I SA/KR 817/24

I SA/Kr 817/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-01-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-10-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Grzegorz Klimek /przewodniczący/
Inga Gołowska /sprawozdawca/
Paweł Dąbek
Symbol z opisem
6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. , art. 135, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 233, art. 149, art. 108
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Klimek Sędziowie Sędzia WSA Paweł Dąbek Sędzia WSA Inga Gołowska (spr.) Protokolant Referent stażysta Jan Szklanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 26 września 2024 r. nr 1201-IEW-2[1].613.1.3.2024.4 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie na rzecz skarżącego kwotę 697,00 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 26 września 2024r. znak: 1201-IEW-2[1].613.1.3.2024.4 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, działając na podstawie art. 233§1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2023r. poz. 2383 – dalej: O.p.), utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 8 lipca 2024r. nr 1201-IEW-1[1].613.1.4.2024.20 w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta z dnia 7 grudnia 2020r. nr 1209-SEW.4123.29.2020.28 wydanej w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej W.K. za zaległości podatkowe Spółki F. Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za luty, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec 2015r. w łącznej wysokości 2.491.752,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę obliczonymi na dzień wydania decyzji przez organ pierwszej instancji w łącznej wysokości 1.012.262,00 zł i kosztami egzekucyjnymi w łącznej wysokości 200.896,36 zł.
Decyzję wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków - Nowa Huta decyzją z dnia 12.04.2019r. nr 1209-SPV1.4103.92-96.2018 określił Spółce F. Sp. z o.o. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za miesiące luty, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec 2015r. Ww. decyzja została doręczona w dniu 23.04.2019r. w trybie art. 149 O.p. Od decyzji ww. Spółka wniosła odwołanie. Po jego rozpatrzeniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie decyzją z dnia 18.11.2019r. nr 1201-IOV-1.4103.58.2019.20 utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja została odebrana osobiście przez Skarżącego w dniu 26.11.2019r.
Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków - Nowa Huta w dniu 7.12.2020r. wydał decyzję nr 1209-SEW.4123.29.2020.28 w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług Spółki F. Sp. z o.o. NIP: [...] (uchylony), których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez Skarżącego obowiązków członka zarządu. Ww. decyzja została odebrana osobiście przez Skarżącego w dniu 23.12.2020r. Od decyzji Skarżący nie wniósł odwołania.
W dniu 30.04.2024r. (data wpływu) Skarżący złożył wniosek z dnia 25.04.2024r. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Nowa Huta z dn. 7.12.2020 r. na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 O.p. W złożonym wniosku Skarżący wniósł również o przeprowadzenie dowodów:
1) z akt postępowania podatkowego dotyczącego wymiaru podatku VAT Spółki za ww. okresy 2015r., w szczególności z dokumentu w postaci zwrotnego poświadczenia odbioru decyzji na okoliczność nieskutecznego doręczenia przesyłki zawierającej tę Decyzję niepełnoletniemu synowi prezesa zarządu spółki
2) z dokumentów dotyczących J.K., na okoliczność, że w momencie odbioru ww. przesyłki nie był pełnoletni, a więc nie można mu było doręczać tej przesyłki oraz na okoliczność powodów przebywania w domu i jego sytuacji osobistej.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po uprzednim uzupełnieniu braków ww. wniosku i przeprowadzonym postępowaniu, decyzją z dnia 8.07.2024r. nr 1201-IEW- 1[1].613.1.4.2024.20, działając na podstawie art. 248§3 w zw. z art. 247§1 O.p., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta z dnia 7.12.2024r.
Od ww. decyzji Skarżący wniósł odwołanie zarzucając decyzji naruszenie art. 247§1 pkt 3 w zw. z art. 108§2 pkt 2 lit. a O.p. przez sprzeczną z tymi przepisami odmowę stwierdzenia nieważności decyzji US. Jednocześnie wniósł "o uchylenie decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji US - zgodnie z wnioskiem Strony".
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie rozpoznając sprawę ponownie wyjaśnił na wstępie zaskarżonej decyzji, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym. Jego celem nie jest ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym, tylko sprawdzenie, czy decyzja ostateczna nie została dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247§1 O.p. Zatem stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową stwarzającą możliwość wycofania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej dotkniętej kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisie. Oznacza to, że jedynie w przypadku zaistnienia ściśle określonych przesłanek wchodzi w grę wzruszenie, w ramach odpowiedniego reżimu prawnego, decyzji organu administracyjnego.
W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji przedmiotem rozstrzygnięcia jest kwestionowana decyzja według stanu faktycznego i prawnego w dniu jej wydania, co oznacza, że organ prowadzący postępowanie o stwierdzenie nieważności takiej decyzji, nie prowadzi dodatkowego postępowania dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego, na podstawie którego została wydana kwestionowana decyzja. Istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest to, aby przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia nieważności istniała już w dacie wydania tej decyzji.
Organ podkreślił także, że z ugruntowanego już stanowiska sądów administracyjnych wynika także, iż organ podatkowy wydaje decyzję w sprawie stwierdzenia nieważności, a nie jedynie w przedmiocie stwierdzenia lub niestwierdzenia jednej z przestanek nieważności, a zatem nawet, gdyby wskazania konkretnej wady decyzji dokonała strona, to i tak organ nie może ograniczać się tylko do jej badania.
Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że organ działając w I instancji prawidłowo w pierwszej kolejności dokonał oceny podniesionej we wniosku przesłanki stwierdzenia nieważności, o której mowa w art. 247§1 pkt 3 O.p., polegającej na wydaniu w dniu 7.12.2020r. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta z rażącym naruszeniem prawa, tj. przepisu art. 108§2 pkt 2 lit. a O.p. poprzez wszczęcie postępowania i wydanie ww. decyzji pomimo niedoręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta z dnia 12.04.2019r.
W tym miejscu organ stwierdził, że Skarżącemu umknęła fundamentalna dla sprawy okoliczność wszczęcia postępowania w sprawie jego odpowiedzialności podatkowej i wydania decyzji, wobec której formułuje zarzut nieważności, po uprzednim ostatecznym zakończeniu postępowania odwoławczego przed Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, toczącego się na skutek odwołania Spółki F. Sp. z o.o. od decyzji Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta z dnia 12.04.2019r. To właśnie kończąca to postępowanie odwoławcze ostateczna decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 18.11.2019r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta z dnia 12.04.2019r. stanowiła podstawę orzekania w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące luty, marzec, kwiecień, czerwiec i lipiec 2015r., a w szczególności podstawę oceny pod kątem daty i skuteczności jej doręczenia w aspekcie zaistnienia przesłanki, o jakiej mowa w art. 108§2 pkt 2 lit. a O.p.
Jak wynika z niekwestionowanego przez Skarżącego zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. decyzja została odebrana przez niego osobiście w dniu 26.11.2019r. Postępowanie w sprawie orzeczenia o jego odpowiedzialności podatkowej za okres objęty ww. decyzją zostało wszczęte w dniu 3.11.2020r. postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta z dnia 12.10.2020r., a kwestionowana obecnie przez Skarżącego w trybie nadzwyczajnym decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta, kończąca to postępowanie została wydana w dniu 7.12.2020r. i osobiście odebrana przez Skarżącego w dniu 23.12.2020r.
W tym stanie rzeczy jako nieuzasadniony organ ocenił zarzut jakiegokolwiek naruszenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta, a tym bardziej formułowany przez Skarżącego zarzut rażącego naruszenia przepisu art. 108§2 pkt 2 lit. a O.p. przy wydawaniu decyzji w dniu 7.12.2020r.
Mając wiedzę i świadomość tego rodzaju nieprawidłowości i naruszenia, za całkowicie niewytłumaczalny uznać należy brak zaskarżenia w trybie zwykłym (odwoławczym) podważanej obecnie ww. ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta, szczególnie w sytuacji, gdy została ona przez Skarżącego osobiście odebrana w dniu 23.12.2020r.
Organ podkreślił, że funkcję Prezesa Zarządu Spółki F. Sp. z o.o. Skarżący pełni od dnia 26.11.2014r., tj. od dnia podjęcia przez Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników ww. Spółki uchwały nr 2 w sprawie powołania Skarżącego na funkcję Prezesa jej Zarządu - do dnia dzisiejszego. A zatem niezrozumiałym jest ujawnienie i podnoszenie dopiero teraz w trybie nadzwyczajnego postępowania o stwierdzenie nieważności okoliczności odebrania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta z dnia 12.04.2019r. przez osobę niepełnoletnią. Decyzja ta została przez Spółkę reprezentowaną przez Skarżącego zaskarżona w trybie zwykłego postępowania odwoławczego i na żadnym jego etapie okoliczność ta, a w ślad za nią zarzut nieskutecznego jej doręczenia nie został przez Skarżącego podniesiony. Wiedzę o tej okoliczności posiadał tylko Skarżący i na dzień orzekania przez organ odwoławczy Skarżący był jedyną osobą, która taką wiedzą mogła dysponować i ją ujawnić.
Organ zaznaczył w tym miejscu, że merytoryczne rozpoznanie każdego odwołania i sprawy poprzedza dokonywana przez organ odwoławczy z urzędu wstępna ocena sprawy pod kątem daty i skuteczności doręczenia skarżonej decyzji oraz zachowania ustawowego terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji.
Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta w dacie wydawania decyzji w sprawie odpowiedzialności podatkowej Skarżącego jako osoby trzeciej, objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności i niniejszym odwołaniem - wobec wydania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie ostatecznej merytorycznej - a więc ocenionej uprzednio jako prawidłowo doręczoną w dniu 26.11.2019r. - decyzji z dnia 18.11.2019r. był tymi ustaleniami (co do skutecznego wejścia do obrotu prawnego tej decyzji) związany i nie miał podstaw, a przede wszystkim także wiedzy, by te ustalenia podważać i to w odrębnym postępowaniu, którego celem nie jest ponowna weryfikacja decyzji, ocenionej już przez właściwy organ w służącym temu dwuinstancyjnym postępowaniu, tzw. wymiarowym.
Stanowisko co do braku podstaw do podważania ustaleń co do prawidłowości wydania i doręczenia decyzji tzw. wymiarowej w trybie stwierdzenia nieważności znalazło również potwierdzenie w wydanej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie decyzji z dnia 26.06.2024r. odmawiającej stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 18.11.2019r., utrzymanej w mocy ostateczną decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 16.09.20204r.
Gdyby nawet wątpliwości w takim zakresie istniały, to słusznie, w ocenie organu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie w uzasadnieniu tych decyzji wskazuje, że w okresie gdy prowadzone było postępowanie odwoławcze zakończone decyzją, w odniesieniu do której Spółka F. Sp. z o.o. wniosła o stwierdzenie nieważności istniały rozbieżności i wątpliwości co do interpretacji przepisów dotyczących doręczeń, w szczególności wpływu ewentualnie wadliwego doręczenia decyzji na jego skuteczność i funkcjonowanie tak doręczonej decyzji w obrocie prawnym. Do usunięcia tych rozbieżności w poglądach orzecznictwa konieczne było powzięcie uchwały w składzie 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7.03.2022r. sygn. I FPS 4/21. Organ zaznaczył, że gdyby nie było rozbieżności w orzecznictwie w tym zakresie, nie byłoby potrzeby przedstawiania zagadnienia prawnego przez zwykły skład do składu siedmiu sędziów NSA w celu podjęcia uchwały.
Zdaniem organu Skarżący niesłusznie kwestionuje odwołanie się przez organ do tego rodzaju uchwały, tj. uchwały składu 7 sędziów NSA z dnia 7 marca 2022 r. sygn. I FPS 4/21, twierdząc, że nie dotyczy ona sytuacji jaka miała miejsce w sprawie (brak doręczenia przedstawicielowi spółki, a w to miejsce doręczenie osobie trzeciej - małoletniemu dziecku prezesa zarządu). Ww. uchwała rozstrzygnęła istniejący od lat spór w orzecznictwie sądów administracyjnych w kwestii skutków wadliwego, aczkolwiek w ocenie jednego z przeważających nurtów orzeczniczych, możliwego do uznania za skuteczne takiego rodzaju doręczenia, w sytuacji niewystąpienia ujemnych skutków procesowych dla strony, np. w sytuacji wniesienia w terminie odwołania. W ocenie organu z taką sytuacją z pewnością mieliśmy do czynienia w przypadku decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta z dnia 12.04.2019r., od której w terminie wniesiono i merytorycznie rozpoznano odwołanie.
Na dzień orzekania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, nawet w przypadku powzięcia wiedzy co do wątpliwości w zakresie doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta z dnia 12.04.2019r., kierując się dominującą wówczas linią orzeczniczą, miał podstawy przyjąć, że ww. decyzja została faktycznie i skutecznie doręczona, a strona (Spółka F. Sp. z o.o.) nie utraciła gwarancji procesowych do merytorycznego rozpoznania sprawy w dwuinstancyjnym postępowaniu podatkowym.
Organ zauważył, że zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie dominuje stanowisko, że jako rażącego naruszenia prawa nie należy traktować błędów w wykładni prawa, ale przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, w których przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej interpretacji. Wybór jednej z możliwych interpretacji nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa nawet wtedy, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową. Zatem nie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji, gdy na gruncie danego przepisu, możliwy jest wybór różnych jego interpretacji, z których każda daje się uzasadnić z jednakową mocą, a norma prawna budzi istotne rozbieżności w orzecznictwie sądowym.
Z sytuacją podobną, a więc rozbieżności w orzecznictwie doszukać się można również w kwestii powinności i legitymacji organu prowadzącego postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej za zaległości podatkowe innego podmiotu, wynikające z wydanej w innym postępowaniu (niejednokrotnie przez inny organ) decyzji tzw. wymiarowej, a w szczególności w kwestii granic oceny skuteczności, prawidłowości doręczenia takiej decyzji, wyznaczonych przepisem art. 108§2 pkt 2 lit. a O.p.
Jak stwierdził bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17.12.2015r. sygn. akt I FSK 1349/14 "nie można zgodzić się z autorem kasacji, zdaniem którego w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością możliwe jest kwestionowanie daty doręczenia spółce decyzji określającej zobowiązanie podatkowe".
Mając na uwadze przywołane powyżej stanowisko sądów administracyjnych, a także mając świadomość funkcjonowania w obrocie prawnym innej interpretacji art. 108§2 pkt 2 lit. a O.p., organ stwierdził, że nie sposób ocenić postępowania Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta jako rażąco naruszającego ten przepis prawa.
Poddanie ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta pełnej i merytorycznej ocenie organu odwoławczego w toku odrębnie prowadzonego przez właściwy organ postępowania odwoławczego, potwierdzało skuteczność i prawidłowość jej doręczenia.
Za nieznajdujące uzasadnienia w przedstawionym powyżej stanie faktycznym sprawy organ uznał zatem zarzut naruszenia art. 247§1 pkt 3 w zw. z art. 108§2 pkt 2 lit. a O.p.
Nie można też Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Krakowie czynić zarzutu nieuzasadnionego powoływania się na decyzję tego organu z dnia 26.06.2024r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 18.11.2019r. zważywszy chociażby na fakt, że w oparciu o tę ostateczną decyzję, a w szczególności ostatecznie potwierdzone kwoty należności, Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta wydał w dniu 7.12.2020r. decyzję w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki F. Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za ww. okresy rozliczeniowe.
Podsumowując organ stwierdził, że organ podatkowy I instancji - zważywszy na nadzwyczajny tryb wzruszania ostatecznych decyzji i wynikające z tego tryby szczególne zasady postępowania ograniczone wyłącznie do badania przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 247§1 O.p. - prawidłowo ustalił wszystkie okoliczności sprawy na podstawie materiału dowodowego zebranego w postępowaniu, który wszechstronnie i wnikliwie ocenił z zachowaniem reguł tej oceny. Wnioski, które wywiódł ten organ uznać należy za logiczne, spójne i zgodne z doświadczeniem życiowym.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1. art. 247§1 pkt 3 w zw. z art. 108§2 pkt 2 lit. a oraz w związku z art. 220§1 i art. 223 § 2 pkt 1 O.p. w zw. z art. 145 § 1 i art. 149§ 1 O.p. przez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji o odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania podatkowe, odsetki za zwłokę i koszty egzekucyjne Spółki, w sytuacji gdy nie zakończyło się postępowanie podatkowe Spółki dotyczące wymiaru tych zobowiązań podatkowych,
2. art. 47 Karty Praw Podstawowych (KPP), art. 123§1 O.p. i art. 188 O.p. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę na okoliczności istotne z punktu widzenia przedmiotu sprawy.
W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Dodatkowo Skarżący wniósł o rozpoznanie skargi łącznie ze skargą na decyzję Dyrektora izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 16.09.2024r. nr 1201-24-116515, odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej (wydanej przez ten organ) w odniesieniu do Spółki.
W uzasadnieniu skargi Skarżący zakwestionował pogląd, w tym wyrażany w judykaturze, że osoba trzecia w postępowaniu dotyczącym jej odpowiedzialności nie może podnosić merytorycznych zarzutów dotyczących decyzji wymiarowej wydanej wobec Spółki oraz to, że osoba trzecia nie może kwestionować faktu skutecznego doręczenia decyzji wymiarowej i jej nieistnienia w obrocie.
Skarżący wskazał na wyroku TSUE C-189/18 Glencore Agriculture Hungary Kft, w którym wskazano, że jeżeli organ podatkowy w postępowaniu dotyczącym danej osoby wykorzystuje materiały i dowody z innych postępowań, to nie może to uchybiać prawu do obrony tej osoby w ten sposób, iżby nie mogła odnosić się do ustaleń przyjętych w innych postępowaniach.
Dalej skarżący podniósł, że decyzja z dnia 12.04.2019r. została nieskutecznie doręczona ponieważ doręczono ją nie osobie upoważnionej do reprezentacji, tj. prezesowi zarządu Spółki, lecz jego synowi, który nie był wówczas osobą dorosłą (był 16-letnim dzieckiem, dodatkowo leczonym w związku z problemami psychicznymi). Skarżący nie kwestionuje, że w sprawie wymiarowej została wydana w drugiej instancji decyzja z dnia 18.11.2019r. Jednakże w związku z wykazaniem wadliwego doręczenia decyzji pierwszej instancji, co nie powinno budzić wątpliwości, należy przyjąć, że postępowanie nie zostało zakończone prawidłowo. Nieskuteczne doręczenie oznacza, że decyzja z dnia 7.12.2020 r. jest dotknięta kwalifikowaną wadą nieważności, ponieważ w oczywisty sposób nie istnieje jeszcze zobowiązanie, nie został dokonany wymiar podatku, za który podatnik ma ponosić odpowiedzialność. Zdaniem Skarżącego stan świadomości strony postępowania albo organu (pracowników organu) odnośnie do niedoręczenia decyzji z dnia 12.04.2019r. nie ma w tej kwestii żadnego znaczenia. Postępowanie nie jest zakończone bez istnienia w obrocie decyzji l-instancyjnej.
Skarżący zarzucił także, że podnoszone w przez DIAS argumenty mające wykazać, że decyzja mogła być doręczona na podstawie przepisów dotyczących doręczeń osobom fizycznym są całkowicie chybione. W tym kontekście za prawidłowe należy uznać doręczanie pism prezesowi zarządu albo upoważnionemu personelowi Spółki. Natomiast zawsze nieprawidłowe jest doręczanie pism członkom jego rodziny.
Skarżący podniósł także, że organ w sposób całkowicie niezasadny odwołuje się do wątpliwości interpretacyjnych rozstrzygniętych uchwałą NSA z dnia 7.03.2022 r. sygn. akt I FPS 4/21 twierdząc, że dopiero od daty jej podjęcia można twierdzić, że decyzja doręczona z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej nie wchodzi do obrotu prawnego. Skarżący podniósł, że uchwała ta nie dotyczy ogólnie skutków wadliwych doręczeń ale konkretnego naruszenia w postaci pominięcia pełnomocnika i doręczenia pisma stronie.
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1§1 i §2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024r., poz. 1267, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3§2 pkt 1 p.p.s.a.). Wskutek takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie w razie naruszenia prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania (art. 145§1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). W przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.
Realizując wyżej określone granice kontroli, sąd stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo.
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była ocena zgodności z obowiązującymi przepisami stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 18 listopada 2019r., który rozpoznał odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków Nowa Huta z dnia 12 kwietnia 2019r.
Autor skargi upatruje nieważności o której mowa w art. 247§1 pkt 3 O.p. w tym, że Dyrektor izby Administracji Skarbowej w Krakowie rozpoznał odwołanie o Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków Nowa Huta gdy tymczasem, decyzja organu I instancji nie weszła do obrotu prawnego bowiem została nieprawidłowo doręczona do rąk domownika, który nie była w dacie odbioru decyzji osobą dorosłą.
Skarżąca Spółka, składając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji, przedłożyła również odpis skrócony aktu urodzenia J.K., z które wynika, że urodził się [...] marca 2003r. zatem w dniu ,,odbioru" decyzji w dniu 23 kwietnia 2019r. miał jedynie 16 lat i nie był dorosły jak tego wymaga art. 149 O.p.
Zgodnie z treścią przepisu art. 212 Op. organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili doręczenia. Jedynym wyjątkiem przewidzianym przez ustawodawcę są decyzje, o których mowa w art. 67d O.p. (decyzje o umorzeniu zaległości podatkowych z urzędu), a które wiążą organ podatkowy od chwili ich wydania).
Szereg skutków materialnoprawnych i procesowych powstaje z momentem doręczenia aktu, a nie z jego wydaniem.
Materialnoprawnym następstwem doręczenia jest powstanie pomiędzy organem podatkowym a stroną stosunku materialnoprawnego.
Wśród skutków procesowych jest związanie organu wydaną decyzją lub postanowieniem. Z zasady tej wynika, że organ nie może dokonać zmiany treści tego aktu. Z chwilą doręczenia aktu wchodzi on do obrotu prawnego. Doręczenie otwiera termin do wniesienia odwołania od decyzji (art. 223§2 pkt 1 O.p.) Stąd też niezwykle istotne znaczenie ma czynność doręczenia decyzji.
Czynność doręczenia musi zostać dokonana prawidłowo i organ musi dysponować z dokonania tej czynności odpowiednim potwierdzeniem. W zależności od formy doręczenia (za pośrednictwem operatora czy elektronicznie) będą to rożnego rodzaju dowody potwierdzenia. Dowody te podlegają załączeniu do akt sprawy. Sąd one urzędowym potwierdzeniem, że określona osoba dany dokument przesłany mu przez organ otrzymała. Dopiero posiadanie takiego dokumentu może stanowić podstawę do przyjęcia, że został on stronie w określonych okolicznościach, w sposób zgodny z prawem procesowym doręczony.
Sąd zgadza się ze stanowiskiem NSA zajętym w uchwale z dnia 7 marca 2022r. I FPS 4/21 (ONSAiWSA 2022, Nr 4 poz. 51), który stwierdził, że "przepisy postępowania pełnią funkcję gwarancyjną przede wszystkim w stosunku do strony postępowania. Dotyczy to unormowań nakładających określone obowiązki na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie. Owa funkcja gwarancyjna jest szczególnie widoczna w zakresie przepisów regulujących doręczenia (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2019r., sygn. akt I FPS 3/18, ONSAiWSA 2019, Nr 4, poz. 55). Te normy prawne nakładają na organ podatkowy obowiązek dokonywania doręczeń pism w określonej formie i w określonym trybie. Ma to stanowić gwarancję, że strona postępowania będzie powiadomiona o wszystkich istotnych czynnościach toczącego się postępowania, w konsekwencji czego będzie mogła chronić swoje prawa. W ten sposób realizowane są dyrektywy zasady czynnego udziału stron w postępowaniu."
Brak doręczenia w sposób zgodny z przepisami i potwierdzony zgodnie z wymogami formalnymi powoduje konieczność przyjęcia, że decyzja niedoręczona jest aktami nieistniejącymi. Wynika to z tego, że decyzja rozpoczyna swój byt prawny dopiero z chwilą doręczenia. Nie ma przy tym znaczenia, że strona powzięła wiedzę na temat wydania takiego aktu, a nawet zapoznała się z nim, jeżeli nie nastąpiło to w drodze oficjalnego doręczenia.
Brak prawidłowego doręczenia nawet w sytuacji, gdy strona złożyła środek odwoławczy od decyzji nie może być uznane za pomijalne uchybienie z uwagi na to, że ocena skuteczności doręczenia uzależniona byłaby od aktywności procesowej strony. Trzeba też uwzględnić, że w wielu wypadkach środek zaskarżenia składany jest celowo. Stronie bowiem zależy na usunięciu stanu niepewności wynikającego z braku wprowadzenia do obrotu prawnego aktu wadliwie doręczonego. Dąży ona zatem do uzyskania wypowiedzi procesowej organu podatkowego, w której zostanie potwierdzona bezskuteczność doręczenia.
Dlatego też prawidłowość doręczenia powinna być każdorazowo przedmiotem kontroli przez organ II instancji.
W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma zatem kwestia, czy zostały spełnione wymogi dotyczące doręczenia decyzji przewidziane w przepisach ustawy - Ordynacja podatkowa.
W świetle art. 145§1 O.p. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Doręczenie pism osobom fizycznym, według art. 148§1 O.p., winno nastąpić w ich miejscu zamieszkania lub w miejscu pracy. Jest to tzw. doręczenie właściwe, gdyż adresat odbiera korespondencje osobiście. Ustawodawca przewidział ponadto możliwość innych form doręczeń pism, które mają charakter uzupełniający i określane są jako doręczenia zastępcze. Doręczenie zastępcze odnosi taki sam skutek jak doręczenie właściwe. Aby jednak dokonane w ten sposób doręczenie uznane było za skuteczne muszą zostać kumulatywnie spełnione przesłanki z art. 149 O.p.
Ze stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy wynika, że przedmiotową decyzję doręczono w trybie art. 149 O.p., zgodnie z którym w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Powyższe przepisy, w sposób nie budzący wątpliwości, określają zastępczy sposób doręczenia korespondencji w przypadku nieobecności adresata. Doręczenie, o którym mowa w art. 149 O.p., wywołuje pożądany skutek, gdy łącznie spełnione są następujące warunki: pełnoletni domownik, sąsiad lub dozorca podejmie się oddania pisma adresatowi, osoby te pokwitują odbiór pisma oraz utrwalony pozostanie fakt podjęcia się oddania pisma adresatowi, zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu zostanie umieszczone w oddawczej skrzynce pocztowej, na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.
Osoby podejmujące się oddania pisma, czyli domownik, dozorca lub sąsiad, ażeby doręczenie było skuteczne, powinny być pełnoletnie.
Z treści tego przepisu wynika, zatem wymóg, aby domownik, sąsiad i dozorca domu były osobami pełnoletnimi. Celem doręczenia jest dotarcie przesyłki do rąk adresata. Przepisy procesowe precyzyjnie regulujące sposób doręczenia mają zapewnić rzeczywiste dotarcie przesyłki do adresata i możliwość ustalenia daty otrzymania przesyłki. Mają także chronić adresata przed wszelkimi nieprawidłowościami i niekorzystnymi skutkami nieotrzymania przesyłki. Niewątpliwie doręczenie pisma domownikowi, który nie jest pełnoletni, jest doręczeniem naruszającym wymogi określone w art. 149 O.p.
Prawidłowości doręczenia w niniejszej sprawie nie przesądza też fakt, że listonosz doręczając przesyłkę uznał osobę J.K. za właściwą do jej odbioru, o czym świadczy zapis na dokumencie "potwierdzeniu odbioru" (zpo), gdzie zaznaczył kwadrat przy informacji, że oznaczone wyżej pismo doręczono osobie kwalifikującej się do tych odbiorców (domownik, sąsiad, zarządca domu lub budynku, dozorca), a nie bezpośrednio adresatowi.
W tym miejscu przypomnieć również należy, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, korzysta z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone, co nie oznacza że informacje w nim zawarte nie mogą być podważone. Powyższe przesądzało za tym, że brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku swej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania przybliżając okoliczności, w jakich doszło do doręczenia spornej decyzji.
Sąd uznał, że na gruncie badanej sprawy doręczenie decyzji synowi Prezesa Zarządu Skarżącej Spółki który był niepełnoletni wywołało ujemne skutki procesowe.
Uregulowanie z art. 149 O.p. ma na celu zagwarantowanie stronie postępowania podatkowego, że korespondencja kierowana na jej imię i nazwisko dotrze do jej wiadomości. Należy uznać zatem za całkowicie zrozumiałe, że doręczenia pisma stronie może się podjąć wyłącznie osoba pełnoletnia, czyli taka, która nabyła pełnię praw publicznych, a tym samym ponosi całkowitą odpowiedzialność za swoje czyny.
Tak więc w przypadku odebrania korespondencji przez osobę niepełnoletnią, strona postępowania administracyjnego może w celu obrony własnych interesów skutecznie podnieść zarzut wadliwego doręczenia korespondencji w trybie art. 149 O.p. i obalić domniemanie tzw. doręczenia zastępczego.
W niniejszej sprawie zarzut, iż decyzję organu I instancji doręczono nieletniemu domownikowi został podniesiony przez Skarżącą Spółkę we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji organu odwoławczego.
W orzecznictwie wskazuje się, że za wszelkie błędy popełnione w zakresie doręczenia odpowiada organ administracji publicznej, a prowadzą one do tego, że czynność doręczenia, w tym w szczególności oparta na "fikcji doręczenia", nie może być uznana za skuteczną (por. wyrok NSA z 11 maja 2012r. I FSK 1134/11, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).
Skoro decyzja został doręczona osobie, która nie była dorosła należy przyjąć, że dokonane doręczenie było nieskuteczne, a tym samym, że powołana decyzja w ogóle nie weszła do obrotu. W myśl bowiem art. 212 O.p. organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Z treści powołanego przepisu wynika, że decyzja wywołuje skutki prawne nie z chwilą jej wydania w podanej w decyzji dacie, lecz dopiero z datą jej doręczenia stronie. Zatem decyzja niedoręczona stronie jest decyzją nieistniejącą w obrocie prawnym i strona nie nabywa prawa do wniesienia odwołania, zaś termin przewidziany do wniesienia odwołania nie rozpoczyna swego biegu.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że z momentem doręczenia powstają skutki prawne dotyczące zarówno organu podatkowego, jak i strony postępowania. W przypadku uznania, iż nie nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji w obrocie prawnym brak jest aktu, którym związany byłby organ podatkowy i od którego strona mogłaby wnieść odwołanie. W tej sytuacji nie zaczyna też biec termin do wniesienia środka zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2014r., sygn. akt I GSK 1472/12).
Jak słusznie więc wskazano w wyroku NSA z 15 marca 2017r. sygn. akt II FSK 3336/16, samo wydanie decyzji nie wystarcza, aby weszła ona do obrotu prawnego. Tak długo jak nie zostanie doręczona stronie, nie wywiera żadnych skutków materialnych i procesowych, jak również nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej.
Dopiero uzewnętrznienie decyzji w stosunku do strony w postaci jej doręczenia stwarza nową sytuację procesową, np. możliwość wniesienia odwołania, zyskania przez decyzję waloru ostateczności, względnie wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej.
Inaczej więc mówiąc, decyzje administracyjne niedoręczone stronie zaliczane są do tzw. decyzji nieistniejących.
Jak wynika z art. 108§2 pkt 1 lit. a O.p., postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej nie może być wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.
Postępowanie takie musi być wobec powyższego poprzedzone wydaniem decyzji wymiarowej. Dopiero bowiem z takiej decyzji wynika prawidłowa wysokość zobowiązania podatkowego, zastępująca samoobliczenie podatku wykazane w złożonej deklaracji podatkowej (chyba że deklaracja podatkowa nie została złożona, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca). Z wydanej decyzji wymiarowej wynika w konsekwencji zakres odpowiedzialności osoby trzeciej. Samo jednak wydanie takiej decyzji nie wystarcza do wszczęcia postępowania wobec osoby trzeciej. Zgodnie z wyżej powołanym przepisem, decyzja taka powinna zostać podatnikowi doręczona. Dopiero z dniem doręczenia decyzja wchodzi do obrotu prawnego i zaczyna wywoływać skutki prawne (art. 212 O.p.), które w realiach rozpoznawanej sprawy sprowadzają się do zakresu odpowiedzialności Skarżącej oraz warunkują możliwość wszczęcia postępowania o jej odpowiedzialności jako osoby trzeciej na podstawie art. 116§1 O.p.
Organ podatkowy zamierzający wszcząć postępowanie wobec osoby trzeciej, powinien dokonać wstępnego badania, czy decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego, została podatnikowi doręczona.
Jest to bowiem ustawowy warunek umożliwiający prowadzenie postępowania wobec osoby trzeciej. Czynność taka dokonywana jest przed wszczęciem postępowania, choć wywołuje bezpośrednie skutki dla następnie wszczętego i toczącego się postępowania. Jeżeli w jego trakcie okaże się, że decyzja wymiarowa nie została podatnikowi doręczona, istnieje konieczność umorzenia postępowania na podstawie art. 208§1 O.p.
Na organ podatkowy nałożony został wobec powyższego nie tylko obowiązek ustalenia, czy spełnione zostały przesłanki do orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej określone w poszczególnych przepisach regulujących tę odpowiedzialność (np. członka zarządu sp. z o.o.), lecz również obowiązek ustalenia, czy zaistniała podstawa do prowadzenia postępowania podatkowego (w niniejszej sprawie doręczenia Spółce decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego). Brak takiej podstawy oznacza negatywną przesłankę procesową, uniemożliwiającą wszczęcie, bądź prowadzenie postępowania podatkowego w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej. Organ podatkowy jest zobowiązany do zbadania, czy przesłanka taka nie ma miejsca, co w przypadku określonym w art. 108§2 pkt 2 lit. a, następuje przed wszczęciem postępowania podatkowego. Jeżeli zostanie ustalone, że decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego została podatnikowi doręczona, wszczynane jest postępowanie podatkowe i wówczas osoba trzecia uzyskuje przymiot strony postępowania i jednocześnie nabywa uprawnienia procesowe.
Od tego momentu może podważać niekorzystne dla niej ustalenia organu podatkowego, w tym ustalenie, że decyzja wymiarowa została doręczona podatnikowi. Wykazanie przez osobę trzecią, że nie doręczono podatnikowi decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, będzie powodować konieczność umorzenia prowadzonego w stosunku do niej postępowania.
W realiach sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 22 stycznia 2024r. sygn. akt: I SA/Kr 846/24, uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 16 września 2024r. znak 1201-IOP2-3.613.2.2.2024 oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, w której odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 18 listopada 2019r. nr 1201-IOV-1.4103.58.2019.20 utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta z 12 kwietnia 2019r. nr 1209-SPV1.4103.92-96.2018 w sprawie określenia w podatku od towarów i usług kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy oraz do przeniesienia na kolejny okres rozliczeniowy za luty, marzec, kwiecień, czerwiec oraz lipiec 2015r.
Sąd w pisemnych motywach tego wyroku wskazał, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, rozpoznał odwołanie wniesione od decyzji, której nie doręczono podatnikowi (Spółce F.) zatem odmowa stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego, który rozpoznał odwołanie od decyzji, którą nie można uznać za prawidłowo doręczoną, kwalifikowało działanie organu odwoławczego jako rażąco naruszające prawo o którym mowa w art. 247§1 pkt 3 O.p.
Biorąc to pod uwagę należało skonstatować, że odmowa stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta z dnia 7 grudnia 2020r. nr 1209-SEW.4123.29.2020.28 wydanej w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej W.K. za zaległości podatkowe Spółki F. Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za luty, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec 2015r. w łącznej wysokości 2.491.752,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę obliczonymi na dzień wydania decyzji przez organ pierwszej instancji w łącznej wysokości 1.012.262,00 zł i kosztami egzekucyjnymi w łącznej wysokości 200.896,36 zł była wadliwa gdyż nie uwzględniała okoliczności braku doręczenia decyzji wymiarowej o której mowa w 108§2 pkt 1 lit. a O.p., gdyż ma to znaczenie dla możliwości prowadzenia postępowania o odpowiedzialności osoby trzeciej.
Wobec tego ustalenie, że decyzja wymiarowa nie została doręczona, oznacza, że nie będzie możliwe orzeczenie o odpowiedzialności osoby trzeciej czyli skarżącego W.K.
Z uwagi na powyższe Sąd działając na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. c w zw z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję a także decyzję ją poprzedzającą gdyż było to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy.
Ponownie rozpoznając wniosek Skarżącej Spółki o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta z dnia 7 grudnia 2020r. nr 1209-SEW.4123.29.2020.28 wydanej w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej W.K. za zaległości podatkowe Spółki F. Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za luty, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec 2015r. w łącznej wysokości 2.491.752,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę obliczonymi na dzień wydania decyzji przez organ pierwszej instancji w łącznej wysokości 1.012.262,00 zł i kosztami egzekucyjnymi w łącznej wysokości 200.896,36 zł, organ uwzględni ocenę prawną i wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku.
O kosztach zwrocie kosztów postępowania sądowego w kwocie 697,00 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205§2 w zw z art. 209 p.p.s.a uwzględniając uiszczony wpis od skargi (200,00 zł), opłatę skarbową od dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (17,00 zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (480,00 zł), ustalone według stawki z §14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 w sprawie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018r., poz. 265).