I SA/Kr 791/22

I SA/Kr 791/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-11-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Grzegorz Klimek /sprawozdawca/
Michał Niedźwiedź
Urszula Zięba /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
III FSK 1064/23 - Wyrok NSA z 2024-07-16
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2095
art. 15 zzs4 ust. 2, ust. 3
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 7
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Zięba Sędziowie WSA Michał Niedźwiedź WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2022 r. sprawy ze skargi U.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 9 maja 2022 r. nr SKO.Pod./4140/351/2022 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022 rok skargę oddala.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie (dalej również jako: Organ, Kolegium, SKO) decyzją z dnia 9 maja 2022r. nr SKO.Pod./4140/351/2022, po rozpoznaniu odwołania U. B. (dalej również jako: Skarżąca, Strona, Podatnik) od decyzji Wójta Gminy I. z dnia 4 lutego 2022r. nr FP.3123.G4/31.2022 w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022r. w kwocie 1.396 zł, w części dotyczącej zwolnienia z podatku budynku o powierzchni użytkowej 189,60 m2 oraz w zakresie podatku leśnego i zwolnienia z podatku gruntu o powierzchni 3.447,00 m2, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
1. Wójt Gminy I., decyzją - nakazem płatniczym z dnia 4 lutego 2022r. ustalił Skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2022 w kwocie 1.396 zł, w tym: podatek rolny – 1.230 zł, podatek leśny - 166 zł i podatek od nieruchomości – 0 zł.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wymiaru podatku dokonano zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków oraz w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, gruntach i lasach.
2. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca zarzuciła bezpodstawne zwolnienie od podatku od nieruchomości powierzchni w budynku mieszkalnym. Skarżąca podkreśliła, że zgromadzone w sprawie dokumenty nie dają podstaw do przyjęcia, że jej budynek mieszkalny jest przedmiotem wpisu do gminnej ewidencji zabytków. Zwróciła uwagę, że budynek mieszkalny został wybudowany w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku i w żaden sposób nie może stanowić dworu, który w ocenie organu podatkowego stanowi przedmiot wpisu do gminnej ewidencji zabytków. Jednocześnie wskazała, że w jej ocenie nie znajduje żadnego prawnego ani faktycznego uzasadnienia zwolnienie z podatku gruntu o powierzchni 3.447,00 m2, gdyż nie jest właścicielką lasów o charakterze lasów ochronnych.
W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Wójtowi Gminy I. do ponownego rozpatrzenia.
3. Po rozpoznaniu przedmiotowego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wydało opisaną na wstępie decyzję z dnia 9 maja 2022r.
W uzasadnieniu SKO zacytowało, stanowiące podstawy prawne wydanej decyzji, przepisy ustaw: z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz.U. z 2020r. poz. 333; dalej jako u.p.r.), z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019r. poz. 1170 z późn. zm.; dalej jako u.p.o.l.) oraz z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2021r. poz. 1540 z późn. zm.; dalej jako O.p.).
W motywach rozstrzygnięcia Organ wskazał, że ze zgromadzonych akt sprawy wynika, że w dniu 20 listopada 2018r. Skarżąca złożyła w Urzędzie Gminy I. informację o nieruchomościach, obiektach budowlanych, gruntach i lasach, w której w zakresie podatku od nieruchomości do opodatkowania zostały zgłoszone budynki mieszkalne o pow. 84 m2, natomiast w części dotyczącej przedmiotów zwolnionych z opodatkowania wskazano grunty o łącznej powierzchni 3.447 m2 oraz budynek drewnianej szopy o pow. 105,60 m2. Organ I instancji ustalił jednak podatek od nieruchomości na kwotę 0 zł, przyjmując, że zwolnione od podatku są budynki o powierzchni 189,60 m2 oraz grunty o powierzchni 3.447 m2.
Kolegium uznało rozstrzygnięcie organu I instancji za prawidłowe, gdyż z jego treści wynika, że powodem takiego rozstrzygnięcia był fakt, iż na nieruchomości znajdują się obiekty wpisane do gminnej ewidencji zabytków.
Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z treścią uchwały Nr [...] Rady Gminy I.z dnia 29 listopada 2021r. w sprawie ustalenia stawek i zwolnień od podatku od nieruchomości, zwalnia się od podatku od nieruchomości m.in. budynki mieszkalne położone na terenach gospodarstw rolnych jak i na gruntach nie wchodzących w skład gospodarstw rolnych w Gminie I., na których znajdują się obiekty budowlane objęte gminną ewidencją zabytków, z wyjątkiem pomieszczeń, w których prowadzona jest działalność gospodarcza.
Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, iż działka nr [...], na której znajduje się budynek mieszkalny, bezsprzecznie stanowi gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.p.r., gdyż za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Działka nr [...] obejmuje natomiast użytki rolne o pow. 6,52 ha. Organ stwierdził, że na działce tej znajdują się także obiekty budowlane objęte gminną ewidencją budynków. Z akt sprawy wynika, że tymi obiektami jest założenie dworsko-parkowe oraz figura przydrożna - Św. [...]. Organ wyjaśnił, że z treści pisma Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 19 czerwca 2020r. wynika, że zespół dworsko-parkowy w K. dzieli się na część parkowo-rezydencyjną z dworem, altanką, istniejącą do 1959r. oficyną dworską, bramą zachowaną w formie kamiennych słupków, figurą św. [...] oraz pięcioma stawami i spichlerzem w części folwarcznej otoczonej owalem starodrzewu liściastego. Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 16 stycznia 2017r. wynika również jednoznacznie, że do gminnej ewidencji zabytków Gminy I. wpisany został fragment usytuowany na części działki ewidencyjnej nr [...], a dokładnie jest to budynek dworu wraz z otaczającym go założeniem komponowanej zieleni /park krajobrazowy/ oraz przydrożną figurą św. [...], a zarówno budynek dworu jak i park krajobrazowy mają opracowaną dokumentację w postaci karty ewidencyjnej dworu oraz dokumentacji ewidencyjnej parku.
W ocenie Kolegium, w niniejszym przypadku zasadnym było zastosowanie przez organ I instancji art. 21 § 5 O.p., gdyż w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym. Decyzja organu I instancji jest zatem – zdaniem SKO – prawidłowa.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Organ stwierdził, że w toku postępowania podatkowego nie ma miejsca na kwestionowanie zasadności wpisów do gminnej ewidencji zabytków. Organ podatkowy jest bowiem związany w tym zakresie zarówno powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, w tym również uchwały nr [...] Rady Gminy I. z dnia 29 listopada 2021r., która stanowi akt prawa miejscowego, jak i treścią dokumentów urzędowych w postaci gminnej ewidencji zabytków. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że ustalenia dokonane w toku postępowania podatkowego w zakresie charakteru obiektów budowlanych będących przedmiotem postępowania nie mają charakteru wiążącego dla postępowań prowadzonych w innym trybie. Jedynym skutkiem wydanej w niniejszej sprawie decyzji jest bowiem ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego. Tym samym, jeżeli w ocenie strony zlokalizowane na nieruchomości stanowiącej jej własność obiekty nie mają charakteru zabytkowego, może dążyć do wykreślenia ich z gminnej ewidencji zabytków na podstawie przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.
Podobnie nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia zarzut dotyczący bezpodstawnego potraktowania lasów, których właścicielką jest Skarżąca jako lasów ochronnych. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby podstawą zwolnienia w odniesieniu do gruntów o powierzchni 3 447,00 m2 do kategorii lasów ochronnych.
W niniejszym przypadku podstawą zwolnienia z podatku był art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., zgodnie z którym zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Wynikające z tego przepisu zwolnienie zostało zastosowane w odniesieniu do gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów symbolem Lz - grunty zadrzewione i zakrzewione, których łączna powierzchnia, zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków wynosi 03447 ha, tj. 3 447,00 m2.
4.1. Z powyższą decyzją nie zgodziła się Skarżąca i pismem z dnia 9 czerwca 2022r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
- przepisów prawa materialnego tj. art. 7 ust. 3 u.p.o.l. poprzez błędne zastosowanie;
- przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 11, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021r. poz. 735 z późn. zm.; dalej jako k.p.a.).
W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającą ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżąca twierdzi konsekwentnie, że jej obecny budynek mieszkalny nie może być ujęty w gminnej ewidencji zabytków jako element zespołu dworsko - parkowego, gdyż nie jest obiektem zabytkowym. Profesjonalny organ jakim jest Wojewódzki Konserwator Zabytków nie mógł przecież przypisać waloru obiektu zabytkowego budynkowi mieszkalnemu wybudowanemu od podstaw w 1974 roku. SKO w sposób bezrefleksyjny przyjęło tą cześć informacji Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, że do gminnej ewidencji zabytków wpisany został fragment działki ewidencyjnej nr [...], w tym budynek dworu i inne obiekty. Skarżącej w żaden racjonalny sposób nie wyjaśniono z jakiego powodu jej obecny budynek mieszkalny został uznany za posiadający walory zabytkowe budynek dworu i jako taki jest wpisany w gminnej ewidencji zabytków, gdyż nie wynika to z zaskarżonej decyzji. W ocenie Skarżącej dokumentacja przedstawiona przez Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie, które stanowi wyłączną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, jest dokumentacją nie oddającą stanu rzeczywistego. Na nieruchomości Skarżącej nie ma nie tylko przedmiotowego dworu, lecz również żadnej urządzonej zieleni stanowiącej rzekomy park. Obecnie nie ma też figury św. [...], która została utracona. Skarżąca wskazała również, że jej budynek mieszkalny posiada 84 m2, a organ podatkowy bezpodstawnie łączy przedmiotową powierzchnię z powierzchnią budynku szopy wybudowanej w 1989 roku o powierzchni 105,60 m2. Budynek szopy stanowi odrębny od budynku mieszkalnego obiekt, w żaden sposób nie połączony.
4.2. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko w niniejszej sprawie i wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
5.1. W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021r. poz. 2095 z późn. zm.; dalej ustawa o COVID-19). Zgodnie z ust. 2 wymienionego artykułu, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Stosownie do ust. 3, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Mając powyższe na uwadze Przewodniczący Wydziału I WSA w Krakowie skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, uznając rozpoznanie sprawy za konieczne z uwagi na obowiązek terminowego załatwienia sprawy.
W ocenie Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Wyjaśnić należy przy tym, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji Skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak i argumenty Organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę wraz z odpowiedzią Organu na skargę.
5.2. Odnosząc się zaś do kwestii kognicji Sądu, należy wpierw przywołać art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021r. poz. 137), stosownie do którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022r. poz. 329; dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.
Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.).
W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę, uchyla decyzję administracyjną, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w przypadku wystąpienia przesłanek nieważności postępowania administracyjnego określonych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Natomiast zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
5 .3. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji zgodnie z zakreślonymi powyżej regułami, Sąd stwierdził, że skarga okazała się niezasadna.
5.4. Na wstępie zaznaczyć należy, że kwestia opodatkowania nieruchomości Skarżącej była już przedmiotem orzekania przez WSA w Krakowie w zakresie łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2020 i 2021. Wyrokami z dnia 17 czerwca 2021r., I SA/Kr 1256/20 oraz z dnia 18 lutego 2022r., I SA/Kr 957/21 (wszystkie przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), WSA w Krakowie oddalił skargi Podatniczki.
Ponadto wyrokiem z dnia 1 czerwca 2022r., III FSK 262/22, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Podatniczki od pierwszego z ww. wyroków (w zakresie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020r.).
Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela stanowisko zawarte w ww. wyrokach zatem posłuży się argumentacją w nim zawartą, przyjmując ją za własną.
5.5. Kwestią sporną w niniejszej sprawie było ustalenie przez organy podatkowe wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2022, w tym zastosowanych zwolnień podatkowych z tytułu znajdujących się na terenie należących do Skarżącej nieruchomości, obiektów zabytkowych wpisanych do gminnej ewidencji zabytków Gminy I. oraz w zakresie zwolnienia z podatku gruntu o powierzchni 3.447,00 m2.
Zgodnie z treścią art. 6c ust. 1 u.p.r. osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2. Przepisy art. 6a ust. 6a i 10a stosuje się odpowiednio.
W myśl art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie natomiast do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są m.in.: osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3.
Z kolei w myśl art. 4 ust. 1 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (...).
Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie wartości wskazanych w ustawie.
Art. 7 ust. 1 u.p.o.l. określa natomiast rodzaje gruntów, budynków i budowli podlegających zwolnieniu od podatku od nieruchomości. Co istotne, zgodnie z dyspozycją art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust. 1.
Na podstawie tej delegacji ustawowej Rada Gminy I. podjęła w dniu 29 listopada 2021r. uchwałę Nr [...] w sprawie ustalenia stawek i zwolnień od podatku od nieruchomości. Zgodnie z § 2 pkt 1 lit. a i lit. b tej uchwały zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki mieszkalne położone na terenach gospodarstw rolnych, jak i na gruntach nie wchodzących w skład gospodarstw rolnych w Gminie I., na których znajdują się obiekty budowlane objęte gminną ewidencją zabytków, z wyjątkiem pomieszczeń, w których prowadzona jest działalność gospodarcza.
Jak wynika z akt sprawy należąca do skarżącej działka nr [...], na której znajduje się budynek mieszkalny stanowi gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.p.r. Zgodnie z tym przepisem za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Działka nr [...] obejmuje natomiast użytki rolne o pow. 6,52 ha.
W aktach sprawy znajduje się pismo Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia 16 stycznia 2017r., z którego wynika, że do Gminnej Ewidencji Zabytków utworzonej dla Gminy I. wpisany został fragment usytuowany na części działki ewidencyjnej nr [...] obejmujący budynek dworu wraz z otaczającym go założeniem komponowanej zieleni (park krajobrazowy) oraz przydrożną figurą św. [...]. Potwierdzają to dołączone do akt dowody tj.: wyciąg z wykazu zabytków nieruchomych wpisanych do Gminnej Ewidencji Zabytków obejmujący pod. poz. [...] i poz. [...] obiekt pn. "Założenie dworsko-parkowe" datowane na XVI-XIX wiek oraz pod. poz. [...] "Figurę przydrożną - św. [...]" z 1884 oraz dołączone do akt sprawy karty adresowe zabytku nieruchomego: nr [...] (dotycząca zespołu dworsko-parkowego), nr [...] (dotycząca założenia parkowego w zespole dworsko-parkowym) i nr [...] (dotycząca przydrożnej figury przedstawiającej św. [...]).
Prawidłowo zatem, zdaniem Sądu, organy podatkowe obu instancji uznały, że przedmiotowy budynek powinien zostać zwolniony od podatku od nieruchomości na podstawie § 2 pkt 1 lit. a ww. uchwały Rady Gminy I. Budynek ten został bowiem wpisany do gminnej ewidencji zabytków co potwierdza obok samego wpisu karta adresowa [...] wraz ze znajdującą się na niej fotografią. Tym samym łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2020 zostało ustalone przez organy podatkowe we właściwej wysokości.
Nie zasługują na uwzględnienie argumenty podnoszone przez Skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji i w skardze, że jej budynek mieszkalny nie stanowi dworu, gdyż został wybudowany w 1974 r. i nie wchodzi w skład zespołu dworsko – parkowego wpisanego do gminnej ewidencji zabytków oraz że nie posiada on żadnych walorów zabytkowych.
Ze znajdujących się w aktach sprawy pism Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie z dnia 16 stycznia 2017r., z dnia 22 marca 2017r. i z dnia 19 czerwca 2020r. wynika bowiem, że budynek dworu został odbudowany w latach 1959-1960 po pożarze, który miał miejsce w 1959r. w miejscu pierwotnie istniejącego budynku, w obrysie murów obwodowych. Z kolei park dworski jest założeniem krajobrazowym z dobrze zachowanym starodrzewem, wśród którego są także pomniki przyrody. Organ ten wskazał, że budynek dworu oraz park krajobrazowy mają opracowaną dokumentację w postaci karty ewidencyjnej dworu oraz dokumentacji ewidencyjnej parku. Zdaniem Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie, zawarte w dokumentacjach materiały i informacje niezbicie dowodzą, że przedmiotowe założenie posiada znaczące wartości historyczne, krajobrazowe oraz architektoniczne, które są czytelne pomimo wprowadzonych zmian, które polegały na przekształceniu majątku o charakterze gospodarczo-rolniczego na rezydencjonalny w k. XIX w. Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków wyraźnie zatem wskazał w swoich pismach, dlaczego przedmiotowy budynek jest wpisany do ewidencji zabytków pomimo, że został odbudowany od podstaw. Powyższe okoliczności znane były organom obu instancji w toku postępowania podatkowego.
W tym miejscu należy zauważyć, że desygnatem pojęcia "Założenie dworsko-parkowe" jest budynek dworski (tudzież budynki mu towarzyszące) wraz z okalającym go lub przylegającym parkiem. Z akt sprawy wynika, że należący do skarżącej budynek mieszkalny jest nierozerwalną częścią całego zespołu. Należy więc uznać, że wpis do ewidencji obejmuje wskazany budynek mieszkalny jako budynek dawnego odbudowanego dworu, stanowiący część składową "założenia dworsko-parkowego". Skoro zatem należący do skarżącej budynek mieszkalny znajduje się na działce ewidencyjnej nr [...], na której znajduje się objęte ochroną konserwatorską "założenie dworsko-parkowe", a budynek dworu mieści się w definiendum pojęcia "założenia dworsko-parkowego", to zdaniem Sądu nie ma podstaw do przyjęcia stanowiska, że sporny budynek nie jest objęty ochroną wynikającą z faktu wpisu w gminnej ewidencji zabytków. W ocenie Sądu całokształt zebranych w sprawie dowodów jednoznacznie pozwala zidentyfikować sporny budynek jako podlegający zwolnieniu podatkowemu, o którym mowa w § 2 pkt 1 lit. a ww. uchwały Rady Gminy I.
Należy przy tym zauważyć, że w granicach niniejszej sprawy rolą organów podatkowych nie jest ocena czy przedmiotowy budynek mieszkalny zasadnie lub niezasadnie został ujęty w gminnej ewidencji zabytków. Celem postępowania podatkowego jest bowiem jedynie ustalenie wymiaru podatku – a w realiach niniejszej sprawy konkretnie ustalenie podatku od nieruchomości od przedmiotowego budynku mieszkalnego. Zwolnienie przedmiotowego budynku mieszkalnego z podatku od nieruchomości jest w tym zakresie pochodną wcześniejszego wpisu do gminnej ewidencji zabytków. Granice sprawy administracyjnej (podatkowej) ograniczają zarówno organy podatkowe, jak i Sąd orzekający w sprawie. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę.
Nie jest także rolą organów podatkowych, czy też Sądu kontrolującego legalność wydanych przez nie decyzji, weryfikowanie zasadności wpisu przedmiotowego założenia dworsko-parkowego do gminnej ewidencji zabytków. Dopóki więc w gminnej ewidencji zabytków widnieć będzie wpis przedmiotowego budynku, organy podatkowe i Sąd są zobowiązane uwzględniać stan ujawniony w ewidencji zabytków. Problematyka umieszczenia obiektu w gminnej ewidencji zabytków i przez to objęcie danego obiektu ochroną wynikającą z statusu zabytku jest bowiem przedmiotem innej kategorii spraw administracyjnych. Ani Sąd ani organy podatkowe nie są w granicach niniejszej sprawy kompetentni by kwestionować przedmiotowy wpis w ewidencji gminnej zabytków czy też ustalenia/stanowisko Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, jako że to nie należy do przedmiotu sprawy.
Reasumując, dopóki nie ulegnie zmianie wpis w gminnej ewidencji zabytków lub treść konstytuującej wyjątek od podatku od nieruchomości uchwały Rady Gminy I., rozstrzygnięcie dotyczące zwolnienia powierzchni przedmiotowego budynku z podatku od nieruchomości jest w ocenie Sądu słuszne.
5.6. Niezasadny jest również zarzut dotyczący bezpodstawnego potraktowania lasów, których właścicielką jest Skarżąca jako lasów ochronnych. W tym zakresie należy zgodzić się z Organem, że z akt sprawy nie wynika, aby podstawą zwolnienia w odniesieniu do gruntów o powierzchni 3 447,00 m2 było ich zakwalifikowanie do kategorii lasów ochronnych.
W niniejszym przypadku podstawą zwolnienia z podatku był art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., zgodnie z którym zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Wynikające z tego przepisu zwolnienie zostało zastosowane w odniesieniu do gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów symbolem Lz - grunty zadrzewione i zakrzewione, których łączna powierzchnia, zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków wynosi 03447 ha, tj. 3 447,00 m2.
5.7. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania. W tym zakresie należy zauważyć, że niniejsze postępowanie (podatkowe) nie było prowadzone na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (naruszenie przepisów k.p.a. zarzuciła w treści skargi Podatniczka), lecz na podstawie ustawy Ordynacji podatkowej.
Jednakże Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów proceduralnych zawartych w Ordynacji podatkowej, w tym przepisów będących odpowiednikami wskazanych przez Skarżącą przepisów k.p.a., tj. art. 120, art. 122, art. 124, art. 180, art. 187, art. 188 oraz art. 191, art. 210 § 4 O.p. Podkreślić należy, że dokonana przez organy ocena materiału dowodowego nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń.
Taki stan rzeczy zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż organy podatkowe zgromadziły pełny, obszerny, a także wszechstronny materiał dowodowy i dokonały jego oceny w sposób rzetelny oraz wyczerpujący, w zgodzie z zasadą wynikającą z art. 191 O.p., a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji, sporządzonych zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 4 O.p. Zatem uznać należy, że organy podatkowe zgromadziły wszelkie dostępne dowody, dokonały wszechstronnej analizy oraz oceny obszernego materiału dowodowego i odtworzyły stan faktyczny sprawy, który zdaniem tut. Sądu nie budzi wątpliwości. Tak ustalony stan faktyczny, organy podatkowe poddały ocenie prawnej i stosując właściwe przepisy, dokonały właściwego rozstrzygnięcia w sprawie.
W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik.
5.8. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.