I SA/Kr 834/20

I SA/Kr 834/20 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2020-11-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-09-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Piotr Głowacki
Stanisław Grzeszek /przewodniczący/
Urszula Zięba /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1055/21 - Wyrok NSA z 2024-11-20
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
art. 2 pkt 10 lit. a, art. 13 ust. 1, ust. 2, art. 41 ust. 3, art. 42 ust. 1 pkt 2, ust. 5, ust. 8, ust. 9, ust. 16
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek Sędziowie: WSA Urszula Zięba (spr.) WSA Piotr Głowacki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2020r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] lipca 2020r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku od towarów i usług skargę oddala.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] lipca 2020r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] lutego 2020r., nr [...], odmawiającą W. W. dokonania zwrotu podatku od towarów i usług w kwocie 22.755,61 zł z tytułu nabycia nowego środka transportu.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia 24 lipca 2019r. ww. podatnik zwrócił się do organu I instancji o zwrot podwójnie zapłaconego podatku VAT z tytułu nabycia nowego samochodu osobowego. Do pisma dołączono następujące dokumenty:
- fakturę VAT nr [...] z dnia 21.06.2019r. na kwotę netto 97.398,37 zł, VAT 23% 22.401,63 zł, brutto 119.800,00 zł, wystawioną przez A. s.c. I. P., M. P., al. 2. , [...], płatną przelewem w terminie do 28.06.2019r. (7 dni). Jako nabywca wskazany został W. W., K. [...] W. ;
- potwierdzenie przelewu dokonanego w dniu 9.07.2019r. na rachunek A. s.c., tytułem: faktura nr [...] KIA Sportage - kolor czarny. Jako płatnik został wskazany W. W., ul. [...], [...] K. . Płatności dokonano z rachunku nr [...] w ING Bank Śląski S.A.;
- pokwitowanie nr [...] z dnia 18.07.2019r., wraz z jego uwierzytelnionym tłumaczeniem z języka niemieckiego, dotyczące zapłaty w Austrii podatku od unormowanego zużycia paliwa oraz podatku obrotowego, wystawione przez Urząd Skarbowy w W. dla W. J. W., [...] [...], [...] W. ;
- kserokopię dowodu rejestracyjnego wydanego w Austrii w dniu 18.07.2019r.
W związku z otrzymaniem powyższego pisma, organ I instancji w dniu 16 grudnia 2019r. skierował do ww. podatnika oraz do sprzedawcy przedmiotowego samochodu, tj. A. s.c, wezwania o udzielenie pisemnych wyjaśnień i przedstawienia stosownych dokumentów, które wymieniono szczegółowo na str. 2 i 3 omawianej decyzji organu II instancji. Ponadto w piśmie skierowanym do podatnika, organ I instancji wezwał o przedłożenie certyfikatu rezydencji podatkowej w Austrii.
Z odpowiedzi udzielonej przez podatnika w piśmie z dnia 2 stycznia 2020r., wynika, że zamiar rejestracji w innym kraju UE, ww. zgłosił przyjmującemu zamówienie pracownikowi sprzedawcy ustnie. Do pisma dołączono m.in. wydany dla podatnika przez austriackie władze podatkowe w dniu 19 grudnia 2019r., certyfikat rezydencji podatkowej w Austrii. Z przedmiotowej odpowiedzi wynika, że ww. nie posiada pozostałych dokumentów, o które był wzywany.
Z kolei w wyjaśnień udzielonych przez A. s.c. w piśmie z dnia 15 stycznia 2020r. wynika, że sprzedawca nie posiada oświadczenia podatnika o wywozie przedmiotowego samochodu za granicę w terminie 14 dni od dnia dostawy oraz pouczenia nabywcy o skutkach niewywiązania się z ww. obowiązku. Brak powyższych dokumentów sprzedawca tłumaczył nieudzieleniem przez podatnika informacji o zamiarze wywozu przedmiotowego samochodu i jego rejestracji za granicą. W przedmiotowym piśmie sprzedawca twierdził również, że o zamiarze rejestracji zakupionego przez podatnika samochodu w Austrii, dowiedział się dopiero z pisma z dnia 24 lipca 2019r., w którym podatnik wezwał A. do skorygowania faktury nr [...] oraz o zwrot wynikającego z niej, nienależnie pobranego podatku VAT. Do pisma zawierającego wyjaśnienia A. dołączono dokumenty szczegółowo wymienione na str. 3 i 4 omawianej decyzji organu II instancji.
W piśmie z dnia 24 stycznia 2020r. podatnik zakwestionował wiarygodność wyjaśnień złożonych przez A. , wskazując okoliczności, które jego zdaniem, mają wskazywać, że sprzedawca wiedział o zamiarze wywozu przez niego, samochodu poza terytorium Polski i zamiarze zarejestrowania go za granicą.
Ponadto w aktach sprawy znajduje się świadectwo zgodności WE dotyczące przedmiotowego samochodu, wydane w dniu 18 czerwca 2019r. przez KIA Motors Polska sp. z o. o., ul. Puławska 366, 02 - 819 Warszawa.
W dniu 13 lutego 2020r. organ I instancji wydał decyzję, o której mowa na wstępie, w której odmówił podatnikowi zwrotu podatku VAT w kwocie 22.755,61 zł z tytułu nabycia przedmiotowego samochodu stwierdzając, że sprzedaż ta nie stanowiła wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, do której zastosowanie ma obniżona stawka VAT, tj. 0%.
Od powyższej decyzji, podatnik złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, z uwagi na to, że rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części albo uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i orzeczenie, co do istoty sprawy, poprzez dokonanie zwrotu podatku VAT w kwocie 22.755,61 zł z tytułu nabycia nowego środka transportu, a przed wydaniem decyzji przeprowadzenie postępowania dowodowego, tj. m.in. przesłuchanie świadków: K. P. ([...] i W. W. oraz strony, tj. W. W.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów: art. 122, art. 187 §1, art. 191, art. 199a § 1, art. 210 § 4, art. 120, art. 121 o.p. oraz art. 42 ustawy o VAT, szczegółowo uzasadnionych w treści odwołania.
Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, organ II instancji wydał w dniu 10 lipca 2020r. decyzję, o której mowa na wstępie. W uzasadnieniu powołano się m.in. na treść art. 2 pkt 10 lit. a, art. 13 ust. 1, ust. 2, art. 41 ust. 3, art. 42 ust. 1 pkt 2, ust. 5, ust. 8, ust. 9, ust. 16 ustawy o VAT i wywiedziono, że aby urząd skarbowy mógł dokonać zwrotu podatku VAT z tytułu nabycia nowego środka transportu na rzecz nabywcy na podstawie art. 42 ust. 9 ustawy o VAT, konieczne jest wystąpienie łącznie następujących 3 okoliczności: 1. wystawienie faktury z wykazaną stawką VAT dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów - 0%; 2. wpłacenie przez nabywcę podatku według stawki VAT dla sprzedaży krajowej do urzędu skarbowego, zgodnie z przepisem art. 42 ust. 8 ustawy o VAT; 3. wywiezienie pojazdu z kraju i jego rejestracja za granicą już po upływie 14 dni od daty zakupu i po zapłaceniu podatku na podstawie art. 42 ust. 8 ustawy o VAT. Zatem tylko w takim przypadku, przysługuje nabywcy nowego środka transportu, zwrot zapłaconego przez niego podatku.
Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła sytuacja, o której mowa w art. 42 ust. 9 ustawy o VAT, zatem słusznie organ I instancji odmówił zwrotu. W związku z transakcją zakupu samochodu nie został bowiem sporządzony "dokument wywozu" (VAT-22), zawierający m.in. oświadczenie nabywcy o zamiarze wywozu samochodu w ciągu 14 dni od momentu dostawy, a transakcja została udokumentowana fakturami, na której wykazany został 23% podatek VAT. Tym samym, do zapłaty podatku VAT, wynikającego z tych faktur, zobowiązany był podatnik (sprzedawca), a nie podatnik, czyli nabywca. W związku z tym, nie powstał u podatnika obowiązek zapłaty podatku na podstawie przepisu art. 42 ust. 8 ustawy o VAT, jak również nie został on przez podatnika wpłacony do urzędu skarbowego. Zatem organ I instancji nie mógł na podstawie art. 42 ust. 9 ustawy o VAT dokonać wnioskowanego przez podatnika zwrotu, gdyż podatek, wynikający z przedmiotowych faktur nie był zapłacony przez podatnika, lecz przez sprzedawcę pojazdu. Natomiast na gruncie przepisów ustawy o VAT nie jest możliwy zwrot nabywcy podatku wykazanego na fakturze i rozliczonego przez sprzedawcę. Jednocześnie organ II instancji zauważył, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest ocena, czy sprzedawca miał świadomość, że podatnik ma zamiar wywieźć zakupiony samochód i w związku z tym, czy prawidłowo udokumentował jego sprzedaż. Zatem zarzuty zawarte w odwołaniu, odnoszące się do nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego w zakresie prawidłowości zastosowania przez wystawcę faktur stawki VAT 23% nie mogą być przedmiotem oceny w tym postępowaniu. W związku z tym, zawarte w odwołaniu zarzuty naruszenia przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 199a § 1 o.p., polegające na nieprzesłuchaniu strony i świadków, na okoliczność złożenia przez podatnika ustnego oświadczenia o zamiarze wywozu pojazdu poza terytorium Polski w ciągu 14 dni od dnia dostawy i zarejestrowania go zagranicą, są niezasadne, gdyż okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy nie znalazł też podstaw do uwzględnienia pozostałych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, do czego odniósł się szczegółowo w ostatniej części decyzji, uznając, że postępowanie w sprawie przeprowadzono prawidłowo, w oparciu o przepisy i zasady, wynikające z o.p. Konkludując, organ odwoławczy uznał, że oceniając wniosek podatnika o zwrot podatku, organ I instancji prawidłowo ocenił, że nie zaistniały okoliczności umożliwiające zwrot w trybie złożonego wniosku. Natomiast organ I instancji nie miał podstaw i nie oceniał w tym postępowaniu kwestii, czy winien jest dokonać zwrotu wynikającego z deklaracji VAT-11.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący ww. decyzję zaskarżył w całości i zarzucił jej naruszenie:
- art. 91 ust. l i ust. 2 Konstytucji RP przez niezastosowanie prawa unijnego, gdyż w stanie faktycznym i prawnym, sprawę będącą przedmiotem rozpoznania, organy podatkowe były zobowiązane do stosowania Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej,
- art. 138. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE.L 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm. - zwanej dalej: "Dyrektywą 112") przez naruszenie zasady neutralności podatkowej, która wymaga, by zwolnienie od podatku VAT zostało przyznane w razie spełnienia przesłanek merytorycznych, nawet jeśli, podatnik pominął pewne wymogi formalne wobec przedstawienia oczywistych dowodów (bezspornych, nienegowanych przez organ wydający decyzję) spełnienia przesłanek merytorycznych, pozwalających na stwierdzenie, że sprzedaż nowego środka transportu, polegała na wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów (zwanej dalej: " WDT"),
- art. 121 o.p., poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów administracji, ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania w zakresie opodatkowania WDT w okolicznościach opisanych we wniosku skarżącego z dnia 24 lipca 2019r. w sprawie zwrotu podwójnie zapłaconego podatku VAT, w dalszych pismach i w odwołaniu z dnia 2 marca 2020r. od decyzji Naczelnika Urzędu z dnia 13 lutego 2020r. oraz w stanowisku Dyrektora Izby Skarbowej w decyzji z dnia 10 lipca 2020r. odmowy oceny w prowadzonym postępowaniu kwestii zwrotu podatku VAT podatnikowi w rozumieniu art. 16. ustawy o VAT z uwagi na niezłożenie deklaracji VAT-11 z równoczesnym pominięciem przepisu art. 138 Dyrektywy 112 przy ocenie możliwości zastosowania stawki 0% i zwrotu podatku uiszczonego przez podatnika w związku ze sprzedażą samochodu przez profesjonalnego dealera, który błędnie wystawił F-VAT wg 23% stawki,
- art. 7b k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. oraz art. 180 o.p., poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o przesłuchanie strony jak i świadków,
- art. 8 k.p.a, zasady pogłębienia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej do organu administracji, gdyż postępowanie było prowadzone w sposób niebudzący zaufanie, a organy nie kierowały się zasadą proporcjonalności i równego traktowania.
W uzasadnieniu skargi, skarżący przedstawił uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów i wniósł o zmianę decyzji w całości i zwrot podatku od towarów i usług w kwocie 22.755,61 zł z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej, do której ma zastosowanie stawka "0" podatku VAT; ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji z powodu wskazanych naruszeń, które miały istotny wpływ na wynik postępowania, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonej decyzji. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019r., poz.2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo-administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm. dalej - p.p.s.a.). Ponadto, Sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 247 § 1 O.p.). Nadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie, oceniając pod tym kątem zaskarżoną przez W. W., decyzję organu odwoławczego, Sąd nie dopatrzył się wskazanych wyżej uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu krajowemu i wspólnotowemu. Skarga nie zasługiwała zatem na uwzględnienie.
Zagadnieniem kluczowym w sprawie jest opodatkowanie sprzedaży nowego środka transportu na terytorium kraju w sytuacji, gdy osoba
nabywająca środek transportu zamieszkuje na terenie Austrii (w W. i rozstrzygnięcie czy w stanie faktycznym sprawy, nabywca samochodu
(Skarżący) zadeklarował w sposób określony przepisami prawa lub nawet w jakikolwiek inny sposób, iż samochód ten zostanie wywieziony poza
granice kraju, do innego kraju wspólnoty, gdzie jego nabycie zostanie opodatkowane podatkiem od towarów i usług, a zatem czy dojdzie do dostawy
wewnątrzwspólnotowej.
W ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z
naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym
mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego
lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
Zdaniem Sądu, organy podatkowe zasadnie bowiem stwierdziły, że Skarżącemu nie przysługuje od organu podatkowego zwrot podatku VAT zawartego w
cenie zakupu nowego środka transportu, uiszczonej na rzecz sprzedawcy.
W związku z argumentacją Skarżącego, w pierwszej kolejności wskazać należy, że wyodrębnienie czynności – wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
podlegającej opodatkowaniu według art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 11 marca 2004r, o podatku od towarów i usług (Dz.U. 2018r. poz. 2174 ze
zm., dalej u.p.t.u.) było konieczne z uwagi na daleko posuniętą harmonizację ustawodawstw państw członkowskich Unii Europejskiej w zakresie
podatków obrotowych, w tym podatku od towarów i usług, i dążenie w ten sposób do tworzenia i funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz unikania
zakłócania konkurencji. Wymagało to przyjęcia wspólnej reguły, m. in. w zakresie opodatkowania transakcji wewnątrzwspólnotowych, polegającej na
faktycznym opodatkowaniu dostaw towarów w państwie przeznaczenia, do którego towary są przemieszczane docelowo. Osiągnięcie tego celu jest
możliwe poprzez potraktowanie czynności dostawy towarów odbywającej się z przemieszczeniem towarów między państwami Unii jako dwóch odrębnych
zdarzeń podatkowych: jednego mającego miejsce w państwie dostawcy (dostawa) i drugiego – w państwie nabywcy (nabycie) i zastosowanie do
dostawy, nazwanej w polskiej ustawie o podatku od towarów i usług wewnątrzwspólnotową dostawą towarów, zwolnienia podatkowego lub jak w ustawie
polskiej stawki podatkowej 0% oraz opodatkowanie nabycia, nazwanego w polskiej ustawie o podatku od towarów i usług wewnątrzwspólnotowym
nabyciem towarów, według stawki właściwej w państwie nabycia. Taki sposób opodatkowania transakcji wewnątrzwspólnotowych powoduje, że
faktycznie transakcje nie są opodatkowane w państwie dostawcy (zbywcy), ale dostawca zachowuje prawo do odliczenia podatku naliczonego
związanego z zakupami towarów i usług dotyczących tej dostawy, natomiast transakcje są opodatkowane w państwie nabywcy, a więc w zasadzie w
miejscu konsumpcji towarów.
Powyższy model opodatkowania transakcji wewnątrzwspólnotowych wynikający z art. 138 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006r. w sprawie
wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, nakazuje traktować zwolnienie dla dostawy towarów wywożonych do innego państwa członkowskiego (w
ustawie polskiej funkcję zwolnienia pełni stawka 0%) jako fundamentalny, konstrukcyjny element zasad opodatkowania transakcji
wewnątrzwspólnotowych, co oznacza, że państwa członkowskie Unii Europejskiej realizując powyższą Dyrektywę, a wcześniej VI Dyrektywę Rady z
dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości
dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) – art. 28c, powinny tak kształtować wewnętrzne przepisy regulujące podatek od
towarów i usług, aby dostawca wewnątrzwspólnotowy (zbywca) miał możliwość skorzystania ze zwolnienia lub zastosowania stawki 0%, a więc aby nie
był obciążony podatkiem od takiej dostawy. Takie ukształtowanie przepisów jest konieczne dla realizacji jednej z podstawowych cech podatku od
wartości dodanej, a mianowicie faktycznego opodatkowania konsumpcji a przez to neutralności podatku dla przedsiębiorcy – podatnika, tj. cechy
wynikającej z art. 1 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE.
Z powyższym modelem opodatkowania transakcji wewnątrzwspólnotowych związane jest niebezpieczeństwo unikania opodatkowania pojawiające się
wtedy, gdy transakcja jest deklarowana jako wewnątrzwspólnotowa, a w rzeczywistości jest transakcją krajową. Rezultatem tej sytuacji jest
faktyczny brak opodatkowania transakcji (stawka podatku 0%). Taka sytuacja oznacza oszustwo podatkowe i zakłócenie konkurencji w stosunku do
podatników prawidłowo rozliczających krajowe dostawy towarów. Eliminacja tego niebezpieczeństwa wymagała wprowadzenia koniecznych warunków, w
tym dokumentacyjnych, których spełnienie upoważnia podatnika do potraktowania dostawy towarów jako dostawy wewnątrzwspólnotowej i zastosowania
zwolnienia lub tak jak w Polsce stawki podatku 0% (art. 41 ust. 3 u.p.t.u.). Uprawnienie państw członkowskich do ustanawiania warunków w
odniesieniu do czynności wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wyraźnie wynika z art. 28c część A lit. a) VI Dyrektywy, jak i art. 131 Dyrektywy
2006/112. W regulacjach tych wskazany został też cel w jakim warunki te mogą być ustanawiane. Chodzi o zapewnienie prawidłowego i prostego
stosowania zwolnienia, a także, aby zapobiec wszelkim oszustwom podatkowym, unikaniu opodatkowania, nadużyciom. W ustawie z 11 marca 2004r. o
podatku od towarów i usług warunki takie zostały określone przede wszystkim w art. 42.
Podstawowe warunki, o których mowa wyżej są dwa. Jeden z nich związany jest ze stronami transakcji, a drugi z samą transakcją. Potraktowanie
dostawy jako wewnątrzwspólnotowej wymaga mianowicie, aby była ona dokonywana przez podatników oraz osoby prawne, które są zarejestrowane i
zidentyfikowane na potrzeby takiej transakcji, a więc w odniesieniu do nabywcy, powinien on posiadać właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla
transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od
wartości dodanej. Numer ten powinien być zamieszczony na fakturze stwierdzającej dokonanie dostawy towarów. Ponadto podatnik (dostawca) przed
złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy powinien posiadać w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem
wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
terytorium kraju. Zaznaczyć przy tym należy, że jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 11 października
2010 r., sygn. akt I FPS 1/10 – w świetle art. 42 ust. 1, ust. 3 i ust. 11 u.p.t.u. dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej
dostawie towarów wystarczające jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 u.p.t.u., uzupełnione
dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 tej ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 O.p., o ile łącznie
potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na
terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju (publ. ONSAiWSA 2011/1/4).
Dla określonego rodzaju towarów ustawodawca wprowadził jednakże odmienne warunki zastosowania stawki podatku 0% od przedstawionych wyżej,
ogólnych warunków opodatkowania dostawy wewnątrzwspólnotowej. Dotyczy to m.in. wywozu przez nabywcę nowych środków transportu bez użycia innego
środka transportu. W takim bowiem przypadku, zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u., nie jest konieczne, aby nabywca zamieszkujący w innym niż
Polska państwie członkowskim był podatnikiem zarejestrowanym i identyfikowanym w swoim państwie na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych.
Ponadto warunkiem zastosowania stawki 0%, zgodnie z art. 42 ust. 5 u.p.t.u., gdy nabywcą jest podmiot niezidentyfikowany na potrzeby transakcji
wewnątrzwspólnotowych, jest posiadanie przez zbywcę kopii faktury, specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku oraz jednego egzemplarza tzw.
dokumentu wywozu. Dokument ten jest wystawiany przez zbywcę w trzech egzemplarzach, z których: jeden wydawany jest nabywcy, drugi zatrzymuje
podatnik, a trzeci – podatnik przesyła wraz z fakturą do właściwej jednostki w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw finansów
publicznych, zwanej "biurem wymiany informacji o podatku VAT". Dokument wywozu powinien zawierać dane umożliwiające prawidłową identyfikacje
podatnika dokonującego dostaw i nabywcy oraz nowego środka transportu, a w szczególności: dane dotyczące podatnika i nabywcy; dane pozwalające
jednoznacznie zidentyfikować przedmiot dostawy jako nowy środek transportu; datę dostawy; podpis podatnika i nabywcy; oświadczenie nabywcy o
wywozie nowego środka transportu poza terytorium kraju w terminie 14 dni od dnia dostawy; pouczenie nabywcy o skutkach niewywiązania się z
obowiązku wywozu nowego środka transportu.
Wystawienie przez sprzedawcę pojazdu dokumentu wywozu jest ważne z dwóch względów. Po pierwsze, umożliwia zbywcy potraktowanie dostawy nowego
środka transportu jako wewnątrzwspólnotowej i opodatkowanie jej według stawki 0%, mimo braku dowodu na wywiezienie nowego środka transportu do
innego kraju członkowskiego. Po drugie przenosi na nabywcę obowiązek zapłaty podatku w razie nie wywiezienia przez niego nowego środka
transportu w ciągu 14 dni poza terytorium kraju. W sytuacji bowiem nie wywiezienia tego środka transportu w terminie 14 dni od dnia dostawy,
zgodnie z art. 42 ust. 8 u.p.t.u., to nabywca jest zobowiązany do zapłaty podatku (uiszczenia go na konto właściwego urzędu skarbowego w
Polsce), według stawek obowiązujących w Polsce (w 2010 r. – 22%), od dokonanej na jego rzecz dostawy nowego środka transportu. Funkcją
niniejszej regulacji jest obrona interesu Skarbu Państwa przed fikcyjnymi dostawami wewnątrzwspólnotowymi, gdy środek transportu będący
przedmiotem deklarowanej dostawy wewnątrzwspólnotowej w istocie użytkowany jest, jakby miała miejsce dostawa krajowa. Z uwagi na brak
przemieszczenia, nie może być on objęty podatkiem z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia. Z kolei przepis art. 42 ust. 9 u.p.t.u. pozwala na
zwrot nabywcy podatku pobranego jak od dostawy krajowej w przypadku, gdy środek transportu ostatecznie zostanie opodatkowany w państwie nabycia
(przeznaczenia). W myśl bowiem tego przepisu nabywca może kwotę podatku zapłaconą zgodnie z art. 42 ust. 8 u.p.t.u. odzyskać, jeżeli wykaże
wywóz nowego środka transportu na terytorium innego państwa członkowskiego i zarejestrowanie go tam, jeżeli środek ten podlega obowiązkowi
rejestracji. Tak więc przepis art. 42 ust. 9 u.p.t.u. wprost odnosi się do kwoty podatku zapłaconej na podstawie art. 42 ust. 8 tej ustawy, tj.
zapłaconej przez nabywcę po upływie 14 dni od dnia dostawy, z uwagi na niedokonanie w tym terminie wywozu nowego środka transportu do innego
państwa członkowskiego (w sytuacji gdy dostawca potraktował daną transakcję jako wewnątrzwspólnotową dostawę i cena zakupu pojazdu uiszczona
przez nabywcę na rzecz dostawcy zawierała podatek VAT ze stawką 0% - co oznacza w istocie, że cena nie zawierała podatku VAT).
Zaznaczyć przy tym należy, że sposób postępowania sprzedawcy opisany w ust. 5 art. 42 u.p.t.u. dotyczy sytuacji, gdy ma on świadomość, że
dokonuje dostawy nowego środka transportu dla nabywcy zamieszkującego w innym niż Polska państwie członkowskim (nie zarejestrowanego w swoim
państwie na potrzeby podatku od towarów i usług), który ma zamiar dokonać wywozu towaru do innego państwa członkowskiego bez użycia innego
środka transportu. Sporządzenie przez dostawcę dokumentu wywozu przenosi wtedy obowiązek podatkowy na nabywcę, jeżeli nie dojdzie do
faktycznego wywozu. Z kolei, jeżeli dostawca nie ma wiedzy, że nabywca ma miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim i ma zamiar
dokonać wywozu towaru do tego innego państwa członkowskiego, to dostawca nie jest uprawniony do potraktowania tej dostawy jako
wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i do zastosowania stawki podatku 0%. W takiej sytuacji dostawca (sprzedawca) nie ma również obowiązku
sporządzenia dokumentu wywozu. Dostawca jest natomiast zobowiązany do zastosowania stawki podatku obowiązującej w kraju i uwzględnienia tego
podatku w cenie sprzedawanego nowego środka transportu.
W rozpoznawanej sprawie jak wynika, z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy i potraktowanych jako materiał dowodowy, sprzedawca nie miał
świadomości, że dokonuje dostawy nowego środka transportu dla nabywcy zamieszkującego w innym niż Polska państwie członkowskim i
niezarejestrowanego w tym państwie na potrzeby podatku od towarów i usług, który ma zamiar dokonać wywozu towaru do innego państwa
członkowskiego bez użycia innego środka transportu. W związku z transakcją zakupu samochodu nie został bowiem sporządzony "dokument wywozu"
(VAT-22), zawierający m.in. oświadczenie nabywcy o zamiarze wywozu samochodu w ciągu 14 dni od momentu dostawy, a transakcja została
udokumentowana fakturami, na której wykazany został 23% podatek VAT. Tym samym, do zapłaty podatku VAT, wynikającego z tych faktur, zobowiązany
był podatnik (sprzedawca), a nie podatnik, czyli nabywca.
Jak wyjaśniał w postępowaniu Skarżący, zamiar rejestracji w innym kraju UE, zgłosił przyjmującemu zamówienie pracownikowi sprzedawcy ustnie.
Dokumentów potwierdzających zgłoszenie takiego zamiaru, nie posiadał a w każdym razie, na żądanie organu ich nie przedstawił.
Z kolei w wyjaśnień udzielonych przez A. s.c. w piśmie z dnia 15 stycznia 2020r. wynika, że sprzedawca nie otrzymał
oświadczenia podatnika o wywozie przedmiotowego samochodu za granicę w terminie 14 dni od dnia dostawy oraz pouczenia nabywcy o skutkach
niewywiązania się z ww. obowiązku. Brak powyższych dokumentów sprzedawca tłumaczył nieudzieleniem przez podatnika informacji o zamiarze wywozu
przedmiotowego samochodu i jego rejestracji za granicą. W przedmiotowym piśmie sprzedawca twierdził również, że o zamiarze rejestracji
zakupionego przez podatnika samochodu w Austrii, dowiedział się dopiero z pisma z dnia 24 lipca 2019r., w którym podatnik wezwał A. do skorygowania faktury nr [...] oraz o zwrot wynikającego z niej, nienależnie pobranego podatku VAT. Skarżący
jednakże zakwestionował wiarygodność wyjaśnień złożonych przez A. , wskazując okoliczności, które jego zdaniem, mają
wskazywać, że sprzedawca wiedział o zamiarze wywozu przez niego, samochodu poza terytorium Polski i zamiarze zarejestrowania go za granicą.
Wskazywanie na takie domniemanie nie może jednak zastąpić formalnego i określonego przepisem art. 42 ust 5 ustawy o VAT dokumentu a nadto –
zdaniem Sądu – w okolicznościach sprawy nie istniały podstawy do przyjęcia takiego domniemania. Skarżący podając swoje dane osobowe, przy
zamawianiu pojazdu i przy uiszczaniu ceny za samochód wskazał adres krajowy, jako adres zameldowania; [...] K. ul. [...] i dopiero w
wezwaniu o korektę faktury wskazał na swój adres w W. . Fakt, iż córka Skarżącego (zamieszkała w kraju) prowadziła korespondencję z
pracownicą salonu, wskazującą na to, iż samochód miał być rejestrowany w Wiedniu, nie mógł stanowić o spełnieniu warunków formalnych
zawiadomienia sprzedawcy samochodu o dostawie wewnątrzwspólnotowej.
W konsekwencji, sprzedawca potraktował tę transakcję jako dostawę krajową i zastosował stawkę podatku VAT – 22%, wliczając ten podatek w cenę
samochodu. A to potwierdza, że Skarżący nie poinformował sprzedawcy o zamieszkiwaniu w innym niż Polska państwie członkowskim i o zamiarze
dokonania wywozu towaru do innego państwa członkowskiego.
Tymczasem zgodnie z treścią art. 42 ust 5 ustawy o VAT; w przypadku wywozu przez nabywcę nowych środków transportu bez użycia innego środka
transportu (przewozowego) podatnik oprócz dokumentu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3, powinien posiadać dokument zawierający dane umożliwiające
prawidłową identyfikację podatnika dokonującego dostaw i nabywcy oraz nowego środka transportu, w szczególności:
1) dane dotyczące podatnika i nabywcy,
2) dane pozwalające jednoznacznie zidentyfikować przedmiot dostawy jako nowy środek transportu,
3) datę dostawy,
4) podpisy podatnika i nabywcy,
5) oświadczenie nabywcy o wywozie nowego środka transportu poza terytorium kraju w terminie 14 dni od dnia dostawy,
6) pouczenie nabywcy o skutkach niewywiązania się z obowiązku, o którym mowa w pkt 5 - zwany dalej "dokumentem wywozu".
Takich jednak dokumentów Skarżący nie przekazał sprzedawcy samochodu. Brak jest nadto wiarygodnych dowodów by w jakikolwiek sposób poinformował
sprzedawcę, iż samochód zostanie przemieszczony do Austrii i tam planowane jest docelowe opodatkowanie transakcji. Dowodem takim – w ocenie
Sądu – nie może być korespondencja mailowa czy sms-owa, prowadzona między pracownicą salonu samochodowego a córką Skarżącego, która wskazywać
może jedynie na informację pracownicy salonu o wyjeździe czy przyjeździe Skarżącego z kraju. To, w ocenie Sądu za mało by dealer samochodowy
skutecznie powinien domniemywać, że w sprawie dojdzie do dostawy wewnątrzwspólnotowej, nie zaś do sprzedaży krajowej. Co kluczowe, Skarżący,
nie złożył w tym zakresie kluczowej "Informacji" i tej okoliczności w prowadzonym postepowaniu w żaden sposób nie wykazał. Nie jest nią na
pewno wspomniana korespondencja między sprzedawcą z salonu a córką Skarżącego. Stąd brak było podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego na
okoliczność tej korespondencji, czy ewentualnych ustnych ustaleń.
To więc nie sprzedawca samochodu nie dołożył należytej staranności, lecz - jak wykazało postępowanie – staranności tej nie dopełnił Skarżący.
Niewątpliwie to Skarżący płacąc na rzecz sprzedawcy należność (cenę) z tytułu zakupu samochodu obejmującą podatek VAT, poniósł ekonomiczny
ciężar tego podatku jako konsument. Zważyć jednakże należy, że z tytułu tej transakcji to sprzedawca jest podatnikiem i to on rozliczał się z
urzędem skarbowym i obowiązany był wykazać w deklaracji VAT podatek należny z tego tytułu. Przy czym musiał on wykazać, że była to dostawa
krajowa opodatkowana 22% stawką podatku VAT. Nie miał jednak żadnego dokumentu potwierdzającego, że nastąpił wywóz nowego środka transportu na
terytorium innego państwa członkowskiego, ani nawet żadnego dowodu, że taki wywóz miał w ogóle nastąpić. Twierdzenia Skarżącego w powyższym
zakresie, jakoby informował sprzedawcę o zamieszkiwaniu w Wiedniu i zamiarze przemieszczenia tam zakupionego samochodu, w świetle zaoferowanych
przez Skarżącego dowodów jawią się jako gołosłowne, nie potwierdzone żadnym bezstronnym i prawdopodobnym choćby dowodem złożenia wymaganej
ustawą informacji.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie mamy więc do czynienia z sytuacją, gdy sprzedawca ma podstawy do potraktowania transakcji jako
dostawy wewnątrzwspólnotowej i w związku z tym dokonuje sprzedaży (dostawy) nowego środka transportu z zastosowaniem 0% stawki podatku VAT, a
podatek z zastosowaniem 22% stawki uiszcza na rzecz właściwego urzędu skarbowego nabywca samochodu z uwagi na niedokonanie jego wywozu na
terytorium innego państwa członkowskiego w terminie 14 dni od dnia dostawy (art. 42 ust. 8 u.p.t.u.).
Podkreślenia wymaga, że w przypadku przekroczenia tegoż 14-dniowego terminu, tzn. niewywiezienia pojazdu w tym terminie z Polski, nabywca
nowego środka transportu jest obowiązany pierwszego dnia po upływie tego terminu do zapłaty podatku od dokonanej na jego rzecz dostawy tego
środka transportu (art. 42 ust. 8 u.p.t.u.). W tym zakresie z tego tytułu nabywca ten staje się podatnikiem VAT, stosownie do art. 17 ust. 1
pkt 6 u.p.t.u. Kwotę podatku zapłaconego zgodnie z art. 42 ust. 8 u.p.t.u. zwraca się na wniosek nabywcy nowego środka transportu, w przypadku
gdy nowy środek transportu zostanie wywieziony z Polski na terytorium innego państwa członkowskiego i tam zostanie zarejestrowany, jeżeli
podlega obowiązkowi rejestracji, przy czym nabywca ma obowiązek udowodnić na podstawie posiadanych dokumentów wywóz tego środka transportu i
jego zarejestrowanie. Podatek zwraca urząd skarbowy, który pobrał ten podatek, tj. urząd skarbowy, na rzecz którego ten podatek uiścił nabywca
(art. 42 ust. 9 u.p.t.u.).
Jak już wskazano powyżej, sytuacja uregulowana przepisami art. 42 ust. 8 i 9 u.p.t.u. nie miała miejsca w niniejszej sprawie, a tym samym
przepisy te nie mogły mieć zastosowania w tej sprawie. Skarżący poniósł ekonomiczny ciężar podatku VAT zawartego w cenie samochodu uiszczonej
na rzecz sprzedawcy. Skarżący nie był jednak obowiązany, na podstawie art. 42 ust. 8 u.p.t.u., do zapłaty w Polsce podatku VAT z tytułu
przedmiotowej transakcji i zapłaty takowej na rzecz urzędu skarbowego w Polsce nie dokonał. Z tytułu przedmiotowej transakcji (dostawy)
Skarżący nie jest tym samym podatnikiem w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 6 u.p.t.u. W konsekwencji nie istniała podstawa prawna dla domagania
się przez niego zwrotu podatku, zawartego w cenie sprzedaży samochodu.
W świetle powyższego za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów art. 42 ust. 5, 8 i 9 u.p.t.u. przedstawiane przez Skarżącego,
jako ogólne zarzuty naruszenia przepisów art. 91 ust 1 i 2 Konstytucji RP oraz przepisów Dyrektywy Rady 2006/112/WE. Realizacja tych przepisów
została uzewnętrzniona w zaskarżonej decyzji, na co wyżej wskazano, przywołując regulacje unijne w zakresie harmonizacji podatku VAT
Organy nie naruszyły również przepisu art. 121 § 1 O.p. Organy działały na podstawie przepisów prawa, a postępowanie było staranne i
merytorycznie poprawne.
W kontekście stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, organ trafnie argumentował, że sprzedawca samochodu zasadnie opodatkował sprzedaż
podstawową stawką podatku od towarów i usług, bowiem nie mógł zastosować 0% stawki z uwagi na fakt, iż nie posiadał informacji, że nowy środek
transportu będzie wywieziony poza terytorium kraju.
W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy prawidłowo ocenił też zasadność zarzutów skarżącego (wskazanych w odwołaniu) w przedmiocie sugerowanego
naruszenia przepisów postępowania, prowadzącego do błędnego ustalenia stanu faktycznego, sformułowanych w ustawie Ordynacja podatkowa.
Oceniając stan faktyczny ustalony przez organy obydwu instancji, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a
jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. Dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy podatkowej
musi być dominującym celem postępowania podatkowego, a zwłaszcza tej jego części, która nazywana jest postępowaniem dowodowym (por. A. Hanusz,
Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Kraków 2004, s. 236 i n.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, jest
zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Dowodem w sprawie podatkowej jest przy tym wszystko, co
może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Op.). Według art. 181 Op. dowodami w postępowaniu
podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i
informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli
podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2 O.p. oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo
postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ dokonuje
natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają
logiczne uzasadnienie (art. 191 Op.). Ocena ta ma zatem charakter swobodny, winna być jednak oparta na wszechstronnym rozważeniu całego
materiału dowodowego. Zasada swobodnej oceny dowodów nakłada na organy podatkowe obowiązek oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów,
każdego z nich z osobna i we wzajemnych ich związku (zob. Z. Ziembiński, Logiczne podstawy prawoznawstwa, Warszawa 1966, s. 174 i nast.).
Zgodnie natomiast z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.) organ podatkowy jest zobowiązany zebrać i wyczerpująco rozpatrzyć
cały materiał dowodowy, co powinno polegać m.in. na koncentracji materiału dowodowego oraz jego ocenie w kontekście analizy przesłanek norm
prawa materialnego. Co istotne, obowiązek dowodzenia wynikający z art. 122 w związku z art. 187 § 1 O.p. nie ma nieograniczonego charakteru
(por. wyrok NSA z 28 maja 2013r., sygn. akt: II FSK 2078/11), a organ nie ma obowiązku prowadzenia dalszego postępowania dowodowego, jeżeli
dana okoliczność zostanie stwierdzona wystarczająco innym dowodem (art. 188 O.p.). Nie jest zatem tak, że należy prowadzić dalej postępowanie
dowodowe, mimo że całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia (zob. np. wyrok NSA z 18 lipca 2012r.,
sygn. akt: I FSK 1534/11).
Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy, Sąd uznaje ustalony w sprawie stan faktyczny za prawidłowy a w konsekwencji nie do
zaakceptowania jest stanowisko autora skargi, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania traktujących o postępowaniu podatkowym, które to
naruszenia jeśli wystąpią a strona ich nie wskaże, sąd bierze pod uwagę z mocy wskazanego wcześniej art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając w
granicach danej sprawy. Nie ma podstaw by przyjąć, że pozostały poza zakresem zainteresowania organów niewyjaśnione okoliczności, a pojawiające
się wątpliwości rozstrzygnięto na niekorzyść strony. Organy podatkowe, w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, zebrały
materiał dowodowy, a następnie, bez przekroczenia ustawowych granic, poddały go szczególnie drobiazgowej oraz wnikliwej analizie i ocenie,
wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Ustalenia te znalazły odzwierciedlenie w całościowym i kompletnym
uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji, podobnie jak wcześniej decyzji organu I instancji.
Reasumując zatem i oceniając stan faktyczny ustalony w postępowaniu podatkowym, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne
poczynione przez organy podatkowe albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. W konsekwencji,
ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.
W kontekście sformułowanych przez profesjonalnego pełnomocnika zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów K.p.a., godzi się przypomnieć,
że od ponad 23 lat w zakresie postępowania podatkowego obowiązują przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, dlatego też
przepisów K.p.a. nie stosuje się do postępowania podatkowego, o czym wprost stanowi przepis art. 3 § 1 pkt 2 K.p.a.
Odnosząc się do powołanych w skardze orzeczeń sądów administracyjnych oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wskazać należy, że
dotyczą one kwestii udokumentowania przez podatników będących dostawcami (sprzedawcami) dokonania wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów. Tym
samym orzeczenia te odnoszą się do innych sytuacji niż zaistniała w niniejszej sprawie i nie mogły mieć wpływu na ocenę sprawy będącej
przedmiotem rozpoznania. Jak już wskazano powyżej Skarżący z tytułu przedmiotowej transakcji nie był dostawcą, a jedynie nabywcą. Skarżący z
tytułu tej transakcji nie był obowiązany do uiszczenia podatku VAT na rzecz właściwego organu podatkowego w Polsce i takiego podatku w Polsce
nie uiścił. Ta właśnie okoliczność była powodem odmowy zwrotu wnioskowanej przez Skarżącego kwoty.
W sytuacji zatem, gdy w wyniku dostawy krajowej, opodatkowanej zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
usług, 22% stawką podatku od towarów i usług, nie doszło do zapłaty podatku VAT przez nabywcę w trybie art. 42 ust. 8 ww. ustawy, lecz podatek
z tytułu sprzedaży zapłacił sprzedawca na podstawie art. 41 ust. 1 u.p.t.u., bezzasadne było deklarowanie przez Skarżącego wewnątrzwspólnotowej
dostawy towarów i wnioskowanie o zwrot kwoty VAT zawartej w cenie kupionego nowego środka transportu.
Reasumując stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, zaś zarzuty skargi są niezasadne.
Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji