I SA/Kr 598/05

I SA/Kr 598/05 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-11-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Znamiec
Ewa Długosz-Ślusarczyk
Maria Zawadzka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka (spr) Sędziowie: WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk WSA Anna Znamiec Protokolant: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2006r sprawy ze skargi M.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 lutego 2005r nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia I. Uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu l instancji II. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 100 zł ( sto złotych ).
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004r. Wójt Gminy działając na podstawie art. 219 k.p.a. w zw. z art. 218 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku M. K. odmówił wydania zaświadczenia, że zapłacił on należności z tytułu podatku gruntowego, zaopatrzenia emerytalnego i innych świadczeń za rok 1979 i 1980.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ podatkowy wskazał, iż zgodnie z art.218 §1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wójt Gminy podkreślił, że nie posiada ewidencji (rejestrów podatkowych ) za rok 1979, natomiast w ewidencji dotyczącej roku 1980 M. K.nie figuruje. Nadto, jak wynika z ustaleń poczynionych przez organ, G. K. ( żona skarżącego ) nabyła własność przedmiotowego gruntu na podstawie AWZ z dniem [...] stycznia 1979r. Grunt ten został przyjęty do zasobu ewidencji w dniu[...] kwietnia 1980r., a podatek zapłacili poprzedni właściciele tegoż gruntu tj. J. i A. C.. W ocenie organu podatkowego żona wnioskodawcy nie była podatnikiem podatku gruntowego za rok 1979. Z posiadanych przez organ I instancji dokumentów wynika, iż G.K. nie zgłosiła faktu zmiany właściciela przedmiotowej nieruchomości, a tym samym w 1980 r. w ewidencji nadal figurowali dotychczasowi właściciele.
Wójt Gminy podkreślił również, iż z przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów wynika jednoznacznie, iż podatek został zapłacony na nazwisko poprzednich właścicieli nieruchomości – A. i J. C., dopiero od 1981r. w rejestrach podatkowych figuruje jako właściciel przedmiotowego gruntu – G. K..
W tym stanie rzeczy organ podatkowy stwierdził, iż brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę.
W zażaleniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący M.K. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ocenie skarżącego to na organie podatkowym spoczywa obowiązek uwzględnienia zmiany właściciela nieruchomości i odnotowanie tego w odpowiednich rejestrach. Skarżący podniósł również, że skoro jego żona stała się właścicielem przedmiotowego gruntu w styczniu 1979 r. to nakaz podatkowy winien zostać wystawiony na jej nazwisko.
Nie ulega wątpliwości, w ocenie podatnika, że zarówno on jak i jego żona od[...] stycznia 1979r. pracowali w tymże gospodarstwie rolnym i należności podatkowe za lata 1979 i 1980 zostały uiszczone przez nich, a nie przez uprzednich właścicieli.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2005r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 105, art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. uchyliło zaskarżone postanowienie i umorzyło postępowanie w sprawie.
Organ odwoławczy stwierdził, iż prowadzone postępowanie zawierało istotne uchybienia formalne. Przedmiotowy wniosek podlegał bowiem reżimowi prawnemu określonemu w przepisach art. 306a i nast. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm.). Zgodnie z art. 2 § 1 pkt. 1 i 4 przepisy tej ustawy stosuje się do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetowych jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalenia lub określenia uprawnione są organy podatkowe, a także sprawy z zakresu prawa podatkowego innych niż wymienione w pkt 1, należących do właściwości organów podatkowych. W związku z tym zastosowanie w niniejszej sprawie art. 217 k.p.a. było bezzasadne albowiem z uwagi na fakt, że przedmiotowa sprawa dotyczy podatków podlega regulacji zawartej w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa.
Wobec powyższego, organ odwoławczy uchylił zaskarżone postanowienie i na zasadzie art. 105 k.p.a. umorzył postępowanie. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego takie rozstrzygnięcie odniesie skutek w postaci ponownego rozpatrzenia wniosku przez organ I instancji, w oparciu o przepisy ustawy Ordynacja podatkowa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący M.K.wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi odwoławczemu.
Zdaniem skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie przyjęło, iż w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy ordynacja podatkowa, albowiem wniosek jego zmierzał jedynie do uzyskania zaświadczenia w celu przedstawienia go w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Skarżący podniósł również, iż SKO winno orzec co do istoty sprawy a nie uchylać decyzję organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu, iż w przedmiotowej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy ordynacji podatkowej podniósł, ze przedmiotem niniejszego postępowania była analiza czy skarżący uiścił podatek gruntowy, a tym samym bez wątpienia organ I instancji winien był rozstrzygnąć sprawę w oparciu o przepisy ordynacji podatkowej a nie k.p.a. Nadto podniesiono, iż zaistniała sytuacja wywołała konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia i umorzenia prowadzonego na podstawie niewłaściwych przepisów postępowania. W ocenie SKO postanowienie to nie zwolniło organu I instancji z obowiązku przeprowadzenia postępowania w oparciu o właściwe przepisy. Intencją Kolegium było umorzenie postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy k.p.a., co nie oznacza, że wniosek skarżącego nie powinien zostać ponownie rozpoznany. Pozostawienie tegoż wniosku bez rozpoznania narazi organ I instancji na zarzut pozostawania w bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga jest zasadna chociaż nie z przyczyn podniesionych przez skarżącego w skardze.
Zgodnie z art. 2 § 1 Ordynacji podatkowej przepisy ustawy stosuje się do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe, opłaty skarbowej oraz opłat, o których mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych, a także spraw z zakresu prawa podatkowego innych niż wymienione w pkt 1, należących do właściwości organów podatkowych. Do innych spraw z zakresu prawa podatkowego, które należą do właściwości organów podatkowych zaliczyć należy min. wydawanie zaświadczeń (dział VIIa). Przepisy dotyczące wydawania zaświadczeń zostały wprowadzone do ustawy ordynacja podatkowa nowelą z dnia 12 września 2002r. Przed tym dniem, organy podatkowe istotnie wydawały zaświadczenia w oparciu o przepisy art. 217-220 k.p.a., jednakże po wprowadzeniu powyższych przepisów to one stanowią podstawę do rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia. Tym samym trafnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że organ podatkowy I instancji winien rozpoznać wniosek skarżącego dotyczący wydania zaświadczenia o uiszczeniu podatku gruntowego oraz zaopatrzenia emerytalnego za lata 1979 -1980 w oparciu o przepisy ordynacji podatkowej.
Nie można natomiast podzielić stanowiska organu odwoławczego w zakresie w jakim umorzył on postępowanie w niniejszej sprawie. Nie znajduje bowiem oparcia w przepisach prawa stanowisko organu odwoławczego zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu, a mianowicie że uchylenie postanowienia organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie spowoduje konieczność ponownego rozpoznania złożonego przez M. K. wniosku.
Skutki umorzenia postępowania polegają bowiem na tym, że w danej sprawie nie będzie kontynuowane wszczęte uprzednio postępowanie i nie zostanie podjęta decyzja rozstrzygająca istotę sprawy (J. Służewski, Postępowanie administracyjne..., s. 103). Oznacza to, że po umorzeniu postępowania przez SKO, ponowne rozpoznanie wniosku byłoby niemożliwe, albowiem postępowanie w sprawie nim wszczętej zostałoby definitywnie zakończone. Dopiero ponowne złożenie wniosku przez podatnika stworzyłoby sytuację w której organ I instancji byłby zobligowany do jego rozpoznania. Tymczasem to w niniejszej sprawie organ I instancji powinien prawidłowo rozpoznać wniosek skarżącego w oparciu o właściwe przepisy Ordynacji podatkowej.
Wobec powyższego Sąd na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 lit c. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji.
O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 powołanej powyżej ustawy, w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221 poz. 2193 )