I SA/KR 788/24

I SA/Kr 788/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-02-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Inga Gołowska
Jarosław Wiśniewski /sprawozdawca/
Piotr Głowacki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 70
art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 1a ust. 1 pkt 3, ust. 2a
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
|Sygn. akt I SA/Kr 788/24 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 lutego 2025 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędziowie: WSA Inga Gołowska, WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2025 r., sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 20 sierpnia 2024 r. nr PD-03-1.3120.8.7.2024.MM w przedmiocie podatku od nieruchomości skargę oddala.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa wydał w dniu 20 sierpnia 2024r. interpretację indywidualną o nr PD-03-1.3120.8.7.2024.MM dotyczącą podatku od nieruchomości, w której uznał stanowisko A. Sp. z o. o. w B. (dalej: "wnioskodawca", "strona skarżąca", "Spółka") w zakresie pytania pierwszego za nieprawidłowe, w zakresie pytania drugiego za prawidłowe, w zakresie pytania trzeciego za prawidłowe.
Powyższe zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 23 maja 2024r. do Prezydenta Miasta Krakowa wpłynął wniosek ww. Spółki o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wnioskodawca przedstawił opis zaistniałego stanu faktycznego, z którego wynika, że wniosek o interpretację dotyczy nieruchomości, której współwłaścicielem jest ww. Spółka, objętej KW [...] w K. przy ul. [...] i posiada wg KW 24,11% udziałów. Oprócz spółki - osoby prawnej pozostałe udziały należą do kilkunastu współwłaścicieli - osób fizycznych. Udziały te Spółka nabyła w 2000 roku. Spółka nabyła udziały, jako inwestycje w nieruchomość. Część posiadanych udziałów sprzedała z zyskiem. Nieruchomość składa się z dwóch działek zabudowanych trzema budynkami. Dwa z tych budynków są wpisane do rejestru zabytków. Jeden z tych budynków, w czasie prowadzenia prac remontowych w 2009 roku uległ uszkodzeniu w stopniu istotnym. W związku ze stanem katastrofy budowlanej, budynek decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego został wyłączony z użytkowania. W budynku zostały przeprowadzone prace budowlane zabezpieczające. Od 2009 roku budynek nie jest użytkowany. Jego stan techniczny jest taki, iż wyklucza możliwość precyzyjnego ustalenia powierzchni użytkowej, ponieważ powierzchnie klatek schodowych i korytarzy nie zostały wydzielone przegrodami budowlanymi. Wcześniej do roku 2003, w tym budynku była prowadzona szkoła [...]. W chwili obecnej, jak i również w przeszłości każdy ze współwłaścicieli składał oddzielnie deklarację dotyczącą podatku od nieruchomości. Prawdopodobnie istnieją rozbieżności w składanych deklaracjach przez poszczególnych współwłaścicieli. Dalej Wnioskodawca wskazał, że ponieważ w przeszłości zarówno PINB w K., jak i również Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał kilkukrotnie decyzje nakazujące prace zabezpieczające w tym budynku, spółka współfinansowała niektóre prace remontowe. Spółka nabyła udziały, jako inwestycje w nieruchomość. Część posiadanych udziałów sprzedała z zyskiem. W chwili obecnej przedmiotowy budynek [...] jest w posiadaniu osoby fizycznej. W pozostałych budynkach znajdują się w zdecydowanej większości niewydzielone lokale mieszkalne oraz dwa lokale usługowe.
W świetle powyższego, wnioskodawca zwrócił się o interpretację ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 70 z późn. zm.), poprzez odpowiedź na pytania:
1. Czy współwłaściciele nieruchomości w tym A. Sp. z o.o. powinni opłacać podatek od budynków i ich części według stawki przewidzianej dla lokali wykorzystywanych do działalności od budynku, który został wyłączony z użytkowania decyzją PINB i nie jest w posiadaniu Spółki w chwili obecnej? (pytanie pkt 3.1).
2. Czy fakt, iż jednym ze współwłaścicieli jest osoba prawna - sp. z o.o., ma jakikolwiek wpływ na ustalanie wielkości podatku od lokali wykorzystywanych na cele mieszkalne? (pytanie pkt 3.2).
3. Według jakiej stawki powinien być płacony podatek od gruntu, jeżeli na działce znajduje się budynek, w którym zlokalizowane są lokale mieszkalne, jak i również lokale wykorzystywane do działalności usługowej, a jednym ze współwłaścicieli jest osoba prawna? (pytanie pkt 3.3).
W odniesieniu do pytania pierwszego wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w związku z tym, że budynek, który uległ katastrofie budowlanej nie jest użytkowany (zakaz wynikający z decyzji PINB) powierzchnia tego budynku powinna być zwolniona z podatku od nieruchomości (od budynków i ich części) oraz w związku z tym, iż budynek jest w posiadaniu osoby fizycznej, nie powinien podlegać opodatkowaniu stawką przewidzianą dla lokali wykorzystywanych do działalności gospodarczej.
W zakresie pytania drugiego Spółka uważa, iż fakt bycia jednym ze współwłaścicieli osoby prawnej pozostaje bez znaczenia dla ustalania stawki podatku od budynków i ich części dla lokali wykorzystywanych na cele mieszkalne, czyli jeżeli są użytkowane na cele mieszkalne, to stawka podatku od nieruchomości w wysokości 1,15 zł od 1 m2 .
Jeśli chodzi kwestię poruszoną w pytaniu trzecim, to wnioskodawca stoi na stanowisku, iż podatek od gruntów powinien być ustalony w zależności, jaka jest funkcja wykorzystania budynków, zlokalizowanym na danej działce. Osoba prawna nie jest w posiadaniu żadnego z lokali. Dla Spółki, nieruchomość stanowi inwestycje w nieruchomość i nie jest związana wykorzystywana do prowadzenia działalności na jej terenie. Podatek powinien być ustalony w wysokości 0,71 zł od 1 m2.
Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2024r. Prezydent Miasta Krakowa wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia braków wniosku, poprzez sprecyzowanie przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego, tj. udzielenie odpowiedzi na poniższe pytania:
1. Jak sklasyfikowany jest każdy z budynków objętych wnioskiem o interpretacje (mieszkalne, niemieszkalne)? Odpowiedzi należy udzielić indywidualnie do każdego z budynków.
2. Które z tych budynków są wpisane do rejestru zabytków?
3. Czy budynki wpisane do rejestru zabytków są utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków?
4. Czy działki, na których znajdują się budynki są wpisane w całości lub części do rejestru zabytków, a jeżeli tak, to czy są utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków?
5. Czy w budynkach objętych wnioskiem o interpretację są wyodrębnione lokale mieszkalne i niemieszkalne (posiadają swoje księgi wieczyste)?
6. Czy w odniesieniu do budynku [...] została wydana ostateczna decyzja nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (Jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia.)?
7. Czy wydatki na prace remontowe prowadzone w budynku [...] Spółka identyfikowała, jako koszty prowadzenia działalności gospodarczej?
W dniu 27 czerwca 2024r. do organu wpłynęła odpowiedź (pismo z dnia 21 czerwca 2024r.) na powyższe postanowienie. Wnioskodawca w odniesieniu do pytania pierwszego oświadczył, iż nie do końca go rozumie i jednocześnie wskazał, że klasyfikacja budynków w oparciu o Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) jest skierowane do nowobudowanych obiektów oddawanych do użytkowania. Przedmiotowa nieruchomość była wznoszona około 200 lat temu. Była wykorzystywana na przeróżne cele. Jak dalej wskazano nieruchomość składa się z trzech budynków:
1. Budynek przy ul. [...], historycznie wybudowany i użytkowany głównie na cele mieszkalne, obecnie znajdują się w nim trzy lokale, dwa użytkowane na cele mieszkalne oraz jeden prawdopodobnie na usługi medyczne.
2. Budynek przy ul. [...] - wysoki (kamienica) historycznie wybudowany i użytkowany głównie na cele mieszkalne, obecnie znajduje się w nim wiele lokali wykorzystywanych na cele mieszkalne, krótki najem, kancelarię prawną.
3. Budynek przy ul. [...] - niski ( [...] ) historycznie wybudowany, jako budynek służący do [...]. Ostatnio, do 2001 roku, na cele edukacji - szkoła [...] G. Po tym okresie budynek był użytkowany nieodpłatne na cele mieszkalne przez pracowników budowlanych. Od 2009 roku wyłączony z użytkowania ze względu na stan katastrofy budowlanej. Oznacza to, iż charakter sposobu użytkowania będzie określony w decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Budynek, ze względu na stan techniczny nie nadaje się do użytkowania. Obecnie prowadzone są prace projektowe i postępowanie sądowe, zmierzające do wydania decyzji na użytkowanie na cele kultury i edukacji - [...].
W odpowiedzi na drugie pytanie Wnioskodawca wskazał, że do rejestru zabytków posiadają wpisy indywidualne budynek przy ul. [...] oraz budynek przy ul. [...] - niski ([...]).
W zakresie pytania trzeciego Spółka wyjaśniła, że w opinii współwłaścicieli wszystkie budynki, będące zabytkami są utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. W przeszłości jeden ze współwłaścicieli występował o wydanie zaświadczenia na ten temat do Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. MWKZ wydawał lub odmawiał wydania takiego zaświadczenia. W 2024 roku Spółka nie występowała o wydanie takiego zaświadczenia.
W odpowiedzi na pytanie czwarte Wnioskodawca wskazał, że działki nie są wpisane do rejestru zabytków.
W zakresie pytania piątego Spółka oświadczyła, że w budynkach nie ma wyodrębnionych lokali (posiadających odrębne KW).
W odpowiedzi na szóste pytanie Spółka wyjaśnia, że nie została wydana ostateczna decyzja o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Natomiast została wydana ostateczna decyzja nakazująca wyłączenie budynku przy ul. [...] - niski ([...] ) z użytkowania.
Odpowiadając na siódme pytanie Wnioskodawca wskazał, że ponoszone wydatki przez Spółkę na prace remontowe w budynku, tzw. [...] w latach ubiegłych tj. 2001 i wcześniej stanowiły nakłady inwestycyjne. W obecnej chwili, Spółka nie jest w posiadaniu tego budynku i nie ponosi w związku z tym żadnych nakładów, pomijając te, które mogą wynikać z nałożonych decyzji nakazowych PINB lub MWKZ.
Organ interpretacyjny zwrócił uwagę, że w zakresie pytania pierwszego Wnioskodawca opisał historycznie, w jakim celu został dany budynek wzniesiony i na co jest obecnie zajęty. Jednak nie wskazał, jak są sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków opisane budynki. Klasyfikacja budynku w odniesieniu do podatku od nieruchomości wynika z zapisów znajdujących się w ewidencji gruntów i budynków. W myśl art. 21 pkt. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz.U. z 2024 roku poz.1151 z późn. zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
Organ postanowił ponownie wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia braków doprecyzowując pytanie zamieszczone w pkt 1, poprzez odpowiedź na pytanie: W jaki sposób są sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków budynki objęte wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej? Odpowiedzi należy udzielić indywidualnie do każdego z budynków.
W piśmie z dnia 26 lipca 2024r. Spółka wskazała, iż na działce nr [...] obręb [...] zlokalizowane są dwa budynki. Budynek wyższy ma przypisaną funkcję "mieszkalny" oraz budynek niższy "inny niemieszkalny". Natomiast na działce nr [...] obręb [...] zlokalizowany jest budynek, który ma funkcje "mieszkalny".
W świetle powyższego, organ wydał w dniu 20 sierpnia 2024r. interpretację indywidualną, o której mowa na wstępie.
W uzasadnieniu powołano się na treść art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 1a ust. 1 pkt 3, ust. 2a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 70 z późn. zm.; dalej: "u.p.o.l."). Następnie w odniesieniu do pytania 3.1 zawartego we wniosku o interpretację, organ wskazał, że co do zasady, budynki niemieszkalne znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Fakt, iż Spółka jest współwłaścicielem przedmiotowego budynku oznacza, że znajduje się on w jej posiadaniu. Zgodnie bowiem z art. 206 ustawy Kodeks cywilny: "Każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli". Samo jednak posiadanie nie jest wystarczającą przesłanką do uznania nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności gospodarcze (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2021r., sygn. akt III FSK 4061/19). Z opisu stanu faktycznego wynika, iż Spółka zakupiła udziały w przedmiotowej nieruchomości, jako inwestycje w nieruchomość. Ponadto Spółka współfinansowała w obrębie budynku prace remontowe. Ponoszone wydatki identyfikowano, jako nakłady inwestycyjne. Tym samym, działania Spółki w odniesieniu do przedmiotowego budynku wskazują, iż jest on związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż wpisują się w wytyczne zaprezentowane w cytowanym wyroku. Nie ma przy tym znaczenia, czy pozostali współwłaściciele prowadzą działalność gospodarczą, czy też nie (por. wyrok TK z dnia 12 grudnia 2017r., sygn. akt SK 13/15. Organ interpretacyjny wskazał, że w niniejszej sprawie, nieruchomość została nabyta przez Spółkę pod przyszłe inwestycje i ponosiła ona w tym zakresie nakłady inwestycyjne. Tym samym istnieje związek z prowadzeniem działalności gospodarczej, co prowadzi do konieczności zastosowania wobec niej stawki przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Następnie organ wskazał, że z opisu stanu faktycznego wynika, iż została wydana decyzja PINB wyłączająca z użytkowania przedmiotowy budynek niemieszkalny. Jednakże, jak wskazano w piśnie z dnia 21 czerwca 2024r. nie była to decyzja o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (decyzja o nakazie rozbiórki). Ponadto, jak wynika również z powyższego pisma, obecnie prowadzone są prace projektowe, zmierzające do ponownego użytkowania obiektu i zlokalizowania w nim [...]. Tym samym, w stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę nie można uznać, iż nastąpiła okoliczność trwałego wyłączenia obiektu z użytkowania. Zatem na podstawie powyższego nie można stwierdzić, iż zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l., wyłączająca budynek niemieszkalny ze związku z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W tym zakresie, stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. Jednakże w opisanym stanie faktycznym wskazano, że budynek niemieszkalny jest wpisany indywidualnie do rejestru zabytków. Ponadto w opinii wnioskodawcy przedmiotowy obiekt był utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Powyższe elementy stanu faktycznego wpisują się w treść art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Tym samym, przedmiotowy budynek będzie podlegał zwolnieniu od podatku od nieruchomości, pomimo faktu, iż jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Budynek nie będzie podlegał zwolnieniu od podatku od nieruchomości dopiero wówczas, gdy będzie zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, albo w toku postępowania okaże się, że uprawniony organ nie potwierdzi faktu, że jest on utrzymywany i konserwowany, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków.
Zatem mając powyższe na uwadze, stanowisko zaprezentowane przez wnioskodawcę w odniesieniu do pytania pierwszego (pkt 3.1) organ uznał za nieprawidłowe. Przy czym zauważono, że w świetle przedstawionego stanu faktycznego z którego wynika, że budynek jest wpisany do rejestru zabytków, utrzymywany zgodnie z zaleceniami konserwatora i nie jest zajęty na działalność gospodarczą, znajduje zastosowanie zwolnienie od podatku od nieruchomości, wynikające z art. art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.
Odnośnie pytania 3.2 organ wskazał, że zgodnie z opisanym stanem faktycznym na działkach [...] i [...] znajdują się budynki sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków, jako budynki mieszkalne. Organ powołał się na treść art. 1a ust. 2a, art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. b u.p.o.l. i za prawidłowe uznał stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym fakt, że jednym ze współwłaścicieli budynków mieszkalnych jest Spółka nie ma znaczenia dla określenia stawki podatku. Budynki mieszkalne do czasu, gdy nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, będą podlegały opodatkowaniu, według stawki przewidzianej dla budynków mieszkalnych.
Za prawidłowe uznano również stanowisko wnioskodawcy wyrażone w odniesieniu do pytania zawartego w pkt 3.3 wniosku o interpretację. Jednym z determinantów stawki w odniesieniu do gruntów jest funkcja zlokalizowanych na niej budynków. Grunt objęty wnioskiem o interpretację jest związany z budynkami mieszkalnymi. Tym samym, zgodnie z treścią art. 1a ust. 2a u.p.o.l. nie może zostać uznany za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zatem właściwą dla niego stawką będzie stawka przewidziana dla gruntów pozostałych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca zaskarżyła przedmiotową interpretację indywidualną w części pierwszej i zarzuciła jej naruszenie: przepisów prawa materialnego, poprzez błędną interpretację art. 2 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 u.p.o.l., określającą że Spółka jest w posiadaniu przedmiotu opodatkowania, tj. budynku niskiego przy ul. [...].
W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca wskazała, że cały czas dochodzi do zmian we własności nieruchomości. W grudniu 2022r. nowym współwłaścicielem nieruchomości została J. K., której to został wydany budynek przy ul. [...] ( niska część) w oparciu o art. 348 k.c. w posiadanie samoistne. Od tej pory Spółka nie ponosi żadnych nakładów na ww. obiekt oraz nie korzystna z nieruchomości. Budynek nie jest w posiadaniu skarżącej. Budynek jest w trakcie prac adaptacyjnych oraz remontów. Z tego powodu nie ma możliwości wyliczenia powierzchni użytkowej budynku dla ustalenia wysokości podatku. Zdaniem strony skarżącej, organ bezprawnie wywodzi fakt posiadania budynku z faktu bycia współwłaścicielem. Ustawodawca celowo rozróżnił te dwa stany w Kodeksie Cywilnym. Mogą one funkcjonować w oderwaniu od siebie. Skarżąca była w posiadaniu tego budynku, lokalu w przeszłości. Obecnie jest jedynie współwłaścicielem tej części nieruchomości. Posiadaczem jest nowy współwłaściciel J. K. - osoba fizyczna.
W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2024 poz. 1267) stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog został wymieniony w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a."). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych, mieści się m.in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.).
W sprawach tych, stosownie do art. 57a p.p.s.a., skarga może zostać oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd bada zgodność zaskarżonej interpretacji indywidualnej z prawem materialnym i przepisami postępowania, wyłącznie w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi i wskazaną w niej podstawą prawną. W rezultacie, rozpoznając skargę na interpretację indywidualną, wojewódzki sąd administracyjny nie może przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, uwzględnić naruszeń prawa innych, niż wskazane w tej skardze, nawet jeżeli takie naruszenia dostrzeże (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 styczna 2018r., sygn. I FSK 1576/16, Lex nr 2463071).
Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4-4b, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą, opinię, o której mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, lub odmowę wydania tych opinii albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.).
Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie, polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej, posłużył stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, przedstawione przez podatnika we wniosku o interpretację, jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa.
Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 20 sierpnia 2024r., nr PD-03-1.3120.8.7.2024.MM dotyczącej podatku od nieruchomości – w oparciu o przedstawione wyżej zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd, doszedł do przekonania, że akt ten nie narusza prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie go z obrotu prawnego. W konsekwencji, w ocenie Sądu, skarga A. Sp. z o. o. w B. nie zasługuje na uwzględnienie.
W badanej sprawie strona skarżąca - w odniesieniu do pytania pierwszego (pytanie pkt 3.1) dotyczącego tego, czy współwłaściciele nieruchomości, w tym Spółka, powinni opłacać podatek od budynków i ich części, według stawki przewidzianej dla lokali wykorzystywanych do działalności od budynku, który został wyłączony z użytkowania decyzją PINB i nie jest w posiadaniu Spółki w chwili obecnej - stoi na stanowisku, że w związku z tym, że budynek który uległ katastrofie budowlanej nie jest użytkowany (zakaz wynikający z decyzji PINB), to powierzchnia tego budynku powinna być zwolniona z podatku od nieruchomości (od budynków i ich części) oraz w związku z tym, iż budynek jest w posiadaniu osoby fizycznej, nie powinien podlegać opodatkowaniu stawką przewidzianą dla lokali wykorzystywanych do działalności gospodarczej.
Natomiast w zakresie pytania drugiego (pytanie pkt 3.2) – strona skarżąca stoi na stanowisku, że fakt bycia jednym ze współwłaścicieli osoby prawnej, pozostaje bez znaczenia dla ustalania stawki podatku od budynków i ich części dla lokali, wykorzystywanych na cele mieszkalne, zatem jeżeli są użytkowane na cele mieszkalne, to stawka podatku od nieruchomości wynosi 1,15 zł od 1 m2.
Z kolei w odniesieniu do pytania trzeciego (pytanie pkt 3.3) dotyczącego stawek podatku – strona skarżąca uważa, że podatek od gruntów, powinien być ustalony w zależności od tego, jaka jest funkcja wykorzystania budynków, zlokalizowanych na danej działce. Osoba prawna nie jest w posiadaniu żadnego z lokali. Dla Spółki nieruchomość stanowi inwestycję w nieruchomość i nie jest związana i wykorzystywana do prowadzenia działalności na jej terenie. Zatem podatek powinien być ustalony w wysokości 0,71 zł od 1 m2.
Jak wynika z akt sprawy, organ interpretacyjny zgodził się ze stroną skarżącą w zakresie pytania drugiego i trzeciego, uznając jej stanowisko za prawidłowe, natomiast w zakresie pytania pierwszego, organ uznał stanowisko strony skarżącej za nieprawidłowe.
W świetle powyższego, istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia, czy współwłaściciele nieruchomości w tym Spółka, powinni opłacać podatek od budynków i ich części, według stawki przewidzianej dla lokali wykorzystywanych prowadzenia do działalności gospodarczej i od budynku, który został wyłączony z użytkowania decyzją PINB i nie jest w posiadaniu Spółki w chwili obecnej.
Odnosząc się zatem do istoty sporu, rozpocząć należy od wskazania, że stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 70 z późn. zm., dalej: "u.p.o.l.") opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:
grunty;
budynki lub ich części;
budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W art. 4 ust. 1 u.p.o.l. określono podstawę opodatkowania, którą stanowi:
dla gruntów - powierzchnia;
dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;
dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.
Z kolei w art. 5 ust. 1 u.p.o.l. ustawodawca określił wysokość stawek podatku od nieruchomości, wskazując, że Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie:
1) od gruntów:
a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 1,38 zł 9 od 1 m2 powierzchni,
b) pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych - 6,84 zł 10 od 1 ha powierzchni,
c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 0,73 zł 11 od 1 m2 powierzchni,
d) niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1398 oraz z 2019 r. poz. 730), i położonych na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego - 4,51 zł 12 od 1 m2 powierzchni;
2) od budynków lub ich części:
a) mieszkalnych - 1,19 zł 13 od 1 m2 powierzchni użytkowej,
b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 34,00 zł 14 od 1 m2 powierzchni użytkowej,
c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym - 15,92 zł 15 od 1 m2 powierzchni użytkowej,
d) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń - 6,95 zł 16 od 1 m2 powierzchni użytkowej,
e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 11,48 zł 17 od 1 m2 powierzchni użytkowej;
3) od budowli - 2% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7.
Przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie i sposób wykorzystywania gruntu (art. 5 ust. 2 u.p.o.l.). Przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków. (art. 5 ust. 3 u.p.o.l.). Przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b-e oraz w ust. 1 pkt 3, rada gminy może różnicować wysokość stawek dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności rodzaj prowadzonej działalności (art. 5 ust. 4 u.p.o.l.).
Według art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.
Zgodnie z art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, z późn. zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.
Na gruncie badanej sprawy, strona skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości w świetle art. 3 ust. 1 u.p.o.l. W tym miejscu należy również nadmienić, że żadna z norm prawnych regulujących opodatkowanie podatkiem od nieruchomości nie daje podstaw do przyjęcia, że umowa zawarta pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości, z której wynika umowny podział nieruchomości do korzystania (umowa quoad usum) wpływała na zmianę podatnika bądź przyjęcie, że nieruchomość nie pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy.
W opisanym przez stronę skarżącą stanie faktycznym nie mamy również do czynienia z posiadaniem zależnym, wskazanym w art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., ani z przypadkiem posiadania samoistnego, co ewentualnie mogłoby mieść wpływ na osobę podatnika, bądź stawkę podatku od nieruchomości.
A zatem nie ulega wątpliwości, że podatnikiem w odniesieniu do nieruchomości, opisanej we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej - jest spółka prawa handlowego, prowadząca działalność gospodarczą.
Kontrolowana interpretacja indywidualna dotyczy nieruchomości, której współwłaścicielem jest strona skarżąca, posiadająca 24,11% udziałów. Nieruchomość w K. przy ul. [...] oraz przy ul. [...] objęta jest księgą wieczystą nr J. K. Oprócz Spółki - osoby prawnej, pozostałe udziały należą do kilkunastu współwłaścicieli - osób fizycznych. Udziały te Spółka nabyła w 2000 roku, jako inwestycje w nieruchomość. Część posiadanych udziałów sprzedała z zyskiem.
Nieruchomość składa się z dwóch działek:
- działki nr [...] w obrębie [...] jednostka ewidencyjna [...] zabudowanej budynkiem mieszkalnym oraz budynkiem niemieszkalnym. W budynkach tych nie ma wyodrębnionych lokali.
- działki nr [...] w obrębie[...] jednostka ewidencyjna [...] zabudowanej budynkiem mieszkalnym. W budynku nie ma wyodrębnionych lokali. Działki te są zabudowane trzema budynkami, dwa z tych budynków są wpisane do rejestru zabytków.
Jak wynika z akt sprawy, jeden z budynków, w czasie prowadzenia prac remontowych w 2009 roku uległ uszkodzeniu w stopniu istotnym. W związku ze stanem katastrofy budowlanej, budynek decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. został wyłączony z użytkowania. W budynku zostały przeprowadzone prace budowlane zabezpieczające. Od 2009 roku budynek nie jest użytkowany. Jego stan techniczny jest taki, iż wyklucza możliwość precyzyjnego ustalenia powierzchni użytkowej, ponieważ powierzchnie klatek schodowych i korytarzy nie zostały wydzielone przegrodami budowlanymi. Wcześniej do roku 2003, w tym budynku była prowadzona szkoła [...]. W chwili obecnej, jak i również w przeszłości każdy ze współwłaścicieli składał oddzielnie deklarację dotyczącą podatku od nieruchomości. Z uwagi na to, że PINB w K., jak i Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał kilkukrotnie decyzje nakazujące prace zabezpieczające w tym budynku, to strona skarżąca współfinansowała niektóre prace remontowe. W chwili obecnej przedmiotowy budynek [...] jest w posiadaniu osoby fizycznej. W pozostałych budynkach znajdują się w zdecydowanej większości niewydzielone lokale mieszkalne oraz dwa lokale usługowe.
W tak zarysowanym stanie faktycznym, nie można tracić z pola widzenia, że sporna nieruchomość została nabyta przez stronę skarżącą pod przyszłe inwestycje i ponosiła ona w tym zakresie nakłady inwestycyjne. Tym samym, rację ma organ interpretacyjny uznając, że w sprawie istnieje związek z prowadzeniem działalności gospodarczej, co prowadzi do konieczności zastosowania wobec niej stawki, przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Ponadto obecnie prowadzone są prace projektowe, zmierzające do ponownego użytkowania obiektu i zlokalizowania w nim [...]. Tym samym, w stanie faktycznym, przedstawionym we wniosku, nie można uznać, iż nastąpiła okoliczność trwałego wyłączenia obiektu z użytkowania. Zatem na podstawie powyższego nie można stwierdzić, iż zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l.
Z okoliczności faktycznych sprawy wynika również, iż w odniesieniu do strony skarżącej została wydana decyzja PINB w K., wyłączająca z użytkowania przedmiotowy budynek niemieszkalny. Jednakże, jak wskazano w piśmie z dnia 21 czerwca 2024r. nie była to decyzja, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (decyzja o nakazie rozbiórki).
W tym zakresie należy zgodzić się z organem interpretacyjnym, że stanowisko Spółki w świetle przedstawionego stanu faktycznego w zakresie pytania pierwszego jest nieprawidłowe.
Jednakże zauważyć trzeba, że w opisanym stanie faktycznym wskazano, iż budynek niemieszkalny jest wpisany indywidualnie do rejestru zabytków. Ponadto w opinii strony skarżącej, przedmiotowy obiekt był utrzymywany i konserwowany, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków.
Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że sama strona skarżąca przyznaje, iż ponosi bieżące wydatki związane z utrzymaniem przedmiotowego budynku. W skardze wskazano, że budynek jest w trakcie prac adaptacyjnych oraz remontów, bowiem obecnie prowadzone są prace projektowe, zmierzające do ponownego użytkowania obiektu i zlokalizowania w nim [...].
Powyższe elementy stanu faktycznego wpisują się w treść art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., zgodnie z którym zwalnia się od podatku od nieruchomości: grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.
Tym samym z opisanego stanu faktycznego wynika, że przedmiotowy budynek będzie podlegał zwolnieniu od podatku od nieruchomości, jednak na innej podstawie prawnej (art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.), skoro budynek jest wpisany do rejestru zabytków i utrzymywany zgodnie z zaleceniami konserwatora i nie jest zajęty na działalność gospodarczą. Budynek nie będzie podlegał zwolnieniu od podatku od nieruchomości dopiero wówczas, gdy będzie zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, albo w toku postępowania okaże się, że uprawniony organ nie potwierdzi faktu, że jest on utrzymywany i konserwowany, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków.
Końcowo, Sąd stwierdza, że przedmiotowa interpretacja została wydana prawidłowo w oparciu o stan faktyczny, przedstawiony przez stronę skarżącą. Organ, stosownie do treści art. 120 Ordynacji podatkowej, działał na podstawie przepisów i w granicach prawa a fakt, że nie podzielił stanowiska strony skarżącej nie może być utożsamiany z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych, określonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.
Zauważyć również trzeba, że w zaskarżonej interpretacji zostały wskazane, zarówno przepisy prawa, które stanowią podstawę prawną wydania przedmiotowej interpretacji, jak również przepisy, które były przedmiotem interpretacji. Jednocześnie, przy wydawaniu przedmiotowej interpretacji, zachowane zostały wszystkie przepisy, regulujące kwestie w zakresie wydawania interpretacji indywidualnych, a organ interpretacyjny wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się, uznając stanowisko strony za nieprawidłowe. Stanowisko organu jest czytelne i nie jest wewnętrznie sprzeczne.
Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.