I SA/Kr 644/25

I SA/Kr 644/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-10-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-09-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Borys Marasek
Grzegorz Karcz /przewodniczący/
Inga Gołowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit a, art. 146, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 70
art. 4 ust. 5
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)
Sentencja
|Sygn. akt I SA/Kr 644/25 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 października 2025 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grzegorz Karcz, Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.), WSA Borys Marasek, Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2025 r., sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. w N. na interpretację indywidualną Burmistrza Starego Sącza z dnia 10 lipca 2025 r. nr PO.310.1.1.2025 w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Burmistrza Starego Sącza na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych).
Uzasadnienie
S. sp. z o.o. (wnioskodawca, strona skarżąca) złożyła wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego dotyczącej podatku od nieruchomości w zakresie interpretacji art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023r. poz. 70, ze zm. - dalej: u.p.o.l.).
Wnioskodawca wyjaśnił, że prowadzi przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Spółka znajduje w posiadaniu zależnym sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Podstawą prawną tego posiadania jest umowa dzierżawy zawarta z właścicielem sieci, którym jest gmina. Przy użyciu tych sieci Spółka prowadzi na rzecz odbiorców usługi w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę oraz zbiorowego odprowadzania ścieków. Spółka nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych dzierżawionej sieci, odpisów amortyzacyjnych dokonuje właściciel sieci.
Pismem z dnia 24 kwietnia 2025r. Wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia wniosku w zakresie sformułowania pytania oraz o wyczerpujące przestawienie swojego stanowiska.
Wnioskodawca w odpowiedzi na wezwanie przedłożył 12 maja 2025r. kolejny wniosek z pytaniem:
"Czy prawidłowe jest stanowisko wnioskodawcy, wedle którego, w opisanym stanie faktycznym, podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest wartość rynkowa dzierżawionych przez Spółkę budowli, od których Spółka nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych, określona na dzień powstania obowiązku podatkowego podejściem dochodowym ?".
Jednocześnie, w treści pisma przewodniego załączonego do kolejnego wniosku Wnioskodawca doprecyzował, że właścicielem budowli, które są przedmiotem dzierżawy jest Gmina [...]. Informacja ta, choć nie została zawarta w pierwotnym wniosku, stanowi istotny element stanu faktycznego, który należy uwzględniać przy interpretacji przedstawionego stanu faktycznego i zadanego pytania.
Wnioskodawca przedstawiając własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego wyjaśnił, że zgodnie z art 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. sieć wodociągowa i kanalizacyjna, będąc budowlami, stanowią przedmiot podatku od nieruchomości. Spółka, jako posiadacz tychże budowli, jest podatnikiem podatku od nieruchomości w zakresie tych budowli (art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l.). Wobec faktu, że Spółka nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych dotyczących sieci, do ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, na podstawie art. 4 ust. 5 u.p.o.l. przyjęta winna być wartość rynkowa budowli, określona przez Spółkę na dzień powstania obowiązku podatkowego. Ustalenie wartości rynkowej sieci dokonane zostało przez Spółkę podejściem dochodowym, metodą zysków, przy użyciu techniki kapitalizacji prostej/techniki dyskontowania strumienia dochodów. Ta metodologia ustalenia wartości rynkowej budowli jest zgodna z art. 153 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami oraz wydanymi na podstawie art. 159 tej ustawy przepisami wykonawczymi - rozporządzenia ministra rozwoju i technologii z dnia 5 września 2023r. w sprawie wyceny nieruchomości (§10 oraz §11, §12 rozporządzenia). Stanowisko Spółki znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku NSA z dnia 12 lutego 2020r. sygn. akt II FSK 730/18.
W interpretacji indywidualnej z dnia 10 lipca 2025r. znak: PO.310.1.1.2025 Burmistrz Starego Sącza uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.
Organ powołał treść przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych mających zastosowanie do przedstawionego stanu faktycznego i wskazał, że nie ulega wątpliwości, iż Wnioskodawca jako osoba prawna będąca dzierżawcą budowli od jednostki samorządu terytorialnego jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Nie ulega również wątpliwości, że wszystkie budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu tym podatkiem.
Głównym przepisem służącym ustaleniu podstawy opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Wyjątki o których mowa w tym przepisie dotyczą budowli będących przedmiotem leasingu, budowli od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, jak i budowli ulepszonych lub w zakresie których dokonano aktualizacji wyceny środka trwałego. W ocenie organu należy więc przyjąć, że skoro nie zachodzi żadna z wymienionych okoliczności, podstawą opodatkowania budowli lub ich części jest określana zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wartość początkowa. Przepis ten w żadnym razie nie wiąże podstawy opodatkowania budowli z dokonywaniem lub nie dokonywaniem odpisów amortyzacyjnych, odsyła on do wartości, którą określa się na podstawie przepisów o podatku dochodowym, która to wartość stanowi podstawę obliczenia amortyzacji. Należy więc przyjąć, że głównym elementem normy prawnej w oparciu o którą dla budowli ustala się podstawę opodatkowania jest nic innego jak wartość, która stanowi podstawę obliczania amortyzacji. Więc nie same odpisy amortyzacyjne dokonywane lub też nie, stanowią element konstrukcyjny normy prawnej, ponieważ w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych definiujących podstawę opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości nie ma na ich temat wzmianki.
Wnioskodawca chce zastosować wartość podstawy opodatkowania zgodnie z art. 4 ust 5 u.p.o.l czyli wartość rynkową, określoną przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. W ocenie organu przepis ten można stosować jedynie w przypadku gdy nikt nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych od budowli lub ich część, tzn. że budowla nie jest i nie była do tej pory amortyzowana. Jak sam Wnioskodawca wskazał, odpisów dokonuje właściciel sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Zdaniem organu sformułowanie "jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych" zawarte w art. 4 ust. 5 u.p.o.l. dotyczy wszystkich przypadków ich niedokonywania czyli, że dotychczas budowla nie była i nie jest amortyzowana, a skoro u podmiotu wydzierżawiającego, sieci wodociągowe i kanalizacyjne podlegają amortyzacji, oraz została określona ich wartość początkowa, będąca podstawą dokonywania odpisów amortyzacyjnych, to taka sytuacja wyklucza dopuszczalność przyjęcia za podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości wartości rynkowej. W takiej sytuacji będzie miał zastosowanie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W wyroku z dnia 21 listopada 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie sygn. akt I SA/Ol 657/13 wskazał, że "ustalenie wartości rynkowej jako podstawy opodatkowania może dotyczyć tylko sytuacji, gdy budowla nie jest i nie była amortyzowana. Taka wykładania wynika z treści art. 4 ust. 5 i ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych". Art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jednoznacznie stanowi, że przy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości przyjmuje się wartość budowli niepomniejszoną o odpisy amortyzacyjne, czyli co do zasady w kolejnych latach wartość tych budowli nie zmienia się, jej zmiana może nastąpić jedynie podczas aktualizacji wyceny środka trwałego. Przepis na który powołuje się Wnioskodawca jest wyjątkiem od głównej zasady zawartej w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l i to ten przepis, a nie art. 4 ust. 5 winien być brany pod uwagę przy określeniu podstawy opodatkowania przez podatnika. Z treści art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie wynika, że podatnik może wedle swojego uznania ustalać wartość podstawy opodatkowania. Nie określa też z jakich ksiąg rachunkowych wynika wartość początkowa budowli, oraz o tym kto dokonuje odpisów. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w art. 4 ust. 1 pkt 3 nie uzależnia obowiązku podatkowego, jak i rodzaju podstawy opodatkowania od tego, czy budowla jest wprowadzona do ewidencji środków trwałych i czy to podatnik dokonuje odpisów amortyzacyjnych, co prawda ustawa zawiera odesłanie do przepisów podatkowych CIT i PIT, ale jedynie co do kwestii ustalenia wartości, jaką należy przyjąć do obliczania amortyzacji, co wynika wprost z art. 16g i 16h ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2025r. poz. 278 ze zm. dalej-u.p.d.o.p.) oraz przepisu art. 22g i 22h ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2025r. poz. 163 ze zm.). Również przepisy ustawy z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (Dz. U. 2023r. poz. 120, ze zm. – dalej-Uor), w art. 31 określają jako wartość środka trwałego wartość początkową. Jak stanowi art. 3 ust. 1 pkt 15 Uor za środki trwałe rozumie się rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki. Zalicza się do nich w szczególności budowle i budynki, podobna definicja środka trwałego zawarta jest w art. 16 a u.p.d.o.p. od której dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, zgodnie z którym amortyzacji podlegają stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi. Idąc dalej, zgodnie z art. 32 Uor odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych od środka trwałego dokonuje się drogą systematycznego, planowego rozłożenia jego wartości początkowej na ustalony okres amortyzacji. Rozpoczęcie amortyzacji następuje nie wcześniej niż po przyjęciu środka trwałego do używania, a jej zakończenie - nie później niż z chwilą zrównania wartości odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych z wartością początkową środka trwałego lub przeznaczenia go do likwidacji, sprzedaży lub stwierdzenia jego niedoboru, z ewentualnym uwzględnieniem przewidywanej przy likwidacji ceny sprzedaży netto pozostałości środka trwałego. W związku z czym podmiot wydzierżawiający sieć jest również zobowiązany dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Amortyzacja oznacza nic innego jak obniżenie wartości środka trwałego w związku z jego zużyciem w czasie. Patrząc na powyższe przepisy dotyczące amortyzacji można dostrzec, że nie są one jedynie przepisami prawa podatkowego. Stosowanie przepisów ustawy o rachunkowości w zakresie amortyzacji środka trwałego dotyczy na równi podmiotów podlegających podatkowi dochodowemu, jak i tych do których się tych przepisów nie stosuje. Fakt dokonywania odpisów amortyzacyjnych przez właściciela sieci w ramach amortyzacji rachunkowej powoduje również, że wskazana wyżej przesłanka przyjęcia za podstawę opodatkowania wartości rynkowej zawartej w art. 4 ust. 5 nie zachodzi, nie ma tutaj też znaczenia, jaki podmiot dokonuje amortyzacji (wyrok WSA w Lublinie z 26 lutego 2014r. sygn. akt I SA/Lu 1245/13).
Zaznaczono przy tym, że organ w niniejszej interpretacji nie dokonuje analizy przepisów podatku dochodowego, czy ustawy o rachunkowości, powołuje jedynie powyższe przepisy dla poparcia swojej tezy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 kwietnia 2011r. sygn. II FSK 2027/09 wyjaśnił, że ustawodawca dla celów podatku od nieruchomości nie nakazuje ustalać podstawy opodatkowania, lecz wskazuje pewien określony stan faktyczny "wartość budowli", od którego należy obliczyć podatek stanowiący wskazany w ustawie procent tej wartości. Z treści przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy także wyprowadzić wniosek, że podatnik nie może według swego uznania ustalać podstawy opodatkowania, przyjmując wartość rynkową. Owa wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego, może stanowić podstawę opodatkowania, o ile od budowli lub ich części, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie dopuszczają bowiem sytuacji, w której podatnik może ustalać wartość początkową budowli odmiennie dla celów podatków dochodowych, odmiennie dla celów podatku od nieruchomości, przyjmując wartość rynkową budowli.
Wnioskodawca w swoim stanowisku powołał się na wyrok NSA z dnia 12 lutego 2020r. sygn. akt II FSK 730/18, który dotyczy sytuacji, w której podatnik nie może wskazać wartości początkowej budowli lub jej części z powodu niedokonywania odpisów amortyzacyjnych, a zatem także sytuację gdy inny podmiot, niż podatnik dokonuje odpisów amortyzacyjnych od tej budowli lub jej części.
Organ nie zgodził się z tym stanowiskiem. Zasadniczą kwestią jest, czy w odniesieniu do dzierżawionych budowli została ustalona wartość początkowa, czyli wartość równa wartości stanowiącej podstawę obliczenia amortyzacji - w takim wypadku ustawodawca nie nakazuje ustalać podstawy opodatkowania, a wskazuje pewien określony stan faktyczny "wartość budowli", od której należy obliczyć podatek. W opisanym przez Wnioskodawcę stanie faktycznym sytuacja jest odmienna ponieważ budowla została ujęta w ewidencji środków trwałych, a odpisy amortyzacyjne są regularnie dokonywane przez właściciela sieci. Wnioskodawca jest posiadaczem zależnym sieci i obejmuje rzeczy w posiadanie za zgodą właściciela na podstawie zawartej umowy. Dlatego w ocenie organu stanowisko wnioskodawcy oparte na tym wyroku nie ma zastosowania w tej sprawie.
Reasumując organ stwierdził, że w stanie faktycznym będącym przedmiotem wniosku zasadne jest określenie wartości budowli (sieci wodociągowej i kanalizacyjnej), a tym samym podstawy ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W omawianym przypadku brak jest zatem przesłanek do zastosowania normy prawnej określonej w art. 4 ust. 5 u.p.o.l., tj. przyjęcie jako podstawy opodatkowania wartości rynkowej budowli.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca podniosła, że możliwość zastosowania jako podstawy opodatkowania wartości rynkowej istnieje także wówczas, gdy dla danego przedmiotu dokonywane są odpisy, ale przez podmiot inny niż podatnik podatku od nieruchomości. Wykładnia taka została uznana w szeregu orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, m.in. w wyroku z dnia 12 lutego 2020 r. sygn. II FSK 730/18, w wyroku z dnia 18 maja 2022 r. sygn. akt III FSK 940/21.
Zdaniem strony skarżącej uzasadnieniem dla przyjęcia jako podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości wartości rynkowej posiadanych przez nią sieci wodociągowej i kanalizacyjnej stanowi fakt, że Skarżąca jest jedynie posiadaczem zależnym nieruchomości i nie dokonuje od nich odpisów amortyzacyjnych. Skutkiem tego, w świetle regulacji art. 4 ust. 5 u.p.o.l., jako podstawa podatku od nieruchomości powinna być przyjęta wartość rynkowa budowli (sieci wodociągowej oraz kanalizacyjnej) określona przez podatnika. Stąd też stanowisko przedstawione w zaskarżonej interpretacji jest błędne, skutkiem czego interpretacja ta powinna zostać uchylona.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Starego Sącza wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1§1 i §2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024r. poz. 1267, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Na mocy art. 3§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024r. poz. 935 dalej-p.p.s.a.) - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3§2 pkt 4a p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Stosownie do treści art. 146§1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3§2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynność.
Stosując odpowiednio art. 145§1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uchyla interpretację w całości albo w części, jeżeli stwierdzi (a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, (b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub (c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nie stwierdzenia podstaw do uwzględnienia skargi na interpretację, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Dokonując kontroli legalności wydanej przez Burmistrza Starego Sącza interpretacji indywidualnej na tle przedstawionego przez stronę skarżącą stanu faktycznego oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu jej wydania, Sąd uznał, że interpretacja ta narusza przepisy prawa w stopniu nakazującym jej uchylenie.
Głównym (i jedynym) zarzutem w sprawie jest zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 5 u.p.o.l.
Istotą sprawy, jest kwestia dopuszczalności ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości (sieci wodno-kanalizacyjnej) w oparciu o wartość rynkową w przypadku dzierżawienia jej od właściciela, który dokonuje odpisów amortyzacyjnych.
W przypadku opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości jedną z istotnych kwestii, jakie winny być ustalone jest wartość budowli, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych stanowiąca podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych (wartość początkowa). Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wartość ta stanowi podstawę opodatkowania budowli lub ich części. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., wartość ta winna być ustalona na dzień pierwszy stycznia roku podatkowego w wysokości stanowiącej podstawę amortyzacji w tym roku, niepomniejszonej o odpisy amortyzacyjne. W przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych, podstawę opodatkowania stanowi ich wartość z dnia pierwszego stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.
Artykuł 4 ust. 5 u.p.o.l. stanowi, że jeżeli od budowli nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa. Odwołanie się w regulacji dotyczącej podatku od nieruchomości do przepisów regulujących podatki dochodowe i podstawy dokonania amortyzacji niewątpliwie wskazuje na to, że dowodem, na podstawie którego można ustalić wartość budowli jest ewidencja środków trwałych. Skoro więc ustawodawca powiązał podstawę opodatkowania z wartością przyjmowaną jako podstawa dokonywania odpisów amortyzacyjnych na gruncie podatków dochodowych, musiał uregulować także sytuacje, gdy zarówno od budowli, jak i od ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. Wówczas podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego.
Określenie podstawy opodatkowania w przypadku niedokonywania odpisów amortyzacyjnych zostało odniesione do wartości rynkowej, którą zobowiązany jest podać podatnik. Przy czym, jeżeli budowle lub ich części, od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, zostały ulepszone lub zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych nastąpiła aktualizacja wyceny środków trwałych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa ustalona na 1 stycznia roku podatkowego następującego po roku, w którym dokonano ulepszenia lub aktualizacji wyceny środków trwałych. Również w tym przypadku podatnik określa wartość rynkową.
Zakres przepisu art. 4 ust. 5 u.p.o.l. obejmuje każdy przypadek, gdy podatnik nie może wskazać wartości początkowej budowli lub jej części z powodu niedokonywania odpisów amortyzacyjnych, a zatem także sytuację, gdy inny podmiot niż podatnik dokonuje odpisów amortyzacyjnych od tej budowli lub jej części.
W ocenie Sądu taka wykładnia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest zgodna z zasadami wykładni językowej, a także znajduje potwierdzenie w wynikach wykładni systemowej oraz eliminuje szereg praktycznych problemów wynikających z sytuacji, gdy podmiot inny niż podatnik podatku od nieruchomości dokonuje amortyzacji środków trwałych. W praktyce gospodarczej występują sytuacje, w których podmiot zewnętrzny całkowicie niepowiązany z podatnikiem podatku od nieruchomości dysponuje pełnym prawem do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wartości budowli, które posadowił na dzierżawionym gruncie. Dysponuje on zatem wiedzą o wartości początkowej budowli, której często (np. z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa) nie przekazuje podatnikom podatku od nieruchomości.
Użyty w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zwrot "wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego" oznacza, że chodzi tu o wartość stanowiącą podstawę obliczenia amortyzacji dla celów podatkowych, a nie bilansowych.
Przedstawiony sposób wykładni art. 4 ust. 5 u.p.o.l. jest prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Rozpatrujący niniejszą sprawę skład w pełni podziela pogląd tego Sądu wyrażony w wyrokach z dnia: 18 maja 2022r. sygn. akt: III FSK 940/21, z dnia 12 lutego 2020r., sygn. akt: II FSK 730/18, gdzie przyjęto, że " (...) Zakres przepisu art. 4 ust. 5 u.p.o.l. obejmuje każdy przypadek, gdy podatnik nie może wskazać wartości początkowej budowli lub jej części z powodu niedokonywania odpisów amortyzacyjnych, a zatem także sytuację, gdy inny podmiot niż podatnik dokonuje odpisów amortyzacyjnych od tej budowli lub jej części.
Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146§1 w związku z art. 145§1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy (art. 153 p.p.s.a.), organ interpretacyjny winien dokonać oceny stanowiska strony zaprezentowanego we wniosku, z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku.
O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200, art. 205§2 i §4 i art. 209 p.p.s.a. Na koszty w wysokości 697,00 zł złożył się uiszczony wpis od skargi 200,00 zł, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika-doradcy podatkowego 480,00 zł zgodnie z §14 pkt 1 ust. 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U z 2023r. poz. 1935) oraz 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.