I SA/Kr 655/25

I SA/Kr 655/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-11-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Grzegorz Karcz
Jarosław Wiśniewski
Paweł Dąbek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną interpretację w części uznającej stanowisko strony skarżącej za nieprawidłowe, w pozostałej części skargę oddalono
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 163
art. 10 ust. 2 pkt 3, art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 146 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Dąbek (spr.) Sędziowie SWSA Grzegorz Karcz SWSA Jarosław Wiśniewski Protokolant Starszy referent Jan Szklanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2025 r. sprawy ze skargi M. S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 lipca 2025 r. nr 0115-KDIT3.4011.482.2025.2.JS w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w części, w której stanowisko skarżącej zostało uznane za nieprawidłowe, II. w pozostałej części skargę oddala, III. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 200,00 zł (słownie: dwieście złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) w wydanej 24 lipca 2025 r. interpretacji indywidualnej, znak: 0115-KDIT3.4011.482.2025.2.JS stwierdził, że stanowisko M. S. (dalej: Skarżąca) w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.
Interpretacja ta wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Jak wskazano w złożonym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, A. W., M. W. oraz Skarżąca nabyli 14 sierpnia 2018 r. po udziale wynoszącym 1/3 części niezabudowanej nieruchomości, utworzonej z działki nr [...] o pow. 0,1122 ha położonej w K., przy czym A. W. i M. W. nabyli udziały na podstawie umowy sprzedaży, natomiast Skarżąca na podstawie umowy darowizny ze swoją córką M. P. W tym samym dniu Skarżąca, A. W. i M. W. zawarli umowę spółki cywilnej, którą wszyscy zobowiązali się do wniesienia wkładów w postaci między innymi prawa własności 1/3 części ww. nieruchomości. W wykonaniu tej umowy spółki cywilnej, aktem notarialnym w dniu 14 sierpnia 2018 r. każdy ze wspólników przeniósł swój udział w wyżej wymienionej nieruchomości na rzecz Skarżącej, A. W., M. W. - wyłącznych wspólników Spółki Cywilnej, pod nazwą A. spółka cywilna z siedzibą w K. (dalej: Spółka).
Spółka nigdy nie rozpoczęła prowadzenia działalności gospodarczej i nie dokonała żadnej sprzedaży, jak również nie świadczyła żadnych usług. Spółka utrzymywała się wyłącznie z wniesionych wkładów (po 50 000 zł wniesionych przez wspólników A. W. i M. W.) i w niewielkim stopniu otrzymywała odsetki ze środków finansowych zgromadzonych na rachunku bankowym. Zamiarem wspólników było zabudowanie wniesionej do Spółki nieruchomości gruntowej budynkiem. Wykonany został projekt budowlany jednak nigdy nie uzyskano pozwolenia na budowę i inwestycja nie została rozpoczęta. Nieruchomość w żaden sposób nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej bowiem Spółka takiej działalności nie rozpoczęła.
Spółka zawiesiła działalność gospodarczą 16 marca 2020 r. i nie podjęła jej do dnia złożenia przedmiotowego wniosku. Wspólnicy odstąpili od zamierzenia inwestycyjnego w postaci zabudowy nieruchomości i postanowili zlikwidować w możliwie szybkim czasie Spółkę zawiązaną w tym celu, aby nie generować dalszych kosztów. Wspólnicy zamierzają dokonać zwrotnego przeniesienia udziałów w nieruchomości do swoich majątków osobistych. W przyszłości możliwe jest dokonanie sprzedaży udziałów w nieruchomości, co nie jest możliwe na tym etapie ze względu na nieuregulowany stan prawny nieruchomości w zakresie zagospodarowania przestrzennego.
Uzupełniając wyżej wymienione informacje Skarżąca wniosła, aby Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w wydanym rozstrzygnięciu ocenił skutki podatkowo prawne wycofania udziału ze Spółki do majątku prywatnego wspólnika, a także sprzedaży udziału w nieruchomości po wycofaniu jej ze Spółki/likwidacji Spółki.
Skarżąca podała również, że cel gospodarczy Spółki został określony w umowie jako: "dla wspólnego prowadzenia przedsiębiorstwa". Przedmiot działalności Spółki to świadczenie usług związanych z budową, wynajmem i zarządzaniem nieruchomościami. Nieruchomość (działka nr [...]), która została wniesiona do Spółki nie została ujęta w ewidencji środków trwałych, nigdy nie była, nie jest i nie będzie wykorzystywana ani przez Spółkę ani przez jej wspólników. Jest to nieruchomość niezabudowana, na której nie były prowadzone żadne działania faktyczne, ani nie była ona przedmiotem żadnych zobowiązań. Została wniesiona do Spółki w celu wykazania się tytułem prawnym do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w postępowaniu o uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zamierzenie inwestycyjne miało polegać na wybudowaniu budynku usługowego z mieszkaniami i instalacjami, budowie odcinka sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej, przyłącza wody i kanalizacji sanitarnej oraz układu komunikacyjnego wraz z odwodnieniem (instalacją kanalizacji deszczowej). Mieszkania miały być przeznaczone dla wspólników, a lokale użytkowe - do wynajmu.
Projekt budowlany został wykonany na zlecenie wspólników i został sfinansowany z wkładów pieniężnych, jakie wspólnicy wnieśli do Spółki. Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony 12 czerwca 2019 r. Działka na której planowano budowę, nie miała jednak dostępu do drogi publicznej. Planowano uzyskać ten dostęp poprzez wybudowanie przepustu na potoku, jednak jego administrator nie wyraził na to zgody, ponieważ obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego, nie dopuszczał budowy przepustów na tym potoku. Wspólnikom nie udało się także zakupić sąsiedniej nieruchomości, która posiadała dostęp do drogi publicznej. W związku z tym konieczne było wycofanie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę planowanego budynku.
Udziały w wycofanej nieruchomości będą odpowiadały przysługującym wspólnikom Spółki udziałom. Po wycofaniu nieruchomości ze Spółki Skarżąca ma zamiar zrezygnować z planów wybudowania budynku i sprzedać udział w nieruchomości. Z podobnym zamiarem noszą się pozostali wspólnicy. W ocenie wspólników, w obecnej sytuacji prawnej (brak dojazdu) sprzedaż nieruchomości nie jest możliwa z uwagi na brak dostępu do drogi publicznej. Sprzedaży udziału w nieruchomości Skarżąca planuje dokonać po wprowadzeniu korzystnej dla niej zmiany w planie zagospodarowania przestrzennego, tj. umożliwienie dojazdu do przedmiotowej nieruchomości przez wybudowanie przepustu przez potok. Ze względu na przewlekłość procedur związanych z uchwalaniem planu zagospodarowania przestrzennego nie jest ona w stanie wskazać konkretnej daty w jakiej planuje zbyć udział w nieruchomości.
W oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny, Skarżąca zadała pytanie, czy w razie przeniesienia udziału w nieruchomości do majątku osobistego każdego ze wspólników powstanie po stronie Skarżącej jako wspólnika zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych, a także czy w razie sprzedaży tego udziału, czynność ta będzie opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ od chwili przeniesienia udziału w nieruchomości do majątku osobistego nie upłynął okres 5 lat, czy też będzie zwolniona z opodatkowania, ponieważ od chwili zakupu udziału w roku 2018 minął okres dłuższy niż 5 lat?
Zdaniem Skarżącej wycofanie udziału w nieruchomości wniesionego do Spółki do majątku prywatnego wspólnika nie powoduje powstania zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ wysokość zwróconego wkładu odpowiada wysokości wkładu wniesionego.
Zdaniem Skarżącej późniejsza sprzedaż udziału w nieruchomości wycofanego ze Spółki nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, bowiem od nabycia udziału w nieruchomości upłynęło więcej niż 5 lat. Nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana i nie służyła prowadzeniu działalności gospodarczej, nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych, zatem sprzedaż udziału w tej nieruchomości nie ma związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Dyrektor KIS w wydanej 24 lipca 2025 r. interpretacji indywidualnej stwierdził, że stanowisko Skarżącej w zakresie skutków podatkowych wycofania nieruchomości ze Spółki jest prawidłowe, zaś nieprawidłowe w zakresie kwalifikacji do źródła przychodu ze sprzedaży udziału w nieruchomości.
W uzasadnieniu interpretacji, odnośnie uznania stanowiska Skarżącej za nieprawidłowe, stwierdzono, że w momencie wniesienia przez wspólników nieruchomości do Spółki, grunt powinien zostać ujęty w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, bowiem grunt jest kompletny i zdatny do użytku już w momencie wejścia jednostki w jego posiadanie. W celu zakwalifikowania działań podjętych przez Skarżącą do właściwego źródła przychodu, czyli ustalenia, czy sprzedaż będzie stanowiła przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości określony w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm. – dalej: u.p.d.o.f.), czy też stanowić będzie przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, należy mieć na uwadze zamiar, okoliczności i cel działań związanych z odpłatnym zbyciem nieruchomości.
Dyrektor KIS nie zgodził się z argumentem Skarżącej, że nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana na cele związane z działalnością gospodarczą, gdyż już samo zwiększenie majątku przedsiębiorstwa stanowi bierne ich wykorzystanie, chociażby poprzez postrzeganie finansowej solidności firmy przez kontrahentów. W konsekwencji przychód uzyskany z planowanego odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości po jego wycofaniu ze Spółki stanowić będzie przychód uzyskany z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. Będzie to zatem przychód ze źródła pozarolnicza działalność gospodarcza, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., a nie – wbrew twierdzeniu Skarżącej – z art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.do.f. Dochód zatem ze sprzedaży udziału w nieruchomości – jeśli sprzedaż udziału zostanie dokonana przed pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składnik majątku został wycofany z działalności i dniem jego odpłatnego zbycia, nie upłynie 6 lat – będzie podległ opodatkowaniu na zasadach właściwych dla wybranej przez Skarżącą formy opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.
Skarżąca w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze, zarzuciła zaskarżonej interpretacji naruszenie art. 14 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.f., podkreślając, że przedmiotowa nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana na potrzeby związane z działalnością gospodarczą.
W oparciu o tak sformułowany zarzut, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, według norm prawem przepisanych.
Odpowiadając na skargę, Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest, czy sprzedaż udziału w przedmiotowej nieruchomości po jego wycofaniu ze Spółki, podlegać będzie reżimowi określonemu w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f. W tym zakresie Dyrektor KIS wskazał, że przedmiotowa nieruchomość mimo, iż nie została wpisana w księgach rachunkowych Spółki, której wspólnikiem jest Skarżąca, jako środek trwały, była wykorzystywana na cele związane z działalnością gospodarczą i dlatego przychód ze sprzedaży tej nieruchomości stanowić będzie przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, stosownie do treści powyższego przepisu. Zdaniem zaś Skarżącej przepis ten nie znajdzie zastosowania, gdyż opisana nieruchomość nie była wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej.
Jak wynika z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f., przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą.
Problem prawny w rozpatrywanej sprawie, dotyczy prawidłowego rozumienia zwrotu "wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą", użytego w powyżej powołanym przepisie. Skarżąca nie kwestionowała bowiem stanowiska zawartego w zaskarżonej interpretacji, że sam brak ujęcia przedmiotowej nieruchomości w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nie może przesądzać o braku zastosowania przepisów art. 14 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.f. Wprawdzie powołała się w skardze na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2290/10 (powoływane orzeczenia dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym zaakcentowano, że kwoty uzyskane ze sprzedaży udziału w nieruchomości, która była wykorzystywana w działalności gospodarczej spółki cywilnej, lecz nie była wpisana do ewidencji środków trwałych spółki, nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej. Niemniej jednak Skarżąca wątku tego nie rozwijała, zaś w szczególności nie wskazała, że zaskarżona interpretacja z tego powodu jest błędna. Nie sposób zatem uznać, aby w tym zakresie stanowisko Dyrektora KIS było kwestionowane. Na marginesie jedynie Sąd wskazuje, że powyższy wyrok wydany był w odmiennym stanie prawnym. Zwrócić bowiem należy uwagę, że art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f. uległ zmianie z początkiem roku 2015. Ustawą z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2014.1328), zmieniono zwrot "ujętych w ewidencji środków trwałych" na "podlegających ujęciu". W stanie prawnym, będącym przedmiotem oceny skutków podatkowych zdarzeń opisanych we wniosku o wydanie interpretacji, stanowisko wyrażone w powołanym wyroku nie może mieć wobec tego zastosowania. Skoro zatem przedmiotowa nieruchomość powinna zostać wpisana do ewidencji środków trwałych, spełniona została przesłanka o której mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f. (por. wyrok NSA z 5 czerwca 2025 r., sygn. akt II FSK 1197/22).
Odnosząc się do spornego zagadnienia, czy przedmiotowa nieruchomość była wykorzystywana na potrzeby związane z działalnością gospodarczą, zwrócić należy uwagę, że określenie "wykorzystywać" na gruncie reguł języka powszechnego znaczy tyle co, użyć czegoś dla osiągnięcia jakiegoś celu, zysku (tak: Słownik Języka Polskiego PWN, dostępny pod adresem: sjp.pwn.pl oraz Wielki Słownik Języka Polskiego, dostępny pod adresem: wsjp.pl). W doktrynie także wskazuje się, że przez wykorzystywanie na potrzeby działalności należy rozumieć taką sytuację, w której dane rzeczy służą do prowadzenia działalności gospodarczej lub ułatwiają podatnikowi jej prowadzenie, przyczyniając się do możliwości uzyskania przychodu (por. A. Bartosiewicz i R. Kubacki, art. 22(a) (w) PIT. Komentarz, wyd. V. LEX, 2015). Istotnym jest zatem, aby nieruchomość była w ogóle wykorzystywana przez podatnika w sensie fizycznym w jego działalności gospodarczej, generując przychody lub też również w celu uzyskania przychodów, w sensie prawnym - poprzez oddanie go do używania osobom trzecim (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1233/11).
Analogicznie pojęcie "wykorzystywania nieruchomości w działalności gospodarczej" wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w prawomocnym wyroku z 19 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Po 297/19. Sąd ten akcentował przedstawioną w ramach opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego okoliczność, że nieruchomość nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej. Przy czym, jak zaznaczono w tym wyroku, chodzi o faktyczne używanie nieruchomości. Stanowisko to zostało w pełni zaakceptowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 3 czerwca 2022 r., sygn. akt II FSK 2438/19 oddalając skargę kasacyjną od wyżej wskazanego wyroku WSA w Poznaniu stwierdził, że "trafnie sąd pierwszej instancji przy interpretacji pojęcia "wykorzystywanie" odwołał się do słownikowego znaczenia tego pojęcia zasadnie uznając, że przy interpretacji ww. przepisów u.p.d.o.f. należy posłużyć się wykładnią gramatyczną. Prawidłowe jest stanowisko sądu, według którego wykorzystywanie składnika majątku na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oznacza fizyczne wykorzystywanie tego składnika do osiągania przychodów z tej działalności".
Do zastosowania dyspozycji przewidzianej w art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., konieczne jest zatem fizyczne wykorzystywanie określonego składnika majątkowego do osiągnięcia przychodów z działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z 3 września 2024 r., sygn. akt II FSK 642/24).
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela pogląd zaprezentowany w powyższych orzeczeniach. Z treści art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f. wynika, że dla uznania, iż przychód ze zbycia przedmiotowej nieruchomości stanowi przychód z działalności gospodarczej konieczne jest ustalenie, nie tylko, że nieruchomość ta podlega ujęciu w ewidencji środków trwałych, ale także, że była w sposób faktyczny, "aktywny" wykorzystywana w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej.
Z okoliczności niniejszej sprawy przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jednoznacznie wynika, że przedmiotowa nieruchomość nigdy nie była przez Spółkę w sposób faktyczny wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej. Na przedmiotowej nieruchomości nie były prowadzone żadne działania mogące nosić cechy działalności gospodarczej, ani nie była ona przedmiotem żadnych zobowiązań. Co więcej Spółka nigdy faktycznie nie rozpoczęła działalności do jakiej została zawiązana, nie dokonała żadnej sprzedaży, jak również nie świadczyła żadnych usług.
Celem zawiązania Spółki było prowadzenie zamierzenia inwestycyjnego, którego nigdy nie udało się nawet rozpocząć. Przedmiotowa nieruchomość nigdy w działalności gospodarczej Spółki nie była w jakimkolwiek charakterze wykorzystywana, czy to jako rzecz dzięki której Spółka osiągnęła przychód (np. z tytułu dzierżawy), czy też jako zabezpieczenie wykonania umowy (np. jako przedmiot hipoteki), czy też jako składnik majątku stanowiący podstawę do zawarcia jakiejkolwiek przyszłej umowy (np. pozyskanie kontrahenta do realizacji w przyszłości wspólnego przedsięwzięcia).
W ocenie Sądu, w świetle przedstawionego wyżej rozumienia pojęcia "wykorzystywania nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej" oraz realiów stanu faktycznego, całkowicie nieuprawniony jest pogląd Dyrektora KIS o "biernym wykorzystywaniu" nieruchomości. Rację ma wprawdzie Dyrektor KIS, że posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę może prowadzić do postrzegania finansowej solidności firmy przez kontrahentów. Niemniej jednak dla uznania, że przedmiotowa nieruchomość była "biernie wykorzystywana" w takim rozumieniu, Dyrektor KIS powinien był wskazać określone okoliczności, które tezę taką by potwierdzały. Wywodów w tym zakresie zabrakło jednak w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji. Oznacza to, że Dyrektor KIS sformułował jedynie ogólne wywody co do "biernego wykorzystania", których w żaden sposób nie można było odnieść do stanu faktycznego zaprezentowanego we wniosku o wydanie interpretacji.
Dla uznania, że nieruchomość wykorzystywana była na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 14 ust. 2 u.p.d.o.f., musiałaby być ona faktycznie wykorzystywana przez Spółkę w sposób, który bezpośrednio przyczyniłby się do możliwości osiągnięcia przychodu. Jak wyżej wskazano, żadna z takich okoliczności w sprawie nie wystąpiła.
W konsekwencji postawione w skardze zarzuty należało uznać za zasadne.
Dlatego też, Sąd działając na podstawie art. art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną interpretację w części, w której stanowisko Skarżącej zostało uznane za nieprawidłowe. W ponownie prowadzonym postępowaniu w zakresie w jakim interpretacja została uchylona, Dyrektor przyjmie zaprezentowaną w niniejszym uzasadnieniu wykładnię zwrotu normatywnego "wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą".
Na zakończenie przypomnieć należy, że Dyrektor KIS w zaskarżonej interpretacji uznał stanowisko Skarżącej częściowo za prawidłowe. Skarżąca zaskarżyła interpretację w całości, czyli również w części w której jej stanowisko nie zostało uznane za nieprawidłowe. Nie sformułowała przy tym jakichkolwiek zarzutów podważających argumentację Dyrektora KIS w tym zakresie. Tymczasem w przypadku skarg na interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego, wojewódzki sąd administracyjny związany jest granicami skargi, co bezpośrednio wynika z art. 134 § 1 w zw. z art. 57a p.p.s.a. Jeżeli w takim przypadku wnoszący skargę nie sformułuje żadnych zarzutów przeciwko zaskarżonemu aktowi, Sąd aktu takiego uchylić nie może, gdyż nie jest uprawniony do formułowania z urzędu zarzutów. Dlatego też w zakresie w jakim stanowisko Skarżącej uznane zostało za prawidłowe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.
O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się wpis od skargi w kwocie 200 zł.