I SA/Kr 709/25

I SA/Kr 709/25 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2026-02-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Inga Gołowska /sprawozdawca/
Jarosław Wiśniewski /przewodniczący/
Piotr Głowacki
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
odrzucono skargę , zwrócono wpis
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 par. 1 pkt 6, art. 232 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
|Sygn. akt I SA/Kr 709/25 | POSTANOWIENIE Dnia 20 lutego 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Inga Gołowska (spr.), Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2026 r., sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 22 sierpnia 2025 r. nr 1201-IOP2-1.4103.15.2025.25 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2014r. postanawia: I. odrzucić skargę, II. zarządza z kasy tutejszego Sądu na rzecz strony skarżącej zwrot uiszczonego wpisu w kwocie 9.866 zł (dziewięć tysięcy sześćset sześćdziesiąt złotych).
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 22 sierpnia 2025r. nr 1201-IOP2-1.4103.15.2025.25 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie z dnia 23 grudnia 2024r. nr [...] określającą F. sp. z o.o. w K. (dalej: Podatnik, Spółka, Skarżąca) w podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2014r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy Podatnika i do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe, a za kwiecień 2014r. kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółka sformułowała zarzuty naruszenia:
1) art. 187§1 oraz art. 191 O.p. w związku z art. 122 O.p. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w zakresie ustalenia towaru będącego przedmiotem zakwestionowanych transakcji;
2) art. 187§1 oraz art, 191 O.p. w związku z art. 122 O.p. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego na skutek uznania, że kwestionowane transakcje nie zostały dokonane pomiędzy podmiotami wskazanymi w treści faktur otrzymanych przez Spółkę;
3) art. 187§1 oraz art. 191 O.p. w związku z art. 122 O.p. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego na skutek uznania, że Spółka uzyskała korzyść majątkową w postaci odliczonego podatku VAT;
4) art. 187§1 oraz art. 191 O.p. w związku z art. 122 O.p. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w zakresie ustalenia świadomości Spółki o nieprawidłowościach w rozliczaniu podatku od towarów i usług, do których doszło na jednym z poprzednich etapów obrotu oraz świadomości Spółki o uczestnictwie w tzw. transakcjach karuzelowych w roli brokera;
5) art. 187§1, art. 191 i art. 122 O.p. w zw. z art. 197§1 O.p. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na przyznaniu mocy dowodowej opinii biegłego z 3 grudnia 2021r. sporządzonej przez [...], pomimo iż jej treść nie potwierdza, że zaistniały podstawy do zakwestionowania Spółce prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego, wynikającego z kwestionowanych faktur, w szczególności nie potwierdza, że nabywanym przez Spółkę towarem nie była mieszanka spożywcza z cukrem i mieszanka cukrowa;
6) art. 187§1, art. 191 i art. 122 O.p. w zw. z art. 197§1 O.p. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającą na przyznaniu mocy dowodowej opinii biegłego z 20 października 2020r. sporządzonej przez [...], pomimo iż nie została ona przekazana Spółce w toku prowadzonego postępowania i Spółka nie mogła przedstawić swojego stanowiska wobec zawartych w niej tez;
7) art. 144§1 a i art. 145§2 O.p. w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej poprzez doręczenie decyzji I instancji oraz decyzji na konto w systemie teleinformatycznym e-Urząd Skarbowy należące do M. X., podczas gdy powinny one zostać doręczone na adres elektroniczny ePUAP [...] wskazany w złożonym do niniejszej sprawy pełnomocnictwie szczególnym PPS-1, co w konsekwencji spowodowało, że decyzje nie zostały skutecznie doręczone w niniejszej sprawie;
8) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a w zw. z art. 86 ust. 1 ustawy VAT poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy na skutek uznania, że Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z kwestionowanych faktur, w sytuacji gdy dokumentowały one rzeczywiste zdarzenia gospodarcze;
9) art. 70§1, art. 70§6 pkt 1 i art. 70c w zw. z art. 121§1 O.p. w zw. z art. 56§1 w zw. z art. 62§2 w zw. z art. 61§1 w zw. z art. 7§1 w zw. z art. 6 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999r. Kodeks karny skarbowy poprzez niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania polegającą na uznaniu, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych w VAT za okresy rozliczeniowe od stycznia 2014 r. do kwietnia 2014r., a to w związku z błędnym przyjęciem, że bieg terminu przedawnienia tych zobowiązań podatkowych został skutecznie zawieszony wskutek wszczęcia postępowania KKS, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że wszczęcie tego postępowania miało na celu wyłącznie instrumentalne zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych i nie zostało wszczęte skutecznie.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty, Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji I instancji, a także o umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
Na rozprawie w dniu 20 stycznia 2026r. Sąd zobowiązał pełnomocników stron o wskazanie czy organ dysponował adresem elektronicznym pełnomocnika skarżącej spółki w tzw. Bazie Adresów Elektronicznych.
W piśmie z dnia 30 stycznia 2026r. organ wskazał, że na dzień wydawania decyzji przez organ II instancji (tj. 22 sierpnia2025r). pełnomocnik, doradca podatkowy M. X. miał aktywny kanał: e-Urząd Skarbowy oraz e-Doręczenia.
Organ, w związku z tym doręczył decyzję organu II instancji na adres pełnomocnika ,,e-Urząd Skarbowy".
Pełnomocnik skarżącej spółki, w pismach z dnia 2 lutego 2026r. i 18 lutego 2026r. podniósł, że w styczniu 2025r. złożył wniosek o utworzenie adresu elektronicznego, który został wpisany do Bazy Adresów Elektronicznych w dniu 9 stycznia 2025r. Zdaniem pełnomocnika skarżącej spółki, decyzja nie powinna być przesłana przez portal ,,e-Urząd Skarbowy" lecz przez portal ,,e-PUAP" lub na adres ujawniony w Bazie Adresów Elektronicznych. Pełnomocnik podał adresy ,,AE" jakie zgłosił do Bazy.
W piśmie z dnia 18 lutego 2026r. pełnomocnik skarżącej spółki, wskazał, że od dnia 1 stycznia 2025r. pełnomocnicy, doradcy podatkowi powinni mieć adres do doręczeń elektronicznych w Bazie Adresów Elektronicznych co wynika z przepisów ustawy o doręczeniach elektronicznych. Jednocześnie, przedłożył dowód wysłania odwołania od decyzji organu I instancji z adresu ,,AE" ujawnionego w Bazie Adresów Elektronicznych".
Na rozprawie w dniu 20 lutego 2026r. pełnomocnik organu wniósł o odroczenie rozprawy, z uwagi na fakt, że w dniu 24 lutego 2026r. będzie rozpoznawana przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie, również sprawa skarżącej spółki w której jednym z kwestionowanych zagadnień jest sposób doręczenia decyzji organu odwoławczego Spółce.
Pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o oddalenie wniosku bowiem niniejsza sprawa dotyczy doręczenia decyzji w 2025r. nie zaś w roku 2024r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skargę należało odrzucić.
Ocena prawidłowości zaskarżonej decyzji nie jest możliwa z uwagi na stwierdzoną przez Sąd przeszkodę, która powoduje, że skarga jest niedopuszczalna. Stosownie do art. 53§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026r., poz. 143, dalej-p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3§2 pkt 4a p.p.s.a. Zatem warunkiem skutecznego wniesienia skargi do Sądu jest uprzednie otrzymanie przez stronę rozstrzygnięcia w sprawie, a następnie wniesienie skargi w ww. terminie, w trybie przewidzianym w art. 54§1 p.p.s.a., tj. za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi.
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony, gdyż zaskarżona decyzja nie została prawidłowo doręczona stronie skarżącej, co jest faktem bezspornym w sprawie. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Przesłanki odrzucenia skargi zostały wymienione w art. 58§1 p.p.s.a. W §1 pkt 6 tego artykułu przyjęto, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jedną z przyczyn niedopuszczalności skargi jest nieskuteczne doręczenie zaskarżonej decyzji.
W doktrynie i orzecznictwie aprobowany jest pogląd, że decyzje niedoręczone to decyzje nieistniejące, które nie korzystają z przymiotu domniemania prawidłowości i nie wchodzą do obrotu prawnego. Nie ma w tym zakresie znaczenia prawnego okoliczność, że strona uzyskała informację o treści decyzji, jeżeli nie nastąpiło to drogą oficjalnego doręczenia. Wniesienie zażalenia na postanowienie wadliwie doręczone nie konwaliduje tej czynności (vide m. in. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2022r., sygn. akt I FPS 4/21 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Choć ww. uchwała NSA dotyczyła doręczenia postanowień o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, to zdaniem Sądu jej konkluzję należy odnosić do każdej innej decyzji kończącej postępowanie w danej instancji.
W rozpoznawanej sprawie decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie została skierowane w formie papierowego wydruku na adres Spółki, za pośrednictwem konta ,,e-Urząd Skarbowy" co w ocenie Sądu jest niezgodne z art. 144§1a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2025r., poz. 111, dalej-O.p.), w którym przyjęto, że organ podatkowy doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu podatkowego albo w siedzibie organu podatkowego oraz z art. 144a§1 pkt 1 O.p., w myśl którego w przypadku doręczenia na adres do doręczeń elektronicznych, pisma doręcza się na adres do doręczeń elektronicznych wpisany do bazy adresów elektronicznych.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020r. o doręczeniach elektronicznych (tekst jedn. Dz. U z 2026r. poz. 3 dalej-u.d.e.) wynika podmiot publiczny doręcza korespondencję wymagającą uzyskania potwierdzenia jej nadania lub odbioru z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego na adres do doręczeń elektronicznych wpisany do bazy adresów elektronicznych.
Art. 7 ust. 1 u.d.e. stanowi zaś, że wpis adresu do doręczeń elektronicznych do bazy adresów elektronicznych jest równoznaczny z żądaniem doręczania korespondencji przez podmioty publiczne na ten adres.
Wedle zaś art. 9 u.d.e. doradca podatkowy wykonujący zawód jest zobowiązany do posiadania adresu elektronicznego, wpisanego do Bazy Adresów Elektronicznych.
Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik doradca podatkowy M. X. posiadała adres do e-Doręczeń już w styczniu 2025r. Fakt posiadania adresu do doręczeń elektronicznych potwierdziło złożenie przez Niego odwołania od decyzji organu I instancji za pośrednictwem tego adresu AE. Zatem wyekspediowanie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie zaskarżonej decyzji na adres ,,e-Urząd Skarbowy" zamiast na adres pełnomocnika do e-Doręczeń prowadzi do konkluzji, że ww. decyzja nie została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi skarżącej spółki i tym samym nie została wprowadzona do obrotu prawnego.
Tym samym zaistniała przyczyna obligująca Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58§1 pkt 6 p.p.s.a., o czym Sąd postanowił jak w pkt I sentencji.
O zwrocie kwoty 9.866,00 zł uiszczonej tytułem wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232§1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.