I SA/Kr 509/19

I SA/Kr 509/19 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2020-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-04-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Grażyna Firek /sprawozdawca/
Stanisław Grzeszek
Waldemar Michaldo /przewodniczący/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1204/20 - Wyrok NSA z 2024-06-27
Skarżony organ
Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 800
Art. 59 § 1 pkt 9, art. 70 § 1, § 6 pkt 1, § 7 pkt 1, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 127, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 200 § 1, art. 208 § 1, art. 210 § Art. 59 § 1 pkt 9, art. 70 § 1, § 6 pkt 1, § 7 pkt 1, art. 121 § 1, ar
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
Art. 13 ust. 1, art. 42 ust. 1, ust. 3, ust. 4, ust. 11, art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1  art. 2 ust 1, art. 168
Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo Sędziowie: WSA Grażyna Firek (spr.) WSA Stanisław Grzeszek Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. w K. na decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 18 lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty, kwiecień, lipiec i sierpień 2013 r. - skargę oddala -
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 18 lutego 2019 r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Celno - Skarbowego w K. utrzymał w mocy decyzję własną nr [...] z dnia 17 września 2018r. określającą R. Sp. z o.o. w K. :
-za luty 2013 r. kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł.,
-za kwiecień 2013 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości [...] zł.,
-za lipiec 2013 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości [...] zł.,
-za sierpień 2013 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości [...] zł.
Powyższe decyzje Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego przeprowadził kontrolę celno-skarbową wobec R. Sp. z o.o. w K. , która w 2013 r. nosiła nazwę R. Sp. z o.o., (zwaną dalej także Spółką,), w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym w 2013 r. (t.j. Dz.U z 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm., zwana dalej ustawą o p.t.u) za miesiące luty, kwiecień, lipiec i sierpień 2013.
W jej efekcie ustalono, że w 2013 r. R. Sp. z o.o. prowadziła działalność gospodarczą na terytorium kraju polegającą m.in. na [...] oraz handlu tkaninami meblowymi (obiciowymi). Ponadto wykazywała wewnątrzwspólnotowe nabycia i dostawy towarów na rzecz kontrahentów z innych krajów członkowskich UE, a także eksport towarów.
Zd. organu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dał podstawy do stwierdzenia, że [...] Sp. z o.o. nie wystawiła faktur VAT dokumentujących sprzedaż tkanin na rzecz ich faktycznych odbiorców A. Spółka z o.o. i innych nieustalonych w toku czynności kontrolnych odbiorców i nie ujawniła tych transakcji w swoich księgach podatkowych. Tym samym, [...] Sp. z o.o. nie dopełniła obowiązku prawidłowego rozpoznania swoich transakcji sprzedaży tkanin dla A. Spółka Z: .o.o., gdyż w miejsce rzeczywistego odbiorcy krajowego wprowadziła fikcyjnego nabywcę tj. firmę A. s.r.o. oraz Z. s.r.o.
W efekcie czynności kontrolnych, uznano za udowodnione, że dokumenty, ewidencje i deklaracje firmy [...] Sp. z o.o. zawierają liczne nieprawidłowości. Spółka posługiwała się nierzetelnymi fakturami VAT mającymi dokumentować wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów na rzecz podmiotów zarejestrowanych na [...]: A. s.r.o. oraz Z. s.r.o.
W związku z niezłożeniem przez Spółkę korekty deklaracji, o której mowa w art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej, zakończona kontrola celno-skarbowa została przekształcona w postępowanie podatkowe, zgodnie z art. 83 ust. 1 tej ustawy.
W efekcie przeprowadzonego postępowania podatkowego, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, potwierdzono, że Spółka w prowadzonych rejestrach dla celów-podatku od towarów i usług ujęła nierzetelne faktury VAT mające dokumentować wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów do firmy A. s.r.o. oraz Z. s.r.o.
Organ ustalił, że [...] Spółka z o.o., która obecnie nosi nazwę R. [...] Spółka z o.o. zastosowała stawkę podatku VAT - 0% dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, tj. tkaniny obiciowej wykazanych na fakturach VAT wystawionych w lutym i kwietniu 2013 r. rzecz [...], [...] ("zwanej dalej "A. s.r.o.") oraz w lipcu i sierpniu 2013 r. na rzecz Z. s.r.o. [...] (zwanej dalej "Z. s.r.o."). Informacje podsumowujące o dokonanych wewnątrzwspólnotowych transakcjach VAT-UE za luty, kwiecień, lipiec i sierpień 2013 r. złożone przez Spółkę do Drugiego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w K. wykazują wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów na [...], [...], do [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. W informacjach tych firma R. wykazała również wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów między innymi od podmiotów włoskich, belgijskich i niemieckich.
Zd. organu, R. Sp. z o.o. pozorowała wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów na [...] do firm A. s.r.o. i Z. s.r.o., a rzeczywistości dokonywała sprzedaży krajowej na rzecz polskiej firmy A. z siedzibą w W.. W R. [...] Sp. z o.o. przeprowadzono również postępowanie podatkowe (sygn. [...]) w zakresie w przestrzegania przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług za miesiące: marzec, czerwiec, sierpień, wrzesień, grudzień 2012 roku, zakończone decyzją nr [...] utrzymaną w mocy decyzją Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 21 stycznia 2019r. nr. [...] Zebrane dowody opisane w powołanym rozstrzygnięciu wskazują, że ujawniony proceder trwał także w 2012.
Z przeprowadzonych dowodów Naczelnik [...] Urzędu Celno -Skarbowego w K. działając jako organ podatkowy I instancji wyprowadził następujące wnioski:
-w kolejnych dostawach tkaniny pochodzącej z [...] Sp. z o.o. formalnie uczestniczyły podmioty powiązane z A. Spółka z o.o. i osobą faktycznie kierującą tym podmiotem - D. P. tj. firmy:
-A. s.r.o. z siedzibą w B. , której pełnomocnikiem i dyrektorem zarządzającym był D. P.,
-Z. s.r.o. z siedzibą w B., której formalnym prezesem zarządu i udziałowcem był pracownik A. Spółka z o.o. D. R., a w rzeczywistości podmiotem tym zarządzał D. P.,
-V. z siedzibą w USA.
A. Spółka z o.o. zajmowała się poszukiwaniem różnych dostawców towarów, które miały być przez nią eksportowane na [...]. Firmy te ( w tym [...] Sp. z o.o.) nie wystawiały jednak dla A. Spółka z o.o. faktur sprzedaży. Dokumenty wystawiane były na fikcyjne podmioty ze [...] - początkowo na rzecz A. s.r.o., a następnie na rzecz Z. s.r.o. A. Spółka z o.o. zajmowała się tworzeniem kolejnych faktur w imieniu podmiotów z łańcucha dostaw i mających dokumentować następujące po sobie transakcje z udziałem A. s.r.o., Z. s.r.o., V. i Z. ze [...]. Występowały też przypadki, że pracownicy A. Spółka z 0.0. wystawiali w imieniu słowackich firm A. s.r.o. i Z. s.r.o. faktury bezpośrednio na rzecz A. Spółka z o.o.;
Zd. organu,za fikcyjne należy uznać transakcje:
z [...] do A. s.r.o. i do Z. s.r.o., gdyż stwierdzono pozorne wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów z [...] na [...],
z Z. s.r.o. do A. Spółka z o.o., gdyż stwierdzono pozorne wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów ze [...] do [...], a tym samym dla A. Spółka z o.o. pozorne wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów ze [...] do [...].
z A. s.r.o. do V. , gdyż stwierdzono pozorne transakcje ze [...] do firmy z USA z dostawą do WOC w M.,
-z Z. s.r.o. do V. , gdyż stwierdzono pozorne transakcje ze [...] do firmy z USA z dostawą do WOC w M.,
z V. do A. Spółka z o.o., gdyż stwierdzono pozorne transakcje w WOC w M..
Organ ustalił, że nie następowało fizyczne przemieszczanie towarów (wykazanych na fakturach [...] Sp. z.o.o. wystawionych dla A. s.r.o.,) z terytorium [...] na terytorium [...]. Towary pochodzące z [...] Sp. z o.o., nigdy nie znajdowały się na terytorium [...] w wykonaniu dostawy towarów i nie były stamtąd przewożone do [...], do WOC, co byłoby warunkiem koniecznym do przeprowadzenia transakcji na terenie WOC. Uznano za udowodnione, że rolą O. Spółka Cywilna, było jedynie ewidencjonowanie transakcji w ewidencji towarowej WOC na podstawie kompletu faktur przesyłanych elektronicznie przez A. Spółka z o.o.,głównym celem i rezultatem organizowania całego procederu wystawiania kolejnych "pustych" faktur dotyczących towarów pochodzących pierwotnie od [...] Sp. z o.o. było zaniżanie wartości towarów na dokumentach eksportowych wystawianych przez A. Spółka z o.o. dla odbiorców na [...]. Proceder zaniżania wartości towarów odbywał się na poziomie wprowadzonego do łańcucha dostaw zagranicznych podmiotów spoza Unii Europejskiej, które dla tych transakcji nie podały numeru VAT tj. V. z USA, a w dalszej kolejności Zeolite Holding Limited, przy czym , jak wykazano, transakcje z udziałem tych firm były pozorne. Wprowadzanie firm nie zarejestrowanych w [...] dla celów podatku VAT i nie składających w polskich urzędach skarbowych deklaracji podatkowych oraz pozornie przeprowadzanie z ich udziałem transakcje kupna-sprzedaży w WOC za pośrednictwem O. Spółka Cywilna miało na celu utrudnienie polskim służbom skarbowym i celnym szybkiego wykrycia całego procederu.
Reasumując, zdaniem Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w K. wyrażonym w omawianym rozstrzygnięciu, mechanizm oszustwa podatkowego w podatku od towarów i usług, polegał między innymi na pozorowaniu przez [...] Sp. z o.o. wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów na [...] do A. s.r.o. i Z. s.r.o., wykazywaniu tych transakcji w deklaracjach podatkowych, podczas gdy w rzeczywistości dokonywała ona dostaw krajowych na rzecz polskiego podmiotu A. Spółka z o.o., albo na rzecz podmiotu lub też podmiotów o nieustalonej tożsamości. Według Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w K., wyrażonym w rozstrzygnięciu, w stwierdzonym procederze poszczególne podmioty pełniły w 2013 roku następujące role:
[...] Sp. z o.o. - podmiot pozorujący wewnątrzwspólnotowe dostawy tkaniny na [...] do A. s.r.o. i Z. s.r.o., współpracujący z A. Spółka z o.o. w celu organizacji procedeai. Rzeczywista działalność gospodarcza Spółki polegała na sprzedaży krajowej, tkaniny do A. Spółka z o.o. bądź innych nieustalonych podmiotów, -A. Spółka z o.o. - organizator kierujący mechanizmem pozyskiwania towarów od [...] Sp. z o.o. i potwierdzający w swoim zakładzie w C. dokumenty Spółki pieczęciami słowackiej firmy A. s.r.o. w celu uprawdopodobnienia wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów na [...]. Pracownicy A. Spółka z o.o. tworzyli fikcyjne faktury w imieniu A. s.r.o., A. LTD i V. LLC. Rzeczywista działalność A. Spółka z o.o. polegała na nieudokumentowanych zakupie towarów od [...] Sp. z o.o., a następnie zgłoszeniu tych towarów po zaniżonej wartości, do odprawy celnej i sprzedaży ich na [...],
A. s.r.o. - podmiot utworzony dla pozorowania działalności gospodarczej na [...], rzekomy odbiorca tkaniny,
Z. s.r.o. - podmiot utworzony dla pozorowania działalności gospodarczej na [...], rzekomy odbiorca tkaniny,
A. LTD i V. T. LLC - podmioty pozorujące działalność gospodarczą w WOC,
K. i F. B. N. z [...] - firmy nabywające od A. Spółka z o.o. towary pierwotnie pochodzące od [...] Sp. z o.o., ale wg znacznie zaniżonej wartości.
[...] sp. z o.o., uczestniczyła w omawianym procederze wystawiając faktury nieodzwierciedlające faktycznych zdarzeń gospodarczych zarówno w odniesieniu do odbiorcy towarów (A. s.r.o.) jak i charakteru samych transakcji (wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na [...]) o czym świadczą, zdaniem Naczelnika [...] Urzędu Celno -Skarbowego w K., m.in. wyjaśnienia pełnomocnik strony zawarte w pismach z 10 listopada 2017 r. i z dnia 22 grudnia 2017 r. przesłanych organu. Z ich treści wynika m.in., że prezes zarządu [...] Sp. z o.o - K. M. dopasowywał dokumenty do określonego schematu działania, pomimo tego, że faktyczne transakcje przebiegały inaczej. Pełnomocnik stwierdziła m.in., że "wschodni kontrahenci Spółki również poszukiwali możliwości przezwyciężenia trudności, które dotknęły ich z przyczyn czysto politycznych i tworzenia przezeń nowych podmiotów jak i rozliczanie się za pośrednictwem różnych osób nie stanowiło okoliczności, które budziłyby niepokój podatnika o rzetelność kontrahentów ".
Ze zgromadzonych dowodów w sprawie wynika również, że [...] Sp. z o.o. uczestniczyła w pozyskiwaniu nowych kontrahentów na [...] w porozumieniu z Dymytro Petushynskyy O świadomości [...] Sp. z o.o. uczestniczenia w oszustwie podatkowym polegającym na pozorowaniu wewnątrzwspólnotowych dostaw tkaniny na [...] do. firmy. A. s.r.o. według stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji świadczy:
przyjmowanie zamówień przez Spółkę na tkaninę z [...], który to towar był sprzedawany, nie bezpośrednio na [...], gdzie znajdował się odbiorca ostateczny, ale w ramach fikcyjnych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów na [...] do firmy A. s.r.o.,
przesyłanie z [...] Sp. z o.o. bezpośrednio do A. Spółka z o.o. Oddział w C. dokumentacji mającej uprawdopodobnić fakt realizacji wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów na [...] do firmy A. s.r.o.,
.- wystawianie przez [...] Sp. z o.o. oświadczeń o pochodzeniu towarów pozornie sprzedawanych na [...], tak aby ukraińscy odbiorcy tkaniny mogli korzystać z preferencyjnych stawek celnych,
-akceptacja zapłat za faktury wystawione przez [...] Sp. z o.o. na rzecz A. s.r.o. z rachunków bankowych firm ukraińskich.
Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego, jako organ I instancji, po analizie przesłuchań świadków oraz wyjaśnień strony w tym konfrontując ich treść z innymi dowodami pod kątem ich spójności oraz zgodności z logiką i zasadami doświadczenia życiowego:
-nie dał wiary zeznaniom D. P., że nie ma żadnej wiedzy na temat działalności A. s.r.o. i że tą firmą faktycznie nie zarządza; nie dano wiary także jego zeznaniom, że A. Spółka z o.o. dokonywała zakupów towarów w WOC, w tym od firmy V. T. LLC;
dał natomiast wiarę:
-zeznaniom D. D., że A. Spółką z o.o. faktycznie zarządzał D. P.,
-zeznaniom D. R., że firmą Z. s.r.o. faktycznie zarządzał D. P. i że zarówno P. jak i świadek potwierdzali faktury VAT, które rzekomo miały potwierdzać wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów do firmy Z. s.r.o.
-zeznaniom K. K. i K. K., odnośnie przedstawionego przez nie schematu obiegu dokumentów pomiędzy polskimi podmiotami gospodarczymi (w tym [...] Sp. z o.o.) , A. Spółką z o.o., Agencją C. O. i podmiotami z [...] oraz odnośnie faktu potwierdzania w A. Spółce z o.o. w C. pieczątkami A. s.r.o. i Z. s.r.o. i podpisem D. P. i D. R. - dokumentów WDT przysyłanych w tym celu przez polskie podmioty gospodarcze (w tym [...] Sp. z o.o.). Dano również wiarę tym świadkom odnośnie kontaktów telefonicznych, mailowych i za pośrednictwem poczty pomiędzy pracownikami polskich podmiotów gospodarczych (w tym [...] Sp. z o.o.) i A. Spółka z o.o. w celu zorganizowania procederu handlu różnymi towarami w tym tkaninami,
-zeznaniom K. K., odnośnie faktycznego kierowania przez D. P. firmami A. Spółka z o.o., A. s.r.o., Z. s.r.o. i Z. , a także wydawania przez tę osobę poleceń świadkowi i innym pracownikom A. Spółka z o.o. wystawiania faktur w imieniu A. s.r.o., Z. s.r.o., V. T. LLC, Z. Limited. Dano wiarę temu świadkowi, że towary były przewożone od polskich podmiotów gospodarczych (w tym [...] Sp. z o.o.) do oddziałów celnych zlokalizowanych przy wschodniej granicy [...] i po dokonaniu odprawy celnej eksportowane przez A. Spółka z o.o. na [...]. Dano wiarę, że towary te nigdy nie były przywożone do WOC oraz że ich wartość na fakturach eksportowych A. Spółka z o.o. była celowo zaniżana.
-M. i Z. R. w zakresie nierealizowania transportu towarów z R. Sp. z o.o. na [...].
Reasumując, organ działając jako organ podatkowy I instancji, po przeprowadzeniu postępowania stwierdził, że w wyniku oszustwa podatkowego polegającego na pozorowaniu wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów na [...] oraz na niewykazywaniu rzeczywistych dostaw krajowych:
-R. Sp. z o.o. osiągnęła korzyści w postaci nieodprowadzenia należnego podatku wg stawki 23% od sprzedaży krajowej tkaniny, a w konsekwencji uzyskania nienależnych zwrotów podatku VAT, w związku z wykazaniem fikcyjnych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów na [...],
-A. Spółka z o.o. wystawiała faktury eksportowe z zaniżoną ceną sprzedaży tkanin, co było możliwe w sytuacji zatajenia transakcji zakupu tkaniny od [...] Sp. z o.o. W konsekwencji, A. Spółka z o.o. doprowadziła do zminimalizowania opłat celnych ponoszonych przez ukraińskich odbiorców przy wprowadzaniu towarów na ukraiński obszar celny. Jednocześnie zatajenie transakcji z [...] Sp. z o.o., umożliwiło A. Spółka z o.o. sprzedaż części tkaniny bez udokumentowania - za pośrednictwem osób fizycznych trudniących się zarobkowym przenoszeniem różnych towarów w bagażu podręcznym przez granicę polsko-ukraińską i w ten sposób unikających odpłacania cła.
W odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w K., wydanej jako organ I instancji, strona wniosła o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy. R. [...] Sp. z o.o. zarzuciła decyzji organu podatkowego naruszenie:
1)art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017r., poz. 1221 j.t.) poprzez błędne przyjęcie, jakoby podatnik nie spełnił wymogów niezbędnych dla zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, gdy tymczasem podatnik wypełnił wszystkie kryteria wskazane w punktach 1-3 mawianego przepisu;
2)art. 42 ust 3 u.p.t.u. poprzez błędne przyjęcie, iżby podatnik nie dysponował właściwymidowodami dokumentującymi wewnątrzwspólnotowa dostawę towarów, gdy tymczasem podatnik zgromadził i przedłożył organowi wymagane prawem dokumenty;
3)art. 42 ust. 4 u.p.t.u poprzez dowolne zakwestionowanie prawidłowości sporządzonej dokumentacji transportu towarów realizowanego przez kontrahenta podatnika (nabywcę towarów), gdy tymczasem dokumenty zawierały przewidziane prawem informacje pozwalające na identyfikację określonego środka transportu;
4)art. 188 o.p. poprzez bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych podatnika, tylko z tego powodu, że zmierzały one do wykazania okoliczności sprzecznych z przyjętym apriorycznie stanowiskiem organu;
5)art. 187 § 1 o.p. poprzez pominięcie dowodów, które nie popierają stanowiska organu wyrażonego w rozstrzygnięciu;
6)art. 191 o.p. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego i uporządkowanie go w sposób, który odpowiada zamierzonemu przez organ rozstrzygnięciu, a jednocześnie pomija wszelkie okoliczności uzasadniające stanowisko podatnika;
7)art. 192 w zw. z art. 123 § 1 o.p. poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego z udziałem podatnika i oparcie rozstrzygnięcia na dowodach przeprowadzonych w innych sprawach, bez udziału podatnika i bez pozostawienia mu jakiejkolwiek możliwości udziału w przeprowadzaniu dowodu;
8)a w konsekwencji , art. 121 § 1 o.p. na skutek postawienia podatnika wobec faktów dokonanych, bez możliwości przeprowadzenie powołanych przezeń dowodów, bez przesłuchania osób, których działaniom i stanowi świadomości przypisywana jest w sprawie doniosłość prawna, co oznacza zaprzeczenie standardom prowadzenia postępowania podatkowego i zamiast zaufania do organów administracji publicznej budzi lęk i przerażenie.
Zd.strony, zasadność zarzutów i wniosku odwołania, opiera się częściowo na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, zaś prawidłowość stanowiska zawartego w odwołaniu może zostać wykazana, w oparciu o wnioskowane przez Spółkę dowody z przesłuchań wskazanych świadków w tym D. P., D. D., K. K., A. C., K. K. i P. R. oraz J. S., E. B., E. G., M. M., A. R. i K. M.. W uzasadnieniu ww. pisma wskazano: "Powyżej zawarte zostały ustawowo niezbędne elementy odwołania od decyzji podatkowej, tak aby mogło ono w sposób skuteczny zainicjować postępowanie w drugiej instancji. Niemniej termin 14 dni jest dalece niewystarczający na przygotowanie szczegółowego uzasadnienia powołanych zarzutów. (...) Wobec tego pełnomocnik podatnika, zważając na brak stosownej prekluzji w postępowaniu podatkowym, przedkłada aktualnie niniejsze pismo zawierając elementy wskazane w art. 222 o.p. zastrzegając, że przygotowuje szczegółowe uzasadnienie powołanych zarzutów i przedstawi je w odrębnym piśmie."
Dnia 17 grudnia 2018r. do organu wpłynęło pismo zatytułowane "Wniosek Dowodowy Podatnika". W przedmiotowym piśmie wniesiono o przeprowadzanie dowodu z załączonych do niego dokumentów na okoliczność braku jednolitości układu zamawiający-kupujący-płacący-odbierający oraz złożoności transakcji przeprowadzonych przez podatnika. Wskazane dowody mają, zd. strony, świadczyć o tym, iż "złożoność podmiotowa kontrahenta" nie stanowi dowodu jego nieuczciwości,. gdyż jest to normalne i często spotykane zjawisko wynikające ze złożoności życia gospodarczego, a Spółka dochowała należytej staranności w kontaktach z kontrahentami A. s.r.o. oraz Z. s.r.o. W uzasadnieniu ww. wniosku stwierdzono m.in., iż pracownicy organów skarbowych nie rozumieją realiów życia gospodarczego, a Spółka domaga się obiektywnego przeprowadzenia postępowania czemu ma posłużyć wnikliwa analiza załączonych do pisma dokumentów. Przedłożono również pismo procesowe z dnia 14 stycznia 2019r. w którym zawarto "uzupełnienie stanowiska procesowego wyrażonego w odwołaniu". W piśmie tym strona po raz kolejny stwierdziła, iż do kwestionowanych przez organ transakcji Spółka mogła zastosować stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 0%. Oprócz wskazywanego już w odwołaniu faktu dochowania przez Spółkę formalnych wymogów do zastosowania ww. stawki wskazano, iż "ustawa uprawnienia do stosowania stawki 0% nie wiąże z obiektywnym faktem wywozu towarów do państwa członkowskiego, a jedynie ze spełnieniem przezeń należytej staranności w zakresie dokumentowania dostawy". Następnie przedstawiono liczne orzecznictwo i powtórzono zarzuty odnośnie inkwizycyjnego charakteru przeprowadzonego postępowania oraz nieuwzględnienia wniosków dowodowych złożonych przez Spółkę.
Działając jako organ odwoławczy naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego , po rozpatrzeniu powyższego odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając swoje stanowisko w pierwszym rzędzie organ wskazał , że w niniejszej sprawie, termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2013r. określonego w zaskarżonej decyzji, upłynąłby z dniem 31 grudnia 2018r., o ile nie wystąpiłyby okoliczności wskazane w art. 70 § 2-8 ustawy Ordynacja podatkowa, powodujące zawieszenie bądź przerwanie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania podatkowego. Zgodnie bowiem z art. 70 § 6 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Stosownie do art. 70 § 7 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe.
Prokuratura Okręgowa w L. Ośrodek zamiejscowy w C. pod sygn. PO OZ Ds. 41.2017 wszczęła śledztwo m.in. wobec R. [...] Sp. z o.o. w sprawie udziału w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnienie przestępstwa skarbowego.
W związku z powyższym Naczelnik Drugiego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w K. pismem nr [...] z dnia 20 grudnia 2017 r. powiadomił podatnika i jego pełnomocnika (w dniach 21 i 22 grudnia 2017 r.), że z dniem 6 listopada 2017 r. zawieszony został bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2011 r. do grudnia 2013 r.
Organ odwoławczy dokonał identycznych ustaleń faktycznych, identycznej oceny dowodów oraz identycznej oceny prawnej co w zaskarżonej decyzji .
Organ stwierdził, że w ramach mniejszej sprawy nie może budzić wątpliwości, iż [...] Sp. z o.o. brała udział w nielegalnym procederze polegającym na dokonywaniu pozornych wewnątrzwspólnotowych dostaw tkaniny na [...] do A. s.r.o. i Z. s.r.o. podczas gdy powyższy towar trafiał do A. Sp. z o.o. (organizatora procederu), a następnie po zgłoszeniu tych towarów po zaniżonej wartości do odprawy celnej podlegał sprzedaży w ramach eksportu na [...], lub był wykorzystany w inny sposób przez ten podmiot.
Proceder ten, odbywał się za wiedzą i przy współpracy [...] Sp. z o.o., która to firma miała pełną świadomość, że nie dokonuje wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów na [...], a tkanina będąca przedmiotem jest, bez stosownego ujęcia w księgach Spółki, sprzedawana w kraju na rzecz A. Spółka z o.o., a następnie przez tą firmę eksportowana na [...] (lub wykorzystywana do innych celów przez tę Spółkę).
Fakt przesyłania dokumentacji bezpośrednio do A. Sp. zo.o. , "podsyłanie" własnych kontrahentów ukraińskich do wykorzystania ich dla procederu, wystawianie oświadczeń o pochodzeniu towarów należy uznać za czynności które świadczą o współudziale Spółki w całym przedsięwzięciu. To samo można stwierdzić o przesyłaniu własnych dokumentów do polskiej spółki A., która - formalnie miała nie być kontrahentem [...] sp. z o.o. Trudno uznać, by zgodne z zasadami normalnego obrotu handlowego było przyjmowanie wielotysięcznych wpłat gotówkowych od zagranicznego kontrahenta z którym wcześniej nie uzgodniono sposobu regulowania należności oraz pisemnych zasad dokonywania dostaw opiewających na milionowe kwoty. Trudno również przyznać, by taki kontrahent posiadający wirtualne biuro mógł być oceniony jako wiarygodny na podstawie tylko tego , że posiadał numer VAT UE. Niewątpliwie Spółka musiała doskonale orientować się w tym komu sprzedaje towary i kto będzie regulował oraz w jakiej formie należności za nie. Niewątpliwie gwarancji zapłaty za towar nie dawały spółki zarejestrowane na [...] tj. A. s.r.o. i Z. s.r.o.
Reasumując, Naczelnik [...] Urzędu Celno - Skarbowego w K. stwierdził, że [...] Sp. z o.o. była świadomym uczestnikiem oszukańczego procederu i odniosła w związku z tym wymierne korzyści unikając zapłaty należnego podatku.
Organ odwoławczy dokonał analizy zarzutów podniesionych w odwołaniu i stwierdził, iż dotyczą one zasadniczo dwóch kwestii.
Pierwszą z nich, jest zawarty w punktach od 1 do 3 zarzut naruszenia art. 42 ust. 1, art.42ust.3oraz art. 42 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez zakwestionowanie prawidłowości sporządzonej dokumentacji dotyczącej wywozu sprzedawanych przez [...] Sp. z o.o. towarów na terytorium [...], co w konsekwencji doprowadziło do uznania, przez organ, iż Spółka nie dysponowała właściwymi dowodami dokumentującymi wewnątrzwspólnotowa dostawę towarów, oraz nie spełniła wymogów niezbędnych do zastosowania stawki 0% dla ww. wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
Drugą, stanowią zarzuty dotyczące przeprowadzonego w ramach postępowania w I instancji postępowania dowodowego, które w ocenie Spółki, odbyło się z naruszeniem art. 188., art. 187, art. 191, art. 192 w zw. z art. 123 § 1 oraz 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez bezzasadne oddalenie składanych wniosków dowodowych, pominięcie dowodów, które nie popierają stanowiska organu, dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz brak przeprowadzenia postępowania z udziałem podatnika i oparcie się na dowodach zgromadzonych w innych sprawach, co w konsekwencji miało doprowadzić u strony do powstania lęku i przerażenia zamiast zaufania do organów administracji publicznej.
Odnosząc się do pierwszej grupy zarzutów organ stwierdził, że R. [...] Sp. z o.o. w ramach prowadzonego postępowania okazała dokumenty mające potwierdzić realizację wewnątrzwspólnotowych dostaw tkaniny na [...] do A. s.r.o., które jej zdaniem uprawniają do zastosowania dla tych transakcji stawki 0%. Były to faktury VAT, faktury wewnętrzne, potwierdzenia kierowców pojazdów odbiorów towarów w [...] Sp. z o.o. z przeznaczeniem dla A. s.r.o. ze [...], dokumenty WZE -. wydanie zewnętrzne eksport, listy przewozowe CMR. Powyższe dokumenty nie odzwierciedlają jednak stanu rzeczywistego, ponieważ na podstawie danych ze słowackiego systemu rejestrowania pojazdów na drogach płatnych - e-TOLL, danych z systemu viaTOLL oraz zeznań świadków (w szczególności K. K.), organ ustalił, iż towary opisywane w ww. dokumentach nigdy nie dotarły na terytorium [...], a tym samym nie został spełniony określony w powołanym art. 13 ust. 1 ustawy o p.t.u. warunek wywozu towarów z kraju i dlatego podatnikowi nie przysługuje dla dostaw tkaniny w ilościach opisanych w przedmiotowych dokumentach stawka 0%, o której mowa w art. 42 ust. 1 tej ustawy.
W przypadku faktur nr [...] z 8.02.2013 r. i nr [...] z dnia 24.07.2013 r. stwierdzono, że odbierana przez firmy transportowe tkanina od firmy [...] w ilościach wynikających z kwestionowanych faktur, była nabywana bezpośrednio, ale bez udokumentowania przez A. Spółka z o.o., a następnie, po dokonaniu odprawy celnej, sprzedawana i przewożona na [...] do firm K. i FOB B. N., a właścicielem, nadawcą, eksporterem towarów była A. Spółka z o.o. z W.. W przypadku transakcji udokumentowanej przez [...] Sp. z o.o. fakturą nr [...] z 28.08.2013 r. stwierdzono, że odbierana przez firmę transportową tkanina obiciowa od [...] Sp. z o.o. w ilościach wynikających z kwestionowanej faktury, była nabywana bezpośrednio, ale bez udokumentowania przez A. Spółka z o.o. jako materiał zabezpieczający (faktura nr [...] z 26.04.2013 r.) tym niemniej brak jakichkolwiek dowodów by towar ten opuścił terytorium RP w wykonaniu umów opisanych tymi fakturami.
Organ podkreślił, że towary nigdy nie znajdowały się na [...] i nie były stamtąd przewożone do [...] do WOC, co jest warunkiem koniecznym do przeprowadzenia transakcji na terenie W. pomiędzy V. T. LLC i A. Spółka z o.o. Stwierdził, że rolą O. Spółka Cywilna, było jedynie ewidencjonowanie tych transakcji w ewidencji towarowej WOC na podstawie kompletu faktur przesyłanych elektronicznie przez A. Spółka z o.o. Pracownicy O. nie widzieli i nie sprawdzali towarów będących przedmiotem rzekomych transakcji na WOC i wszystkie ustalenia w tym zakresie dokonywali ustnie tylko z A. Spółka z o.o. Za swoje czynności O. S.C. wystawiała na rzecz A. Spółka z o.o. faktury VAT, na których przedmiot świadczenia określano jako "usługi eksportowe", przy czym w rzeczywistości O. S.C. nie świadczyła usług pośredniczenia przy zgłaszaniu towarów do objęcia procedurą wywozu w rozumieniu przepisów celnych, które podlegają opodatkowaniu stawką.
Organ zauważył też, że brak jest ekonomicznego uzasadnienia dla dokonywania transportu na linii K. - B. ponieważ końcowym odbiorcą ww. towarów były podmioty mające siedzibę na [...], które zresztą (o czym świadczą płatności) były znane [...] sp. z o.o. .Takie ułożenie zdarzeń gospodarczych, aby towary były najpierw przewożone na trasach liczących około 550 km z K. do B., a następnie były z powrotem z B. przewożone w okolice Lwowa (trasa licząca około 700 km), w sytuacji, gdy trasa bezpośrednia z K. w okolice Lwowa liczy ok. 640 km byłoby nieopłacalne z ekonomicznego punku widzenia oraz niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego.
Biorąc powyższe pod uwagę zarzuty Spółki dotyczące naruszenia art. 42 ust 1, ust. 3 oraz 4 ustawy o p.t.u. nie mogły zostać uwzględnione.
Odnośnie drugiej grupy podniesionych zarzutów, organ stwierdził, że zarówno w ramach przeprowadzonej kontroli celno-skarbowej, jak również postępowania podatkowego, strona brała czynny udział w sprawie m.in. poprzez składanie wyjaśnień, zastrzeżeń czy też wniosków dowodowych. O wszelkich podejmowanych przez organ czynnościach, była także zawiadamiana. R. [...] Sp. z o.o. skorzystała również z przysługującego jej prawa do zapoznania się oraz wypowiedzenia na temat zgromadzonego materiału dowodowego.
W ocenie Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w K. działającego jako organ podatkowy II instancji, w niniejszej sprawie, w sposób dokładny zgromadzono materiał dowodowy umożliwiający oddanie w pełni zaistniałego stanu faktycznego. Fakt nieustalenia całego łańcucha transakcji wynikał tylko i wyłącznie ze specyfiki transakcji w których podmiotom w nich uczestniczącym zależało by faktyczny przebieg czynności nie został ujawniony. Tym niemniej szereg innych dowodów, w tym w szczególności informacje od organów podatkowych [...], zeznania świadków oraz pisemne wyjaśnienia pomiotów pozwoliły na poddanie ocenie i wyciągnięcie wniosków z zebranego materiału. Odnośnie złożonych wniosków dowodowych, a w szczególności wniosków o przeprowadzenie dowodów z przesłuchań świadków, w postanowieniach z dnia 13 sierpnia oraz 13 września 2018r. szczegółowo odniesiono się do każdego z nich z osobna. W ocenie organu argumenty wskazane w ww. postanowieniach wskazujące na to, iż okoliczności, które strona chciałaby ustalić w ramach przesłuchań w tym: informacje posiadane przez R. [...] Sp. z o.o. o kontrahencie A. Sp. z o.o. oraz podmiotach z nią powiązanych, przedsięwzięte przez Spółkę środki ostrożności i staranność w relacjach handlowych, zasady wykonywania działalności handlowej i rozliczania podatku, przebieg współpracy z A. Sp. z o.o. i podmiotami z nią powiązanymi oraz realia branży sukienniczej zostały już stwierdzone innymi dowodami znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R. Sp. z o.o. w K. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
1.art. 210 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj.Dz.U. z 2018 r. poz. 800) poprzez nieoznaczenie daty wydania decyzji, co jest brakiem konstrukcyjnym natury formalnej o doniosłym charakterze, co skutkuje nieważnością decyzji,
a nadto:
2.art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174), poprzez błędne przyjęcie, jakoby podatnik nie spełnił wymogów niezbędnych dla zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, gdy tymczasem podatnik wypełnił wszystkie kryteria wskazane w punktach 1-3 omawianego przepisu,
3.art. 42 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez błędne przyjęcie, iż podatnik nie dysponował właściwymi dowodami dokumentującymi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, gdy tymczasem podatnik zgromadził i przedłożył organowi wymagane prawem dokumenty,
4.art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, poprzez dowolne zakwestionowanie prawidłowości sporządzonej dokumentacji transportu towarów realizowanego przez kontrahenta podatnika (nabywcę towarów), gdy tymczasem dokumenty zawierały przewidziane prawem informacje pozwalające na identyfikację określonego środka transportu,
przy czym powyższe uchybienia miały wpływ na wynik postępowania, albowiem odmienne stosowanie ww. przepisów uzasadniałoby stanowisko skarżącej, dając jej podstawy do stosowania stawki 0% w podatku od towarów i usług;
5.art. 188 o.p. w zw. z art. 122 o.p. poprzez bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych podatnika, tylko z tego powodu, że zmierzały one do wykazania okoliczności sprzecznych z przyjętym apriorycznie stanowiskiem organu,
6.art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 121 § 1 o.p. poprzez pominięcie dowodów, które nie popierają stanowiska organu wyrażonego w rozstrzygnięciu i to ze skutkiem postawienia podatnika wobec faktów dokonanych, bez możliwości udziału w postępowaniu, bez możliwości przeprowadzenia powołanych przezeń dowodów, bez przesłuchania osób, których działaniom i stanowi świadomości przypisywana jest w sprawie doniosłość prawna, co oznacza zaprzeczenie standardów prowadzenia postępowania podatkowego i zamiast zaufania do organów administracji publicznej budzi lęk i zgrozę,
7.art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego i uporządkowanie go w sposób, który odpowiada zamierzonemu przez organ rozstrzygnięciu, a jednocześnie pomija wszelkie okoliczności uzasadniające stanowisko podatnika i to ze skutkiem,
8.art. 169 § 1 o.p. poprzez zaniechanie wezwania do uzupełnienia braków wniosków formalnych podatnika i pozostawienie tych wniosków bez rozpoznania, względnie ich oddalenie,
9.art. 192 w zw. z art. 123 § 1 o.p. poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego z udziałem podatnika i oparcie rozstrzygnięcia na dowodach przeprowadzonych w innych sprawach, w oparciu o środki dowodowe prowadzone w innych sprawach, bez udziału podatnika i bez pozostawienia mu jakiejkolwiek możliwości udziału w przeprowadzaniu dowodu,
przy czym powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik postępowania, albowiem zakres naruszenia standardów prowadzenia postępowania podatkowego stawia pod znakiem zapytania wynik tego postępowania.
Z uwagi na powyższe strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na zarzut sformułowany w pkt 1., ewentualnie w razie uznania przez Sąd, że zaskarżone zarzutem uchybienie nie skutkuje nieważnością decyzji, wówczas z uwagi na podniesione w dalszej kolejności zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego podtrzymał swoje stanowisko w niniejszej sprawie i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a.
Kontrolując zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego , jak i poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia 17 września 2018 r., w oparciu o wyżej wskazane reguły, Sąd uznał, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Dokonując oceny stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia, ustalenia faktyczne poczynione przez organ podatkowy albowiem stan faktyczny został ustalony przez ten organ z zachowaniem reguł procedury administracyjnej a sprawa została prawidłowo, zgodnie z dyspozycją art. 127 ustawy z dnia 26 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa(tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.- dalej O.p.) – rozstrzygnięta ponownie przez organ odwoławczy, który ponownie rozważył wszelkie aspekty sprawy.
Jakkolwiek przy wydaniu decyzji doszło do naruszenia art. 210 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez niewskazanie na zaskarżonej decyzji daty dziennej jej wydania to uchybienie to o charakterze formalnym samo w sobie nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, a tym bardziej do stwierdzenia jej nieważności, czego zażądano w skardze. Powyższe uchybienie zostało naprawione przez Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego poprzez wydanie w dniu 12 kwietnia 2019 r. postanowienia o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki dotyczącej braku dnia wydania decyzji.
Należy wskazać, że w sprawie nin. nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych, a to z uwagi na treść art. 70 § 6 pkt 1 O.p., który stanowi, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Z kolei w myśl art. 70 § 7 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe.
Jak wynika z akt sprawy Prokuratura Okręgowa w L. Ośrodek zamiejscowy w C. pod sygn. [...] wszczęła śledztwo m.in. wobec R. [...] Sp. z o.o. w sprawie udziału w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnienie przestępstwa skarbowego. W związku z powyższym Naczelnik Drugiego [...] Urzędu Skarbowego w K. pismem nr [...] z dnia 20 grudnia 2017 r. powiadomił podatnika i jego pełnomocnika (w dniach 21 i 22 grudnia 2017 r.), że z dniem 6 listopada 2017 r. zawieszony został bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2011 r. do grudnia 2013 r.
Oznacza to, że przed upływem pięcioletniego terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za miesiące luty, kwiecień, lipiec i sierpień 2013 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu ich przedawnienia, a to w związku z wszczęciem przeciwko Spółce postępowania karnego skarbowego. Z uwagi zatem na brak przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych stwierdzić należy, że organy podatkowe obu instancji uprawnione były do merytorycznego załatwienia sprawy.
Przechodząc zatem do oceny legalności wydanych decyzji stwierdzić należy, że z uwagi na to, że skarżąca Spółka w skardze artykułuje zarówno zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, jak i prawa procesowego, w pierwszej kolejności przedmiotem rozważań, powinny stać się zarzuty w zakresie prawa procesowego, gdyż dopiero przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, ustaleń faktycznych, możliwa jest ocena procesu subsumcji stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie, przepisy prawa materialnego.
Na wstępie zaznaczyć należy, że nie może odnieść skutku, argumentacja skarżącej Spółki, ukierunkowana na wykazanie wad prowadzonego przez organ podatkowy (zarówno w I, jak i w II instancji), postępowania dowodowego oraz nieadekwatności ustalonych jego wyników w relacji do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie mogą zyskać aprobaty Sądu zarzuty skargi w istocie sprowadzające się do kwestionowania i polemiki z ustalonym przez organ stanem faktycznym, który strona skarżąca powiązała z naruszeniem szeregu przepisów, regulujących postępowanie dowodowe. Odnosząc się do nich stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie, bowiem stan faktyczny sprawy został ustalony z zachowaniem reguł procedury.
Oceniając przeprowadzone w sprawie postępowanie Sąd podkreśla, że na organy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 § 1 O.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 O.p.). Dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Przeprowadzane dowody powinny być przydatne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i mają zbliżać sprawę do jej wyjaśnienia. Wyniki rozpatrzenia dowodów, dające obraz stanu faktycznego, powinny być przekonująco umotywowane i znajdować odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, obrazując proces myślowy, który doprowadził do podjęcia określonych ustaleń i w konsekwencji wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia.
Jak wynika z akt sprawy skarżąca Spółka w 2013 r. działała jako [...] Sp. z o.o. w K. i prowadziła działalność gospodarczą na terytorium kraju polegającą m.in. na [...] oraz handlu tkaninami meblowymi (obiciowymi). Ponadto wykazywała wewnątrzwspólnotowe nabycia i dostawy towarów na rzecz kontrahentów z innych krajów członkowskich Unii Europejskiej, a także eksport towarów.
Prawidłowo organ w obu decyzjach uznał, że [...] Spółka z o.o., która obecnie nosi nazwę R. [...] Spółka z o.o. niezasadnie zastosowała stawkę podatku VAT - 0% dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, tj. tkaniny obiciowej wykazanych na fakturach VAT wystawionych w lutym i kwietniu 2013 r. rzecz A. s.r.o. oraz w lipcu i sierpniu 2013 r. na rzecz Z. s.r.o.
Prawidłowo organ ustalił, że w kolejnych dostawach tkaniny pochodzącej z [...] Sp. z o.o. formalnie uczestniczyły podmioty powiązane z A. Spółka z o.o. i osobą faktycznie kierującą tym podmiotem - D. P. tj. firmy: -A. s.r.o. z siedzibą w B., której pełnomocnikiem i dyrektorem zarządzającym był D. P.,
-Zeochem s.r.o. z siedzibą w B., której formalnym prezesem zarządu i udziałowcem był pracownik A. Spółka z o.o. D. R., a w rzeczywistości podmiotem tym zarządzał D. P.,
-V. z siedzibą w USA.
A. Spółka z o.o. zajmowała się poszukiwaniem różnych dostawców towarów, które miały być przez nią eksportowane na [...]. Firmy te ( w tym R. Sp. z o.o.) nie wystawiały jednak dla A. Spółka z o.o. faktur sprzedaży. Dokumenty wystawiane były na fikcyjne podmioty ze [...] - początkowo na rzecz A. s.r.o., a następnie na rzecz Z. s.r.o. A. Spółka z o.o. zajmowała się tworzeniem kolejnych faktur w imieniu podmiotów z łańcucha dostaw i mających dokumentować następujące po sobie transakcje z udziałem A. s.r.o., Z. s.r.o., V. i Z. ze [...]. Występowały też przypadki, że pracownicy A. Spółka z o.o. wystawiali w imieniu słowackich firm A. s.r.o. i Z. s.r.o. faktury bezpośrednio na rzecz A. Spółka z o.o. Prawidlowo zatem za fikcyjne uznano transakcje: -z [...] do A. s.r.o. i do Z. s.r.o., gdyż stwierdzono pozorne wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów z [...] na [...], - z Z. s.r.o. do A. Spółka z o.o., gdyż stwierdzono pozorne wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów ze [...] do [...], a tym samym dla A. Spółka z o.o. pozorne wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów ze [...] do [...], -z A. s.r.o. do V. T. LLC LTD, gdyż stwierdzono pozorne transakcje ze [...] do firmy z USA z dostawą do WOC w M.,-z Z. s.r.o. do V. T. LLC LTD, gdyż stwierdzono pozorne transakcje ze [...] do firmy z USA z dostawą do WOC w M., -z V. T. LLC do A. Spółka z o.o., gdyż stwierdzono pozorne transakcje w WOC w M..
Nie następowało fizyczne przemieszczanie towarów (wykazanych na fakturach [...] Sp. z.o.o. wystawionych dla A. s.r.o.,) z terytorium [...] na terytorium [...]. Towary pochodzące z [...] Sp. z o.o., nigdy nie znajdowały się na terytorium [...] w wykonaniu dostawy towarów i nie były stamtąd przewożone do [...], do WOC, co byłoby warunkiem koniecznym do przeprowadzenia transakcji na terenie WOC. Słusznie tez uznano, że rolą O. Spółka Cywilna, było jedynie ewidencjonowanie transakcji w ewidencji towarowej WOC na podstawie kompletu faktur przesyłanych elektronicznie przez A. Spółka z o.o., a głównym celem i rezultatem organizowania całego procederu wystawiania kolejnych "pustych" faktur dotyczących towarów pochodzących pierwotnie od [...] Sp. z o.o. było zaniżanie wartości towarów na dokumentach eksportowych wystawianych przez A. Spółka z o.o. dla odbiorców na [...]. Proceder zaniżania wartości towarów odbywał się na poziomie wprowadzonego do łańcucha dostaw zagranicznych podmiotów spoza Unii Europejskiej, które dla tych transakcji nie podały numeru VAT tj. V. T. LLC z USA, a w dalszej kolejności Z. , przy czym transakcje z udziałem tych firm były pozorne.
Reasumując, za organem podatkowym Sąd stwierdził, że mechanizm oszustwa podatkowego w podatku od towarów i usług, w okolicznościach nin. sprawy, polegał między innymi na pozorowaniu przez [...] Sp. z o.o. wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów na [...] do A. s.r.o. i Z. s.r.o., wykazywaniu tych transakcji w deklaracjach podatkowych, podczas gdy w rzeczywistości dokonywała ona dostaw krajowych na rzecz polskiego podmiotu A. Spółka z o.o., albo na rzecz podmiotu lub też podmiotów o nieustalonej tożsamości.
Fikcyjność zgłoszonych przez skarżącą Spółkę wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów potwierdzili przesłuchani w toku postępowania pracownicy A. Sp. z o.o.: K. K., K. K. i D. R.. Z ich zeznań wynika, że do oddziału A. Spółka z o.o. w C. wpływały faktury, na których jako sprzedawca figurowała skarżąca Spółka, natomiast jako kupujący A. s.r.o. z siedzibą w B. (lub później Z. s.r.o). Po ich otrzymaniu, K. K. albo D. P. dokumenty te podbijali, natomiast D. P. dodatkowo je podpisywał. Po podpisaniu faktury te były odsyłane z powrotem do sprzedawcy. Na podstawie przesłanych dokumentów były generowane faktury sprzedaży przez A. Sp. z o.o. na rzecz innych podmiotów. Te dokumenty w formie elektronicznej były skanowane i przesyłane mailowo do Agencji C. O.. W Agencji C. O. sporządzane były listy przewozowe CMR do faktur i dokumenty eksportowe, które następnie, odsyłano do C. do zakładu głównego A. Spółki z o.o. Dodatkowo z zeznań K. K. wynika, że A. Spółka z o.o. sprzedawała również towary bez udokumentowania i ujawnienia w księgach. Cześć towaru była bowiem sprzedawana na [...] bez dokumentów za pośrednictwem tzw. "mrówek", tj. osób fizycznych, które nie pracowały w A., a towary przewoziły przez granicę na własną rękę. Na te towary wystawiane były faktury proforma, w których wpisany był tylko sprzedawca, czyli A. Spółka z o.o., natomiast nie było odbiorcy. K. K. zeznała również, iż polskie podmioty fakturowo sprzedawały towary słowackim spółkom A. s.r.o. i Z. s.r.o., przy czym towary te nie opuszczały terytorium [...]. Na [...] były jedynie wirtualne biura A. s.r.o. i Z. s.r.o., nie było natomiast żadnych magazynów i placów składowych. Firmy słowackie nie zatrudniały żadnych pracowników. Towary były natomiast faktycznie transportowane na [...] i odbywało się to w tym samym dniu lub w dniu następnym, kiedy kierowcy pobrali towary od polskich firm.
Zd.Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że skarżąca Spółka dokonywała sprzedaży tkanin za pośrednictwem firm A. s.r.o., A. LTD i V. T. LLC na rzecz A. Sp. z o.o. w W.. Przebieg kolejnych etapów transakcji został udokumentowany przez Spółkę stosownymi dokumentami podczas, gdy w rzeczywistości towar nigdy nie został przewieziony na [...], lecz od razu trafiał do A. Sp. z o.o., a stamtąd na [...].
W ocenie Sądu, w rozpoznanej sprawie organ podatkowy wyczerpująco zebrał materiał dowodowy przydatny do wydania ostatecznej decyzji oraz dokonał wszechstronnej i trafnej jego oceny, a przy tym właściwie zastosował przepisy prawa materialnego i procesowego. Stan faktyczny i prawny sprawy zostały ustalone zgodnie z wymogami zawartymi w Ordynacji podatkowej, a w szczególności w art. 122, 180, 187, 188 oraz 191 O.p., zaś dokonana przez organ ocena materiału dowodowego nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. Organ rozważył całość zebranego materiału dowodowego, odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez skarżącego twierdzeń, a w obszernym uzasadnieniu obu rozstrzygnięć bardzo obszernie i szczegółowo wyjaśnił, jakim dowodom odmówił wiarygodności, a także wskazał na dowody, którym dano wiarę.
Obowiązek organu podatkowego zgromadzenia dowodów co do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy wynika natomiast z art. 122 O.p., który nakazuje organowi podatkowemu podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Statuuje on tzw. zasadę prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym. Konkretyzację tej zasady stanowi art. 187 § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Sąd podkreśla, że organ podatkowy podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a strona na żadnym z etapów postępowania nie została pozbawiona, zagwarantowanego w art. 123 O.p., prawa czynnego udziału w tym postępowaniu, w tym również przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Sąd nie miał także wątpliwości, że materiał dowodowy sprawy został zgromadzony zgodnie z wynikającą z art. 180 § 1 O.p., a uszczegółowioną w art. 181 tejże ustawy, zasadą nakazującą jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone skrupulatnie, dokładnie, zbadano każdą okoliczność mogącą przyczynić się do prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ podatkowy dokładnie wyjaśnił na podstawie jakich dowodów doszły do przekonania, że transakcje wynikające z zakwestionowanych faktur, nie miały faktycznie miejsca. Wyjaśnienia te są przekonywujące, tworzą logiczny obraz zdarzeń. Podkreślenia wymaga, że zebrany materiał dowodowy jest jednoznaczny w swej wymowie. Należy zatem stwierdzić, że przeprowadzona swobodna ocena dowodów została dokonana prawidłowo, czyli nie narusza prawa. Tym samym Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na ustalonym przez organ podatkowy stanie faktycznym.
Nie zasługuje przy tym na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 192 w zw. z art. 123 § 1 O.p., poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego z udziałem podatnika i oparcie rozstrzygnięcia na dowodach przeprowadzonych w innych sprawach bez udziału podatnika i bez pozostawienia mu jakiejkolwiek możliwości udziału w przeprowadzaniu dowodu. Wyjaśnić należy, że przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują zasady bezpośredniości w gromadzeniu materiału dowodowego. Z jej art. 181 § 1 wynika, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Organ miał więc pełne prawo do tego, by w niniejszym postępowaniu oprzeć się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku innego postępowania, w tym postępowania karno-skarbowego. W takiej sytuacji, zasada czynnego udziału strony w postępowaniu określona w art. 123 O.p. jest realizowana poprzez zaznajomienie strony z tymi dowodami w trybie art. 200 § 1 O.p. i umożliwienie jej wypowiedzenia się w ich zakresie, co też uczyniono w niniejszej sprawie (postanowienie z dnia 10 grudnia 2018 r. nr [...], k. 16 akt odwoławczych). Skarżąca Spółka nie skorzystała z tej możliwości tłumacząc się zbyt dużo odległością pomiędzy siedzibą organu a siedzibą Spółki (pismo z dnia 3 stycznia 2019 r., k. 54-55 akt odwoławczych). Mimo to stwierdzić należy, że Spółka brała czynny udział w postępowaniu o czym świadczą jej pismo z dnia 7 grudnia 2018 r. (k. 20-21 akt odwoławczych) i ww. pismo z dnia 3 stycznia 2019 r.
W związku z powyższym Sąd uznał, że organ podatkowy zgromadził pełny, obszerny, a także wszechstronny materiał dowodowy i dokonał jego oceny w sposób rzetelny oraz wyczerpujący, w zgodzie z zasadą wynikającą z art. 191 O.p., a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w obszernych uzasadnieniach obu decyzji, sporządzonych zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 4 O.p. Zatem uznać należy, że organ podatkowy zgromadził wszelkie dostępne dowody, dokonał wszechstronnej analizy oraz oceny obszernego materiału dowodowego i odtworzył stan faktyczny sprawy, który zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości.
W tym kontekście podać także należy, że skarżąca Spółka nie podważyła skutecznie dokonanej przez organ oceny poszczególnych dowodów. A nade wszystko kwestionując ich wymowę, nie przedstawiła w gruncie rzeczy, wniosków dowodowych, które stanowiłyby w konsekwencji, przeciwdowody dla ustaleń poczynionych przez organ w przedmiotowej sprawie. W szczególności cel ten nie mógł być osiągnięty przez forsowanie własnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i akcentowanie wybiórczych, a przy tym oderwanych od kontekstu i wzajemnych relacji fragmentów treści decyzji, które legły u podstaw dokonania niewątpliwych, istotnych dla rozstrzygnięcia, ustaleń. Zarówno dowody te, jak i ich ocena, a także oparta na nich faktografia zostały wręcz drobiazgowo przedstawione w uzasadnieniach decyzji.
Należy także zwrócić uwagę, że w postępowaniu podatkowym, nacisk kładzie się na zasadę współdziałania. Jeżeli podatnik kwestionuje jakąś okoliczność faktyczną, przyjętą przez organ, to na tymże podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji m.in., poprzez przedstawienie stosownego dowodu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 1452/02). Nie można więc nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów, jeżeli strategia podatnika opiera się wyłącznie na negowaniu działań, podejmowanych przez te organy. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ, wydający rozstrzygnięcie, nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego tj., gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski, naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, dopuściły się organy podatkowe.
Sąd zauważa w tym miejscu, że sam fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organ podatkowy oceniony odmiennie, niż oczekiwała tego strona skarżąca, nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego, wyrażonych w Ordynacji podatkowej. W realiach rozpoznawanej sprawy, sposób postępowania skarżącej Spółki, sprowadzał się do negowania wymowy i oceny dowodów, a w efekcie ustaleń poczynionych przez organy podatkowe.
Dodać także należy, że stosownie do treści art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W orzecznictwie podnosi się, że postępowanie dowodowe, powinno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego prawno-podatkowego stanu faktycznego, czyli musi obejmować te fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. W świetle tegoż art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie ma podstaw do poszukiwania elementów stanu faktycznego, które nie mają żadnego odniesienia do prawno-podatkowego stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, czyli nie zmierzają do ustalenia (lub zaprzeczenia) warunków hipotezy określonej normy materialnego prawa podatkowego, która ma mieć w sprawie zastosowanie. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym, sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy prawa materialnego podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. I FSK 256/07, wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2010 r., sygn. akt I GSK 993/09). Takie stanowisko nawiązuje do treści art. 180 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej. Zatem to, co nie może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, nie jest dopuszczane, jako dowód. Należy też mieć na względzie, że chodzi o okoliczności, mające znaczenie dla sprawy. Gdy więc pewne okoliczności nie mają znaczenia dla sprawy, a strona żąda przeprowadzenia dowodu w tym zakresie, to żądania tego nie należy uwzględniać. Organy podatkowe nie są bowiem zobligowane do przeprowadzania wszystkich wnioskowanych w toku postępowania, dowodów. Obowiązek ten dotyczy tylko tych dowodów, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a wnioskowana okoliczność nie została w sposób wystarczający, udowodniona innymi dowodami.
Nie należy tracić z pola widzenia, że kontrola akt postępowania podatkowego także prowadzi do wniosku, iż na gruncie niniejszej sprawy, organ dokonał analizy obszernego i skrupulatnie zgromadzonego materiału dowodowego w sposób wszechstronny, z uwzględnieniem wszelkich okoliczności, towarzyszących przeprowadzeniu konkretnych środków dowodowych, ocenił dowody we wzajemnej łączności, a wysnute wnioski są logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Organ podatkowy w sposób rzetelny i skrupulatny zebrał materiał dowodowy. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia a spójna i kompleksowa ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Organ rozpatrzył nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddał analizie całość zebranego materiału dowodowego, akcentując jego kompleksową wymowę i wzajemną koherentność. Natomiast analiza akt sprawy nie potwierdza okoliczności stronniczego i tendencyjnego prowadzenia postępowania, w celu osiągnięcia rezultatu z góry założonego na samym początku postępowania. Skoro tak – zarzuty skarżącej Spółki dotyczące naruszenia przywołanych wyżej przepisów postępowania są nieuzasadnione. Zatem strona skarżąca nie zdołała podważyć tez stawianych przez organy podatkowe, a same gołosłowne twierdzenia, niepoparte żadnymi konkretnymi dowodami i okolicznościami nie są w tej materii wystarczające.
Warto także podkreślić, że w sprawie nie został naruszony przepis art. 121 § 1 O.p., z którego wynika, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Postępowanie takie charakteryzuje się tym, że jest prowadzone starannie i merytorycznie prawidłowo. Zdaniem Sądu, organ podatkowy w przedmiotowej sprawie zasady tej nie naruszył. Ustosunkował się bowiem do twierdzeń i wniosków Spółki. Nadto strona skarżąca była informowana podczas toczącego się postępowania podatkowego o podejmowanych czynnościach procesowych oraz zawiadamiana o wyznaczeniu jej terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W ocenie Sądu, zaskarżone decyzje czynią więc zadość wszystkim wymogom, wynikającym z powyższych przepisów.
Wobec tak prawidłowo ukształtowanego stanu faktycznego sprawy za nieuprawnione należy również uznać zarzuty skargi w przedmiocie naruszenia przepisów art. 42 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
Zgodnie z treścią art. 42 ust. 1 u.p.t.u. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że: 1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów; 2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Jednocześnie ustawa o podatku od towarów i usług określa katalog dokumentów podstawowych (art. 42 ust. 3 i 4) oraz uzupełniających (art. 42 ust. 11), za pomocą których możliwe jest wykazanie faktu wywozu towarów i ich dostawy na terytorium innego państwa członkowskiego.
W świetle powyższego podkreślić należy, że zasadniczym elementem, który musi wystąpić, aby uznać daną czynność za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów jest wywóz towaru tj. jego faktyczne przemieszczenie z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w określonych w ustawie warunkach, a także właściwe udokumentowanie takiego transferu. Udokumentowanie musi dotyczyć rzeczywistych zdarzeń, zarówno co do strony podmiotowej jak i przedmiotowej, musi przy tym w sposób nie budzący wątpliwości dowodzić dokonania wywozu towaru na teren innego państwa członkowskiego, dla nabywcy zgodnie z dokumentami dotyczącymi wewnątrzwspólnotowej dostawy. Samo formalne posiadanie dokumentów nie upoważnia do zastosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług w związku z dokonaniem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
W ocenie Sądu, przedstawione przez skarżącą Spółkę dokumenty nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego, ponieważ na podstawie danych ze słowackiego systemu rejestrowania pojazdów na drogach płatnych e-TOLL, danych z polskiego systemu viaTOLL oraz zeznań świadków (w szczególności K. K.), ustalono, iż towary opisywane w ww. dokumentach nigdy nie dotarły na terytorium [...].
Tym samym zasadnie organ nie dały wiary zapisom na okazanych przez Spółkę dokumentach. Z tego powodu w sprawie, w zakresie badanych transakcji, nie został spełniony kluczowy warunek uznania ich, w świetle art. 13 ust. 1 u.p.t.u., za wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów. W takiej sytuacji, słusznie zdaniem Sądu organ uznał, że wobec tych transakcji nie było podstaw dla zastosowania stawki preferencyjnej 0%, a zastosowanie winna znaleźć stawka podstawowa podatku od towarów i usług 23% - ustalono bowiem, że towary nie opuściły terytorium Polski.
Reasumując stwierdzić zatem należy, że ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonana przez organy podatkowe jest spójna i nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Została także przeprowadzona w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu kontrolowanych decyzji. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach przedmiotowej sprawy, potwierdza prawidłowość stanowiska organów podatkowych. Materiał ten został zebrany w sposób rzetelny, jest kompletny i wystarczający do podjęcia słusznych decyzji. Obszerność w gromadzeniu tego materiału i wnikliwość jego oceny nie pozostawią wątpliwości, co do zasadności stanowiska organów orzekających, wyrażonego w zaskarżonych decyzjach. Organy podatkowe orzekały w sprawie na podstawie obowiązujących przepisów prawa, prawidłowo je stosując -zarówno w aspekcie proceduralnym, jak i materialnym.
W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez stronę skarżącą nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, gdyż nie były one zasadne.
Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 134 p.p.s.a.).
W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone decyzje Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.