I SA/Kr 430/21

I SA/Kr 430/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2021-10-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-04-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas /przewodniczący sprawozdawca/
Stanisław Grzeszek
Urszula Zięba
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I GSK 1192/22 - Wyrok NSA z 2023-07-13
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1505
art. 10 ust. 2
Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa t.j.
Dz.U. 2015 poz 187
par. 13za ust. 1
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji  Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Bogusław Wolas (spr.) Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 21 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 4 lutego 2021 r., nr: [...], w przedmiocie przyznania pomocy posiadaczowi chryzantem, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku spowodowanymi epidemią CIVID-19 oddala skargę.
Uzasadnienie
Jak wynika z akt sprawy, do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) wpłynął w 6 listopada 2020 r. wniosek A. S. (skarżąca, strona) o przyznanie pomocy dla posiadaczy chryzantem mającej charakter pomocy publicznej w rolnictwie (płatność chryzantemowa). Zgodnie z wnioskiem ilość chryzantem doniczkowych deklarowanych do pomocy wynosiła 1950 i były one przechowywane pod adresem K. .
W dniu 16 listopada 2020 r. w miejscu przechowywania chryzantem (w obecności siostry strony - W. P.) zostały przeprowadzone oględziny. W czasie kontroli nie stwierdzono chryzantem zadeklarowanych przez stronę. Z notatki sporządzonej z oględzin wynika, że w dniu oględzin w rozmowie telefonicznej strona zrezygnowała z ww. dopłat. Z kolei obecna podczas oględzin siostra strony stwierdziła, że wszystkie kwiaty, które znajdowały się na kontrolowanej posesji są jej własnością, ona również ubiega się o ww. pomoc a oględziny wykonane w dniu 13 listopada 2020 r. na tej samej posesji potwierdziły obecność wszystkich zadeklarowanych przez nią kwiatów.
Postępowanie zainicjowane wnioskiem strony dot. ww. płatności zostało zakończone decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nr [...] z 17 grudnia 2020 r. Na mocy ww. decyzji odmówiono stronie żądanych płatności z uwagi na brak stwierdzenia posiadanych przez stronę chryzantem uprawnionych do tego wsparcia.
W odwołaniu skarżąca podniosła m.in., że od lat trudni się sprzedażą chryzantem, że posiadała deklarowane kwiaty oraz, że przyczyn zdrowotnych nie mogła uczestniczyć w inspekcji dot. ww. roślin.
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją nr [...] z 4 lutego 2021 r., na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 1505 z późn. zm., ustawa o ARiMR), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w sprawie odmowy pomocy posiadaczowi chryzantem w pełnej fazie dojrzałości przeznaczonych do sprzedaży będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika l do rozporządzenia nr 702/2014, któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku spowodowanymi epidemią COVID-19.
Zdaniem organu II instancji zaskarżone rozstrzygnięcie zawiera prawidłowe ustalenia dot. okoliczności sprawy, regulujących je przepisów oraz wynikających z nich konsekwencji. Powodem odmowy płatności dla skarżącej był brak potwierdzenia posiadania kwiatów pod adresem wskazanym przez skarżącą we wniosku oraz brak ich przekazania jako bioodpady lub jako ozdoby organizacjom pozarządowym. Każda z tych okoliczności razem lub z osobna oznaczała brak spełnienia warunków uprawniających do wsparcia. Konsekwencją tego była odmowa przyznania płatności.
Ustalenia dot. posiadania chryzantem oparto przede wszystkim o wyniki oględzin przeprowadzonych w miejscu wskazanym przez skarżącą w dniu 16 listopada 2020 r. Zgodnie z § 13za ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Dz.U. 2015 poz 187, ze zm.; rozporządzenie) posiadanie chryzantem w ilości min. 50 doniczkowych lub min. 200 ciętych, w fazie pełnej dojrzałości na dzień złożenia wniosku było podstawowym wymogiem uzyskania płatności chryzantemowej. Dodatkowo wymogiem było terminowe złożenie wniosku na odpowiednim formularzu - § 13za ust. 2 i ust. 5 pkt 1 i 3 ww. rozporządzenia. Skarżąca we wniosku wskazała jako adres przechowywania kwiatów: K., [...]. Podczas inspekcji dot. deklaracji skarżącej na wskazanej posesji zastano kwiaty, jednak nie można było ustalić które konkretnie chryzantemy należą do skarżącej. Zastana na miejscu siostra skarżącej (W. P.) nie wskazała, które chryzantemy należą do niej, a które do skarżącej. W takiej sytuacji kontrolujący uznali, że posiadanie przez skarżącą zadeklarowanej ilości kwiatów nie zostało potwierdzone.
ARiMR wskazał, że nieuwzględnienie wniosku skarżącej o ponowne oględziny było prawidłowe skoro posiadanie kwiatów było weryfikowane przede wszystkim na dzień złożenia wniosku o płatności. Według Dyr. OR ARiMR sytuacji tej nie zmieniają oświadczenie skarżącej o złym stanie zdrowia uniemożliwiającym obecność podczas kontroli, bowiem nie zmieni to faktu, że skarżąca nie przekazała zadeklarowanych przez siebie kwiatów podmiotom uprawnionym do ich przejęcia w związku z ww. płatnościami.
A. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzuciła zaskarżonej decyzji:
1) naruszenie art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez brak prawidłowego rozpatrzenia materiału dowodowego, dowolność jego interpretacji, pominięcie istotnych dowodów (zwłaszcza oświadczenia siostry strony dot. ilości chryzantem),
2) naruszenie art. 8, 78, 79a i 81 k.p.a. poprzez brak ponownych oględzin (mimo wniosku skarżącej), który spowodował niemożność dotrzymania terminów na utylizację lub przekazanie chryzantem, brak współdziałania ze stroną i brak informacji o tym, że zebrany materiał dowodowy może prowadzić do odmowy ww. płatności,
3) naruszenie art. 9 i 10 k.p.a. poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, mimo wiedzy o chorobie strony.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej: p.p.s.a.) - poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wykazała, że akty te nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa.
Podkreślić również należy, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (p. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt: II FPS 8/09). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.
W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 4 i nast. ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji, podmiotem właściwym w sprawach szeroko rozumianego wpierania rolnictwa i obszarów wiejskich jest Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W art. 4 ust. 6 ustawy o ARiMR, prawodawca krajowy zawarł delegację ustawową, stosownie do której szczegółowe zasady realizacji powierzonych Agencji zadań dookreślają przepisy wydanego przez Radę Ministrów rozporządzenia. Korzystając z powyższej delegacji, Rada Ministrów wydała ww. rozporządzenie. Zgodnie z brzmieniem §13za, Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, posiadaczowi co najmniej: 50 sztuk chryzantem doniczkowych w fazie pełnej dojrzałości przeznaczonych do sprzedaży według stanu na dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2, lub 200 sztuk chryzantem ciętych w fazie pełnej dojrzałości przeznaczonych do sprzedaży według stanu na dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2, jednocześnie będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia nr 702/2014 z dnia 25 czerwca 2014r. uznającego niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.Urz.UE.L193.1); dalej: "rozporządzenie nr 702/2014", któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym spowodowanymi epidemią COVID-19.
Postępowanie przed organami ARiMR regulowane jest w art. 10a ust. 1 ustawy o ARiMR. Stosownie do tej regulacji, jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81. Zasadniczo zatem w postępowaniu organy ARiMR nie stosują tych przepisów k.p.a., które nakładają na nie obowiązek podejmowania z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. W postępowaniach tych inicjatywa dowodowa pozostawiona jest, co do zasady, stronie. W ocenie Sądu, nie doszło zatem do zarzucanego w skardze naruszenia przepisów postępowania, a to z tej przyczyny, że stosowanie tych przepisów zostało wprost wyłączone na podstawie przepisu art. 10a ust. 1 ustawy o ARiMR.
Wbrew zarzutom skarżącej organy właściwie ustaliły stan faktyczny oraz wskazały mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa. Dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w uzasadnieniach decyzji, organy wyczerpująco wyjaśniły podjęte rozstrzygnięcie, opierając argumentację na zgromadzonym materiale dowodowym, odwołując się do wniosku o udzielenie pomocy finansowej oraz ustaleń poczynionych w trakcie kontroli u wnioskodawcy. Organy, stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a., przedstawiły w decyzji uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia, wyjaśniając jego motywy. Odnotowania wymaga, że organ odwoławczy odniósł się też do zarzutów odwołania i zajął w tym zakresie trafne stanowisko.
Organy w sposób wyczerpujący rozpatrzyły materiał dowodowy w zakresie potrzebnym do rozstrzygnięcia, zaś dokonanie innej niż przedstawiona w skardze i w odwołaniu wykładni zastosowanych przepisów prawa materialnego, nie świadczy o naruszeniu przepisów procesowych, w tym zasady swobodnej oceny dowodów.
Organy I i II instancji zasadnie uznały w okolicznościach badanej sprawy, że wnioskodawczyni nie wykazała, że spełniała przesłanki do pomocy określone w § 13za rozporządzenia. Przepisy prawa odnoszące się do tego rodzaju pomocy zawarte w §13za, są przepisami bezwzględnie obowiązującymi i z ich treści nie wynika, by wnioskodawca, ubiegający się o pomoc publiczną mógł ją otrzymać z pominięciem warunków wynikających z tej regulacji prawnej. Zgodnie bowiem z przepisami dotyczącymi ww. płatności wnioskodawca: musiał posiadać chryzantemy przeznaczone do sprzedaży według stanu na dzień złożenia wniosku, chryzantemy miały być w pełni dojrzałe (min. 50 doniczkowych lub 200 ciętych), nie mógł sprzedać ww. kwiatów w związku z zamknięciem cmentarzy w 2020 r. (z uwagi na zagrożenie epidemią COVID-19, § 13za ust. 1 rozporządzenia), był zagrożony utratą płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym spowodowanymi epidemią COVID-19, musiał złożyć kompletny i prawidłowo wypełniony wniosek dot. ww. płatności (§ 13za ust. 2 rozporządzenia), w którym miał podać m.in. miejsce przechowywania ww. kwiatów (§ 13za ust. 3 pkt 5 rozporządzenia).Nadto niesprzedane chryzantemy objęte wnioskiem o pomoc mogły być przekazane do utylizacji po 16 listopada 2020 r., jeżeli wcześniej kierownik właściwego biura powiatowego ARiMR nie wskazał właściwego miejsca ich odbioru (organizacji pozarządowej - §. 13za ust. 10 ww. rozporządzenia).
Strona we wniosku o pomoc określiła liczbę posiadanych (niesprzedanych) chryzantem doniczkowych w pełnym stanie dojrzałości na 1950 sztuk, a miejsce ich przechowywania pod adresem - K. . Jednakże podczas inspekcji terenowej w dniu 16 listopada 2020 r., pod ww. adresem nie stwierdzono przechowywania chryzantem doniczkowych w pełnym stanie dojrzałości na 1950 sztuk, jak i potwierdzenia odbioru kwiatów przez organizacje pozarządowe albo jako bioodpady.
W ocenie Sądu organ prawidłowo przeprowadził oględziny pod wskazanym adresem, a to w sposób pozwalający na realne ustalenie stanu sprawy, jak i udział strony. Wobec braku współdziałania skarżącej, do której należało wykazanie istotnych elementów stanu faktycznego, organ nie mógł ustalić ile chryzantem na wskazanej posesji należało do skarżącej. Zasadnie również organ odmówił ponownych oględzin wobec faktu, że ilość chryzantem należało ustalić na dzień złożenia wniosku. Nadto inne wskazywane dowody nie mogły przyczynić się do innego załatwienia sprawy niż odmownego wobec braku spełniania warunku przyznania pomocy.
Sąd nie stwierdził w rozpoznawanej sprawie żadnych naruszeń zarówno przepisów prawa materialnego, jak procesowego, w tym §13za rozporządzenia.
Sąd nie dopatrzył się również wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znalazł też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości lub w części.
Z tych względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało skargę oddalić.