I SA/KR 675/04

I SA/Kr 675/04 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-07-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas /przewodniczący sprawozdawca/
Ewa Długosz-Ślusarczyk
Jarosław Wiśniewski
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Sygn. akt I SA/Kr 675/04 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 lipca 2006r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr), Sędziowie: WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk, Asesor: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Monika Musiał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2006r., sprawy ze skargi "W." Spółka z o.o. w K., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 23 kwietnia 2004r. nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, - s k a r g ę o d d a l a -
Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2004r, odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez "W." Spółkę z o o w K.zawartej w piśmie z dnia [...] listopada 2003r.
Pierwszy wniosek o wydanie zaświadczenia spółka ta złożyła w piśmie z dnia [...] kwietnia 2003r. Domagała się w nim potwierdzenia, że prace budowlane zrealizowane przez nią w latach 1997-1998 w obcym środku trwałym tzn. w budynku znajdującym się w S., przy ul. R. nie zostały objęte zwrotem podatku VAT. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003r. Urząd Skarbowy odmówił jednak wydania zaświadczenia o takiej treści. Na skutek wniesionego przez stronę zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej uchylił powyższe postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał w dniu [...] października 2003r. postanowienie na mocy, którego odmówił Spółce "W." wydania zaświadczenia o treści przedstawionej we wniosku z dnia [...] kwietnia 2004r.
Pismem z dnia [...] listopada 2003r. Spółka złożyła w Urzędzie Skarbowym ponowny wniosek o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że podatek naliczony od nakładów poniesionych przez Spółkę w mieście Sanoku w latach 1997- 1998 nie podlegał rozliczeniu i w całości stał się kosztem Spółki.
Wydając wskazane na wstępnie postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia organ pierwszej instancji powołał się na takt, że w wyżej wymienionym okresie zostały wydane decyzje uznające prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących zakupy na potrzeby oddziałów m.in. w Sanoku.
Na to postanowienie strona wniosła zażalenie zarzucając, że zaświadczenie jest jej potrzebne do rozliczeń finansowych z osobami trzecimi.
Wskazano również . że w deklaracjach za powyższe lata spółka wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na jej rachunek. Jednakże w wyniku przeprowadzonej kontroli skorygowano te zeznania . bowiem nie uwzględniono prawa do zwrotu podatku VAT z wydatków poniesionych w S..
Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu powołał się na art. 306a § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej , zgodnie z którym organ jest zobowiązany do wydania zaświadczenia dopiero z chwilą stwierdzenia istnienia interesu prawnego osoby która się o nie ubiega. Ponadto z uwagi na fakt, że zaświadczenie jest wydawane w granicach wniosku , to nie jest dopuszczalne zawarcie w nim innej treści niż żądana. W sytuacji, gdy okoliczności faktyczne lub prawne nie pozwalają wydać wnioskodawcy zaświadczenia o żądanej treści, organ podatkowy jest obowiązany do odmowy jego wydania.
Przyznano, że Urząd Skarbowy przeprowadził w spółce postępowanie kontrolne za miesiące I 1997r, V, VI, VII VIII, IX, .X, ,XI 1998r. . natomiast Urząd Kontroli Skarbowej prowadził postępowanie za okres II 1997 do IV 1998r. oraz za XII 1998r.
Jednakże zagadnienie odliczania podatku naliczonego związanego z fakturami dotyczącymi roboty budowlane w budynku znajdującym się w S. przy ul. R.nie było przedmiotem kontroli. W toku przeprowadzonego postępowania za okres od lutego 1997r do kwietnia 1998r. zakwestionowano prawo Spółki do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur zakupu w Centrali Spółki uznając, że w znacznej części zakupy te nie były związane ze sprzedażą opodatkowaną. W szczególności nie uznano prawa Spółki do odliczenia podatku z faktur dotyczących zakupionych towarów i usług, które następnie zostały nieodpłatnie przekazane do oddziałów będących odrębnymi podatnikami VAT.
Ponadto Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdził w oparciu o dane wynikające z badania dokumentów i ewidencji za miesiąc grudzień 1998r., że Spółka "W." odliczyła w tym miesiącu podatek naliczony od zakupów, które można przyporządkować do oddziału w S. (m.in. czynsz, rozbudowa systemu alarmowego, zakup gaśnic i tablic informacyjnych, przegląd gaśnic, zakup choinki, energia elektryczna, usługa transportowa - razem podatek naliczony 1 .018,95 zł.).
Podkreślono , że Izba Skarbowa wydała za miesiąc listopad 1998r. decyzje, którą uchyliła orzeczenie organu pierwszej instancji i uznała prawo Spółki "W." do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących zakupy na potrzeby oddziału w S. (faktura VAT Nr [...] z dnia [...].10.1998r oraz Nr [...] z dnia [...].10.1998r. dotycząca zakupu krzeseł i stołu). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1.08.2002r. sygn. akt I S.A./Kr/1742/00 oddalił skargę Spółki na powyższą decyzję Izby Skarbowej w Krakowie.
Urząd Skarbowy decyzją z dnia 27 sierpnia 2003 r uznał prawo strony skarżącej do odliczenia podatku naliczonego od nakładów poniesionych w oddziale w S. (f-ra VAT Nr [...] z dnia [...].07.1998r. za prace związane z wybudowaniem lokalnej kotłowni).
Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. utrzymał w mocy powyższą decyzję.
W związku z tym skoro z prawomocnych decyzji organów pierwszej i drugiej instancji wynika, że Spółka korzystała z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur VAT dokumentujących zakupy na potrzeby oddziału w S.to nie jest możliwe wydanie zaświadczenia, stwierdzającego, iż podatek naliczony od nakładów Spółki "W." poniesionych w mieście S. w latach 1997-1998r nie podlegał rozliczeniu i w całości stał się kosztem Spółki.
W skardze wniesiono o uchylenie powyższego postanowienia i nakazanie wydania zaświadczenia.
Zarzucono, że spółka sama określa własny interes , także w aspekcie prawnym i nie podlega to kontroli administracyjnej.
Podkreślono, że podatnik dwukrotnie występował z wnioskiem o wydanie zaświadczenia , stwierdzającego, że nakłady na inwestycje w obce środki trwałe w S. nie uzyskały zwrotu podatku VAT.
Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie .
Podkreślił, że zgodnie z art. 306a § l pkt 2 ordynacji podatkowej istnienie interesu prawnego strony podlega ocenie organu do którego został złożony wniosek .
Za nieprawdziwe uznano twierdzenie strony . że dwukrotnie występowała z tym samym wnioskiem o wydanie zaświadczenia, bowiem we wniosku z dnia 2 kwietnia 2003 r domagała się wydania zaświadczenia potwierdzającego , że prace budowlane realizowane przez nią w latach 1997 -1998 w obcym środku trwałym położonym w Sanoku nie zostały objęte zwrotem podatku VAT. Natomiast wniosek z dnia [...] listopada 2003 r dotyczy wydania zaświadczenia potwierdzającego, że podatek naliczony od nakładów poniesionych przez podatnika w mieście S. w latach 1997 - 1998 nie podlegał rozliczeniu i w całości stał się jej kosztem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie bowiem z art. 306a § 1 ordynacji podatkowej organ podatkowy wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o nie. Art 306a § 2 powołanej wyżej ustawy wprowadza przy tym dwie przesłanki wymagane do wydania zaświadczenia . Pierwszą jest sytuacja, gdy urzędowego potwierdzenia określonych taktów lub stanu prawnego wymaga konkretny przepis prawa . W takim przypadku interes prawny osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia jest z góry ustalony przez przepis prawa. Wnioskodawca nie musi go zatem wykazywać, powinien natomiast wskazać przepis z którego wywodzi podstawę do żądania zaświadczenia.
Natomiast w drugim przypadku , gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego . organ podatkowy jest obowiązany najpierw stwierdzić , czy tak rzeczywiście jest . Dopiero bowiem z chwilą stwierdzenia interesu prawnego powstaje obowiązek wydania zaświadczenia . Jeżeli natomiast organ uzna , że dany podmiot nie ma takiego interesu . to zgodnie z art. 306c ordynacji podatkowej odmawia wydania zaświadczenia lub zaświadczenia żądanej treści ( Z. Janowicz Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz PWN Warszawa1992r. str. 552, oraz J. Zubrzycki Ordynacja Podatkowa Komentarz 2004 Oficyna Wydawnicza Unimex str. 977).
Zaświadczenie zgodnie z art. 306a § 3 powyższej ustawy potwierdza jedynie stan faktyczny lub prawny istniejący W dniu jego wydania . Nie stanowi ono zatem decyzji w rozumieniu art. 207 ordynacji podatkowej i w związku z tym nie rozstrzyga w całości lub w części sprawy administracyjnej co do jej istoty. Wydaje się go po przeprowadzeniu uproszczonego i odformalizowanego postępowania , które wiąże się jednak z pewnymi rygorami proceduralnymi . Jednym z nich jest wyrażona w art 306a § 4 ordynacji zasada . że zaświadczenie wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy. W związku z tym nie jest w zasadzie dopuszczalne wydanie go innej niż żądana treści. Jeżeli zatem okoliczności faktyczne lub prawne nie pozwalają wydać zaświadczenia o takiej treści jakiej domaga się wnioskodawca organ obowiązany jest do odmowy wydania zaświadczenia o takiej treści.
Należy również wskazać na art. 306b § 1 ordynacji podatkowej , według którego w przypadkach, o których mowa w art. 306a § 2 tej ustawy, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przed wydaniem zaświadczenia organ podatkowy może także w oparciu o art. 306b § 2 wyżej wymienionej ustawy przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające. Ustawodawca nie określił , co prawda charakteru tego postępowania, jednakże z uwagi na uproszczony tryb stosowany przy wydawaniu zaświadczeń nie można stosować w nim zasady dopuszczania jako dowodu wszystkiego , co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. "Niezbędne" postępowanie wyjaśniające nie może być zatem substytutem danych wynikających z prowadzonych przez właściwy organ ewidencji rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Odnosi się natomiast do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji rejestrów i innych danych, lub też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane. i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. ( podobnie Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 25 października 2000 r wydanym w sprawie sygn. akt V SA 760/00 Baza Danych LEX nr 50109 ). Postępowanie wyjaśniające ogranicza się zatem do czynności , które pozwolą na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego , w zakresie danych . które pozostają w dyspozycji organu mającego wydać zaświadczenie . Jeżeli są natomiast konieczne jeszcze inne dane. które nie pozostają w dyspozycji tego organu uzasadnione jest odmowa wydania zaświadczenia, ( J. Zubrzycki Ordynacja Podatkowa Komentarz 2004 Oficyna Wydawnicza Unimex str. 979.
Ponieważ zaświadczenie potwierdza tylko w urzędowej formie , to co aktualnie wynika z posiadanych przez organy podatkowe danych , nie można wydać takiego dokumentu wtedy, gdy problematyka , której dotyczy żądanie strony jest sporna . ( Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 listopada 1998 r wydanym w sprawie sygn. akt MI SA 1282/97 Baza Danych LEX nr 37646)
Także w sytuacji, gdy organy podatkowe nie dysponują danymi pozwalającymi potwierdzić fakty i stan faktyczny zgodnie z treścią wniosku , to zasadna jest odmowa wydania zaświadczenia , o żądanej treści . ( podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 maja 1998 r wydanym w sprawie sygn. akt II SA 299/98 Baza danych LEX nr 41833 )
W omawianej sprawie "W." Spółka z o o domagała się potwierdzenia, że podatek naliczony od nakładów poniesiony przez nią w mieście S. w latach 1997 - 1998 nie podlegał rozliczeniu i w całości stał się kosztem tej spółki. Z wydanych wcześniej decyzji administracyjnych dotyczących podatku VAT dotyczących tego podatnika wynika, że spółka posiadała w S. , oraz innych miastach kilka oddziałów . które samodzielnie sporządzały bilans i były za zgodą Urzędu Skarbowego samodzielnymi podatnikami podatku od towarów i usług . Jednostki te nie były natomiast samodzielnymi podmiotami podatku dochodowego od osób prawnych. Przeprowadzone postępowania kontrolne w zakresie podatku VAT, oraz wydane na ich podstawie decyzje dotyczyły natomiast tylko jednostki statutowej . Zakwestionowano przy tym za miesiąc sierpień podatek naliczony objęty fakturą VAT nr [...] z dnia [...] lipca 1998 r otrzymaną od FUH [...] za prace związane z wybudowaniem lokalnej kotłowni w budynku w S.. Spółka "W." nie dokonała bowiem zgłoszenia informującego o prowadzeniu działalności gospodarczej w tym mieście . Natomiast zakupione usługi służyły działalności realizowanej na tym terenie przez Oddział spółki będący samodzielnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
W związku z powyższym dane będące w posiadaniu organów podatkowych nie pozwalały na wydanie zaświadczenia o treści zgodnej z wnioskiem strony.
Ponadto co do podatku VAT za miesiące od maja do września 1998 r toczy się spór , gdyż decyzje Dyrektora Izby Skarbowej zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , który co prawda wyrokiem z dnia 31 maja 2006 r wydanym w sprawie sygn. akt I SA/Kr 204/04 oddalił skargi .jednakże orzeczenie to nie uprawomocniło się jeszcze .
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi