I SA/Kr 831/14

I SA/Kr 831/14 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2014-08-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-04-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas /przewodniczący/
Jarosław Wiśniewski
Maja Chodacka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 2, art. 29
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Sentencja
|Sygn. akt I SA/Kr 831/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 sierpnia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: WSA Maja Chodacka (spr.), WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2014 r., sprawy ze skargi A. Spółka Akcyjna w K., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 7 stycznia 2014 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług, - skargę oddala -
Uzasadnienie
Zaskarżoną indywidualną interpretacją przepisów prawa podatkowego z dnia 7 stycznia 2014 r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej, działający w imieniu Ministra Finansów, po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Izba Finansowa z dnia 4 czerwca 2013r. sygn. akt I FSK 1413/12 oddalającym skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt I SA/Kr 371/12 stwierdził, że stanowisko strony skarżącej A. S.A., przedstawione we wniosku z dnia 12 lipca 2011r. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie skutków podatkowych nieodpłatnego wydania towarów w ramach akcji promocyjnej – jest nieprawidłowe.
W dniu 7 listopada 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej działający w imieniu Ministra Finansów wydał indywidualną interpretację w sprawie strony skarżącej znak: [...] uznając, że stanowisko wnioskodawcy w zakresie skutków podatkowych nieodpłatnego wydania towarów w ramach akcji promocyjnej jest nieprawidłowe.
Strona skarżąca, po wyczerpaniu trybu wezwania do usunięcia naruszenia prawa i otrzymania odpowiedzi organu, wniosła skargę na powyższą pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, w której zażądano uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej Ministra Finansów w całości i uznanie stanowiska przedstawionego we wniosku z dnia 12 lipca 2011 r. za prawidłowe oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 maja 2012r. sygn. akt I SA/Kr 371/12 uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.
W wyroku tym Sąd stwierdził, że jednym z warunków uznania prawidłowości udzielonej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest stwierdzenie, czy organ dokonał oceny stanowiska przedstawionego we wniosku wraz z przytoczeniem przepisów prawa w przedstawionym przez wnioskodawcę stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym.
Szczególnie istotne znaczenie ma uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy. W takim bowiem przypadku konieczne jest przedstawienie w interpretacji stanowiska, które według organu jest prawidłowe oraz dokonanie wykładni przepisów prawa podatkowego, które będzie wyczerpująco uzasadniało pod względem prawnym to stanowisko, negując tym samym zdanie podatnika. Z interpretacji ma wynikać więc wyraźna odpowiedź na zadane przez podatnika pytanie, jak i jasno zaprezentowane stanowisko organu (stanowisko prawidłowe), poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym tego stanowiska.
W ocenie Sądu, prawidłowe uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej winno zawierać nie tylko przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko wraz z podaniem ich treści lecz bardziej, wyjaśnienie znaczenia tych przepisów, w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego. Tymczasem w niniejszej sprawie organ stwierdzając, iż stanowisko skarżącego w sprawie oceny prawnej zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe nie dokonał pełnej oceny tego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny i nie odpowiedział wyczerpująco na konkretnie sformułowane przez podatnika pytania i wątpliwości, a zatem nie wypełnił dyspozycji art. 14c § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa.
Od powyższego wyroku Minister Finansów wniósł skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 czerwca 2013r. sygn. akt I FSK 1413/12 oddalił skargę kasacyjną.
W związku z powyższym organ interpretacyjny ponownie rozpoznał wniosek strony skarżącej.
Organ przywołał stan faktyczny przedstawiony we wniosku o interpretację, z którego wynikało, iż strona skarżąca w celu zachęcenia swoich klientów do zakupu towarów, podejmuje różnego rodzaju działania promocyjne. Działania te są kierowane do klientów indywidualnych (sprzedaż detaliczna). Jednym z działań promocyjnych jest akcja działająca na zasadzie "kup trzy produkty w cenie dwóch". Polega ona na tym, że klient, który zdecyduje się na zakup określonej liczby towarów objętych promocją (przykładowo - dwóch, jednakże w zależności od promocji może to być też inna liczba towarów), otrzyma dodatkowo o jeden towar więcej (trzeci), płacąc za wszystkie trzy cenę odpowiadającą wartości dwóch towarów. Oznacza to, że liczba towarów, które otrzyma klient zostaje zwiększona (dodany zostaje towar), nie zwiększa się natomiast kwota należności (obrotu) z tytułu ich sprzedaży. Innymi słowy, promocja ta daje klientom możliwość zakupu większej liczby towarów po cenie jednostkowej niższej, niż gdyby np. zdecydowali się na zakup tylko jednej sztuki towaru. Cena tych dwóch towarów rozkłada się bowiem wówczas na trzy towary, przez co cena każdego z nich jest proporcjonalnie niższa od jednostkowej ceny tych towarów w regularnej sprzedaży.
Działaniami promocyjnymi tego typu mogą być objęte różne towary znajdujące się w ofercie Skarżącego takie jak produkty spożywcze, środki chemiczne, kosmetyki etc. W promocji, dodatkowym towarem może być taki sam towar (np. trzy żele pod prysznic w cenie dwóch), lub inny towar (np. w cenie dwóch herbat klient dodatkowo otrzymuje kawę).
Przekazanie dodatkowego (we wskazanym przypadku - trzeciego) towaru objętego promocją odbywa się w następujący sposób: towary promocyjne nie są razem zapakowane czy połączone - dostępne są na półkach jako pojedyncze sztuki. Klient, który zdecyduje się na promocyjny zakup określonej ilości towarów, otrzyma dodatkowy (trzeci) towar płacąc za zakupy przy kasie, lub po zapłacie np. w oddzielnym punkcie (stoisku) na terenie sklepu po okazaniu paragonu dokumentującego zakup.
Ponadto w uzupełnieniu wniosku z dnia 26 października 2011r. strona skarżąca wskazała, iż w stosunku do towarów, które objęte są promocją, Spółce przysługiwało przy ich nabyciu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, towary przekazywane klientom w ramach opisanych we wniosku akcji promocyjnych nie stanowią prezentów o małej wartości ani próbek w rozumieniu art. 7 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, Spółka nabywała towary z zamiarem przeznaczenia ich do regularnej sprzedaży w ramach prowadzonej działalności, przekazywanie towarów odbywa się w ramach akcji promocyjnych i związane jest wyłącznie z wykonywanymi przez Spółkę czynnościami opodatkowanymi.
W związku z powyższym zadano następujące pytania:
1. Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym w opisanej sytuacji dochodzi do udzielenia opustu (na skutek udzielenia "rabatu towarowego"), o którym mowa w art. 29 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, w związku z czym nie wystąpi nieodpłatne przekazanie towarów, o którym mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług?
2. Czy prawidłowym jest, iż w przypadku transakcji sprzedaży po udzieleniu rabatu towarowego, podstawą opodatkowania w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług będzie kwota jaką Spółka faktycznie uzyska od klienta (kupującego), tj. w przypadku sprzedaży trzech towarów w cenie dwóch będzie to równowartość ceny za dwa towary?
Zdaniem strony skarżącej w przypadku akcji promocyjnej, przeprowadzanej na opisanych zasadach, podstawą opodatkowania z tytułu sprzedaży określonej liczby towarów (np. trzech towarów w cenie dwóch, ale również dwóch towarów w cenie jednego, czterech towarów w cenie dwóch etc. - liczba towarów objętych tego typu promocją pozostaje bez znaczenia) będzie kwota należna z tytułu ich sprzedaży odpowiadająca ustalonej przez Wnioskodawcę łącznej cenie za te towary. Wynika to z faktu, że kwota ta (cena za dwa towary) będzie świadczeniem (wynagrodzeniem) faktycznie otrzymanym (należnym) przez Spółkę z tytułu sprzedaży trzech towarów. Będzie ona także stanowiła całość świadczenia należnego Spółce od kupującego już po uwzględnieniu wartości rabatu towarowego. Z tego też względu, kwota ta będzie stanowiła podstawę opodatkowania w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o VAT z tytułu sprzedaży trzech towarów w cenie dwóch.
Uwzględniając powyższe strona skarżąca zauważyła, iż w omawianej sytuacji nie będzie miało miejsca nieodpłatne przekazanie towarów, o którym mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Spółka jest zdania, że przywołany przepis nie może znaleźć zastosowania w omawianej sytuacji, gdyż charakter akcji promocyjnej "kup trzy w cenie dwóch" wyraźnie wskazuje, że nie występuje tutaj nieodpłatne przekazanie towarów. Jak już bowiem dowiedziono powyżej, klient dokonujący zakupu towarów objętych promocją, nie otrzymuje od Skarżącego żadnego towaru nieodpłatnie - za określoną liczbę towarów promocyjnych uiszcza należną cenę.
Strona skarżąca podkreśliła, iż w jej opinii, opisany w stanie faktycznym sposób przekazania klientowi dodatkowego (trzeciego) towaru, nie będzie miał wpływu na ocenę prawnopodatkową transakcji, jak również nie wpłynie na zmianę wysokości podstawy opodatkowania z tytułu tej transakcji. W szczególności sposób przekazania towaru nie może decydować o tym, czy w opisanej sytuacji dojdzie do nieodpłatnego przekazania towarów w rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług czy też nie. Skarżący jest zdania, iż udzielając rabatów towarowych, udziela opustu w rozumieniu art. 29 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, w związku z czym nie dochodzi do nieodpłatnego przekazania towarów, o którym mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, podstawą opodatkowania w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług będzie kwota jaką Spółka faktycznie uzyska od klienta (kupującego), tj. w przypadku sprzedaży trzech towarów w cenie dwóch, będzie to równowartość ceny za dwa towary.
W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 7 stycznia 2014 r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej, działający w imieniu Ministra Finansów stwierdził, że stanowisko strony skarżącej jest nieprawidłowe.
Na uzasadnienie takiego stanowiska stwierdzono, że w ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z rabatem lecz z nieodpłatnym wydaniem towaru. Klient ma bowiem możliwość wyboru, czy chce, czy nie chce odebrać dodatkowy produkt. Z opisu sprawy wynika, że dodatkowy produkt nie jest połączony w jedno opakowanie z pozostałymi dwoma produktami, zatem to wyłącznie klient, kierując się swoimi subiektywnymi potrzebami, decyduje czy gratis odbierze, czy nie. Ponadto towar ten może odebrać dopiero przy kasie lub w zupełnie innym punkcie sklepu po dokonaniu zapłaty za kupione towary. Tak więc w sytuacji, gdyby towar objęty promocją kupującego faktycznie nie interesował, mógłby zrezygnować z jego odbioru. Przykładowo, ktoś kto nie pije kawy kupując dwie herbaty wcale nie będzie zainteresowany otrzymaniem gratisowej kawy i jej nie odbierze, dokona zatem zakupu dwóch herbat.
W ocenie organu może również istnieć grupa klientów, którzy nie biorą aktywnego udziału w promocjach, kupują sporadycznie towary u danego sprzedawcy i nie są zorientowani, albo nie są zainteresowani promocjami, i w ich przypadku pomimo zakupu dwóch towarów, z braku wiedzy o promocji czy zainteresowania również nie dojdzie do odbioru dodatkowego towaru przysługującego przy zakupie dwóch.
W związku z powyższym stwierdzono, że strona skarżąca w ramach promocji wyraża gotowość przekazania dodatkowego trzeciego produktu, ale to faktycznie od decyzji klienta zależy czy ten dodatkowy produkt odbierze czy nie.
Na podstawie art. 29 ust. 10 ustawy o podatku od towarów i usług, podstawą opodatkowania z tytułu nieodpłatnie przekazywanego dodatkowego towaru w ramach promocji jest cena nabycia tego towaru (bez podatku), a gdy nie ma ceny nabycia, koszt wytworzenia, określony w momencie dostawy tego towaru.
Strona skarżąca wniosła do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej działający w imieniu Ministra Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.
Na powyższą interpretację strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzucono naruszenie:
- art. 7 ust. 2 pkt 2, art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez ich niewłaściwą wykładnię a w konsekwencji wadliwe zastosowanie;
- art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.Urz. UE seria C nr 83/18 z 30 marca 2010 r.), poprzez naruszenie unijnej zasady lojalnej współpracy poprzez sprzeczną z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wykładnię przepisów ustawy o podatku od towarów i usług w przedmiocie świadczeń nieodpłatnych oraz podstawy opodatkowania.
Zdaniem strony skarżącej, w omawianej sytuacji, wydanie trzeciego towaru nie stanowi, jak twierdzi Minister Finansów, nieodpłatnego przekazania towarów, które mogłoby być uznane za dostawę towarów. O nieodpłatnym wydaniu towaru można mówić tylko wówczas, gdy z tym konkretnym wydaniem towaru nie jest związana żadna płatność. Przy czym wydanie to musi stanowić odrębną i samodzielną transakcję (np. darowiznę), niezwiązaną z żadną inną odpłatną transakcją lub niewchodzącą w zakres żadnego innego szerszego świadczenia. Tylko w takich okolicznościach można stwierdzić, że z tym konkretnym wydaniem towaru nie jest faktycznie związana żadna płatność. Jeśli zaś wydanie towaru jest związane z inną, odpłatną transakcją, wówczas płatność za tę transakcję pokrywa również wydanie i tego towaru. W przedstawionym stanie faktycznym, klient nabywa trzy towary po obniżonej cenie, czyli z rabatem o wartości jednego towaru.
Na potwierdzenie prezentowanego stanowiska przywołano orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej interpretacji – w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - stwierdzić należało, że przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia prawa materialnego oraz prawa procesowego, które uzasadniałoby wyeliminowanie zaskarżonej interpretacji z obrotu prawnego.
Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego polega między innymi na tym, że właściwy organ interpretujący ocenia tylko i wyłącznie stan faktyczny (lub zdarzenie przyszłe) przedstawiony przez wnioskodawcę oraz wyrażoną przez niego ocenę prawną – art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się jedynie do analizy okoliczności podanych we wniosku. Ponadto, zgodnie z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna musi zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Uzasadnienie to musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie znajdują zastosowanie określone przepisy, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd zasługuje lub nie zasługuje, na uwzględnienie.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżona interpretacja pod względem formalnym została wydana prawidłowo. Organ podatkowy wydał interpretację na tle stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez stronę skarżącą. Uzasadnił ponadto swoje stanowisko, stosownie do treści art. 14 c § 2 Ordynacji podatkowej. Tym samym wykonano zalecenia zawarte w uprzednio wydanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Dodatkowo należy zauważyć, iż organ wydając interpretację opiera się na stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) przedstawionym we wniosku. W niniejszej sprawie w oparciu o przedstawiony stan faktyczny wydano dwie interpretacje, w jednej z nich organ podzielił stanowisko wnioskodawcy (sprzedaż towarów w zestawie). W stanie faktycznym będącym przedmiotem niniejszej interpretacji wskazano, iż klient nabywa pojedyncze towary, płaci za nie przy kasie, a decydując się na zakup określonej ilości towarów otrzymuje dodatkowy towar przy kasie lub w oznaczonym punkcie po okazaniu paragonu. Sąd dostrzega, iż w składanych pismach, także w skardze strona skarżąca wskazuje na inne okoliczności niż przedstawione we wniosku. Takie działania w trybie niniejszego postępowania interpretacyjnego nie są możliwe, organ bazuje bowiem na przedstawionym przez stronę stanie faktycznym, a wnioskodawca nie może poszerzać, czy zmieniać przedstawionego stanu faktycznego, tylko dlatego, by kwestionować stanowisko organu. Strona ma możliwość wystąpienia z nowym wnioskiem o interpretację, jeżeli przedstawiony stan faktyczny jest lub będzie inny.
Pozostaje zatem ocena, czy stanowisko organu podatkowego jest prawidłowe w zakresie zastosowania i wykładni przepisów prawa materialnego, przy czym kwestia sporna w niniejszej sprawie w istocie sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie, czy w ramach promocji "kup trzy produkty w cenie dwóch" w przedstawionym stanie faktycznym mamy do czynienia z rabatem, czy też z nieodpłatnym wydaniem towarów, co wpływa na sposób rozliczenia w podatku od towarów i usług.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
W myśl art. 7 ust. 2 ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2013r., przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:
1. przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
2. wszelkie inne darowizny
- jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów.
Przepisu ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych drukowanych materiałów reklamowych i informacyjnych, prezentów o małej wartości i próbek (art. 7 ust. 3 w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2013 r.).
Natomiast stosownie do przepisu art. 7 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, przez prezenty o małej wartości, o których mowa w ust. 3, rozumie się przekazywane przez podatnika jednej osobie towary:
1. o łącznej wartości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 100 zł, jeżeli podatnik prowadzi ewidencję pozwalającą na ustalenie tożsamości tych osób;
2. których przekazania nie ujęto w ewidencji, o której mowa w pkt 1, jeżeli jednostkowa cena nabycia towaru (bez podatku), a gdy nie ma ceny nabycia, jednostkowy koszt wytworzenia, określone w momencie przekazywania towaru, nie przekraczają 10 zł.
Podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku (art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług).
W myśl art. 29 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług podstawę opodatkowania zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych i obowiązkowych rabatów (bonifikat, opustów, uznanych reklamacji i skont) i o wartość zwróconych towarów, zwróconych kwot nienależnych w rozumieniu przepisów o cenach oraz zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4b.
Zgodnie art. 29 ust. 10 w przypadku dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 2, podstawą opodatkowania jest cena nabycia towarów (bez podatku), a gdy nie ma ceny nabycia, koszt wytworzenia, określone w momencie dostawy tych towarów.
Sąd akceptuje w niniejszym przypadku poglądy prawne wyrażone przez organ interpretacyjny, iż na podstawie powołanych wyżej przepisów w przedstawionym stanie faktycznym mamy do czynienia z czynnością nieodpłatnego przekazania towarów.
Argumentem przemawiającymi za powyższym stanowiskiem jest okoliczność, iż dostawa udokumentowana paragonem lub fakturą dotyczy w istocie sprzedaży dwóch towarów, a nie trzech. Z zupełnie inną sytuacją mielibyśmy do czynienia, gdyby przykładowo trzeci produkt sprzedawany byłby za np. 1 grosz, tu bowiem dostawa dotyczyłaby trzech produktów. Nie mamy do czynienia z rabatem w rozumieniu przepisów, gdy transakcja udokumentowana paragonem, czy fakturą dotyczy dwóch produktów, a nie trzech, nadto tak udzielony "rabat" nie byłby udokumentowany nawet w przyszłości. Strona przedstawiając zasady rozliczenia sprzedaży trzech produktów w cenie dwóch wprost wskazała, że zakup dotyczy dwóch produktów. Można bowiem wyobrazić sobie sytuację (jedna z nich prezentowana jest w wyroku TSUE C-126/08), że kupujący otrzymuje kupon rabatowy, ale ten rabat ujmowany jest w dokumencie sprzedaży.
Nadto fakt, że kupujący może a nie zawsze odbiera trzeci produkt (jak w przypadku zakupu produktów złączonych razem), wbrew stanowisku strony skarżącej ma znaczenie, bowiem jeżeli klient trzeciego produktu nie odbierze nie ma wątpliwości, że dochodzi do sprzedaży dwóch i o żadnym rabacie nie może być mowy.
Należy podkreślić, iż to sklep organizuje zasady promocji i w przedstawionym stanie faktycznym, choćby z powyższych względów nie można mówić o rabacie, bowiem skutki działań podatnika mają znaczący wpływ na rozliczenie w podatku od towarów i usług i nie może dochodzić do sytuacji, gdy jedno zdarzenie będzie kwalifikowane na różne sposoby, a do tego by doszło, gdybyśmy uznali, że to czy klient odbierze, czy też nie trzeci produkt nie zmienia faktu, że mamy do czynienia zawsze z rabatem.
Sąd zauważa także, iż żadne z przywołanych przez stronę skarżącą orzeczeń TSUE nie odnosi się wprost do stanu faktycznego przedstawionego przez stronę, szczegółowo na ten temat wypowiedział się organ w odpowiedzi na skargę (str. 9-11), zatem zbędnym jest powielać powyższe. Zatem zarzut zawarty w skardze, a dotyczący sprzecznej z orzecznictwem TSUE wykładni przepisów ustawy o podatku od towarów i usług jest nieuprawniony. Jeszcze raz należy bowiem podkreślić, iż przedstawiony we wniosku stan faktyczny sprawy determinuje wykładnię przepisów prawa materialnego.
Zatem trafne jest stanowisko organu, że jeżeli po dokonaniu zakupu dwóch towarów (udokumentowanego fakturą lub paragonem) klient może odebrać, a nie odbiera trzeci produkt to wydanie tego produktu niestanowiącego prezentu o małej wartości lub próbki w ramach prowadzonej akcji promocyjnej stanowi nieodpłatne przekazanie towarów, które na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług zostało zrównane z odpłatną dostawą towarów podlegającą opodatkowaniu.
Z tych powodów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.