I SA/Kr 549/07

I SA/Kr 549/07 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2008-02-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-05-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Jakimowicz
Stanisław Grzeszek /przewodniczący sprawozdawca/
Urszula Zięba
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
art. 40 par. 2,
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 38 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Sygn. akt I SA/Kr 549/07 | | POSTANOWIENIE Dnia 29 lutego 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Sędzia: WSA Urszula Zięba, Asesor: WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2008r., sprawy ze skargi D. J., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie odmowy wyłączenia spod egzekucji rzeczy ruchomych, postanawia: odrzucić skargę
Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadząc postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego A. J. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego w dniu [...] nr [...] na należności z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów za 2002 r. - w dniu [...] grudnia 2006 r. dokonał zajęcia egzekucyjnego ruchomości tj. lodówki marki C. i pralki automatycznej marki A. w mieszkaniu zobowiązanego w W. ul. R.
W dniu [...] grudnia 2006 r. D. J. zwróciła się do organu egzekucyjnego z wnioskiem o wyłączenie spod zajęcia lodówki marki C. i pralki automatycznej marki A. argumentując, że ruchomości te otrzymała od rodziny jako nagrodę za osiągnięcia w nauce.
Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił wyłączenia ruchomości spod egzekucji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie stwierdził, że wnioskodawczyni nie poparła swych twierdzeń żądnym dowodem.
W zażaleniu z dnia [...] lutego 2007 r. na powyższe postanowienie, wnioskodawczyni zażądała ponownego rozpatrzenia jej sprawy podkreślając, że wskazane we wniosku ruchomości stanowią jej własność. Na dowód swych twierdzeniem przedłożyła wraz z zażaleniem oświadczenie swej siostry - A. J., która potwierdziła, że ofiarowała siostrze przedmiotowe elementy wyposażenia mieszkania. Wnioskodawczyni wyjaśniła, że przedmioty te jedynie przejściowo zostały włączone do gospodarstwa domowego jej rodziców, gdzie jest zameldowana, a to do czasu zmiany przez nią stanu cywilnego i miejsca zamieszkania.
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ II instancji zauważył, że art. 38 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. - Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) obciąża występującego z wnioskiem o wyłączenie spod egzekucji, obowiązkiem wykazania swych praw do rzeczy lub prawa majątkowego przedstawiając lub powołując dowody na poparcie swego żądania. Dołączone do zażalenia oświadczenie A. J. nie może stanowić wiarygodnego dowodu potwierdzającego prawo własności wnioskodawczyni do przedmiotowych nieruchomości. Organ stwierdził bowiem, że oświadczenie o darowiźnie na rzecz D. J. zostało sporządzone i podpisane dnia [...] lutego 2007 r. po zajęciu ruchomości przez organ egzekucyjny, natomiast do samego wniosku o wyłączenie spod egzekucji nie dołączono żadnych dowodów.
We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze, D. J. zaskarżyła powołane wyżej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. W uzasadnieniu zwróciła się do Sądu o przeanalizowanie sformułowanych przez nią w toku postępowania pism wskazujących, że zajęty sprzęt gospodarstwa domowego jest jej własnością, a nie dłużników, tzn. jej rodziców, w których mieszkaniu się znajdowały. Skarżąca wyjaśniła nadto, że oświadczenie jej siostry w istocie zostało sporządzone już po dokonaniu zajęcia, lecz jest to w pełni uzasadnione, gdyż nie stanowi ono przecież tytułu przejścia na nią własności zajętych nieruchomości, a ma jedynie udokumentować okoliczności potwierdzające jej twierdzenia, tzn. stanowisko jej siostry, która nie miał okazji wypowiedzieć się w toku postępowania w sprawie.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji i postanowień administracyjnych w tym wydanych w postępowaniu zabezpieczającym i egzekucyjnym, na które służy zażalenie.
Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Do sądu administracyjnego zostało zaskarżone ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie odmowy wyłączenia spod egzekucji zajętych w mieszkaniu zobowiązanego ruchomości, wydane na podstawie art. 38 - 40 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.).
Zgodnie z art. 40 § 2 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2004 r. na ostateczne postanowienie w sprawie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Osobie, której żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa nie zostało uwzględnione przysługuje natomiast prawo żądania zwolnienia ich od zabezpieczenia lub egzekucji administracyjnej w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Osoba ta odpis pozwu o zwolnienie kieruje równocześnie do organu egzekucyjnego.
Z treści przytoczonej normy prawnej jednoznacznie wynika, że w przypadku wydania ostatecznego postanowienia o odmowie wyłączenia rzeczy spod egzekucji administracyjnej wyłączona jest droga postępowania sądowoadministracyjnego, natomiast właściwa jest droga postępowania cywilnego przed sądem powszechnym regulowana przepisem art. 842 Kodeksu postępowania cywilnego.
Bezspornym w sprawie jest, że to Dyrektor Izby Skarbowej w swoim rozstrzygnięciu zamieścił błędne pouczenie o przysługującej skardze do sądu administracyjnego zamiast o prawie wniesienia powództwa do sądu powszechnego. W związku z tym należy wskazać, że zgodnie z przepisami art. 112 w związku z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego, które to przepisy poprzez przepis art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mają zastosowanie do postanowień wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym, błędne pouczenie w postanowieniu co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Oznacza to, że w każdym przypadku ewentualnego uchybienia przez adresata terminu do wniesienia powództwa do sądu powszechnego wskutek wadliwości pouczenia, termin ten powinien zostać przywrócony lub też powinny zostać podjęte inne działania mające na celu zapobieżenie skutkom zastosowania się do błędnego pouczenia lub niepodjęcia odpowiednich czynności w przewidzianym terminie.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z wymienionego powodu nastąpi także wówczas, gdy skarga została wniesiona w sprawie objętej właściwością sądów powszechnych.
Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowił jak w sentencji.