I SA/Kr 703/26

I SA/Kr 703/26 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2026-09-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-09-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Paweł Dąbek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu dniu 30 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.E. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 9 lipca 2026 r. znak: 1201-IEE.7113.1.153.2026.2ID w przedmiocie uznania zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
A.E. (dalej: Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: Dyrektor) z 9 lipca 2026 r. znak: 1201-IEE.7113.1.153.2026.2ID, utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków – Prądnik (dalej: Naczelnik) z 14 maja 2026 r. nr 1211-SEE.7112.60.2025.124 w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów do opisu i oszacowania wartości nieruchomości.
Postanowienie Dyrektora zostało Skarżącemu doręczone 23 lipca 2026 r. Skarżący wniósł skargę na postanowienie Dyrektora 21 sierpnia 2026 r. w formie elektronicznej na adres elektroniczny Naczelnika, który pismem z 25 sierpnia 2026 r. przekazał skargę Dyrektorowi (data wpływu do Dyrektora – 26 sierpnia 2026 r.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Jak wynika z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skarżący zobowiązany był zatem do zachowania terminu do wniesienia skargi o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., który upływał 24 sierpnia 2026 r. (30 dni liczone od 23 lipca 2026r. z uwzględnieniem, że ostatnim dniem terminu – 22 lipca 2026 r. – była sobota). Skarżący wniósł wprawdzie skargę w formie dokumentu elektronicznego w terminie (21 sierpnia 2026 r. – godz. 19:03), lecz została ona wniesiona do Naczelnika. Faktyczny wpływ skargi do Dyrektora miał miejsce 26 sierpnia 2026 r., czyli już po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a.
Jak wynika z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skargę w formie dokumentu elektronicznego wnosi się do elektronicznej skrzynki podawczej tego organu (§ 1a).
Wobec powyższego, w postępowaniu sądowoadministracyjnym środek zaskarżenia jest skutecznie złożony, jeżeli zostanie złożony w organie, który wydał objęty zaskarżeniem akt (por. postanowienie NSA z 19 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2054/14 – powoływane orzeczenia dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla oceny zatem zachowania terminu do wniesienia skargi do sądu za pośrednictwem organu, nie można przyjąć daty złożenia skargi do organu niewłaściwego. W takiej sytuacji, o zachowaniu terminu decydować będzie data przekazania (nadania) skargi na adres organu właściwego (por. postanowienie NSA z 12 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 99/15). Jedynie w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, z pominięciem pośredniego trybu jej wnoszenia, przewidziano w art. 53 § 4 p.p.s.a., że termin uważa się za zachowany, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W żadnym jednak przepisie p.p.s.a., jak również przepisie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691), nie przewidują podobnego rozwiązania w przypadku wniesienie skargi do organu niewłaściwego.
W sytuacji wniesienia skargi do sądu administracyjnego, skierowanej do organu niewłaściwego, o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data przekazania (bezpośrednio lub za pośrednictwem operatora pocztowego) tej skargi przez organ niewłaściwy na adres organu właściwego, gdyż to właśnie przez złożenie skargi do właściwego organu następuje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego. Dodać należy, że termin 30-dniowy przewidziany na wniesienie skargi jest terminem ustawowym i sąd nie jest uprawniony do modyfikacji jego długości. W zaistniałej sytuacji, skoro przekroczenie terminu nastąpiło wskutek nieprawidłowo dokonanej czynności związanej z wniesieniem skargi do niewłaściwego organu, to uznać należy, że wniesiona ona została z przekroczeniem terminu.
Dodatkowo wskazać należy, że nie można wymagać od organu niewłaściwego, by natychmiast po wpłynięciu skargi odsyłał ją właściwemu organowi w celu naprawienia błędu, który popełnił skarżący. Pogląd ten znajduje szczególne uzasadnienie w przypadku, w którym uchybienie takie wynikło z oczywistej niestaranności skarżącego, o której można mówić w sytuacji, gdy został on prawidłowo pouczony co do trybu wniesienia skargi (na zasadzie analogii w argumentacji por. postanowienie NSA z 7 sierpnia 2013 r., sygn. akt I GSK 985/13). Skarżący składając skargę do organu niewłaściwego, zignorował wyraźne pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu, w którym wyraźnie wskazano adresata w przypadku złożenia skargi w formie dokumentu elektronicznego. Ponadto przekazanie skargi Dyrektorowi nastąpiło w ocenie Sądu w istocie w ciągu jednego dnia. Zauważenia bowiem wymaga, że skarga wpłynęła do Naczelnika w piątek o godz. 19:03, czyli już po godzinach pracy urzędu go obsługującego. Pismo przekazujące skargę Dyrektorowi zostało sporządzone we wtorek, zaś wpłynęło do Dyrektora w środę (26 sierpnia 2026 r.). Nie można wobec powyższego zarzucić Naczelnikowi jakiejkolwiek opieszałości w przekazaniu skargi.
Skarga została zatem złożona po upływie ustawowego terminu. Zastosowanie w sprawie znajdzie wobec tego regulacja przewidziana w art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia.
Dlatego też Sąd, działając na podstawie powyższego przepisu, skargę odrzucił.