie jest funkcjonalnie powiązana z nieruchomością obejmującą 33 działki, nieruchomości te nie graniczą ze sobą i położone są w różnych obrębach ewidencyjnych.
3. przepisu art. 10 ust 1 pkt 3 w zw. z art 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że sam fakt nabycia nieruchomości w celu lokaty kapitału lub w celu inwestycyjnym jest równoznaczny z wykonywaniem działalności gospodarczej z wykorzystaniem takich nieruchomości.
W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zajęte w zaskrzonej interpretacji oraz powtarzając argumentację przedstawioną uprzednio w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;
Skarga podlegała oddaleniu z uwagi na brak postawienia adekwatnych do sposobu rozstrzygnięcia zarzutów.
Niniejsza sprawa dotyczy skargi na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego i w pierwszej kolejności przypomnieć należy istotę kontroli tych aktów przez wojewódzkie sądy administracyjne. Co do zasady sądy te rozpatrując skargi na akty, czynności, bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej, nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wyjątek od tej zasady dotyczy między innymi skarg na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego. Jak wynika bowiem z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 – dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ten ostatni przepis stanowi, że skarga m.in. na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że w skardze należy sformułować adekwatne do przedmiotu sprawy zarzuty naruszenia prawa procesowego lub materialnego oraz określić formę tego naruszenia. W tym bowiem tylko zakresie sprawę może rozpoznać sąd administracyjny.
Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, istotne znaczenie ma zatem zdanie drugie cytowanego przepisu, w którym wyraźnie przewidziano, że wojewódzki sąd administracyjny jest związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd ten bada więc prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś stwierdzenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Pogląd taki uznać należy za ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z: 14 czerwca 2019 r., sygn. akt II FSK 2102/17; 3 grudnia 2020 r., sygn. akt II FSK 2034/18; 7 grudnia 2022 r., sygn. akt I FSK 2061/19; 27 stycznia 2023 r., sygn. akt I FSK 2022/19; 5 kwietnia 2023 r., sygn. akt II FSK 2440/20 – powoływane orzeczenia dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji wojewódzki sąd administracyjny rozpatrując skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego może "poruszać" się jedynie w zakreślonych przez skarżącego granicach naruszenia przepisów prawa i tylko takie przepisy, które w skardze (lub na późniejszym etapie postępowania) zostaną wskazane, mogą stanowić przedmiot rozważań prawnych.
Ustawodawca poprzez wprowadzenie w art. 57a p.p.s.a. dodatkowych wymogów, jakie spełniać powinna skarga na interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego, jak również rezygnując z zasady oficjalności postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym w przypadku zaskarżania tych aktów (wyjątek wprowadzony w art. 134 § 1 p.p.s.a.), ograniczył zatem możliwość uchylenia zaskarżonej interpretacji, jeżeli uchybienie uzasadniające takie rozstrzygnięcie zostanie dostrzeżone przez sąd, lecz strona nie powoła się na to naruszenie poprzez postawienie stosownego zarzutu. Podważanie prawidłowości wydanej interpretacji indywidualnej, czy to przez naruszenie przepisów postępowania, czy też prawa materialnego, odbywa się zatem jedynie w zakresie nakreślonym przez stronę we wniesionej skardze na taką interpretację.
Podkreślenia w tym kontekście wymaga, że wnoszący skargę na interpretację indywidualną jest zobowiązany do wyraźnego postawienia zarzutu naruszenia konkretnego przepisu. Związanie podstawami skargi w takich sprawach polega na tym, że wskazanie przez skarżącego naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zatem to autor skargi wyznacza zakres kontroli wskazując, które normy prawa zostały naruszone i dlaczego. Wojewódzki sąd administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi. Przytoczenie podstawy skargi musi więc być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego granicami skargi, może on uwzględnić tylko te przepisy i te formy ich naruszenia, które zostały wyraźnie wskazane w skardze jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy organ interpretacyjny nie naruszył innych przepisów a co więcej – gdyby takie naruszenie stwierdził nie może z jego powodu uchylić zaskarżonej interpretacji.
Powyższe uwagi były konieczne ze względu na zasygnalizowaną przez Spółkę wadę zaskarżonej interpretacji, którą jej zdaniem jest brak prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust 1 pkt 3 w zw. z art 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i "przyjęcie, że sam fakt nabycia nieruchomości w celu lokaty kapitału lub w celu inwestycyjnym jest równoznaczny z wykonywaniem działalności gospodarczej z wykorzystaniem takich nieruchomości".
Odnosząc powyższy zarzut do treści zaskarżonej interpretacji indywidualnej, w prosty i oczywisty sposób daje się zauważyć, iż wskazując na zbycie przedmiotowej nieruchomości – w przedstawionych okolicznościach faktycznych – w ramach działalności gospodarczej organ nie oparł się tylko i wyłącznie na kwestii nabycia nieruchomości "w celu lokaty kapitału lub w celu inwestycyjnym". Była to w rzeczywistości tylko jedna z przesłanek na które wskazał organ interpretacyjny, budując swoją argumentację. Wskazał równocześnie na szereg innych okoliczności, które dały mu podstawę do uznania stanowiska wnioskodawczyni za nieprawidłowe. Do tych okoliczności nie odnosił się jednak zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. W sytuacji gdy zarzut skargi został sformułowany w tak wybiórczy sposób Sąd nie dysponował umocowaniem prawnym by rozszerzyć jego zakres także na inne okoliczności i konstatacje organu, które łącznie stały się podstawą kontestowanego rozstrzygnięcia. W konsekwencji, prawidłowość merytoryczna zaskarżonego rozstrzygnięcia wraz z jego argumentacją, nie mogła zostać zbadana przez Sąd.
Sąd nie miał również podstaw by wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżoną interpretację z uwagi na sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 121 w zw. z art 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2022.2651 tj. z dnia 2022.12.16) – dalej: "o.p" "przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, godzące w zaufanie do organów i dokonanie jej w sposób dowolny, z naruszeniem zasad logiki i doświadczenia życiowego" w sposób szczegółowo wskazy w skardze.
Postępowanie w sprawie indywidualnych interpretacji uregulowane bowiem zostało w Rozdziale 1a Działu II O.p., jednakże na mocy art. 14h O.p. ustawodawca zezwolił na odpowiednie stosowanie w tej procedurze niektórych innych przepisów tej ustawy, w tym art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV.
W myśl art. 14b § 2 O.p. wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Natomiast art. 14b § 3 O.p. stanowi, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W myśl art. 14c § 1 i 2 O.p., organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym.
Istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe.
Postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest zatem postępowaniem szczególnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności nie można w nim prowadzić postępowania dowodowego, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Organ wydający interpretację indywidualną nie może więc merytorycznie zbadać sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku, a odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego, jest prawidłowe i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia. Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może bowiem prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania.
W kontekście powołanych regulacji zgłoszenie zarzutu naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, o której stanowi art. 191 O.p. w powiązaniu z zarzutem godzenia w zaufanie do organów, odniesionym do art. 121 § 1 O.p. nie mogło wywołać pożądanych przez skarżącą skutków prawnych, zwłaszcza w sytuacji gdy jeden z tych przepisów wskazanych w powiązaniu – nie ma w ogóle zastosowania w postępowaniu w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej.
Reasumując – w ocenie Sądu – tak sformułowane zarzuty nie mogły doprowadzić do merytorycznej oceny prawidłowości zaskarżonej interpretacji a w konsekwencji także do jej wyeliminowania z obrotu prawnego, tak jak żądano tego w skardze.
Z tych powodów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.