I SA/Kr 652/24

I SA/Kr 652/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-10-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Inga Gołowska /przewodniczący/
Michał Niedźwiedź
Paweł Dąbek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 246 par. 2, art. 228 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska Sędziowie: WSA Paweł Dąbek (spr.) WSA Michał Niedźwiedź po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym (w trybie uproszczonym) w dniu 22 października 2024 r. sprawy ze skargi W.Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 1 lipca 2024 r. nr 1201-IOP1-3.4102.31.2024 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 1 lipca 2024 r. znak: 1201-IOP1-3.4102.31.2024 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: Dyrektor), stwierdził niedopuszczalność zażalenia W. Ś. (dalej: Skarżący) na postanowienie Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie (dalej: Naczelnik UCS) z 24 kwietnia 2024 r. znak: 358000-COP2.4251.1.2024 odmawiającego wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika UCS z 30 października 2019 r. nr 358000-COP.4102.9.2019.8 określającej wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych na 2014 r. w kwocie 2.413.218 zł od dochodu z tytułu kapitałów pieniężnych uzyskanego z objęcia udziałów w spółce mającej osobowość prawną w zamian za wkład niepieniężny.
Ze stanu sprawy wynika, że Skarżący wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego, złożył wniosek o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji z 30 października 2019 r., wydanej we wznawianym postępowaniu. Postanowieniem z 24 kwietnia 2024 r. Naczelnik UCS odmówił wstrzymania wykonalności tej decyzji. Kierując się przepisem art. 246 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm. – dalej: O.p.) ocenił, że brak jest przesłanek dla prawdopodobieństwa uchylenia ostatecznej decyzji z 30 października 2019 r. i z tego powodu doszło do odmowy wstrzymania jej wykonania.
Zażalenie na postanowienie Naczelnika UCS złożył Skarżący. Dyrektor postanowieniem z 1 lipca 2024 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Powołując się na przepis art. 246 § 2 O.p. stwierdził, że wynika z niego, iż na postanowienie w sprawie wydania postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, jeżeli wydał je naczelnik urzędu celno-skarbowego, zażalenie nie przysługuje.
Skarżący w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora oraz o zasądzenie kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wznowienie postępowanie dotyczy sprawy zakończonej decyzją ostateczną z 30 października 2019 r. Należało zatem zastosować przepisy O.p. w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji ostatecznej. Zgodnie z treścią przepisów obowiązujących w tym dniu na podstawie art. 246 § 2 O.p. stronie przysługiwało zażalenie na odmowę wstrzymania decyzji.
Odpowiadając na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Odnosząc się do uzasadnienia skargi wskazał, że art. 246 § 2 O.p. obowiązuje w aktualnej wersji od 1 marca 2017 r.
W piśmie procesowym z 16 października 2024 r. Skarżący wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1, względnie art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 – dalej: p.p.s.a.) do czasu wydania prawomocnego orzeczenia w sprawie o wznowienie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.
W rozpatrywanej sprawie kwestią sporną jest, czy na postanowienie Naczelnika UCS w przedmiocie odmowy wstrzymania decyzji na podstawie art. 246 § 1 O.p. przysługuje zażalenie. Z przepisu tego wynika, że organ podatkowy właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Możliwość zaskarżenia postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonalności decyzji, uregulowana została w art. 246 § 2 O.p., który stanowi, że na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy stronie zażalenie, chyba że postanowienie zostało wydane przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, dyrektora izby administracji skarbowej, naczelnika urzędu celno-skarbowego lub samorządowe kolegium odwoławcze.
Już zatem z treści przytoczonego art. 246 § 2 O.p. wynika, że skoro postanowienie wydał Naczelnik UCS, zażalenie na takie postanowienie nie służy. Wyjaśnienie kwestii spornej, wynika zatem wprost z brzmienia powyższego przepisu i nie wymaga jakichkolwiek zabiegów interpretacyjnych. Zasadnie zatem Dyrektor, działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p., stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Jak wynika bowiem z art. 236 § 1 O.p., na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi.
Jedynym argumentem Skarżącego na uzasadnienie skargi w przedmiocie dopuszczalności zażalenia była jego zdaniem okoliczność, że przepis ten w dacie wydawania decyzji ostatecznej dopuszczał możliwość złożenia zażalenia i należy go stosować w tym brzmieniu. Argument ten jest całkowicie chybiony, na co zasadnie zwrócił uwagę Dyrektor w odpowiedzi na skargę, gdyż treść art. 246 § 2 O.p. pozostaje niezmienna od 1 marca 2017 r. Przepis ten obowiązywał zatem w takiej samej wersji w dacie wydawania ostatecznej decyzji w dniu 30 października 2019 r.
Żadnych innych argumentów uzasadniających konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia Skarżący, w granicach sprawy zakreślonych przedmiotem postępowania nie przedstawił. Za takowe nie mogą być uznane twierdzenia skargi, które odnoszą się do podstaw wznowienia, gdyż nie jest to przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Sąd nie będąc jednak związany granicami skargi po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., dokonał pełnej kontroli zaskarżonego postanowienia oraz postępowania zmierzającego do jego wydania i nie dostrzegł żadnych uchybień, które powodowałyby konieczność jego uchylenia.
W sprawie nie było podstaw do zawieszenia postępowania przed Sądem. Jako pierwszą podstawę, Skarżący wskazał na przepis art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i stwierdził, że zakończenie postępowania odwoławczego w sprawie o wznowienie postępowania może mieć wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Na uzasadnienie swojego stanowiska podał, że "Decyzja ostateczna jaką wyda organ odwoławczy po zakończeniu postępowania dowodowego, będzie miała wpływ na treść niniejszego orzeczenia". Poza takim zdawkowym stwierdzeniem, nie zostało już jednak podane, jaki to wpływ ma mieć na rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Sąd wpływu takiego nie dostrzega, zaś wobec braku jakiejkolwiek argumentacji w tym przedmiocie ze strony Skarżącego nie jest w stanie szczegółowo się do tej kwestii odnieść.
Za całkowicie chybioną uznać należy drugą z powołanych podstaw zawieszenia postępowania, czyli art. 56 p.p.s.a. Wskazano w nim, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Przepis ten dotyczy sytuacji, gdy najpierw wszczynane jest postępowanie nadzwyczajne w stosunku do zaskarżonego do sądu administracyjnego aktu, zaś następnie wnoszona jest skarga na ten akt. Z treści wniosku nie wynika jednak, aby przed wniesieniem skargi na postanowienie Dyrektora z 1 lipca 2024 r., zostało wszczęte w stosunku do tego postanowienia jakiekolwiek postępowanie zmierzające do jego zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności lub wznowienia postępowania.
Również zupełnie nie wiadomo w jakim celu przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie, wystąpiła zdaniem Skarżącego konieczność uzupełnienia materiału dowodowego o dołączenie akt postępowania odwoławczego. Wniosek ten nie został bowiem w żaden sposób uzasadniony. W ocenie Sądu przekazane przez Dyrektora akta są wystarczające do rozpoznania wniesionej skargi.
Z tych wszystkich powodów Sąd skargę oddalił, zaś podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 151 p.p.s.a.