I SA/Kr 730/24

I SA/Kr 730/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-10-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-09-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Grzegorz Klimek /przewodniczący/
Inga Gołowska
Paweł Dąbek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 361
art. 2 pkt 33, art. 43 ust. 1 pkt 9
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Dz.U. 2024 poz 935
art. 146 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Klimek Sędziowie: WSA Paweł Dąbek (spr.) WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym (w trybie uproszczonym) w dniu 18 października 2024 r. sprawy ze skargi W. M. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 lipca 2024 r. nr 0114-KDIP4-3.4012.215.2024.2.RK w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w całości, II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz W. M. kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor) w wydanej 10 lipca 2024 r. indywidualnej interpretacji prawa podatkowego znak: 0114-KDIP4-3.4012.215.2024.2RK stwierdził, że zaprezentowane we wniosku stanowisko Województwa M. (dalej: Województwo) w zakresie podatku od towarów i usług, jest nieprawidłowe.
Powyższa interpretacja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Województwo w złożonym wniosku, przedstawiając zdarzenie przyszłe podało, że będąc czynnym podatnikiem VAT, zamierza sprzedać działkę, której jest właścicielem w drodze przetargu ustnego nieograniczonego. Działka będąca przedmiotem przyszłej sprzedaży jest działką o numerze ewidencyjnym [...] położoną w obrębie [...] przy ulicy [...] (dalej jako: Nieruchomość) o powierzchni 0,1155 ha. Województwo stało się właścicielem Nieruchomości na podstawie decyzji komunalizacyjnej Wojewody M. z 29 marca 2000 r.
Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (dalej jako: MPZP) Nieruchomość jest umiejscowiona w obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] . Nieruchomość nie jest terenem o różnym przeznaczeniu w rozumieniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: MPZP). W świetle § 46 Uchwały nr [...] z dnia 12 grudnia 2013 r. Rady Miasta Z., pod symbolem tym znajdują się tereny z podstawowym przeznaczeniem na łąki, pastwiska i nieużytki. Zgodnie z MPZP na terenach tych dopuszcza się utrzymanie istniejących obiektów (w tym ich rozbudowę, nadbudowę i remont) i jednocześnie obowiązuje zakaz zabudowy kubaturowej za wyjątkiem: a) wiat dla turystów o charakterze ogólnodostępnym; b) obiektów małej architektury służących obsłudze urządzonych ciągów widokowych i urządzonych punktów widokowych takich jak: tablice informacyjne, ławki, pojemniki na odpadki; c) koniecznych obiektów infrastruktury technicznej; d) obiektów i urządzeń do obsługi tras narciarskich. Na nieruchomości nie znajdują się urządzenia budowlane w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przez Nieruchomość przebiega sieć kanalizacyjna, której Województwo nie jest właścicielem i która należy do podmiotu trzeciego. Na Nieruchomości nie znajduje się droga lokalna. Województwo nie ponosiło jakichkolwiek nakładów w postaci ulepszeń Nieruchomości. Na podstawie umowy użyczenia z 23 marca 2000 r. oddało Nieruchomość w użyczenie na rzecz SP ZOZ X. Biorący do używania nie wykorzystywał Nieruchomości do prowadzenia jakiejkolwiek działalności. Umowa użyczenia została rozwiązana w 2007 roku. Następnie przekazano Nieruchomość do administrowania K. w K., będącemu jednostką budżetową Województwa. Województwo nigdy odpłatnie nie udostępniało przedmiotowej nieruchomości podmiotowi trzeciemu na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umów o podobnym charakterze, jak również nie wykorzystywało Nieruchomości wyłącznie do działalności zwolnionej, jak i do działalności niepodlegającej opodatkowaniu.
W związku z tak przedstawionym zdarzeniem przyszłym, zadane zostało pytanie, czy prawidłowa jest interpretacja Województwa, że planowana transakcja zbycia Nieruchomości będzie korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2024 r. poz. 361 – dalej: u.p.t.u.).
Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Województwo wskazało, że skoro zgodnie z MPZP Nieruchomość znajduje się na terenie innym niż budowlany, będzie mogła skorzystać ze zwolnienia o którym mowa w powyższym przepisie.
Dyrektor w wydanej 10 lipca 2024 r. interpretacji indywidualnej stwierdził, że stanowisko Województwa jest nieprawidłowe. Uzasadniając ten pogląd wskazał, że o przeznaczeniu nieruchomości stanowią akty prawa miejscowego. Są nimi miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, natomiast w przypadku jego braku – decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego. Zatem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Tak więc charakter danego terenu wyznacza ww. plan miejscowy, wskazując czy teren jest budowlany, czy też szerzej – przeznaczony pod zabudowę. Ponadto należy podkreślić, że przy dokonywaniu oceny, czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę nie można kierować się wyłącznie jego podstawowym przeznaczeniem określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, należy również wziąć pod uwagę jego przeznaczenie uzupełniające/dopuszczające, wynikające z tego planu. Ustawodawca bowiem definiując w art. 2 pkt 33 u.p.t.u. teren budowlany wskazuje, że decydujące znaczenie mają m.in. zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie zawężając przy tym, że chodzi wyłącznie o podstawowe przeznaczenie określone w tym planie. Nie jest terenem budowlanym grunt, dla którego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje inne przeznaczenie niż pod zabudowę.
Cechę przeznaczenia pod zabudowę ustalić należy na podstawie określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego. Zatem należy wskazać, że zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u., obejmuje zbycie niezabudowanych gruntów wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one przeznaczone pod zabudowę. Tym samym z ww. zwolnienia od podatku od towarów i usług korzystać będą dostawy gruntów o charakterze wyłącznie rolnym, leśnym, itp. Grunt budowlany to taki grunt, który objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w którym określono dla niego funkcję "pod zabudowę". Przy czym, w sytuacji gdy w planie zagospodarowania przestrzennego wyznaczono linie rozgraniczające miejsce zabudowy, to teren taki tylko w tej części, w której przeznaczony jest pod zabudowę, będzie uznany za teren budowlany. Pozostała część działki będzie uznana za teren inny niż budowlany.
W rozpatrywanej sprawie należy zatem uwzględnić zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym poza podstawowym przeznaczeniem na łąki, pastwiska i nieużytki, dopuszcza się utrzymanie istniejących obiektów (w tym ich rozbudowę, nadbudowę i remont) i dopuszcza się budowę określonych obiektów. Tym samym, sama możliwość wybudowania m.in. wiat, obiektów małej architektury, koniecznych obiektów infrastruktury technicznej oraz obiektów i urządzeń do obsługi tras narciarskich, na terenie Nieruchomości oznacza, że stanowi ona teren budowlany, zdefiniowany w art. 2 pkt 33 u.p.t.u. W konsekwencji, w opisanym we wniosku przypadku sprzedaż Nieruchomości gruntowej niezabudowanej, oznaczonej jako działka nr [...] , nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u.
Województwo w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze, zarzuciło zaskarżonej interpretacji naruszenie:
1/ przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 33 w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u., poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dla celów zakwalifikowania terenu jako teren budowlany w rozumieniu u.p.t.u. wystarczające jest aby w MPZP dopuszczalne było - poza podstawowym przeznaczeniem tego terenu (niebudowlanym) - postawienie jakichkolwiek obiektów budowlanych, podczas gdy zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych dla celów ustalenia czy teren stanowi teren budowlany konieczne jest badanie podstawowego przeznaczenia gruntu w MPZP, gdzie w przedstawionym w interpretacji indywidualnej
stanie faktycznym, podstawowym przeznaczeniem terenu było przeznaczenie na łąki,
pastwiska i nieużytki;
2/ przepisów prawa procesowego tj. postępowania tj. art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm. – dalej: O.p.) mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieprzedstawienie przekonującej oceny prawnej stanowiska Województwa oraz nie odniesienie się przez Dyrektora do argumentacji Województwa dlaczego tezy przedstawionych rozstrzygnięć nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie oraz nieskonfrontowanie prezentowanego jednolicie przez sądy administracyjne poglądu, że dla celów ustalenia czy dany teren jest terenem budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33 u.p.t.u. znaczenie ma podstawowe przeznaczenie terenu w MPZP, a nie sam fakt, że na takim terenie można wznieść jakikolwiek obiekt budowlany.
Odpowiadając na skargę, Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona interpretacja wydana została z naruszeniem prawa.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 – dalej: p.p.s.a.).
Zagadnienie wykładni i wzajemnej relacji art. 2 pkt 33 oraz art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. było już przedmiotem rozważań między innymi Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela i przyjmuje za własne stanowisko zajęte wyrokach z 19 października 2018 r. sygn. akt I FSK 1992/16, z 30 stycznia 2019 r. sygn. akt I FSK 1829/16, z 9 czerwca 2017 r. sygn. akt I FSK 1650/15, z 6 lipca 2017r. sygn. akt I FSK 1883/15, z 10 listopada 2021 r., sygn. akt I FSK 575/18, z 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt I FSK 2418/18 oraz z 3 czerwca 2022 r., sygn. akt I FSK 395/22 (powoływane wyroki oraz pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu publikowane są na stronach internetowych NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Województwo w złożonej skardze wskazywało na poglądy przedstawione w trzech z ostatnio przywołanych orzeczeń.
Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. zwolniona z podatku od towarów i usług jest dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Przepis art. 2 pkt 33 ustawy o podatku od towarów i usług stanowi natomiast, że ilekroć w dalszych przepisach tej ustawy jest mowa o terenach budowlanych rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Bezspornym jest, że w świetle powyższych przepisów o warunkującym zastosowanie zwolnienia podatkowego przeznaczeniu terenów, dla których sporządzono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, decydują zapisy tegoż planu.
Należy uznać, że niewłaściwie Dyrektor rozstrzygające znaczenie z punktu widzenia klasyfikacji gruntu jako budowlanego przypisał wskazanemu w planie zagospodarowania przestrzennego dopuszczalnemu przeznaczeniu gruntu, nie zaś przeznaczeniu podstawowemu.
Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 – dalej: u.p.z.p.) w miejscowym planie określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. W orzecznictwie sądowym za dopuszczalne uznaje się określenie w planach zagospodarowania przestrzennego, z uwagi na brak takiego zakazu oraz specyfikę danych terenów, czy też preferencje lokalnej społeczności, mieszanego przeznaczenia terenów z funkcją podstawową i uzupełniającą, aczkolwiek jedynie gdy funkcje te nie różnią się od siebie w sposób zasadniczy i wzajemnie się nie wykluczają, a wręcz uzupełniają (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1278/06).
Uprawniony jest więc wniosek, że to właśnie zapisane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego podstawowe przeznaczenie danego gruntu ma decydujące znaczenie dla określenia jego przeznaczenia. Dodatkowe funkcje przypisane do gruntu poprzez określenie jego przeznaczenia uznanego za dopuszczalne (pomocnicze), służą jedynie uzupełnieniu zasadniczego sposobu zagospodarowania danego terenu, ale go nie zmieniają.
Przy czym brak jest legalnej definicji pojęcia "grunty przeznaczone pod zabudowę". Zdaniem Sądu, za uprawnione należy uznać stwierdzenie, że samo to pojęcie jednoznacznie wskazuje na określony cel, w jakim dane grunty winny być wykorzystane (zagospodarowane). Celem tym (przeznaczeniem) musi być zabudowanie gruntu, np. budynkami mieszkalnymi lub usługowymi, czy też budowlami, nie zaś jego wykorzystanie w inny sposób.
Opisując zdarzenie przyszłe we wniosku o wydanie interpretacji Województwo wyjaśniło, że zgodnie z obowiązującym MPZP, Nieruchomość znajduje się terenie z podstawowym przeznaczeniem na łąki, pastwiska i nieużytki. Zgodnie z MPZP na terenach tych dopuszcza się utrzymanie istniejących obiektów (w tym ich rozbudowę, nadbudowę i remont) i jednocześnie obowiązuje zakaz zabudowy kubaturowej za wyjątkiem: a) wiat dla turystów o charakterze ogólnodostępnym; b) obiektów małej architektury służących obsłudze urządzonych ciągów widokowych i urządzonych punktów widokowych takich jak: tablice informacyjne, ławki, pojemniki na odpadki; c) koniecznych obiektów infrastruktury technicznej; d) obiektów i urządzeń do obsługi tras narciarskich.
Zauważyć należy, że w planie określono dopuszczalne obiekty, które są związane z jego zasadniczym przeznaczeniem, ale też zakazują lokalizacji obiektów budowlanych, które celowi temu nie służą, a budynki i urządzenia w ramach przeznaczenia dopuszczalnego nie mogą mieć samodzielnego charakteru, np. samodzielne budynki mieszkalne jednorodzinne, czy wielorodzinne, a są ściśle powiązane i ograniczone przeznaczeniem podstawowym gruntu. Potwierdza to, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego samo w sobie umiejscowienie na spornych działkach obiektów budowlanych nie może mieć wpływu na ich podstawowe przeznaczenie i nie może być w żadnym razie dowolne (np. zwykła zabudowa mieszkaniowa, czy usługowa), ale musi być podporządkowana zasadniczemu przeznaczeniu gruntu, tj. na łąki, pastwiska i nieużytki.
Należy podkreślić, że Dyrektor KIS nie wskazał na przepis, który za tereny przeznaczone pod zabudowę nakazywałby uznać każdy grunt, na którym w świetle planu zagospodarowania przestrzennego możliwe jest zlokalizowanie jakiegokolwiek obiektu budowlanego. Takiego przepisu bowiem nie ma. Wykładnia prezentowana przez Dyrektora KIS umożliwiałaby uznanie za tereny budowlane wszelkich terenów, na których w ramach dopuszczalnego (nie zaś podstawowego) przeznaczenia, przewidziano umieszczenie jakiegokolwiek budynku, czy innego obiektu budowlanego. Uprawniony jest więc wniosek, że definiując pojęcie terenów budowlanych ustawodawca odwołał się do zapisów planów zagospodarowania przestrzennego, ponieważ przede wszystkim wskazują one podstawowe przeznaczenie danego terenu, które należy zatem uznać za istotne dla oceny prawa do skorzystania ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. Jeżeli bowiem na danym obszarze miałyby się znaleźć obiekty o przeznaczeniu innym niż podstawowe, obszarowi właściwemu dla tych obiektów nadaje się inne przeznaczenie.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że Dyrektor KIS dokonał błędnej wykładni art. 2 pkt 33 u.p.t.u. przyjmując, że "terenem budowlanym" będą również takie działki dla których szczegółowe warunki zabudowy przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dopuszczały pomocniczo wzniesienie różnorakich obiektów budowlanych, pomimo że podstawowe przeznaczenie (ustalone na podstawie symboli wprowadzanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego) było inne niż "pod zabudowę". Rola pomocnicza czy też funkcja uzupełniająca obiektów, które mogą zostać wzniesione, nie zmienia bowiem podstawowego przeznaczenia terenu. Skoro zatem podstawowe przeznaczenie gruntu wskazuje, że nie jest on przeznaczony pod zabudowę, nie może być uznany za teren budowlany.
Uzasadnione były zatem zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.
Zasadnie powołano się także na zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z art. 14c § 2 O.p., w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Aby uczynić zadość wymogowi wynikającemu z tego przepisu, uzasadnienie stanowiska organu interpretacyjnego musi być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że ocenił wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy w stanie faktycznym przez niego przedstawionym. Powinno więc ono przedstawiać argumentację prawną, z której będzie jednoznacznie wynikać, dlaczego stanowisko i argumenty wnioskodawcy organ uznał za nietrafne i jakie argumenty przemawiały za stanowiskiem organu (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt II FSK 1920/23). W przypadku, gdy składający wniosek o wydanie interpretacji, powołuje się na tezy zawarte w orzeczeniach sądów administracyjnych, przyjąć należy, że argumentacja zawarta w takich judykatach, staje się argumentacją własną składającego wniosek. Wobec powyższego prawidłowe uzasadnienie interpretacji powinno wykazać, dlaczego argumentacja zaprezentowana przez sądy nie jest właściwa, bądź wskazywać nas takie odmienności w stanie faktycznym, które nie pozwolą na odniesienie tej argumentacji do realiów rozpatrywanej sprawy.
Jak słusznie podniesiono w uzasadnieniu skargi, skoro argumentacja Województwa była w zdecydowanej mierze oparta na rozumowaniu przedstawionym przez sądy administracyjne, Dyrektor KIS powinien się z nimi skonfrontować i tym samym wyjaśnić dlaczego w tej konkretnej sprawie takie rozumowanie nie ma zastosowania albo dlaczego nie zgadza się ze stanowiskiem Województwa (opartym na stanowisku sądów administracyjnych).
Nie można także pomijać i tego, że sam ustawodawca w art. 14a § 1 O.p., zaakcentował obowiązek wzięcia pod uwagę przy wydawaniu przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych interpretacji ogólnej, uwzględniania orzecznictwa sądów. Uznać zatem należy, że odgrywają one istotną rolę w procesie wydawania interpretacji ogólnych. Wprawdzie wymóg ten nie został powtórzony w regulacjach związanych z wydawaniem interpretacji indywidualnych, lecz nie oznacza to, że Dyrektor KIS z obowiązku tego jest zwolniony. Tym bardziej, jeżeli to wnioskodawca powołuje się na konkretne orzeczenia i tym samym argumentację w nich zawartą czyni przedmiotem własnego stanowiska. W realiach rozpatrywanej sprawy, zasadnym byłoby nawet stwierdzenie, że Dyrektor KIS świadomie ignoruje jednolite stanowisko prezentowane przez sądy administracyjne przy odkodowaniu zwrotu normatywnego "tereny budowlane". Działanie takie musi zostać uznane za rażące naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych o której mowa w art. 121 § 1 O.p.
W uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji w ogóle nie odniesiono się do stanowiska wyrażonego w powołanych przez Województwo wyrokach sądów administracyjnych i poprzestano na enigmatycznym stwierdzeniu, że "tezy ww. rozstrzygnięć nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie". Nie zostało jednak wyjaśnione z jakich powodów stwierdzenie to jest usprawiedliwione. Prowadzi to do jednoznacznego wniosku, że doszło do naruszenia art. 14c § 2 O.p. w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację. Przy ponownym rozpatrywaniu wniosku Dyrektor KIS na podstawie art. 153 p.p.s.a., będzie zobowiązany uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu niniejszego wyroku.
O kosztach postępowania w kwocie 697 zł orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się wpis od skargi w wysokości 200 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenie – radcy prawnego w wysokości 480 zł, wysokość którego ustalona została w oparciu o dyspozycje wynikającą z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).