I SA/Kr 6/24

I SA/Kr 6/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-02-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Inga Gołowska /przewodniczący/
Waldemar Michaldo /sprawozdawca/
Wiesław Kuśnierz
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1842
art. 15gga ust. 11,15,19,24
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Inga Gołowska Sędziowie: sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.) sędzia WSA Wiesław Kuśnierz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 lutego 2024 r. skargi T. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 6 października 2023 r. znak SKO.SW/4101/71/2023 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. z siedzibą w K. (dalej: skarżąca) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 6 października 2023 r. znak SKO.SW/4101/71/2023 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.
W stanie faktycznym sprawy pismem z 23 lutego 2023 r. Wicedyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie poinformował skarżącą, że w odpowiedzi na jej pismo z 15 lutego 2023 r. nie ma możliwości przywrócenia terminu do rozliczenia wniosku o numerze 12000/CV-19/253787781. Organ wskazał, że pismem z 31 maja 2022 r. skarżąca została wezwana do rozliczenia wniosku w terminie 30 dni od daty otrzymania wezwania oraz doręczenia dokumentów potwierdzających prawidłowość wykorzystania środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych zgodnie z przeznaczeniem oraz potwierdzających zatrudnienie pracowników przez okres wskazany we wniosku. Ponieważ skarżąca nie dotrzymała terminu, organ wskazał, że podtrzymuje przedsądowe wezwanie do zwrotu kwoty 126 000 zł wraz z odsetkami.
W zażaleniu z 9 marca 2023 r. skarżąca podniosła, że niniejsza sprawa nie ma charakteru cywilnego, ale administracyjny. Skoro został złożony wniosek o przywrócenie terminu, a organ nie pouczył skarżącej w żadnym z pism o możliwości kwestionowania stanowiska organu, to wniosek taki powinien zostać uwzględniony. Skoro skarżąca wniosła o przywrócenie terminu i jednocześnie przedłożyła do organu rozliczenie dofinansowania, to wzywanie do zwrotu dofinansowania jest sprzeczne z art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: K.p.a.).
Postanowieniem z 6 października 2023 r. SKO stwierdziło niedopuszczalność zażalenia skarżącej. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 15gga ust. 11 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm., dalej: ustawa covidowa) przedmiotowe dofinansowanie jest udzielane na podstawie umowy o świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy i przysługuje przez łączny okres 3 miesięcy kalendarzowych przypadających od miesiąca złożenia wniosku. Zgodnie z treścią ust. 24 cytowanego przepisu, w sprawach dotyczących zawierania, realizacji lub rozwiązywania umów, o których mowa w ust. 11, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywany. Oznacza to, że zastosowanie w wypadku odmowy udzielenia pożyczki ma jedynie cywilna droga sądowa. Pismo z 23 lutego 2023 r. jest jedynie czynnością materialno-techniczną. Tym samym brak jest podstaw do uruchomienia postępowania zażaleniowego.
W skardze na powyższe postanowienie skarżąca podniosła zarzuty naruszenia:
a) art. 134 w zw. z art. 15gga ustawy covidowej w zw. z art. 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania w związku z nieprawidłowym przyjęciem, że rozstrzygnięcie Wicedyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie o odmowie przywrócenia terminu stanowi czynność materialno-techniczną, a nie akt administracyjny.
b) art. 8 § w zw. z art. 1 pkt 1 w zw. z 58 § 1 K.p.a. w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uniemożliwienie skarżącej skorzystania z instytucji przywrócenia terminu gwarantowanej prawem administracyjnym co do rozliczenia dofinansowania stanowiącego pomoc publiczną, a w konsekwencji naruszenie zasady proporcjonalności i zaufania do organów administracji publicznej.
c) art. 58 § 1 w zw. z art. 59 § 1 w zw. z art. 9 K.p.a. poprzez brak przywrócenia terminu do rozliczenia otrzymanego dofinansowania oraz przedłożenia dokumentów rozliczeniowych mimo uprawdopodobnienia, że uchybienie spółki nastąpiło bez jej winy, a ponadto braku pouczenia w piśmie datowanym na 31.05.2022 r. oraz na dzień 23.02.2023 r. o prawie odwołania się od stanowiska organu;
d) art. 107 § 1 K.p.a. w zw. z art. 15gga ust. 19 ustawy covidowej poprzez uznanie wezwania przez organ l instancji do zwrotu dofinansowania bez uprzedniego wydania decyzji o zwrocie dofinansowania za prawidłowe, mimo iż niniejsza sprawa ma charakter administracyjny, a nie cywilny, wobec czego żądanie zwrotu dofinansowania może nastąpić wyłącznie w oparciu o uprzednią decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie;
e) art. 7a § 1 K.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości prawnych na korzyść strony - art. 15gga ust. 24 ustawy covidowej winien być wykładany ściśle - dotyczy zawierania, realizacji lub rozwiązywania umów, a nie sporów dot. obowiązków wynikających z przepisów prawa, a więc w szczególności nie może dotyczyć spraw opierających się na badaniu przesłanek, o których mowa w art. 15gga ust. 19 i ust. 15 pkt. 3 ustawy covidowej, gdyż obowiązki te mają charakter administracyjny i ich źródłem jest ustawa, a nie umowa, gdyż oparte są na przepisach dotyczących pomocy publicznej;
f) art. 59 § 1 k.p.a. w zw. z art. 124 § 1 k.p.a. poprzez uznanie za prawidłowe braku wydania formalnego postanowienia przez organ l instancji zawierającego elementy przewidziane w art. 124 § 1 k.p.a., tj. w szczególności brak wskazania organu wydającego postanowienie, brak wskazania podstawy prawnej odmowy, błędnego oznaczenia strony oraz braku pouczenia co do trybu odwołania się od rozstrzygnięcia;
g) art. 11 K.p.a. poprzez brak wskazania przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy przywrócenia terminu, a jedynie poprzestaniu na wskazaniu, iż w zakresie niniejszej sprawy zastosowanie znajdzie cywilna droga sądowa;
h) art. 78 § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. wobec braku przeprowadzenia dowodu z przedłożonego przez stronę zrzutu ekranu, mimo iż przedmiotem dowodu była okoliczność istotna dla rozstrzygnięcia oraz braku odniesienia się przez organ do tego dowodu;
h) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezebranie i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego w celu ustalenia m.in., czy skarżąca wywiązała się z obowiązków, przyczyn, dla których nie doszło do terminowego wykonania obowiązków, czy naruszenie obowiązków nastąpiło bez jej winy, czy doszło do wykorzystania środków zgodnie z ich przeznaczeniem, czy możliwe jest odstąpienie od zwrotu dofinansowania itp.;
i) art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 59 § 1 K.p.a. poprzez brak uchylenia wadliwego rozstrzygnięcia organu I instancji i brak orzeczenia co do istoty sprawy przez organ II instancji;
j) art. 15gga ust. 21 w zw. z art. art. 15g ust. 17b i 17c ustawy covidowej poprzez brak dokonania przez organ weryfikacji rozliczenia złożonego przez skarżącą, a w konsekwencji uznanie za zasadne wezwanie do zwrotu dofinansowania.
Skarżąca wniosła o uchylenie skarżonego postanowienia, względnie o stwierdzenie jego nieważności, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Podkreśliła, że zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych sprawy z zakresu przyznania świadczeń, o których mowa w art. 15gga mają charakter administracyjny i obligują organy do stosowania regulacji k.p.a. Z uwagi na to, że mamy tu do czynienia z dysponowaniem przez dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy środkami z funduszu pracy, nie mamy tu typowej relacji cywilnoprawnej, ale administracyjnoprawną konstrukcję związaną z podejmowaniem aktu w oparciu o ustawowe upoważnienie do dysponowania środkami funduszu. Obowiązki organu wynikają z ustawy covidowej, a zawarta umowa nie kreuje dodatkowych praw, ani obowiązków po stronie organu, ani skarżącej. Ponadto okoliczność, iż Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywany, nie prowadzi do konkluzji, jak sugeruje organ, że zastosowanie w przypadku odmowy udzielenia świadczenia lub odmowy przywrócenia terminu, czy ustalenia podstaw do żądania zwrotu dofinansowania lub odstąpienia od żądania takiego zwrotu znajdzie cywilna droga sądowa. Sądowej kontroli aktu odmowy zawarcia umowy, o którym mowa w art. 15gga ust. 1 ustawy nie wyklucza okoliczność, że jest on podejmowany w sferze uznania administracyjnego.
Skarżąca zaznaczyła, że w rozstrzygnięciu Wicedyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy poprzedzającym zawarcie umowy należy dopatrywać się władczości administracyjnoprawnej, a więc konsekwentnie - skoro rozstrzyganie o tym, że dany podmiot nie spełnia przesłanek aby zawrzeć z nim umowę, na podstawie której otrzyma wsparcie, należy uznać za akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., to też rozstrzyganie o zaistnieniu przesłanek do zwrotu dofinansowania, czy też przesłanek odstąpienia od żądania zwrotu dofinansowania, a także rozstrzyganie co do przywrócenia terminu również należy postrzegać w tej kategorii, co w konsekwencji powinno umożliwić Skarżącej zastosowanie instytucji przywrócenia terminu uregulowanej w art. 58 k.p.a. w zakresie rozliczenia przyznanego na podstawie art. art. 15gga ust. 1 ustawy covidowej dofinansowania.
W ocenie skarżącej za administracyjnym charakterem niniejszej sprawy przemawia również m. in.:
1) zastrzeżenie odsetek w wysokości zastrzeżonej jak dla zaległości podatkowych
(art. 15gga ust. 20 ustawy covidowej) - gdyby sprawa zwrotu dofinansowania
miała charakter cywilny, to wysokość odsetek byłaby ustalana na zasadach
wynikających z kodeksu cywilnego;
2) wskazanie przez ustawodawcę, iż są to zadania organów administracji (art. 15gga ust. 23 ustawy covidowej);
3) źródło dofinansowania - środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń
Pracowniczych (art. 15gga ust. 9 i 10 ustawy covidowej);
4) określenie zadań organu w treści przepisu - art. 15gga ustawy covidowej.
Rozstrzyganie o zwrocie dofinansowania nie da się zaliczyć ani do spraw dotyczących zawierania, ani do spraw dotyczących realizacji umów (Organ bowiem nie zarzucił naruszenia obowiązku wynikającego z umowy, a z przepisu prawa), ani wreszcie do spraw dotyczących rozwiązywania umów. Nie można domniemywać istnienia drogi cywilnej we wszystkich sprawach dot. art. 15gga ustawy covidowej, skoro sam ustawodawca spory cywilne ograniczył do kwestii umownych. Gdyby ustawodawcy zależało na objęciu wszelkich sporów droga cywilną, to w art. 15gga ust. 24 ustawy covidowej wskazałby wprost, że chodzi o sprawy pomiędzy organem a przedsiębiorcą dotyczące świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, a nie zastrzegał wprost odniesienie do samej umowy.
Skarżąca podkreśliła, że organ w razie wystąpienia pozytywnych przesłanek objętych przepisem, jest zobligowany do przywrócenia terminu. Organ jednak przedmiotowych przesłanek w ogóle nie rozważył. Skarżąca zaś uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu, a nawet poparła to stosownym materiałem dowodowym w postaci zrzutów ekranu dokumentów rozliczeniowych załączonych do wniosku o rozliczenie, mimo że przepis wymaga jedynie uprawdopodobnienia braku winy.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: P.p.s.a). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia jest postanowieniem kończącym postępowanie, stąd możliwe było rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ono prawa w sposób powodujący konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.
W pierwszej kolejności Sąd dostrzegł, że w aktach sprawy brak jest pisma skarżącej z 15 lutego 2023 r. Niekwestionowany przez strony jest jednak charakter tego dokumentu, jako wniosku o przywrócenie terminu do rozliczenia dofinansowania. Wprost przyznaje to skarżąca ("Wnioskiem z 15 lutego 2023 r. Skarżąca zwróciła się do Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie o przywrócenie terminu do złożenia rozliczenia otrzymanego dofinansowania (...)", s. 5 skargi), znajduje to potwierdzenie również w aktach administracyjnych organu ("W odpowiedzi na Pana pismo z dnia 15 lutego 2023 r. dotyczące przywrócenia terminu do rozpatrzenia złożonego po terminie rozliczenia wniosku (...)", k. 5 akt administracyjnych). Stąd, skoro jasne jest, że pismo z 15 lutego 2023 r. stanowiło wniosek o przywrócenie terminie, Sąd uznał, że powyższy brak w aktach nie mógł mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.
W dalszej kolejności należy zauważyć, że na gruncie regulacji art. 15gga ustawy covidowej (dofinansowania ze środków FGŚP wynagrodzeń pracowników) w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtowało się stanowisko – podzielane przez skład orzekający w niniejszej sprawie – o dwuetapowości postępowania związanego z przyznaniem świadczenia. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, aby uznać, że organ administracyjny rozstrzyga lub podejmuje czynność dotyczącą uprawnień lub obowiązków z zakresu administracji publicznej, należy wskazać przepis lub przepisy, z których wynika, że upoważniają one dany organ do decydowania o tym, że z jednym podmiotem umowa zostanie zawarta, a z innym – nie. Przytoczone przepisy nie zawierają takiego uregulowania, które wskazywałoby wprost, że Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy, może o tym rozstrzygać. W przepisie art. 15gga ust. 9 ustawy covidowej wskazano, że dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy, po stwierdzeniu kompletności wniosku i złożeniu przez przedsiębiorcę wszystkich oświadczeń, o których mowa w ust. 6 pkt 2-7, występuje niezwłocznie w formie elektronicznej do dysponenta Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych o przyznanie limitu/zapotrzebowania na środki na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy. Oznacza to, że gdy organ ten zamierza "przyznać" świadczenie, musi zawrzeć umowę, ale najpierw musi podjąć rozstrzygnięcie, że to uczyni. Ustawodawca przemilczał, w jakiej formie ma nastąpić odmowa przyznania świadczenia. Zgodzić należy się poglądem, że nie jest to decyzja administracyjna. Jak podkreśla się w orzecznictwie NSA, z uwagi na to, że mamy tu do czynienia z dysponowaniem przez Dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, środkami z funduszu pracy, nie mamy tu typowej relacji cywilnoprawnej, ale administracyjnoprawną konstrukcję związaną z podejmowaniem aktu w oparciu o ustawowe upoważnienie do dysponowania środkami funduszu. Dopiero w dalszej kolejności, jeżeli Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy, dojdzie do wniosku, że chce przekazać pewne środki beneficjentowi zawiera umowę. W tym działaniu (rozstrzygnięciu), poprzedzającym zawarcie umowy, należy również dopatrywać się władczości administracyjnoprawnej, a rozstrzyganie o tym, że dany podmiot nie spełnia przesłanek, aby zawrzeć z nim umowę, na podstawie, której otrzyma wsparcie, należy uznać za akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Stwierdzenie przez dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, że w konkretnym przypadku nie zawrze umowy na podstawie art. 15gga ustawy covidowej stanowi rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej, które ponadto odnosi się do sytuacji prawnej podmiotu wnioskującego o zawarcie takiej umowy. W istocie rzeczy mamy do czynienia z dwuetapowością postępowania związanego z przyznaniem świadczenia. Pierwszy etap oparty jest o konstrukcje administracyjnoprawne, natomiast drugi etap, to etap cywilnoprawny (por. postanowienie NSA z 18 czerwca 2021 r., sygn. akt I GSK 474/21, postanowienie NSA z 17 listopada 2021 r. sygn. I GSK 1414/21, postanowienie NSA z 29 listopada 2022 r. sygn. I GSK 1675/22).
Z powyższego jasno wynika, że administracyjnoprawny charakter postępowania jest właściwy dla pierwszego etapu realizacji wniosku o przyznanie dofinansowania, tj. do momentu zawarcia umowy, o której mowa w art. 15gga ust. 11 ustawy covidowej. W orzecznictwie, również tych orzeczeniach powołanych przez skarżącą w skardze, akcentowane jest, że drugi etap postępowania związanego z przyznaniem świadczenia, nie ma charakteru administracyjnoprawnego, lecz jest to etap cywilnoprawny. W niniejszej sprawie – co jest bezsporne – nastąpiło już zawarcie umowy o świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy (nr 12000/CV-19/25378781) między skarżącą a wojewódzkim urzędem pracy. To ta umowa reguluje aktualnie prawa i obowiązki jej stron, zatem mamy do czynienia z drugim, cywilnoprawnym etapem realizacji wniosku o przyznanie dofinansowania. Natomiast skarżąca domaga się zastosowania instytucji przywrócenia terminu uregulowanej w art. 58-59 K.p.a. i mającej zastosowanie w postępowaniu administracyjnym. Skoro obecny etap postępowania związanego z przyznaniem świadczenia nie ma charakteru administracyjnoprawnego, to trafne jest stanowisko, że nie ma w nim możliwości zastosowania art. 58-59 K.p.a. Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy nie miał więc podstaw do wydania postanowienia w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej. Dopiero wydanie takiego postanowienia otworzyłoby drogę skarżącej do kwestionowania go w drodze zażalenia. W świetle powyższych rozważań pisma organu z 23 lutego 2023 r. nie można traktować jako negatywnego rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu, bowiem organ nie badał przesłanek z art. 58 K.p.a., lecz prawidłowo przyjął, że powyższe przepisy w ogóle nie mogą mieć zastosowania i nie ma możliwości przywrócenia terminu na podstawie art. 58 K.p.a. Skarżąca została o tym poinformowana na piśmie, wraz z informacją, że organ podtrzymuje przedsądowe wezwanie do zwrotu kwoty dofinansowania wraz z odsetkami, a brak zwrotu środków we wskazanym terminie spowoduje skierowanie sprawy na drogę postępowania sądowego. Pismo to nie jest rozstrzygnięciem z zakresu administracji, tylko korespondencją kierowaną do skarżącej w związku z zawartą umową. W sprawie dofinansowania nie toczy się żadne postępowanie administracyjne. Od powołanego pisma zażalenie nie przysługuje, skoro w myśl art. 141 § 1 K.p.a. zażalenie służy na wydane w toku postępowania postanowienia, gdy kodeks tak stanowi. Tym samym trafne jest rozstrzygnięcie Kolegium, że na podstawie art. 134 K.p.a. należało stwierdzić niedopuszczalność zażalenia skarżącej. Właściwie również Kolegium wyjaśniło skarżącej, że w niniejszym przypadku przyczyna niedopuszczalności odwołania miała charakter przedmiotowy, bowiem zaskarżone pismo nie było postanowieniem wydanym w toku postępowania. Tym samym SKO nie naruszyło dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, co suponowała skarżąca, skoro w sposób dostateczny ujawniło motywy podjętego rozstrzygnięcia.
Należy podkreślić, że powołane przez skarżącą judykaty nie były wydane w "analogicznych sprawach", jak to usiłowała przedstawić skarżąca. Odnoszą się one bowiem do stanów faktycznych, w których sądy rozstrzygały, czy działanie organów polegające na odmowie zawarcia umowy o dofinansowanie stanowi rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej. W żadnym z powołanych wyroków nie stwierdzono natomiast, że po zawarciu stosownej umowy na podstawie art. 15gga ust. 11 ustawy covidowej organ ma obowiązek rozpoznać ewentualny wniosek o przywrócenie terminu w trybie art. 58 K.p.a.
Warto dodać, że pisma z 23 lutego 2023 r. nie sposób uznać za postanowienie, również z tego powodu, że pozbawione jest immamentnego i obligatoryjnego elementu, jakim zgodnie z art. 124 § 1 K.p.a. jest rozstrzygnięcie. Według interpretacji skarżącej organ miał orzec o "odmowie przywrócenia terminu", tymczasem takie sformułowanie w przedmiotowym piśmie się nie znalazło. W istocie więc nie wiadomo dlaczego Spółka przyjęła, że rozstrzygnięcie organu obejmuje "odmowę przywrócenia terminu", skoro organ w ogóle nie poddał analizie przesłanek przywrócenia terminu. Zaś – zakładając, że pismo z 23 lutego 2023 r. byłoby postanowieniem – brak pozytywnego załatwienia wniosku skarżącej stanowiłaby również odmowa wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenia terminu, czy umorzenie tego postępowania. Powołane pismo nie zawiera również – zasadnie, jak wskazano wyżej – pouczenia o przysługującym zażaleniu, czego dla postanowienia wymaga art. 124 § 1 K.p.a.
W nawiązaniu do powołanego przez skarżącą art. 15gga ust. 19 ustawy covidowej należy stwierdzić, że nie jest zasadna interpretacja skarżącej, jakoby z tego przepisu wynikał administracyjnoprawny charakter sprawy. Sąd zwraca uwagę, że ustawodawca zróżnicował sposoby przyznawania świadczeń na mocy ustawy covidowej. Decyzja o zwrocie dofinansowania, o której wspomina skarżąca, została przewidziana w art. 15gg ust. 23 in fine powołanej ustawy, tj. na gruncie dofinansowania ze środków FGŚP wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym lub obniżonym wymiarem czasu pracy. Od takiej decyzji przysługuje odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego (art. 15gg ust. 27 w zw. z ust. 28 pkt 2), co jednoznacznie przesądza o administracyjnoprawnym charakterze sprawy. Natomiast w sprawie dofinansowania będącego kanwą niniejszej sprawy ustawodawca nie przewidział, że dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie, lecz że przedsiębiorca, który nie wywiąże się z obowiązku rozliczenia otrzymanego dofinansowania "jest obowiązany do zwrotu całości otrzymanej pomocy" (art. 15gga ust. 19 ustawy covidowej).
W nawiązaniu zaś do art. 15gga ust. 24 ustawy covidowej należy stwierdzić, że warunki rozliczenia otrzymanego dofinansowania zostały przewidziane w art. 15gga ust. 15 pkt 3 ustawy covidowej, natomiast w stosunku do skarżącej w jej konkretnej sprawie została zawarta umowa o świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy. Przyjmując stanowisko skarżącej, skoro obowiązek rozliczenia w terminie otrzymanego dofinansowania wynikałby bezpośrednio z ustawy, to zbędne byłoby zawieranie umowy. Jednakże umowa ta została jednoznacznie przewidziana przez ustawodawcę w art. 15gga ust. 11 ustawy covidowej, a ustawodawca w ust. 24 omawianej jednostki redakcyjnej nadał dyrektorowi wojewódzkiego urzędu pracy prawo pozywania i bycia pozywanym w sprawach dotyczących realizacji umów, co wskazuje na cywilną drogę rozstrzygania ewentualnych sporów.
Nie mógł również odnieść skutku zarzut dotyczący braku przeprowadzenia dowodu z przedłożonego przez stronę zrzutu ekranu. Jak przyznała w skardze skarżąca, dowód ten miałby być przeprowadzony na okoliczność braku winy skarżącej w uchybieniu terminu. Brak winy jest jedną z przesłanek przywrócenia terminu, zaś skoro organ w ogóle nie prowadził postępowania o przywrócenie terminu, to bezprzedmiotowa byłaby ocena takiego zrzutu ekranu. Podobne uwagi należy sformułować wobec zarzutu nierozpatrzenia całości materiału dowodowego w celu ustalenia wywiązywania się przez skarżącą z obowiązków, przyczyn nieterminowego ich wykonania, braku w tym winy skarżącej, czy możliwości odstąpienia od zwrotu dofinansowania. Okoliczności te w ogóle nie mogły być i nie były przedmiotem niniejszego postępowania. Organ, którego postanowienie zostało zaskarżone, w niniejszym postępowaniu nie dokonywał również weryfikacji rozliczenia, o którym wspomina skarżąca. Przedmiotem postępowania nie były bowiem ani akceptacja rozliczenia, ani zwrot dofinansowania.
Mając powyższe na względzie, Sąd stwierdził, że nie doszło do naruszenia powołanych przez skarżącą przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.