I SA/KR 644/04

I SA/Kr 644/04 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-07-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas /przewodniczący sprawozdawca/
Ewa Długosz-Ślusarczyk
Jarosław Wiśniewski
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Sygn. akt I SA/Kr 644/04 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lipca 2006r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr), Sędziowie: WSA Ewa Długosz- Ślusarczyk, Asesor: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Monika Musiał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2006r., sprawy ze skargi "P." Spółka Akcyjna w K., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 31 marca 2004r. nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001r., - skargę oddala-
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] określił -P." S A w K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2001 w kwocie 121.639 zł.
W toku postępowania kontrolnego stwierdzono bowiem jego zaniżenie o kwotę 118.349 zł. Skorygowano przy tym zarówno wysokość przychodów, jak i kosztów ich uzyskania .
Przychody uległy podwyższeniu o kwotę 50.000 zł z tytułu czynszu dzierżawnego oraz o kwotę 394.649 zł z tytułu uzyskania przychodu ze zbycia wierzytelności. Koszty uzyskania przychodów zmniejszono o kwotę 186.523 zł 90 gr, wynikającą z zawyżenia odpisów amortyzacyjnych, oraz podwyższono o kwotę 206.740 zł tj. o wartość sprzedanych wierzytelności w cenie nabycia.
Powołano się przy tym na art. 12 ust. 1 pkt 1 , art. 12 ust. 3, oraz art. 15 ust 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych .
Ustalono, że nadzwyczajne walne zgromadzenia Akcjonariuszy Spółki -P." , jakie miały miejsce w dniach [...] października 2000 r i [...]grudnia 2000 r podjęły uchwałę o podwyższeniu kapitału akcyjnego o kwotę 5 000 000 zł poprzez emisję 50 000 akcji serii D o wartości nominalnej 100 zł . Cena emisyjna została ustalona w wysokości ceny nominalnej. Nową emisję objął J.J. P. pokrywając nabyte akcje aportem w postaci własności nieruchomości o powierzchni 3,8424 ha położonej w Z.zabudowanej budynkami przemysłowymi o łącznej powierzchni zabudowy 4.190 m2
Umową z dnia[...] stycznia 2001 r, zawartą w formie aktu notarialnego, J. J. P. przeniósł na rzecz -P." SA własność wyżej wymienionej nieruchomości .
W związku z badaniem przez biegłego rewidenta sprawozdania zarządu spółki został sporządzony w dniu [...] czerwca 2002 r operat szacunkowy , w którym określono wartość rynkową powyższej nieruchomości na kwotę 2 890 358 zł . Różnica pomiędzy wartością nabytych składników majątku wykazaną w akcie notarialnym, a wartością ustaloną przez rzeczoznawcę wyniosła 2 109 642 zł została z datą [...]grudnia 2001 r ujęta na koncie należności jako wartość zadeklarowanego, a nie wniesionego aportu.
Składniki majątku nabyte w dniu [...] stycznia 2001 r zostały ujęte w ewidencji środków trwałych w oparciu o dokument księgowy PK nr [...] z dnia[...] grudnia 2001 r , na podstawie którego zaksięgowano na koncie [...] wartość budynków na kwotę 2 034.806 zł , a na koncie [...] wartość gruntów w kwocie 855 552 zł . Równocześnie poleceniem księgowym PK nr [...] z dnia [...] grudnia 200l r dokonano odpisów amortyzacyjnych od wartości wniesionych środków trwałych w kwocie 186 523 zł 90 gr za okres od 1 lutego 2001 r do 31 grudnia 2001 r
W związku z tym stwierdzono, że podatnik zgodnie z art. 16 ust 1 pkt 4 i art. 16 h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie miał prawa dokonać odpisów amortyzacyjnych za 2001 r od składników majątku wprowadzonych do ewidencji z datą [...]grudnia 200lr, a nabytych w dniu 17 stycznia 2001r.
Ponadto spółka w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawarła z -F." S A w T. umowę przelewu wierzytelności, na mocy której nabyła 2l wierzytelności na łączną kwotę 901 469 zł 55 gr , które zostały uprzednio kupione przez cedenta od firmy -U." S A w K.. Cena została ustalona na kwotę 400 000 zł i miała być płatna w 10 równych ratach miesięcznych po 40 000 zł poczynając od dnia 20 stycznia 2001 r
Ponieważ spółka nabyła wierzytelności o wartości nominalnej 901 469 zł 55 gr za kwotę 400 000 zł , to jej dochód z tytułu zbycia tej wierzytelności według wartości nominalnej wyniósłby 501 469 zł 55 gr , i kwotę tę ujęto na koncie 845-005 -Przychody przyszłych okresów" .
W 200l r podatnik ściągnął dwie wierzytelności na kwotę 7 250 zł i 41 167 zł 36 gr , oraz zbył po cenie nominalnej na rzecz [...] Spółki z o o w K. cztery wierzytelności . Łącznie z tego tytułu otrzymał kwotę 435 573 zł 41 gr , co stanowiło 48,3l8 % ogólnej kwoty należności. Uznał zatem, że wynik na tych transakcjach wyniósł 242 300 zł 06 gr co stanowi 48,3l8 % kwoty 501469 zł 55 gr która zaewidencjonował na koncie [...].
Ponadto na rzecz M. S. sprzedał wierzytelność o wartości nominalnej 30 350 zł 86 gr za kwotę 25 000 zł , przy czym należność ta nie została zapłacona.
Ponieważ należność w kwocie 30 350 zł 86 gr stanowiła 3,367 % ogólnej kwoty wierzytelności , to dochód z tej transakcji obliczono jako różnice pomiędzy 501 469 zł55 gr x 3,03367 - 5350 zł 86 gr co dało ll 553 zł 62 grosze . Ogółem z tytułu tych transakcji wykazano dochód w kwocie 253 833 zł 68 gr , co stanowi sumę 242 300 zł 06 gr i ll 533 zł 62 gr .
W związku z tym na podstawie dokumentu księgowego PK - 60 z dnia [...] grudnia 200l r ujął na koncie sprzedaży 760-002 -Pozostałe przychody operacyjne" kwotę 65 924 zł 27 gr, określoną jako rozliczenie sprzedaży wierzytelności. Stanowi ona różnicę pomiędzy kwotą 50l 469 zł 55 gr zaewidencjonowaną poprzednio na koncie -Przychody przyszłych okresów" pomniejszoną o wartości nominalne wierzytelności które ściągnięto lub sprzedano.
Równocześnie kwotę 65 924 zł 27 gr wyksięgowano z konta [...] -Przychody przyszłych okresów" , natomiast sumę 435 545 zł 28 gr przeniesiono z tego konta na konta rozrachunkowe.
Organy podatkowe uznały to wyliczenie za nieprawidłowe i określiły przychód ze sprzedaży wierzytelności na kwotę 460 573 zł 41 gr , tzn w wysokości faktycznie uzyskanego przychodu z ich ściągnięcia i sprzedaży , a koszty uzyskania w kwocie 206 740 zł co stanowi 51,685 % ( stosunek nominalnej wartości zrealizowanych wierzytelności , do nominalnej wartości wszystkich nabytych wierzytelności ) z kwoty 400 000 zł będącej ceną zakupu wierzytelności.
W odwołaniu , uzupełnionym pismem z dnia [...] marca 2004 r , strona zarzuciła brak podstaw prawnych i faktycznych do ustalenia zobowiązania podatkowego. Wskazano przy tym na naruszenie prawa materialnego poprzez nieprawidłowe zastosowanie i wykładnię art. 16h ust. 1 pkt 1ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych . Organy podatkowe zastosowały bowiem ten przepis w brzmieniu obowiązującym dopiero od dnia 1 stycznia 2003 r Zgodnie z jego wcześniejszym brzmieniem podatnik miał prawo amortyzować sporną nieruchomość, bowiem od stycznia 2001 r przyjął ją do używania i czerpał z niej przychody na podstawie umowy dzierżawy. Nieruchomość została co prawda wprowadzona do ewidencji środków trwałych dopiero po dniu 27 czerwca 2002 r , ale wcześniej nie było to możliwe , bowiem nie była znana jej wartość, która określono dopiero operatem szacunkowym wydanym w dniu [...] czerwca 2002 r .
Nieprawidłowo ustalono również kwotę dochodu, uzyskanego przez Spółkę ze zbycia wierzytelności. Nabyła ona bowiem pakiet wierzytelności , które zgodnie ze stanowiskiem sprzedającego nie były i nie mogły być przedmiotem samodzielnego obrotu gospodarczego. Część wierzytelności nadawała się do wyegzekwowania , natomiast pozostałe były nieściągalne. Przyznano, że z tytułu realizacji części wierzytelności uzyskano kwotę 460 573 zł 41 gr . Podatnik miał zatem prawo zaliczyć do kosztu uzyskania tego przychodu kwotę odpowiadającą wartości zbywanych lub ściąganych wierzytelności , pozostałe wierzytelności nie miały bowiem wartości , która mogłaby się przełożyć na przychody firmy. Powołano się przy tym na stanowisko Ministra Finansów , zgodnie z którym do kosztów uzyskania przychodu z wierzytelności zalicza się w chwili jej realizacji wydatki poniesione na nabycie danej wierzytelności.
Ustalenia organu I instancji w zakresie zaniżenia przychodów o kwotę 50.000 zł uzyskaną z tytułu dzierżawy nieruchomości nie były przez Spółkę kwestionowane.
Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] marca 2004 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej.
Podkreślono, że przepis art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym w roku podatkowym 2001 wskazywał wprost , iż "odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej wprowadzonych do ewidencji środków trwałych". W związku z tym musi być spełniony warunek wprowadzenia ich do ewidencji środków trwałych, o której mowa w art. 9 ust. 1 ustawy podatkowej. Natomiast przepis art. 16h ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stwierdza, że "odpisów amortyzacyjnych dokonuje się: od ujawnionych środków trwałych nie objętych dotychczas ewidencją począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji", czyli przepis ten określa zasadę postępowania w sytuacji rozpoczęcia amortyzowania środków trwałych nie objętych dotychczas ewidencją i wprowadzonych na pewnym etapie czasowym do ewidencji. W takim przypadku odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od miesiąca następującego po miesiącu, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji.
Zaznaczono przy tym, że jest bezsporne , iż w roku 2001 środki trwałe z całą pewnością nie były wprowadzone i objęte ewidencją.
Za prawidłowe uznano również ustalenia organu pierwszej instancji odnośnie korekty przychodów i kosztów ich uzyskania w związku z obrotem wierzytelnościami . Powołano się przy tym na art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust 3 , oraz art. 15 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, które wykluczają możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków przy jednoczesnym braku przychodów.
Podkreślono, że organ I instancji przedstawił szczegółowo w decyzji sposób wyliczenia korekty przychodu i kosztu związanego z transakcjami zakupu i sprzedaży wierzytelności , za prawidłowe uznano także poczynione przez niego ustalenia .
Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził przy tym faktu, że część wierzytelności z uwagi na sytuację dłużników była nieściągalna, a zatem nie mogła tworzyć przychodu Spółki, jak również nie potwierdzono, iż sporne wierzytelności nie były i nie mogły być przedmiotem samodzielnego obrotu wierzytelnościami na rynku wtórnym.
W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Zarzucono naruszenie prawa materialnego , poprzez błędną jego wykładnię, a także naruszenie przepisów postępowania prowadzące do błędnych ustaleń w zakresie oceny stanu faktycznego, będącego podstawą decyzji.
W uzasadnieniu podkreślono, że zastosowana przez organy podatkowe w obu instancjach wykładnia art. l6 h ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest niewłaściwa, jako sprzeczna z literalnym brzmieniem tego przepisu, a także sprzeczna z wykładnią celowościową i zasadą racjonalnego ustawodawcy.
Przepis ten dopuszcza bowiem dokonywanie odpisów amortyzacyjnych w równych ratach co miesiąc, poczynając od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu w którym dany środek przyjęto do używania . Wymaga on tylko, aby w chwili dokonywania odpisów amortyzacyjnych dany składnik majątku był wprowadzony do ewidencji środków trwałych. W omawianej sprawie warunek ten został spełniony, bowiem nieruchomość prowadzono do ewidencji z dniem 31 grudnia 2001 r . Zaznaczono przy tym, że podatek dochodowy jest rozliczany w okresach rocznych , a miesięczne deklaracje stanowią jedynie o wysokości zaliczek na ten podatek.
Wskazano na art. 54 ustawy o rachunkowości, zgodnie z którym w przypadku gdy po sporządzeniu rocznego sprawozdania finansowego , a przed jego zatwierdzeniem , otrzymano informacje o zdarzeniach, które miały istotny wpływ na to sprawozdanie należy go odpowiednio zmienić, dokonując jednocześnie stosownych zapisów w księgach rachunkowych roku obrotowego, którego sprawozdanie finansowe dotyczy, oraz powiadomić biegłego rewidenta .
Podatnik był zatem uprawniony na podstawie ustawy o rachunkowości, aby wprowadzić do ksiąg rachunkowych odpowiednie zapisy w roku podatkowym 2001 i uczynił to przed zatwierdzeniem sprawozdania finansowego za te rok.
Przesłanki wskazane w art. 16 ust 1 powołanej wyżej ustawy nie muszą być spełnione łącznie , wystarczy, że ziściła się jedna z nich .
Wskazano także na zmianę tego przepisu , która wprowadziła nowy termin dokonywania odpisów amortyzacyjnych , co obecnie może następować od miesiąca w którym dany środek wprowadzono do ewidencji . Nowelizacja ta nie miała bowiem tylko charakteru redakcyjnego , chodziło w niej o zmianę terminu, który obecnie zależy od zdarzenia o charakterze formalnym ( wprowadzenia do ewidencji ) , a poprzednio uzależniony był od zdarzenia o charakterze materialnym, nie opartego o dowody księgowe ( przyjęcie do użytkowania, zatem posiadania i czerpania korzyści ze środka trwałego ) .
W związku z tym zarzucono, że organy podatkowe sankcjonują działania podatnika, które są zgodne z przepisami prawa. Nie ustosunkowały się przy tym do przedstawionej przez niego wykładni powyższych przepisów.
Za nieuzasadnione uznano również stanowisko organów podatkowych w zakresie kosztów zakupu spornych wierzytelności. W roku podatkowym 2001 r podatnik osiągnął bowiem przychód z tytułu zbycia , oraz wyegzekwowania wierzytelności, które nabył wcześniej w formie jednego pakietu . Co najmniej połowa z nich już w dacie zakupu była nieściągalna, co miało istotny wpływ na cenę , którą ustalono w wysokości niższej niż połowa łącznej wartości wszystkich wierzytelności.
W związku z tym podatnik stosowanie do art. l5 powołanej wyżej ustawy osiągnął przychód , którego kosztem uzyskania była cena zakupu całego pakietu , a nie poszczególnych wierzytelności.
Dyrektor Izby Skarbowej przyjął w tym zakresie inne stanowisko nie powołując stosownej podstawy prawnej.
Wskazano również na art. 7 powyższej ustawy, zgodnie z którym przedmiotem opodatkowania jest dochód rozumiany jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w danym roku podatkowym. Chodzi przy tym o faktycznie przychody i koszty.
Organy podatkowe brały pod uwagę przychody hipotetyczne, tzn. takie jakie podatnik osiągnąłby, gdyby zbył lub zrealizował wszystkie wierzytelności z pakietu . Zawyżyły w ten sposób możliwy przychód dostosowując do niego koszty według założonej przez siebie proporcji. Faktyczny przychód podatnika wyniósł 460 573 zł 41 gr , a koszty jego uzyskania wyniosły 400 000 zł i od tej różnicy opłacony został podatek dochodowy .
Wskazano także, iż prowadzenie postępowania przez organy podatkowe, w szczególności zaś wydanie decyzji narusza zasady postępowania, zaś podstaw, na których oparto rozstrzygnięcie bądź nie ma, bądź są wątpliwe.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie
Podkreślił, że analiza art. 16h ust 1 i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób pranych zarówno w redakcji obowiązującej w roku 2001, jak i 2003 jednoznacznie wskazuje, iż odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wprowadzonych do ewidencji o czym świadczy dosłowne brzmienie tych przepisów.
Nie zgodzono się z poglądem, iż odpisów tych w 2001 r dokonywało się od momentu przyjęcia do używania środka trwałego, natomiast w brzmieniu aktualnym od dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych. Z treści wskazanego przepisu w obu redakcjach, wynika, iż czynnością warunkującą dokonywanie odpisów amortyzacyjnych jest wprowadzenie środka trwałego do ewidencji.
Podkreślono przy tym, że decydujące znaczenie dla określenia wydatków zaliczonych dla celów podatkowych do kosztów uzyskania przychodów mają przepisy podatkowe, a nie normy z zakresu rachunkowości. Te ostatnie nie mogą tworzyć i modyfikować obowiązku podatkowego. Może on wynikać wyłącznie z przepisów materialnego prawa podatkowego. Przepisy o rachunkowości nie są podatkotwórcze.
Także zarzuty dotyczące niewłaściwego ustalenia dochodu ze zbycia wierzytelności uznano za sprzeczne z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie związku kosztów z uzyskanymi przychodami .
Powtórzono przy tym argumentację opartą na wykładni art. 12 ust 1 pkt 1 i art. 15 ust 1 powołanej wyżej ustawy.
W związku z tym za nieuzasadnioną uznano argumentację Spółki, która w istocie przekłada się na usankcjonowanie stanu faktycznego, w którym koszty uzyskania przychodów obciążane są ceną zakupu danej wierzytelności pomimo braku przychodów z jej sprzedaży. Spółka prowadząc we własnym imieniu, na własne ryzyko oraz na własny rachunek działalność gospodarczą i podejmując decyzje związane z tą działalnością ponosi, określone w przepisach prawa materialnego, podatkowe konsekwencje tych decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje :
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zasady amortyzacji zostały odmiennie uregulowane w przepisach dotyczących rachunkowości w porównaniu do norm obejmujących podatek dochodowy od osób prawnych .
Art 32 ustawy z dnia 29 września 1994 r o rachunkowości ( Dz. U. nr 121 poz. 591 z późniejszymi zmianami ) wskazuje, że rozpoczęcie amortyzacji następuje nie wcześniej niż po przyjęciu środka trwałego do używania.
Odrębne zasady w tym zakresie przewiduje ustawa z dnia 26 lipca 1991 r o podatku dochodowym od osób fizycznych ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r Nr 14 poz. 176 z późniejszymi zmianami ) , która reguluje to zagadnienie w sposób miarodajny dla ustalenia prawidłowej podstawy opodatkowania tym podatkiem . Zgodnie z jej art. l6 h ust 1 pkt 1 w brzmieniu obowiązującym w 2001 r odpisów amortyzacyjnych dokonywało się od wartości początkowych środków trwałych wprowadzonych do ewidencji, o której mowa w art. 9 ust. 1, według określonej przez tą ustawę metody począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość przyjęto do używania.
Ustawa ta wprowadzała zatem dwa warunki, które upoważniały do dokonywania odpisów amortyzacyjnych : przyjęcie danego środka do używania i wprowadzenie go do ewidencji. Ponieważ podatek dochodowy od osób prawnych opłacany jest w skali rocznej , to zdarzenia te musiały wystąpić łącznie w danym roku podatkowym.
Z punktu widzenia prawa podatkowego istotna jest przy tym faktyczna data wprowadzenia danego środka do ewidencji, a nie dowolna data przyjęta przez podatnika.
W związku z tym w danym roku podatkowym można było dokonywać odpisów amortyzacyjnych poczynając od miesiąca następującego o miesiącu w którym przyjęto środek do używania, pod warunkiem jednak , że w tym roku figurował on w ewidencji.
W omawianej sprawie sporna nieruchomość nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych w 2001 r . Co prawda stosowny zapis nosi datę [...]grudnia 2001 r , ale jest rzeczą bezsporną, że dokonano go dopiero w dniu [...] czerwca 2002 r , kiedy to spółka otrzymała operat szacunkowy określający wartość tej nieruchomości.
Nieuzasadnione są także zarzuty dotyczące wysokości przychodów i kosztów ich uzyskania z tytułu nabycia i sprzedaży wierzytelności.
Zgodnie bowiem z art. 15 powołanej wyżej ustawy kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem przypadków określonych w art. 16 ust 1 tej ustawy.
Przy czym zgodnie z art. 15 ust 4 wyżej wymienionej ustawy koszty uzyskania przychodów są potrącane w tym roku podatkowym, którego dotyczą.
Koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są potrącalne także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba że ich zarachowanie nie było możliwe; w tym przypadku są one potrącalne w roku, w którym zostały poniesione.
Zgodnie z tym przepisem zasadą jest zmniejszanie przychodu o koszty jego osiągnięcia w tym roku podatkowym, w którym został osiągnięty przychód. W związku z tym przy zaliczaniu kosztów uzyskania przychodu osób prawnych do okresu opodatkowania należy kierować się w szczególności bezpośrednim związkiem przychodów i kosztów danego okresu opodatkowania , a dopiero w dalszej kolejności momentem poniesienia wydatków.
Z tego względu podatnik, który nabył wierzytelność w celach handlowych może potrącić koszty jej nabycia tylko w tych latach podatkowych , w których uzyskał przychody z jej sprzedaży lub egzekucji. .
W związku z tym prawidłowo organy podatkowe uznały za koszty uzyskania przychodów w 2001 r, tylko wydatki na zakup tych wierzytelności, które zostały w tym roku wyegzekwowane lub sprzedane, z tytułu pozostałych podatnik nie uzyskał bowiem w tym okresie przychodu. Ponieważ cena dotyczyła łącznie kilku nabytych wierzytelności , koszty określono w sposób prawidłowy w oparciu o procentowy udział zrealizowanych wierzytelności w ich ogólnej wartości. Bezpodstawny jest zatem zarzut, że wielkości te ustalono w sposób hipotetyczny.
Nieuzasadniony jest przy tym zarzut strony skarżącej iż nabyła tylko jedną wierzytelność. Łączna sprzedaż kilku należności ma tylko charakter techniczny nie wpływa natomiast na ich samodzielny byt . Nabywca może je bowiem egzekwować i sprzedawać oddzielnie, tak jak to miało miejsce w omawianej sprawie.
Strona skarżąca nie wykazała także w żadne sposób , iż pozostała część wierzytelności jest nieściągalna.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .