I SA/KR 61/23

I SA/Kr 61/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-03-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-01-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Jakimowicz
Maja Chodacka /sprawozdawca/
Paweł Dąbek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
II FSK 1542/23 - Postanowienie NSA z 2023-11-23
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 13 par. 2a, art. 169 par. 1, par. 4, art. 221, art. 233 par. 1 pkt 1, art. 239, art. 14b par. 1 i par. 3, art. 14h, art. 14g par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek Sędziowie: WSA Maja Chodacka (spr.) WSA Agnieszka Jakimowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 marca 2023 r. sprawy ze skargi P.K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 1 grudnia 2022 r. nr 0111-KDIB1-1.4011.186.2022.4.JJ w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
1.1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 grudnia 2022r. roku nr 0111-KDIB1-1.4011.186.2022.4.JJ Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego P. K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 29 września 2022r. znak 0111-KDIB1-1.4011.186.2022.2.WF o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
1.2. Jak wynikało z przedstawionego stanu faktycznego Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od 21 czerwca 2017r. Ta działalność Wnioskodawcy dotyczy wytwarzania, rozwijania oraz ulepszania programów komputerowych (tj. Oprogramowanie), które według art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. 2018r. poz. 1191 ze zm.) są utworami. Wniosek o wydanie interpretacji
indywidualnej dotyczył podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z tzw. ulgi IP BOX. Skarżący skierował do organu pytanie:
Czy bezpośrednio podejmowana przez Wnioskodawcę działalność polegająca na
tworzeniu i współtworzeniu programów komputerowych stanowi działalność badawczo- rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2020r. poz. 1426 ze zm., dalej: "ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych")?
Jednocześnie, we własnym stanowisku skarżący stwierdził, że podejmowana działalność spełnia cechy działalności badawczo-rozwojowej.
W związku z brakami formalnymi stwierdzonymi we wniosku, pismem z 25 lipca 2022r. znak wezwano skarżącego do jego uzupełnienia
Skarżący udzielił odpowiedzi, z której wynikało, że prowadzona bezpośrednio przez Wnioskodawcę działalność w zakresie tworzenia Oprogramowania komputerowego obejmuje nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia nowych funkcjonalności (ulepszania lub powstawania nowych produktów lub usług). Dodatkowo Wnioskodawca wskazał, iż nie świadczy usług polegających na wprowadzaniu okresowych i rutynowych zmian do tworzonego oprogramowania, jednak w razie wystąpienia błędów lub usterek w powstałym na podstawie umowy z Kontrahentem oprogramowaniu, Wnioskodawca odpowiedzialny jest za naprawienie tych błędów i zdanie produktów odpowiadających pierwotnym wymaganiom Zleceniodawcy.
Wnioskodawca bez wątpienia w ramach działalności gospodarczej prowadzi w sposób systematyczny, zaplanowany i metodyczny prace twórcze w celu tworzenia programu komputerowego, odpowiadającego indywidualnym potrzebom i wymaganiom jego Kontrahenta. Zdaniem Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny, jak i kryteria niezbędne do uznania działalności za działalność badawczo-rozwojową jego działalność spełnia cechy takowej.
1.3. Zdaniem organu w piśmie, będącym odpowiedzią na wezwanie organu skarżący nie dokonał jednak uzupełnienia wszystkich braków wniosku wymienionych w wezwaniu, co w rezultacie uniemożliwiło organowi merytoryczne wypowiedzenie się, co do skutków podatkowych przedstawionych we wniosku okoliczności. Po uzupełnieniu wniosku nadal brakowało dokładnego opisu okoliczności faktycznych sprawy, który pozwoliłyby na ocenę prowadzonej przez skarżącego działalności jako badawczo-rozwojowej na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
W związku z tym postanowieniem z dnia 29 września 2022r. Dyrektor
Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił wniosek skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia z uwagi na brak doprecyzowania opisu okoliczności faktycznych sprawy w sposób, który umożliwiłby wydanie interpretacji indywidualnej, w szczególności w zakresie zagadnienia wstępnego (podstawy) dla pozostałych wątpliwości, czyli spełnienia warunków pozwalających na uznanie prowadzonej przez skarżącego działalności za badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 w związku z pkt 39 i 40 ustawy o podatku dochodowym
od osób fizycznych. W konsekwencji uniemożliwiło to organowi merytoryczne wypowiedzenie się co do możliwości skorzystania przez skarżącego z preferencyjnej stawki opodatkowania do kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej.
1.4. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i wydanie interpretacji indywidualnej.
1.5. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, na skutek złożonego zażalenia, mając na względzie zarzuty przytoczone w zażaleniu Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. W związku z tym postanowieniem z 1 grudnia 2022r. utrzymał je w mocy.
Organ stwierdził, iż preferencja IP Box jest złożonym instrumentem podatkowym. Ocena możliwości skorzystania przez podatnika z tej preferencji wymaga szczegółowej analizy okoliczności faktycznych jego indywidualnej sprawy. Próbą organu dla usunięcia braków wniosku było wezwanie do jego doprecyzowania. W przypadku, gdy wątpliwości odnośnie kształtu tych okoliczności nie zostały wyjaśnione – jak miało to miejsce w sprawie skarżącego – wydanie interpretacji indywidualnej nie było możliwe. Zdaniem organu wbrew twierdzeniom skarżącego nie złożył on wystarczających wyjaśnień pod względem formalnym wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego i nie udzielił wyczerpujących odpowiedzi w związku z wezwaniem wystosowanym przez organ w zakresie, w jakim wezwanie dotyczyło elementów stanu faktycznego. Organ oczekiwał jedynie udzielenia jednoznacznych informacji, które były niezbędne, aby miał możliwość ocenić, czy działalność skarżącego spełnia przesłanki działalności badawczo-rozwojowej. Skoro przedmiotem pytania skarżącego, było spełnienie przesłanek definicji działalności badawczo-rozwojowej, to istotne było udzielenie jednoznacznej informacji przez stronę na temat prac rozwojowych i badań naukowych, jako elementu tej definicji.
W odpowiedzi na wezwanie w powyższy sposób skarżący wyraził wyłącznie swoją opinię, subiektywną ocenę w tym zakresie, prowadziła dywagacje, co do stanu faktycznego sprawy. Tym samym, udzielone przez skarżącego odpowiedzi nie mogły stanowić elementu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, stanowiły jedynie jego opinię w sprawie. Wobec udzielenia odpowiedzi w sposób niepełny i wymijający, organ w dalszym ciągu nie miał wiedzy o tym, czy prowadzona przez podatnika działalność jest działalnością obejmującą prace rozwojowe.
1.6. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:
- art. 14b § 3, art. 14c § 1, art. 14g § 1, art. 14h w zw. z art. 169 §
4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020r.
poz. 1325 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa") poprzez utrzymanie w mocy, a przez to zaaprobowanie postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 29 września 2022r., w którym organ bezpodstawnie przerzucił ciężar interpretacyjny na skarżącego, co sugeruje treść wezwania, a ostatecznie potwierdza wydane postanowienie;
2. naruszenie art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej, przez pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku, mimo że wcześniej w odniesieniu do
analogicznych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych, ten sam organ
interpretacyjny wydawał interpretacje indywidualne w podobnych przypadkach,
merytorycznie rozpoznając wnioski dotyczące, takich zagadnień jak m.in.
wypełnianie znamion działalności badawczo-rozwojowej, a tym samym
prowadzenie prac rozwojowych lub badań naukowych na gruncie przedmiotowych
przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, odnoszących się do
preferencji IP BOX;
3. naruszenie art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia
1997r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm., dalej: "Konstytucja"), przez
naruszenie zasady równego traktowania obywateli, gdyż organ podatkowy wydawał
uprzednio interpretacje indywidualne bez uzależnienia tego od faktu
samookreślenia charakteru prowadzonej działalności.
Podnosząc powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i poprzedzającego go postanowienia oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, a także o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
1.7. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
2.1. Skarga jest zasadna.
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2021r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej: "ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi"), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Jednocześnie zgodnie z art. 135 cyt. ustawy Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
2.2. Kwestią sporną pomiędzy stronami jest m.in. to, czy na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej można żądać od podatnika ubiegającego się o interpretację indywidualną, aby we własnym zakresie rozstrzygnął on, czy podejmowane przez niego czynności stanowią działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38-40 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zagadnienie to stanowiło przedmiot licznych orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, a także Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z dnia: 23 listopada 2021r. sygn. akt II FSK 1049/21, 17 grudnia 2021r. sygn. akt II FSK 1239/21, 29 listopada 2022r. sygn. akt II FSK 808/22, 22 listopada 2022r. sygn. akt II FSK 768/22, 15 listopada 2022r. sygn. akt II FSK 350/22, 4 listopada 2022r. sygn. akt II FSK 342/22, 11 października 2022r. sygn. akt II FSK 212/22, 1 czerwca 2022r. sygn. akt II FSK 1017/21, 7 lutego 2023r. sygn. akt II FSK 992/22). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela poglądy wyrażone w przywołanych wyżej orzeczeniach, że w wezwaniu do sprecyzowania wniosku nie można żądać uzupełnienia stanu faktycznego o te okoliczności, także prawnie znaczące, które stanowiły element pytania, zawartego we wniosku o wydanie interpretacji. Organ mógł jedynie żądać sprecyzowania danych faktycznych dotyczących prowadzonej działalności niezbędnych do ich oceny w kontekście definicji działalności badawczo-rozwojowej.
2.3. Przechodząc do szczegółów, należy stwierdzić, iż zagadnieniem kluczowym, determinującym rozstrzygnięcie, była kwestia, czy zakres, żądanego uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej został ustalony przez organ prawidłowo i czy wyjaśnienia złożone przez stronę, wraz z informacjami przedstawionymi we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, uzasadniały pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpoznania.
Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera, stosownie do art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym (§1), a w przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe zawiera wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym (§2).
W postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, zgodnie z art. 14h Ordynacji podatkowej, ma zastosowania art. 169 §1-2 tej ustawy. Z powołanych przepisów wynika, że możliwe jest żądanie przez organ wydający interpretację indywidualną, uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, także w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, tj. elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Jednak organ zobowiązany do wydania interpretacji, działając w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej nie może żądać od wnioskodawcy modyfikowania stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, ani przedstawionej we wniosku oceny prawnej stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W tym trybie organ może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy, które wnioskodawca winien uzupełnić, organ wydający interpretacją indywidualną winien wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalonego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku organ wydający interpretację indywidualną zobowiązany jest ograniczyć do takich danych, które nie doprowadzą do przerzucenie ciężaru wykładni przepisów prawa na wnioskodawcę, a jedyne pozwolą na uzyskanie informacji niezbędnych do oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy.
Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej i nie zostanie uzupełniony na wezwanie organu, zgodnie z art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej, pozostawia się bez rozpoznania.
2.4. W rozpoznawanej sprawie istotą rzeczy było, czy bezpośrednio podejmowana przez Wnioskodawcę działalność polegająca na
tworzeniu i współtworzeniu programów komputerowych stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Powyższe jasno wynika z postawionego we wniosku pytania. Skarżący we wniosku opisał dokładnie, na czym jego działalność polega, identyfikując ją przez pryzmat faktycznie podejmowanych działań i czynności w kontekście definicji działalności badawczo-rozwojowej.
Stąd wezwanie organu do uzupełnienia wniosku, o ile zasadnie odnosiło się do dodatkowego doprecyzowania przedmiotowej działalności w kontekście w/w definicji, to już odmowa wydania interpretacji, po udzieleniu odpowiedzi na poszczególne pytania motywowana de facto samodzielnym definitywnym oświadczeniem przez wnioskodawcę, że szczegółowo opisana we wniosku i w jego uzupełnieniu działalność spełniać będzie przesłanki zakwalifikowania do działalności badawczo-rozwojowej, jest ewidentnym przerzuceniem na wnioskodawcę rozstrzygnięcia kwestii, której wyjaśnienia domagał się w swoim pytaniu. Wszak wniosek zmierzał do uzyskania oceny, czy szczegółowo opisana w nim działalność, doprecyzowana po wezwaniu organu, spełniać będzie przesłanki do zakwalifikowania jej do działalności badawczo-rozwojowej, co determinuje opodatkowaniem dochodu w oparciu o art. 30ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i zaliczeniem określonych wydatków do kosztów.
2.5. Tym samym podzielić należy zarzut, że stan faktyczny opisany we wniosku, został wyczerpująco przedstawiony, a odpowiedź na zadane w wezwaniu do uzupełnienia wniosku pytanie nie była wymijająca. Organ, będąc w posiadaniu tych informacji, dysponował wystarczającą wiedzą, aby odnieść się do wskazanych w postanowieniach wątpliwości. Fakt, że wnioskodawca nie jest kompetentny do tego, aby udzielać odpowiedzi na w ten sposób sformułowane pytania wynika z powołanych w skardze orzeczeń oraz przepisów prawa.
Podzielić należy także stanowisko, iż nie można ograniczać obowiązku udzielania pisemnej interpretacji wyłącznie do ustaw zawierających z racji swej nomenklatury pojęcie prawa podatkowego, ponieważ nie tylko w tych ustawach uregulowano parametry, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość. O ile przepisy prawa podatkowego stanowią autonomiczną dziedzinę prawa, to jednak nie są całkowicie odrębne, niezależne i niepowiązane z innymi dziedzinami systemu prawnego, wręcz przeciwnie, wraz z przepisami innych gałęzi prawa stanowią część jednego porządku prawnego obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przyjęcie odmiennego stanowiska wypaczyłoby sens wydawania interpretacji i nie zapewniłoby wnioskodawcom ochrony, o której była mowa w Ordynacji podatkowej. Przepisów prawa podatkowego, o których mowa w art. 14b § 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie można ograniczać wyłącznie do ustaw, które w swoim tytule zawierają takie pojęcie, lecz chodzi o rzeczywistą treść zawartych w ustawach regulacji mających wpływ na opodatkowanie (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2018r., sygn. II FSK 1392/16). W tym kontekście wskazać należy, iż z akt sprawy, a to wniosku o wydanie interpretacji, wezwania organu, doprecyzowania wniosku i uzasadnień stanowiska organów wynika, iż skarżący podkreślał, iż ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w odniesieniu do działalności badawczo-rozwojowej odsyła bezpośrednio do przepisów ustaw pozapodatkowych, a zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, organ jest zobowiązany do tego, aby się do nich ustosunkować. Mimo, iż instytucja indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego odnosi się głównie do regulacji z zakresu prawa daninowego, jakim jest prawo podatkowe, to nie można jednak tracić z pola widzenia, że prawo podatkowe określa konsekwencje prawnopodatkowe w związku ze zdarzeniami regulowanymi przez inne dziedziny prawa. Wobec tego zasadne było żądanie udzielenia interpretacji, czy prowadzona działalność może zostać uznana za badawczo-rozwojową, skoro ustawodawca posłużył się w treści art. 30ca ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pojęciem działalności badawczo-rozwojowej, a w art. 5a pkt 38 oraz związanych z nim punktach 39 i 40, odwołuje się do jej rozumienia w kontekście ustawy pozapodatkowej. Zatem kluczowa z punktu widzenia skutków podatkowych była ocena charakteru prowadzonej działalności na kanwie i tej ustawy. Ze względu na bezpośrednie odwołanie się do tej ostatniej w ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i wyraźne wskazanie, że definicję tą należy rozumieć w konkretny sposób, tj. przedstawiony w ustawie - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce – przedmiotowe zapisy są elementem systemu prawa podatkowego Nie może ulegać wątpliwości, iż powinny być rozpatrywane przez organ, w kontekście oceny prowadzenia działalności badawczo-rozwojowej, skoro zakres wniosku do tego wprost nawiązuje.
Żądanie od skarżącego uzupełnienia wniosku o stwierdzenie, jako elementu stanu faktycznego, czy świadczone usługi informatyczne powstają w ramach działalności badawczo-rozwojowej, wykraczało poza ramy zakreślone w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, a tym samym naruszało w tym zakresie przepis art. 169 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że wezwanie do sprecyzowania wniosku nie mogło prowadzić do żądania, aby to sam Wnioskodawca przesądził rzeczoną kwestię, o którą wszak wprost zapytał, lecz jedynie do sprecyzowania danych faktycznych dotyczących prowadzonej działalności niezbędnych do ich oceny w kontekście definicji owej działalności. Następnie na gruncie obowiązujących przepisów należało ocenić ten rodzaj działalności, a pozostawienie wniosku bez rozpoznania dopuszczalne byłoby tylko w przypadku, jeśli nie przedstawiono by wystarczająco danych do oceny. Skoro organ interpretacyjny bezpodstawnie przerzucił na podatnika ciężar związany z merytorycznym rozstrzygnięciem przedstawionej w pytaniu kwestii, a skarżący przedstawił własne stanowisko w sprawie wypełniania znamion działalności badawczo-rozwojowej, to brak wydania interpretacji indywidualnej w tym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i zakończenie sprawy zaskarżonym postanowieniem narusza nadto art. 14b § 1 oraz art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.
2.6. Z uwagi na powyższe, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające. O kosztach postępowania, stanowiących zwrot wpisu od skargi, koszty pełnomocnika oraz kwotę uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa orzeczono na podstawie art. 200 i art. 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.