I SA/KR 48/23

I SA/Kr 48/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-08-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Grzegorz Klimek
Inga Gołowska
Waldemar Michaldo /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 479
art. 33 par. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.), Sędziowie: WSA Grzegorz Klimek, WSA Inga Gołowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 31 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 28 listopada 2022 r. nr: SKO.EA/418/153/2022 w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej skargę oddala
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem nr SKO.EA/418/153/2022 z dnia 28.11.2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. po rozpoznaniu zażalenia M.B., uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 11 października 2022r. znak: PD-02- 3.3160.3.12.2022.MW - orzekające o oddaleniu zarzutów wniesionych przez M.B. w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia 8 sierpnia 2022 r., obejmującego zaległości z tytułu podatku od środków transportowych za okres od stycznia do grudnia 2021 r.
Powodem rozstrzygnięcia było stwierdzenie przez organ II instancji, iż w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów, na podstawie których można zweryfikować stanowisko organu oraz skarżącego. Organ egzekucyjny nie przedłożył żadnych dokumentów, na które powołuje się w uzasadnieniu wydanego przez siebie postanowienia . Organ zażaleniowy stwierdził, iż nie mógł zatem dokonać analizy wskazanych przez organ I instancji okoliczności sprawy, a tym samym odnieść do twierdzeń zobowiązanego.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył M.B. podnosząc w obszernym uzasadnieniu bezzasadność prowadzonego postępowania egzekucyjnego i wnosząc o umorzenie tego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Pkt 1 lit. "c" wskazanego przepisu stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w przypadku nieuwzględnienia skargi, Sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. oddala skargę.
Zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż materialnoprawna podstawa wydania postanowienia przez organ I instancji i następnie kontrolowanego przez organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu, wynikała z podniesionego przez skarżącego zarzutu nieistnienie obowiązku, a zatem z art. 33 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 z późn. zm.) dalej u.p.e.a. Pojęcie "nieistnienia obowiązku" w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał (np. z mocy prawa) albo nie wydano/nie wysłano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana/wysłana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek
podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów.
Jak wynika z uzasadnienia postanowienia organu I instancji czynności egzekucyjne podejmowane przez ten organ wobec skarżącego wynikały z zaległości z tytułu podatku od środków transportowych za rok 2021. Zobowiązanie to miało wynikać z decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za 2021 r. z tytułu podatku od środków transportowych z dnia 13 grudnia 2021 r. nr PD. 01.5.3124.6. F.213.2021. JF, która została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 27 maja 2022 r. nr SKO. Pod/4140/245/2022 i jest ostateczna. Niezależnie od tego organ egzekucyjny odwołał się do wyroków sądów powszechnych, które jego zdaniem przesądziły, iż skarżący był właścicielem spornych pojazdów, z którymi związany był obowiązek uiszczenia podatku od środków transportowych.
Wobec tego organ I instancji stwierdził, iż zarzut co do nieistnienia obowiązku jest bezzasadny, a w związku z brakiem wykonania obowiązku podatkowego za rok 2021, wystawiono tytuł wykonawczy [...] w dniu 8 sierpnia 2022 r.
Jednakże zasadnie w ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie trafnie zauważyło, iż w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów, na podstawie których można zweryfikować stanowisko organu I instancji oraz skarżącego. Organ egzekucyjny nie przedłożył bowiem żadnych dokumentów, na które powołuje się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Z uwagi na to brak było podstaw do zweryfikowania prawidłowości oddalenia zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku. Przy tym podkreślić należy, iż skoro w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów, na podstawie których można zweryfikować stanowisko organu I instancji i podstawy zarzutu egzekucyjnego o nieistnieniu obowiązku podniesionego przez skarżącego, to postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ I instancji ma istotne wady i braki, których organ II instancji z uwagi na ich zakres nie może uzupełnić w trybie art. 136 k.p.a. Należy zauważyć nadto, iż w aktach sprawy brak jest nie tylko wskazanych powyżej dokumentów, ale nawet tytułu wykonawczego w oparciu, o który prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie.
Organ zażaleniowy jako organ merytorycznie rozstrzygający sprawę, w związku z tymi istotnymi brakami w zakresie akt postępowania przed organem I instancji, które to naruszenia dotyczą istotnych okoliczności prawnych i faktycznych sprawy, których ustalenie warunkuje prawidłowe zastosowanie normy prawa materialnego, nie był zatem w stanie sanować powyższych uchybień lub uzupełnić materiał dowodowy na podstawie art. 136 k.p.a. bez naruszenia zasady dwuinstancyjności. Brak w aktach sprawy jakichkolwiek dokumentów, na podstawie których można zweryfikować stanowisko organu egzekucyjnego oraz skarżącego, oznacza, iż organ egzekucyjny nie zebrał materiału dowodowego, a tym samym nie ustalił należycie stanu faktycznego w sprawie. Wyjaśnienia organu I instancji zawarte w uzasadnieniu postanowienia oraz piśmie przewodnim do organu odwoławczego nie zostały poparte żadnym materiałem dowodowym. Powyższe stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., jak również art. 8 k.p.a. W tym stanie rzeczy, skoro w przedmiotowej sprawie należy przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające, prawidłowa była ocena organu odwoławczego, iż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, uzasadnia uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.