I SA/Kr 829/15

I SA/Kr 829/15 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2016-06-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-05-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Ewa Michna
Inga Gołowska /przewodniczący sprawozdawca/
Paweł Dąbek
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II FZ 72/16 - Postanowienie NSA z 2016-03-09
II FZ 133/17 - Postanowienie NSA z 2017-04-27
II FZ 73/16 - Postanowienie NSA z 2016-03-09
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
art. 101
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
Sentencja
|Sygn. akt I SA/Kr 829/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 czerwca 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.), Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Ewa Michna, Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2016 r., sprawy ze skargi D.P., Zakład Usługowy, Garaż S., na uchwałę Rady Miasta Krakowa, z dnia 4 grudnia 2013 r. Nr XCII/1357/13, w przedmiocie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości w części dotyczącej par. 1 ust. 1 pkt 2 lit. b, , , - skargę oddala -,
Uzasadnienie
I.
D.P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę Rady Miasta Krakowa z 4 grudnia 2013r. nr XCII/1357/13 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości w części dotyczącej §1 pkt 2 lit. b. (opubl. Dziennik Urzędowy Woj. Małopolskiego z 2013r. poz. 7429).
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w §1 pkt 2 lit. b kwestionowanej uchwały ustalono, że stawki podatku od nieruchomości wynoszą rocznie od budynków i ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 23,03 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej.
Skarżący wywiódł, że interes prawny w kwestionowaniu uchwały (we wskazanej części) wynika z faktu, że jest on najemcą lokalu użytkowego zlokalizowanego na os. W w K stanowiącego własność Gminy Miejskiej oraz, że z tego tytułu obowiązany jest do uiszczenia na jej rzecz daniny publicznoprawnej (podatku lokalnego). Zaznaczył, że pismem z 23 lutego 2015r. wezwał Radę Miasta Krakowa do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie §1 pkt 2 lit. b zaskarżonej uchwały, zarzucając, że uzasadnienie do niej jest zbyt ogólnikowe oraz nieprzekonywujące.
Skarżący zaznaczył, że pismem z 26 marca 2015r. Przewodniczący Rady Miasta Krakowa poinformował go o bezzasadności postawionych zarzutów. Wobec powyższego skarżący wniósł skargę na powołaną na wstępie uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podnosząc, że zaskarżona część uchwały (§1 pkt 2 lit. b) jako sprzeczna z prawem powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.
Odpowiadając na skargę Rada Miasta Krakowa wniosła o jej oddalenie. Organ wskazał, że legitymacja do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje temu, czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem. Powołując wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 listopada 2003r. sygn. akt: SK 30/02 organ zauważył, że skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym (dalej-u.s.g.) nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany.
W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie zagwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, że zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej.
Organ podkreślił, że w świetle art. 101 u.s.g., legitymacja do zaskarżania uchwał wymaga nie tylko wykazania interesu prawnego lub uprawnienia, ale i wykazania jego naruszenia zapisami zaskarżonego aktu. Tak wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 26 marca 2014r. sygn. akt: IV SA/Po 904/13, czy też Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 7 października 2011r. sygn. akt: II OSK 1488/11, z 6 września 2011r. sygn. akt: II OSK 1208/11. Z kolei w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 5 maja 2009r. sygn. akt: I SA/Kr 435/09 stwierdzono, że naruszenie interesu prawnego o jakim mowa w art. 101 u.s.g. to takie naruszenie subiektywnie pojmowanego przez skarżącego jego interesu, które obiektywnie polega na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących. Interes prawny powinien wynika z przepisów prawa materialnego.
Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy organ stwierdził, że skarżący nie wykazał w jaki sposób §1 pkt 2 lit. b zaskarżonej uchwały wpłynął na jego własną, indywidualną sytuację prawną i czy kwestionowane zapisy doprowadziły do ograniczenia lub pozbawienia skarżącego konkretnych uprawnień albo nałożenia na niego pewnych obowiązków. W szczególności skarżący nie wykazał, jaki związek z ewentualnym naruszeniem prawa miałaby mieć podnoszona przez skarżącego ogólnikowość uzasadnienia uchwały. Sformułowanie zarzutów skargi, które sprowadza się do podania skarżonego przepisu oraz sygnalizacji, że w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa podnoszono ogólność uzasadniania uchwały nie może zostać, w ocenie organu, uznane za wystarczające do uznania, że został naruszony interes prawny skarżącego.
Wobec tego, że skarżący nie wykazał skutecznie, w jaki sposób zaskarżoną uchwałą został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie organ uznał, że nie ma on legitymacji procesowej do zaskarżenia przedmiotowej uchwały.
W dalszej części odpowiedzi na skargę organ wskazał, że zgodnie z pkt 2 obwieszczenia Ministra Finansów z 7 sierpnia 2013r. (M.P. z 2013r. poz. 724) w 2014r. maksymalna stawka podatku od nieruchomości od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej wynosiła 23,03 zł. Skoro Rada Miasta Krakowa nie przekroczyła dopuszczalnego maksymalnego pułapu, określając wysokość tej stawki właśnie na 23,03 zł, to w tej części uchwała jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Zaznaczono przy tym, że oprócz wskazanego powyżej ograniczenia kwotowego, co do określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, ustawodawca nie przewidział żadnych innych ograniczeń w tym zakresie.
Odnosząc się do zarzutu zbyt ogólnikowego i nieprzekonywującego uzasadnienia uchwały wskazano, że zgodnie z §131 w zw z §143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie zasad techniki prawodawczej z 20 czerwca 2002r. (Dz.U. nr 100, poz. 908) do projektu prawa miejscowego (którym jest przedmiotowa uchwała) dołącza się uzasadnienie.
Analizując poszczególne elementy uzasadniania projektu zaskarżonej uchwały organ wskazał, że potrzeba i cel określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości zostały uzasadnione poprzez odwołanie do uchwalonej w dniu 6 lipca 2011r. uchwały nr XXI/233/11 Rady Miasta Krakowa w sprawie przyjęcia polityki podatkowej Gminy Miejskiej Kraków na lata 2012-214. W uzasadnieniu wskazano także podstawę prawną podejmowanej uchwały tj. ustawę z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych. Wyjaśniono, że rzeczywisty stan w zakresie wysokości stawek wynika z tabeli (będącej integralną częścią uzasadniania uchwały), gdzie przedstawiono wysokość stawek dotychczasowych, stawek maksymalnych oraz proponowanych. Różnice w zakresie wysokości stawek wynikają z tabeli, gdzie przedstawiono wysokość stawek dotychczasowych oraz proponowanych. W uzasadnieniu zawarto także opis skutków wprowadzenia uchwały oceniając skutki zmian stawek dla mieszkańców i drobnych przedsiębiorców. Charakter uchwały sprawia, że nie było potrzeby opisu źródeł finansowania. W uzasadnieniu zawarto także informację, że projekt uchwały, stanowiący program pomocy de minimis, zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy z 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej został zgłoszony do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. W projekcie tym uwzględniono uwagi dotyczące wprowadzenia do uchwały zapisów umożlwiających podmiotowi udzielającemu pomocy skuteczne jej nadzorowanie i monitorowanie.
Oceniając zatem zarzut ogólnikowości uzasadnienia podniesiony przez skarżącego, organ uznał, że jest on bezzasadny. Końcowo zaznaczono, że zaskarżona uchwała była przedmiotem badania przez organy nadzoru (Wojewodę Małopolskiego oraz Regionalną Izbę Obrachunkową) i nie stwierdzono naruszenia prawa w zakresie brzmienia §1 pkt 2 lit. b uchwały.
II.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz 270 ze zm. dalej-p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3§2 pkt. 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147§1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3§2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymagało w pierwszej kolejności ustalenia, czy zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego.
Z art. 94 Konstytucji RP wynika, że organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Przez pojęcie aktów prawa miejscowego należy rozumieć akty normatywne zawierające przepisy o charakterze abstrakcyjnym i generalnym, powszechnie obowiązujące na określonej części terytorium państwa, wydawane przez organy samorządu terytorialnego lub terenowe organy administracji rządowej na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie (art. 87 ust. 2 Konstytucji).
Uchwała Rady Miasta Krakowa zawiera wszystkie elementy charakteryzujące akt prawa miejscowego obowiązujący na jej terenie, a to z tej przyczyny, że jest skierowana do wszystkich jej mieszkańców oraz innych podmiotów, w tym podmiotów posiadających osobowość prawną będących właścicielami nieruchomości oraz określa – poza innymi uregulowaniami – wysokość stawek podatku. Stanowisko co do zakwalifikowania tego typu uchwał do aktów prawa miejscowego znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych.
Oceniając zgodność zaskarżonej uchwały z prawem przede wszystkim wskazać należy na regulację zawartą w treści art. 168 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z przepisu tego wynika prawo jednostek samorządu terytorialnego do uchwalania wysokości podatków i opłat lokalnych w zakresie ustalonym ustawą. Konkretyzację tego prawa – poza uregulowaniami szczególnymi – zawiera w odniesieniu do gminy art. 40 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym zgodnie z którym gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na obszarze gminy, przy czym w myśl art. 18 ust. 2 pkt 8 tej ustawy podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat należy do wyłącznej właściwości rady gminy, lecz tylko w granicach określonych w odrębnych ustawach. Unormowanie w zakresie uchwał gminnych w przedmiocie podatku od nieruchomości zawiera art. 5 oraz art. 7 ust. 3 ww. ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Stan faktyczny sprawy jest bezsporny. W dniu 4 grudnia 2013r. Rada Miasta Krakowa działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 i art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 5i art. 20c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podjęła uchwałę nr XCII/1357/13 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.
W §1 ust. 1 pkt 2 lit.b uchwała Rada Miasta Krakowa stwierdza, że zwania się od podatku od nieruchomości budynki mieszkalne położone na gruntach wchodzących w skład gospodarstwa rolnych.
Spór w badanej sprawie dotyczy odpowiedzi na pytanie czy Rada Miasta Krakowa w §1 ust. 1 pkt 2 lit. b uchwały z 4 grudnia 2013r. w przedmiocie podatku od nieruchomości określiła stawki podatku od
Rozstrzygnięcie tak zarysowanego sporu wymaga jednakże w pierwszej kolejności ustosunkowania się do legitymacji procesowej strony skarżącej, która to legitymacja została zakwestionowana przez organ, określonej w art. 101 ust. 1 u.s.g.
Stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (dwa ostatnie punkty stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi).
Skarżący dopełnił również wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia treścią przedmiotowej uchwały występując z takim wezwaniem w dniu 23 lutego 2015r. Pismem z 26 marca 2015r. Przewodniczący Rady Miasta Krakowa odpowiedział na wezwanie skarżącego.
Konieczne stało się w następnej kolejności zbadanie legitymacji skarżącego do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Zasygnalizować należy, że badanie czy podmiot wnoszący do sądu administracyjnego skargę na uchwałę lub zarządzenie organu gminy dotyczące sprawy z zakresu administracji publicznej jest do tego uprawniony następuje w kontekście przesłanek określonych w art. 101 ust. 1 u.s.g. a nie na podstawie art. 50§1 p.p.s.a. (wyrok NSA z 4 lutego 2005r. sygn. akt: OSK 1563/04).
Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (wyrok NSA z 3 września 2004r. sygn. akt: OSK 476/04, ONSA i WSA z 2005r., nr 1, poz. 2). Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z 1 marca 2005r. sygn. akt: OSK 1437/2004, Wokanda 2005r. Nr 7-8, s. 69, St. Prutis "Ochrona samodzielności gminy jako jednostki samorządu terytorialnego", Wyd. NSA 2005, s. 367). Podkreślić należy, że przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. nie daje podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym (wyrok SN z 7 marca 2003r. sygn. akt: III RN 42/02, publ.: OSNP z 2004r., nr 7, poz. 114). Jak podkreślono w orzecznictwie, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (wyrok NSA z 14 marca 2002r. sygn. akt: II SA 2503/01).
Niewątpliwie zatem przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność aktu prawa miejscowego kształtowany jest na innych zasadach aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) uchwały w przedmiocie miejscowego planu. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona. Interes prawny skarżącego, co do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego.
Przechodząc do ustalenia istnienia legitymacji skargowej D.P. to Skarżący jest podatnikiem podatku od nieruchomości w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ta okoliczność wskazuje na istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jego indywidualną sferę prawnomaterialną w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Wobec powyższego skarżący wykazał istnienie interesu prawnego do zaskarżenia uchwały wynikające z przepisów prawa materialnego-ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Pogląd taki znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych - wyrok NSA z 1 marca 2005r. sygn. akt: OSK1437/04, wyrok WSA w Warszawie z 1 czerwca 2005r. sygn. akt: II SA/Wa 1928/04.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie, analizowana stosownie do podanych założeń sądowej kontroli aktów lub czynności administracyjnych, podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze w związku z art. 94 ust. 4 u.s.g. uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna chyba, że naruszenie ma charakter nieistotny. Przez sprzeczność taką należy przy tym rozumieć niezgodność z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc z Konstytucją, ustawami, aktami wykonawczymi oraz z powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 9 grudnia 2003r. sygn. akt: P 9/02, Dz. U. z 2003r. Nr 218 poz. 2151).
Ustawodawca wskazał w ten sposób, że podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy są istotne naruszenia prawa, przy czym powołana regulacja nie typizuje takich istotnych naruszeń prawa, podobnie jak nie charakteryzuje nieistotnych naruszeń prawa, które ustawodawca uwzględnia w art. 91 ust. 4 ustawy, sankcjonując w odmienny niż stwierdzenie nieważności sposób tą kategorią wadliwości wymienionych aktów organu gminy (wyrok NSA z 16 grudnia 2008r. sygn. akt: II OSK 1151/08 dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Niemniej jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że istotne naruszenie prawa, to takiego rodzaju naruszenia prawa jak podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, czy też naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 kwietnia 2011r. sygn. akt: II OSK 117/11 oraz z 26 maja 2011r. sygn. akt: 412/11, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle art. 217 Konstytucji RP określanie m.in. stawek podatku może nastąpić jedynie w ustawie. Zgodnie z art. 168 ustawy zasadniczej jednostki samorządu terytorialnego mają prawo ustalania wysokości podatków i opłat lokalnych w zakresie określonym w ustawie. Zestawienie art. 217 i 168 Konstytucji RP z art. 5 u.p.o.l. wskazuje jednoznacznie, że w nim właśnie określone zostały zasady ustalania stawek oraz zakres uprawnień rady gminy. Rada gminy jest zobowiązana na mocy art. 5 ust. 1 u.p.o.l. do określania wysokości stawek podatku od nieruchomości. Stawki określone przez radę nie mogą przekraczać stawek maksymalnych corocznie waloryzowanych na podstawie art. 20 u.p.o.l. i ogłaszanych w drodze obwieszczenia.
Stawki maksymalne ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. Wskaźnik ten ustala się na podstawie komunikatu Prezesa GUS, ogłaszanego w "Monitorze Polskim" w terminie 20 dni po upływie pierwszego półrocza. Od 2007r., stawki maksymalne niezbędne do podjęcia uchwał podatkowych są ogłaszane już w lipcu/sierpniu roku poprzedzającego rok podatkowy. Stawki maksymalne na rok 2014 zostały ogłoszone w obwieszczeniu Ministra Finansów z 7 sierpnia 2013r. (M.P. z 2013r. poz. 724) w 2014r. maksymalna stawka podatku od nieruchomości od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej wynosiła 23,03 zł.
Nie ulega wątpliwości, że jednostki samorządu terytorialnego, w tym przede wszystkim gminy, mają zagwarantowane konstytucyjnie prawo ustalania wysokości podatków i opłat lokalnych w zakresie określonym w ustawie (art. 168 Konstytucji RP), którego rozwinięciem jest przepis art. 5 u.p.o.l. Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.: rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od budynków lub ich części. Stosownie do art. 5 ust. 3 u.p.o.l. przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2 tego przepisu, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków. W przypadku przepisów, które zawierają wyliczenia niewyczerpujące, trzeba mieć na względzie, że kryteria inne niż wymienione w przepisie powinny być adekwatne do tych, które zostały w nim wymienione. Niewątpliwie kryteria, na które wskazał ustawodawca w przepisie art. 5 ust. 3 u.p.o.l. odnoszą się do budynków, a nie osób je użytkujących. Oznacza to, że ustawa posługuje się kryterium przedmiotowym, czego konsekwencją jest możliwość rozszerzenia czynników różnicujących stawki podatku tylko i wyłącznie w oparciu o takie kryterium.
Trzeba mieć wobec tego na uwadze, że podane w art. 5 ust. 3 u.p.o.l. kryteria zróżnicowania stawek podatku wskazują, że wolą ustawodawcy jest, by wysokość stawki podatku uzależniona była od wartości budynku (lokalizacja, rodzaj zabudowy, stan techniczny, wiek budynków) lub przedmiotu prowadzonej działalności gospodarczej, co należy postrzegać nie inaczej, jak konieczność przyjęcia takiego czynnika, który doprowadzi do tego, aby podatek był relatywny względem przedmiotu opodatkowania. Rada Miejska nie może natomiast różnicować stawek podatku dla poszczególnych rodzajów budynków według innego kryterium, które byłoby nieadekwatne do określonego w przepisie art. 5 ust. 3 u.p.o.l. Przepis ten nie wyklucza zatem wprowadzenia przez Radę Miejską w uchwale, ustalającej szczegółowe stawki podatkowe, dalszych podziałów budynków na mniejsze i większe według powierzchni i różnicowania dla nich stawek podatkowych, jeżeli tylko nie spowoduje to przekroczenia stawki maksymalnej, ustalonej dla poszczególnych rodzajów nieruchomości w ustawie i w wydanych na jej podstawie rozporządzeniach wykonawczych.
Co ważne i co wymaga podkreślenia, Rada Miasta Krakowa podejmując kwestionowaną uchwałę miała na uwadze treść pkt 2 obwieszczenia Ministra Finansów z 7 sierpnia 2013r. (M.P. z 2013r. poz. 724) wedle, którego w roku 2014, maksymalna stawka podatku od nieruchomości od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej wynosiła 23,03 zł. Skoro Rada Miasta Krakowa nie przekroczyła dopuszczalnego maksymalnego pułapu, określając wysokość tej stawki właśnie na 23,03 zł, to w tej części uchwała jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Oprócz ograniczenia kwotowego, co do określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, ustawodawca nie przewidział żadnych innych ograniczeń w tym zakresie.
O zasadności skargi nie stanowi także wysokość stawek przyjętych uchwałą i to-co istotne w tej sprawie-w granicach prawem dozwolonych, w sytuacji kiedy są one jednakowe dla wszystkich podatników, do których uchwała ma zastosowanie. Podobnie w ocenie Sądu nie stanowi o tym wewnętrzne odczucie posiadane przez skarżącego, że stawki są dla niego niesprawiedliwe społecznie.
Z treści art. 91 ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. W orzecznictwie podkreśla się, że opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (wyrok NSA z 11 lutego 1998r. sygn. akt: II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998/3/79, wyrok WSA w Warszawie z 26 września 2005r. sygn. akt: IV SA/Wa 821/05,LEX nr 192932). W ocenie Sądu, Rada Miasta Krakowa podejmując zaskarżoną uchwałę nie naruszyła prawa w sposób uzasadniający stwierdzenie, że uchwała ta jest sprzeczna z prawem, tj. że w wyniku jej uchwalenia doszło do istotnego naruszenia prawa.
Mając powyższe na uwadze, nie podzielając zarzutów skargi i nie dopatrując się z urzędu w zaskarżonej uchwale istotnego naruszenia prawa w rozumieniu art. 91 ust. 1 i 4 w związku z art. 94 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.