I SA/KR 760/23

I SA/Kr 760/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-10-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-08-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Michał Niedźwiedź
Paweł Dąbek /przewodniczący/
Urszula Zięba /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek Sędziowie: WSA Michał Niedźwiedź WSA Urszula Zięba (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2023 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 6 czerwca 2023 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień, październik i grudzień 2018 r. skargę oddala.
Uzasadnienie
Decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie nr [...] z dnia 6 czerwca 2023 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wieliczce z dnia 14 września 2023 r. nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług:
- za sierpień 2018 r. w kwocie: 8.463,00 zł
- za październik 2018 r. w kwocie: 53.143,00 zł
- za grudzień 2018 r. w kwocie: 22.752,00 zł.
Opisane decyzje wydane został w wyniku przeprowadzonego postepowania podatkowego. Organ ustalił, iż od 2008 r. Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą S. Jako przeważający przedmiot działalności gospodarczej zgłosiła do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wykonywanie instalacji wodno-kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych i klimatyzacyjnych. Skarżąca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług w związku z czym rozliczała się składają do Urzędu Skarbowego w Wieliczce deklaracje VAT-7. Prawidłowość rozliczenia podatku od towarów i usług za sierpień, październik i grudzień 2018 r. stała się przedmiotem kontroli podatkowej, a następnie prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wieliczce postępowania podatkowego. W oparciu o poczynione ustalenia organ I instancji zakwestionował Skarżącej prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych przez firmy :
- Ś., [...],
- B., [...] . Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wieliczce uznał, że wystawione faktury za dostawę towarów (M.) przez ww. podmioty nigdy nie zostały dokonane, a tym samym faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający.
Od decyzji wydanej przez organ I instancji wniesiono odwołanie w którym Skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wieliczce z dnia 14.09,2022 r. nr [...].
W wyniku postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wydał w dniu 6.06.2023r. zaskarżoną obecnie decyzję w której utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organy podatkowe I i II instancji zgodnie zakwestionowały transakcje sprzedaży materiałów budowlanych udokumentowane fakturami jakie Skarżąca otrzymała od firm: Ś. i B. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy nie potwierdził, aby do tych transakcji faktycznie doszło. Obie te firmy korzystały z usług tego samego biura księgowego B.2 sp. z o.o. Reprezentująca je A.P. zeznała, że ani Ś. ani M. nie posiadali żadnych środków trwałych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, nie zatrudniali pracowników, nie mieli podwykonawców, poza usługami telekomunikacyjnymi nie mieli żadnych kosztów prowadzenia działalności. Ustalono również, że obie te firmy miały posiadać tych samych dostawców towarów m.in. B.3 Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej, NIP [...], M. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej, NIP [...], N. S.A. w upadłości likwidacyjnej, NIP [...], którzy zaprzeczyli, aby dokonywali sprzedaży na rzecz A.M. i P.Ś. Dokumenty mające potwierdzać nabycia towarów posiadały taką samą szatę graficzną, a firmy figurujące jako dostawcy znajdowały się w trakcie procesu likwidacji działalności gospodarczej. Osoby pełniące funkcje syndyka w tych podmiotach zaprzeczyli, aby takie dostawy towaru miały miejsce wskazując, iż w 2018 r. w większości tych firm dokonywano likwidacji majątku.
W firmie "Ś." przeprowadzono kontrolę podatkową w ramach której stwierdzono, P.Ś. nie prowadził działalności gospodarczej, tylko wystawiał fikcyjne faktury VAT, niepotwierdzające przedstawionych w nich zdarzeń gospodarczych. Ponadto nieprawidłowości związane z działalnością gospodarczą P.Ś. są badane w ramach prowadzonego śledztwa przez Prokuraturę Rejonową w Wadowicach. W ramach prowadzonej kontroli, postępowania oraz śledztwa prokuratury przeprowadzono przesłuchania: A.P. reprezentującej firmę B.2 sp. z o.o. z siedzibą w J. świadczącą usługi księgowe na rzecz P.Ś., D.T., księgowej firmy N. S.A. w upadłości występującej na fakturach jako dostawca na rzecz P.Ś. Pracownicy Urzędu Skarbowego byli również kilkakrotnie pod adresem siedziby firmy P.Ś., gdzie stwierdzono, że nie posiada on odpowiedniego zaplecza magazynowego i materiałowego do prowadzenia działalności gospodarczej. W oparciu o bazę danych CEPiK ustalono, że P.Ś. nie występował w badanym okresie jako właściciel żadnego pojazdu samochodowego. Z kolei P.Ś. odmówił odpowiedzi na pytania dotyczące kontaktów z rzekomymi dostawcami oraz okoliczności wystawiania przez nich faktur dla niego. Zeznał natomiast, że prowadzi działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług budowlanych, gdzie prace wykonuje samodzielnie. Ponadto jest zatrudniony na pełen etat w firmie M. na stanowisku mistrza zmianowego. W tym miejscu należy dodać, że P.Ś. wystawiał faktury dla ok. 40 podmiotów, przy czym w dniu 28.02.2019 r. jego firma została wykreślona z rejestru czynnych podatników VAT, stosownie do art. 96 ust. 9 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wieliczce wydał dla tego podatnika decyzję z dnia 10.06.2021r. nr [...], w której na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług określił podatek do zapłaty wynikający z fikcyjnych faktur wystawionych przez P.Ś. w okresie od kwietnia 2018 r. do lutego 2019 r.
W firmie "B." A.M. również przeprowadzono kontrolę podatkową, której ustalenia wykazały, że działalność tej firmy także sprowadza się do wystawiania faktur, które nie potwierdzają faktycznych zdarzeń gospodarczych. W odniesieniu do tej firmy kontrola dotyczyła rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od sierpnia 2017 r. do lutego 2019 r., a A.M. wystawił 1250 faktur VAT dla 119 firm na ogólną wartość brutto 10.432.261,36 zł, płatnych głównie gotówką. Co istotne, otwierając działalność gospodarczą w 2017 r. A.M. miał 19 lat i nie miał doświadczenia zawodowego, bowiem jego dotychczasowym jedynym pracodawcą, który złożył PIT-11 było C. w T. za lata: 2015, 2016 i 2017. Sam tez nie zatrudniał pracowników, nie miał zaplecza technicznego, a analiza wystawionych faktur wskazała w tym samym czasie wielu różnych odbiorców i to w różnych częściach kraju. Wtoku przesłuchania A.M. zeznał natomiast, że sam świadczył usługi remontowo-budowlane, okazjonalnie zatrudniając do pomocy pracownika z Ukrainy. Usługi te świadczył przeważnie na terenie W. i zarabiał na nich od 4000 do 7000 zł na rękę miesięcznie. Nie posiada dokumentacji księgowej, nie pamięta gdzie świadczył usługi ani danych kolegi, który miał mu pożyczać samochód dostawczy marki [...]. Miał posiadać podstawowy sprzęt budowlany, ale go sprzedał. Podatek wyliczała mu księgowa i to ona miała go płacić. Nie ponosił żadnych kosztów prowadzenia działalności gospodarczej. Co istotne, faktury sprzedaży na których jako wystawca widniała firma A.M. "B." dotyczyły nie tylko jak zeznał A.M. usług remontowo budowlanych, ale też innych usług (transportowych, pozyskiwania klientów, napraw pojazdów i wielu innych) oraz sprzedaży towarów (M., części samochodowe i inne). Z materiału dowodowego wynika, że usługi budowlano-remontowe były przede wszystkim świadczone poza W. (K., G., M., W., C. i w innych miejscowościach).
Zebrany w sprawie materiał dowodowy zawiera także protokół przesłuchania Skarżącej i jej męża oraz zatrudnionych przez nich pracowników. Analiza przesłuchania Skarżącej wykazała, że choć ta udzieliła pełnomocnictwa mężowi do prowadzenia działalności, to jednak doskonale orientowała się w zleceniach wykonywanych przez swoją firmę, posiadanych środkach trwałych, zatrudnionych pracownikach i ogólnym funkcjonowaniu firmy. Niemniej jednak nie potrafiła udzielić żadnych informacji dotyczących faktur wystawionych przez A.M. i P.Ś.. W tym zakresie Skarżąca wskazała, że wiedzę może posiadać jej mąż. Przesłuchanie P.G. nie przyniosło jednak odpowiedzi w kwestiach współpracy z tymi dwiema firmami, bowiem świadek choć potwierdził, że zafakturowane dostawy miały miejsce, to jednak nie pamiętał żadnych szczegółów. Ponadto pracownicy zatrudnieni przez Państwa G. zeznali, że nie znają P.Ś. ani A.M. oraz nie znają danych żadnych kierowców, którzy dostarczają towar na budowę.
Podsumowując, zgromadzony materiał dowodowy dał organom obydwu instancji, podstawę do stwierdzenia, że zakwestionowane faktury nie dokumentowały rzeczywistej dostawy towarów.
W skardze złożonej od tej decyzji zarzucono:
I. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:
1) naruszenia art. 229 w zw. z art. 122 w zw. z art. 197 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy ds. budownictwa na okoliczność konieczności wykorzystania spornych towarów dla realizacji zawartych przez Skarżącą kontraktów;
2) naruszenia art. 187 1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w wyniku której Organ uznał, iż Skarżąca mogła zrealizować prowadzone przez siebie kontrakty bez materiałów objętych spornymi fakturami;
3) naruszenie art. 7 Konstytucji RP oraz art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, tekst jednolity z dnia 6 maja 2015 r., Dz. U. 2016 poz. 613 z późn. zm.) poprzez pośrednie uznanie w zaskarżonej decyzji, że Skarżąca jest zobowiązana do ustalania źródeł pochodzenia nabywanych przez nią towarów oraz weryfikacji prawidłowości dokumentów księgowych kontrahentów;
4) naruszenie art. 121 oraz 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, tekst jednolity z dnia 6 maja 2015 r., Dz. U. 2016 poz. 613 z późn. zm.) poprzez prowadzenie przez organ postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych w wyniku podejmowania przez organ działań, które nie mają na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a to z uwagi na zaniechanie zbadania kwestii wykorzystania nabytego towaru na budowach prowadzonych przez Odwołującą.
II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: art. 88 ust. 3a pkt. 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.) w zw. z art. 168 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L z 2006 r. Inr 347, s. I ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na skutek uznania, że faktury dotyczące dostawy towarów przez Pana P.Ś. i A.M. nie dokumentowały rzeczywistych transakcji, a to z uwagi na zarzuty związane z dokumentami zakupowymi tych kontrahentów, a w konsekwencji, że Skarżąca nie tylko nie działała "w dobrej wierze" tj. na podstawie obiektywnych przesłanek towarzyszących transakcjom z P.Ś. oraz A.M. nie mogła wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia mogła wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury, lecz działała w stanie co do działań swojego kontrahenta — mimo, iż przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe nie wykazało takiej wiedzy.
Z uwagi na wskazane powyżej naruszenia prawa Skarżąca wniosła:
- na podstawie art. 145 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi — o uchylenie w zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie
- na podstawie art. 200 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie po rozpoznaniu zarzutów przedstawionych w skardze w pełni podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Podniesione przez Skarżącą zarzuty w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie nie zasługują na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 ppsa, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w granicach danej sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.
Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego, a tym samym skarga okazała się nie zasadna.
| Podstawą dla uznania zaskarżonej decyzji za zgodną z prawem było przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego sprawy, który organ |
|przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Należy uznać, że został on ustalony w sposób prawidłowy. Zdaniem Sądu, organ |
|wyczerpująco zebrał bardzo obszerny materiał dowodowy wystarczający do wydania ostatecznej decyzji oraz dokonał jego wszechstronnej i |
|prawidłowej oceny, a przy tym właściwie zastosował przepisy prawa materialnego i procesowego. Stan faktyczny i prawny sprawy zostały |
|ustalone zgodnie z wymogami procedury podatkowej, a dokonana przez organ ocena materiału dowodowego nie wykraczała poza ramy swobodnej|
|oceny dowodów. Podkreślenia wymaga, że dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, Sąd nie|
|ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. |
|Dążąc do rozstrzygnięcia zaistniałego sporu organy – według Sądu – działały zgodnie z przepisami procedury podatkowej. Stwierdzenie to|
|ma kluczowe znaczenie bowiem stanowi podstawę do przyjęcia, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, a wyłącznie |
|prawidłowo ustalony stan faktyczny pozwala na zastosowanie przepisów prawa materialnego. Nie mogą zatem odnieść skutku artykułowane w |
|odwołaniu i skardze zarzuty dotyczące obrazy przepisów postępowania, zwłaszcza ukierunkowane na wykazanie wad prowadzonego |
|postępowania dowodowego oraz nieadekwatności ustalonych jego wyników w relacji do zgromadzonego w sprawie materiału, zwłaszcza w |
|wyniku nieuwzględnienia zeznań strony. Punktem wyjścia dla tej konstatacji jest wskazanie, że postępowanie wyjaśniające, mające na |
|celu ustalenie okoliczności istotnych dla sprawy, organy podatkowe obowiązane są przeprowadzić zgodnie z wymogami przepisów O.p. W |
|ramach postępowania odwoławczego ponownie rozpoznano w całokształcie sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Zaskarżone |
|rozstrzygnięcie wydano, po dokonaniu kompleksowej oceny, prawidłowo zebranego materiału dowodowego, uwzględniając całokształt |
|okoliczności sprawy. Organ w sposób szczegółowy odniósł się do całości zgromadzonego materiału dowodowego. Poczynione w toku |
|postępowania odwoławczego ustalenia faktyczne i ich ocena prawna znalazły swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji odwoławczej. |
|Zdaniem Sądu, wydając kontrolowane w tym postępowaniu decyzje, organy podatkowe obydwu instancji nie naruszyły zasad procedury |
|podatkowej. Okoliczność, że skarżąca nie zgodziła się z przyjętym w sprawie rozstrzygnięciem, nie oznacza, że doszło do naruszenia |
|zasad ogólnych postępowania podatkowego. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, |
|jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (por. wyrok NSA z 7 lipca |
|2016r., sygn. akt I FSK 178/15). |
|W badanej sprawie organy zgromadziły obszerny materiał dowodowy, który oceniły nie przekraczając granic dowolności, omówiły też bardzo|
|dokładnie ustalony stan faktyczny oraz dowody, na których te ustalenia zostały oparte. Uzasadnienia decyzji zawierają przedstawienie |
|stanu faktycznego leżącego u podstaw dokonanych rozstrzygnięć, analizę dowodów uznanych za wiarygodne oraz wskazanie przyczyn, dla |
|których innym dowodom odmówiono wiarygodności, a także wyczerpujący i kompleksowy wywód prawny. Dokonując ustaleń faktycznych organy |
|podatkowe korzystały z całego spektrum szczegółowo przywołanych w uzasadnieniach decyzji dowodów, tak o charakterze osobowym, jak i z |
|dokumentów. Skarżąca nie podważyła skutecznie dokonanej przez organy oceny poszczególnych dowodów. Negując ustalenia faktyczne |
|dokonane przez organy podatkowe, poprzez wytknięcie rzekomych naruszeń proceduralnych w toku postępowania podatkowego głównie poprzez |
|nieuwzględnienie własnych zeznań i wyjaśnień, skarżąca nadto nie przedstawiła w istocie żadnych konkretnych dowodów, które zmierzałyby|
|do podważenia tych ustaleń. W szczególności cel ten nie mógł być osiągnięty przez forsowanie własnej oceny zgromadzonego w sprawie |
|materiału dowodowego w oderwaniu od wymowy, kontekstu i wzajemnych relacji dowodów, które legły u podstaw dokonania niewątpliwych, |
|istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. Zarówno dowody te, jak i ich ocena zostały obszernie, a nawet wręcz drobiazgowo i czytelnie |
|(wypunktowane) przedstawione w uzasadnieniach decyzji. Z uwagi na szczegółowe przedstawienie istotnych dla sprawy okoliczności |
|faktycznych w części historycznej niniejszego uzasadnienia, nie ma potrzeby aby ponownie przywoływać je w tym miejscu. |
|Sąd stwierdza zatem, że prawidłowa jest dokonana przez organ ocena materiału dowodowego, zgodnie z wymogami art. 191 O.p. Nie można |
|zarzucić tej ocenie braku logiki, sprzeczności, tendencyjności. Ocenie podlegał każdy dowód z osobna oraz wszystkie dowody we |
|wzajemnej ze sobą więzi. Nie pojedyncze fakty stanowiły podstawę ustaleń faktycznych, ale całość zebranego materiału dowodowego. |
|Działanie organów nie naruszało w żadnym aspekcie dyspozycji art. 7 Konstytucji w zw. z art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez |
|"pośrednie uznanie w zaskarżonej decyzji, że Skarżąca jest zobowiązana do ustalenia pochodzenia nabywanych przez nią towarów oraz |
|weryfikacji prawidłowości dokumentów księgowych kontrahentów" – jak zarzuca to skarga. Analiza akt sprawy wskazuje, że organy |
|koncentrowały się na wyjaśnieniu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy nie zaś czyniły sugestie, które nieprawidłowo |
|odczytała skarżąca. To "nieprawidłowe odczytanie" jest zdaniem Sądu w istocie taką interpretacją która służyć ma interesom procesowym |
|skarżącej zmierzającej do podważenia ocenianych jako racjonalne ustaleń i twierdzeń organów podatkowych i przedstawienia ich jako |
|twierdzeń i ustaleń absurdalnych. Sąd nie odczytuje jednak tych twierdzeń i ustaleń tak jak skarżąca, iż organ obliguje ją – jako |
|podatnika – do badania pochodzenia nabywanych towarów czy weryfikacji dokumentów księgowych kontrahenta. Przeciwnie, organ przedstawia|
|ustaloną przez siebie wersję zdarzeń i w ocenie Sądu jest to wersja prawidłowa. |
|Organy podatkowe bardzo celnie wyspecyfikowały istotne okoliczności świadczące o fikcyjnym charakterze transakcji zawieranych przez |
|Skarżącą z obydwoma zakwestionowanymi podmiotami. I tak odnośnie P.Ś. wskazały, że; |
|- nie posiadał towarów handlowych i materiałów, |
|- kontrahenci widniejący na fakturach mających dokumentować sprzedaż na rzecz P.Ś. m.in. materiałów budowlanych - nie potwierdzili |
|dostaw towarów |
|- nie zatrudniał pracowników, nie korzystał z usług podwykonawców, |
|- nie posiadał zaplecza technicznego do wykonywania działalności gospodarczej - brak środków trwałych oraz wyposażenia, nie wynajmował|
|pojazdów, maszyn, narzędzi i urządzeń służących do załadunku i rozładunku towarów, |
|- nie posiadał i nie wynajmował magazynów i warsztatów, |
|- zgłosił miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w K. [...] obejmującej działkę położoną w terenach zabudowy mieszkaniowej, na |
|której znajdował się budynek o pow. użytkowej 58m2 o funkcji inne niemieszkalne, niezgłoszony do podatku od nieruchomości jako |
|związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, |
|- był zatrudniony na pełny etat w systemie trzyzmianowym w W., jako brygadzista na produkcji. Pracodawca potwierdził, że w okresie od |
|kwietnia 2018 roku do lutego 2019 roku, pracował codziennie z wyjątkiem 27 dni urlopu wypoczynkowego. W okresie od 3-19.08.2018r., |
|przebywał na zwolnieniu chorobowym L-4, a w tym okresie wystawił wiele faktur, |
|- nie posiadał na rachunku bankowym operacji świadczących o prowadzeniu działalności gospodarczej, mimo wystawienia wielu faktur |
|sprzedaży, opiewających na kwotę brutto ponad 1.500.000zł, nie wykorzystywał w ogóle do prowadzonej działalności gospodarczej kont |
|bankowych, |
|- nie posiadał kosztów dotyczących energii elektrycznej, zakupu paliwa, materiałów biurowych, środków czystości, kosztów ogrzewania, |
|itp., |
|- nie zgłosił prowadzenia działalności gospodarczej do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, |
|- dokumentował szeroki wachlarz usług oraz dostaw różnorodnych towarów tj: pozyskiwanie klientów, spawanie konstrukcji pod skocznię, |
|ciecie elementów konstrukcji, usługi pośrednictwa ubezpieczeniowego, pośrednictwo handlowe, usługi transportowe, demontaż ogrodzenia, |
|malowanie i lakierowanie proszkowe, wymiana drzwi i okien, wykonanie instalacji klimatyzacji, banery reklamowe, gadżety reklamowe, |
|projekt ulotek, druk ulotek, odnowienie ogródka, malowanie, usługa ślusarska, wykonanie instalacji wod-kan, usługi budowlane, montaż |
|łazienek, prace tynkarskie, murowanie, usługi warsztatowe, usługi spawalnicze, |
|- wystawiał faktury dla ok. 40 podmiotów, przy czym w dniu 28.02.2019 r. jego firma została wykreślona z rejestru czynnych podatników |
|VAT, stosownie do art. 96 ust. 9 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług. |
|- Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wieliczce wydał dla tego podatnika decyzję z dnia 10.06.2021r., w której na podstawie art. 108 ust. 1 |
|ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług określił podatek do zapłaty wynikający z fikcyjnych faktur wystawionych w |
|okresie od kwietnia 2018 r. do lutego 2019 r. |
|Odnośnie okoliczności potwierdzających fikcyjny charakter transakcji zawieranych przez Skarżącą z firmą A.M. "B.", organy wskazały, |
|iż: |
|- kontrahenci widniejący na fakturach mających dokumentować sprzedaż na rzecz A.M. m.in. materiałów budowlanych nie potwierdzili |
|dostaw towarów, |
|- brak możliwości magazynowania towaru, brak zaplecza magazynowego, |
|- brak możliwości wykonywania jednoosobowo działalności gospodarczej w tak szerokim zakresie (m.in. usługi remontowo-budowlane, |
|transport, pozyskiwanie klientów dla firm ubezpieczeniowych, usługi ślusarskie, usługi spawalnicze, usługi sklejania teczek, usługi |
|drukowania, usługi reklamowe, sprzątanie nieruchomości, utrzymanie zimowe, usługi motoryzacyjne), |
|- brak możliwości wykonywania działalności jednocześnie na terenie wielu lokalizacji położonych niejednokrotnie w odległości kilkuset |
|kilometrów od siebie (np. Kraków, Gdynia) - przy braku zatrudnienia pracowników oraz podwykonawców |
|- sprzedaż towaru, którego nie zakupiono oraz nie było możliwości jego pozyskania jako odpadu z prowadzonej działalności gospodarczej |
|- trociny, zrębki tartaczne, |
|- brak zaplecza technicznego do wykonywania usług. tj. brak środków trwałych, wyposażenia niezbędnego do wykonywania tak różnorodnych |
|usług i w tak dużym zakresie, |
|- brak zaplecza lokalowego w postaci miejsca do prowadzenia działalności (usługi motoryzacyjne, sklejanie teczek, drukowanie) - jedyny|
|adres zgłoszony jako miejsce wykonywania działalności gospodarczej to mieszkanie w kamienicy w centrum miasta (zamieszkiwane przez |
|kilka osób) bez możliwości dojazdu w jej pobliże, brak umów i kosztów związanych z wynajmowaniem jakichkolwiek powierzchni |
|magazynowych, warsztatowych czy jakichkolwiek innych, |
|- brak zasobów kadrowych do wykonywania działalności gospodarczej - A.M. nie zatrudniał pracowników, |
|- brak dysponowania specjalistyczną wiedzą do wykonywania usług (usługi związane z obsługą stacji paliw, usługi spawalnicze, usługi |
|pozyskiwania klientów dla firm ubezpieczeniowych). |
|- A.M. wystawił 1250 faktur VAT dla 119 firm na ogólną wartość brutto 10.432.261,36 zł, płatnych głównie gotówką a otwierając |
|działalność gospodarczą w 2017r. miał 19 lat i nie miał doświadczenia zawodowego, bowiem jego dotychczasowym jedynym pracodawcą, który|
|złożył PIT-11 było C. w T. |
|Ponadto organy wskazały na fakt, iż obydwie firmy (rzekomi kontrahenci skarżącej) korzystały z usług tego samego biura księgowego B.2 |
|sp. z o.o. Reprezentująca je Pani A.P. zeznała, że Ś. ani M. nie posiadali żadnych środków trwałych w ramach prowadzonej działalności |
|gospodarczej, nie zatrudniali pracowników, nie mieli podwykonawców, poza usługami telekomunikacyjnymi nie mieli żadnych kosztów |
|prowadzenia działalności. Ustalono również, że obie te firmy miały posiadać tych samych dostawców towarów m.in. B.3 Sp. z o.o. w |
|upadłości likwidacyjnej, M. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej, N. S.A. w upadłości likwidacyjnej, którzy zaprzeczyli, aby |
|dokonywali sprzedaży na rzecz A.M. i P.Ś.. Dokumenty mające potwierdzać nabycia towarów posiadały taką samą szatę graficzną. W świetle|
|tych wszystkich okoliczności oraz dowodów zgromadzonych w aktach sprawy nie ulegało wątpliwości Sądu, że zakwestionowane transakcje |
|nie miały rzeczywistego charakteru. |
|Przechodząc do meritum sprawy zauważyć należy, że istota sporu sprowadzała się do oceny prawa do odliczenia, przez skarżącą, podatku |
|naliczonego wynikającego z zakwestionowanych faktur VAT. |
|W opinii Sądu, na podstawie obszernego materiału dowodowego, prawidłowo organy obydwu instancji stwierdziły, że skarżąca nie miała |
|prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu usług od firm P.Ś. i A.M. ponieważ transakcje |
|wykazane na kwestionowanych fakturach nie miały miejsca. |
|W myśl bowiem art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u., nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku |
|lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne |
|stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane w części dotyczącej tych czynności. Faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej |
|czynności pomiędzy wskazanymi w niej kontrahentami, czyli legalnego (zgodnego z prawem) obrotu jest bezskuteczna prawnie, a w związku |
|z tym nie może wywoływać żadnych skutków podatkowych zarówno u jej wystawcy, jak i odbiorcy. |
|Zarówno w orzecznictwie, jak i judykaturze, ugruntowany jest pogląd, że faktury VAT pełnią fundamentalną rolę na gruncie podatku od |
|towarów i usług. Nie są one tylko zwykłym dokumentem służącym potwierdzeniu transakcji oraz podstawą do jej zaksięgowania w księgach |
|stron tej transakcji. Faktury stanowią podstawę dla nabywcy towaru lub usługi do odliczenia podatku naliczonego. Jednak prawo do |
|odliczenia wiąże się tylko i wyłącznie z otrzymaniem faktury dokumentującej rzeczywisty obrót gospodarczy a prawidłowość |
|materialnoprawna faktury zachodzi wówczas, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze. Nie można uznać za prawidłową |
|faktury, gdy wykazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało bądź zaistniało w innych rozmiarach, albo między innymi |
|podmiotami. Gdy zapis faktury dotyczący jej stron (sprzedawcy, nabywcy) lub treści (przedmiotu dostawy, usługi) nie odpowiada |
|rzeczywistości, to faktura taka dokumentuje czynność, która nie została dokonana pomiędzy wskazanymi w niej podmiotami, przedmiotem |
|czynności był inny towar lub usługa niż wykazano na fakturze bądź też czynność ta w ogóle nie miała miejsca. |
|Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz krajowe sądy administracyjne podkreślają, jak ważna jest zasada neutralności VAT, ale |
|jednocześnie zaznaczają, że zwalczanie oszustw podatkowych, unikania opodatkowania i ewentualnych nadużyć również jest uznanym celem, |
|wspieranym przez dyrektywę VAT. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, jeśli dana transakcja stanowiła nadużycie prawa, a nabywca |
|wiedział (tzn. był tego świadomy) lub mógł wiedzieć (tj. nie dochował należytej staranności), że uczestniczy w oszustwie, to takiemu |
|nabywcy należy odmówić prawa do odliczenia VAT. Oznacza to, że jeśli nabywca towarów i usług jest świadomy nadużyć lub oszustw |
|podatkowych albo nie działa w tzw. dobrej wierze, to nie może czerpać korzyści z zasady neutralności VAT. |
|Tym samym za bezpodstawny należy uznać zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od |
|towarów i usług w zw. z art. 168 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od |
|wartości dodanej. Szczególnie regulacje unijne wskazują na brak możliwości odliczenia podatku naliczonego z faktur |
|nieodzwierciedlających rzeczywistych operacji gospodarczych. W takim przypadku zasada neutralności podatkowej nie stoi na |
|przeszkodzie, aby odmówić odbiorcy faktury prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego ze względu na brak czynności podlegającej |
|opodatkowaniu. |
|W przypadku "pustych faktur" w znaczeniu dokumentujących transakcje nieistniejące (którym nie towarzyszy żadna realna dostawa towarów |
|czy wykonanie usług), badanie dobrej wiary nie jest wymagane. |
|DIAS prawidłowo zatem wskazywał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się |
|pogląd, iż kwestia zachowania "dobrej wiary" przez podatnika może być rozważana jedynie wówczas, jeżeli transakcja miała miejsce, a |
|strona mogła nie wiedzieć, że uczestniczy w przestępstwie podatkowym. Ustalenie natomiast, że w danej sprawie miało miejsce |
|wystawianie tzw. pustych faktur, nieodnoszących się do żadnych realnych transakcji, oznacza, że "dobra wiara" ze swej istoty nie może |
|być uwzględniona. Nie sposób bowiem przyjąć, że podatnik, odliczający podatek z takiej faktury nie jest świadomy swojego oszukańczego |
|działania, czy nadużycia prawa, skoro wystawieniu tego rodzaju faktury nie towarzyszy w ogóle żadna dostawa towaru lub świadczenie |
|usług przez podmiot ją wystawiający, ani żaden inny, zatem obrót istnieje tylko na fakturze. |
|Jak wynika z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - jeżeli istnieją przesłanki, by podejrzewać istnienie |
|nieprawidłowości lub przestępstwa, przezorny przedsiębiorca powinien, zależnie od okoliczności konkretnego wypadku, zasięgnąć |
|informacji na temat podmiotu, u którego zamierza nabyć towary lub usługi, w celu upewnienia się co do jego wiarygodności. Podmiot |
|prowadzący działalność gospodarczą zobowiązany jest do należytej staranności. Należyta staranność jest określana przy uwzględnieniu |
|zawodowego charakteru prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej i uzasadnia zwiększone oczekiwania wobec podatnika, co do |
|jego umiejętności, wiedzy, skrupulatności, rzetelności, zapobiegliwości i zdolności przewidywania w prowadzonych przez niego |
|działaniach. |
|Zgodne z prawem unijnym jest więc wymaganie, by podmiot gospodarczy działał w dobrej wierze i podejmował wszelkie działania, jakich |
|można wymagać od racjonalnego przedsiębiorcy w celu upewnienia się, że dokonywana przezeń czynność nie prowadzi do udziału w oszustwie|
|podatkowym. Ochrona, przysługuje zatem podatnikom wykazującym się należytą starannością i dbałością o własne interesy w obrocie |
|gospodarczym. Zauważenia jednak wymaga, że ochrona ta oraz związana z nią konieczność udowodnienia złej wiary przez organ podatkowy w |
|związku z kwestionowaniem prawa do odliczenia dotyczy sytuacji, gdy czynność została dokonana, a zatem została spełniona materialna |
|przesłanka powstania prawa do odliczenia VAT (por. wyrok NSA z dnia 12.07.2012 r. sygn. akt I FSK 1569/11). |
|Zgromadzony materiał dowodowy dał podstawy do przyjęcia, że podmioty od których skarżąca miała zakupić zafakturowane materiały |
|budowlane faktycznie ich nie posiadały. W tej sprawie organy podatkowe ustaliły ponad wszelką wątpliwość, że rzekomi sprzedawcy nie |
|dysponowali materiałami budowlanymi i skarżąca nie mogła ich od nich nabyć. |
|Jak słusznie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, "w okolicznościach, jakie miały miejsce w tej sprawie, tj. gdy fakturom |
|nie towarzyszy faktyczna dostawa towarów, dla pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego nie jest wymagane |
|uprzednie zbadanie, czy działał w tzw. "dobrej wierze". Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 maja 2018 r. |
|sygn. akt I FSK 1250/16, w przypadku "pustych faktur" w znaczeniu faktur dokumentujących transakcje nieistniejące, którym nie |
|towarzyszy żadna realna dostawa towarów badanie dobrej wiary nie jest wymagane. W takiej sytuacji podatnik mający wiedzę o |
|niewykonaniu czynności, nie może jednocześnie twierdzić, że nie miał wiedzy o nadużyciach prawa przez swojego kontrahenta, sam w tej |
|czynności uczestnicząc". |
|Oceniając zarzut naruszenia art. 229 w zw. z art. 122 w zw. z art. 197 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprzeprowadzenia dowodu z |
|opinii biegłego rzeczoznawcy ds. budownictwa na okoliczność konieczności wykorzystania spornych towarów dla realizacji zawartych przez|
|skarżącą kontraktów, wskazać należy, iż art. 229 Ordynacji podatkowej daje możliwość organowi odwoławczemu przeprowadzenia dodatkowego|
|postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Wiąże się on z art. 122 wyrażającym zasadę prawdy obiektywnej, |
|zgodnie z którą w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu |
|faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Z kolei art. 197 tej ustawy reguluje możliwość powołania biegłego w |
|celu wydania opinii, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Powołane przepisy nie zostały jednak naruszone w trakcie |
|postępowania w tej sprawie. Wniosek Skarżącej złożony na etapie postępowania odwoławczego został szczegółowo przeanalizowany. Dyrektor|
|Izby Administracji Skarbowej w Krakowie postanowieniem nr [...] z dnia 22.02.2023 r. odmówił przeprowadzenia m.in. dowodu z opinii |
|biegłego w zakresie budownictwa bowiem uznał, że w sprawie zgromadzono obszerny materiał dowodowy pozwalający na wyjaśnienie stanu |
|faktycznego sprawy dotyczącego transakcji z P.Ś. i A.M. oraz jego ocenę. |
|Dla Sądu jednak nie ta okoliczność jest w tej kwestii najbardziej istotna. Pamiętać bowiem należy, że organ może prowadzić dowody |
|jedynie na okoliczności mające wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Kwestia czy skarżąca miała odpowiednie materiały do realizacji |
|podjętych zobowiązać jak również ile tych materiałów potrzebowała nie ma dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy żadnego znaczenia. |
|Organ podatkowy nie kwestionował bowiem prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług budowlanych,|
|lecz w oparciu o zebrany materiał dowodowy stwierdził, że faktury VAT dotyczące zakupu przez skarżącą materiałów budowlanych od tych |
|dwóch kontrahentów nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Oznacza to, że skarżąca realizując zawarte kontrakty musiała|
|dysponować niezbędnymi do tego celu materiałami budowlanymi, niemniej jednak zebrany w sprawie materiał dowodowy wykluczył, aby |
|pochodziły one od P.Ś. i A.M.. Tym samym przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność konieczności |
|wykorzystania spornych towarów dla realizacji zawartych przez Skarżącą kontraktów było całkowicie pozbawione sensu. W przedmiotowej |
|sprawie zgromadzono obszerny materiał dowodowy świadczy o tym, iż sporne faktury nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych|
|i to było istotne dla rozstrzygnięcia. |
|Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 187 § 1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej. W oparciu o te przepisy Skarżąca |
|argumentuje, że organ podatkowy dokonał niewłaściwej oceny materiału dowodowego i uznał, że mogła ona zrealizować prowadzone przez |
|siebie kontrakty bez materiałów budowlanych objętych spornymi fakturami tymczasem w istocie nie kwestionowano posiadania przez |
|skarżącą niezbędnych materiałów budowlanych lecz fakt ich nabycia od P.Ś. i A.M. |
|Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady zaufania wyrażonej w art. 121 Ordynacji podatkowej, wskazać należy, iż skoro postepowanie |
|zostało przeprowadzone starannie i merytorycznie poprawnie, dopuszczono dowody konieczne i wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, |
|dotyczące okoliczności istotnych dla sprawy a interesy stron postepowania były równo wyważone – nie uprawnione jest twierdzenie jakoby|
|organy podatkowe działały z naruszeniem tej zasady. |
|Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności, Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez skarżącego nie mogły skutkować |
|uchyleniem decyzji, gdyż nie były one zasadne. |
|Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji |
|(art. 134 p.p.s.a.). |
|W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z |
|prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, |
|dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku |