I SA/Kr 403/22

I SA/Kr 403/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-07-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas /przewodniczący/
Inga Gołowska
Piotr Głowacki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Podatek od środków transportowych
Sygn. powiązane
III FSK 388/23 - Wyrok NSA z 2024-12-19
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1170
art. 9 ust. 3
Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
Sentencja
Sygn. akt I SA/Kr 403/22. [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 lipca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie: sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lipca 2022 r. spraw ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 18 stycznia 20222 r., nr [...], w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2021r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 7 października 2021, r. Nr PD.01.5.3124.6.F.2021.JF określił G.S. wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2021 r. w kwocie 3.360,00 zł.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na przepisy mające zastosowanie w sprawie oraz podniósł, że podatnik nie złożył deklaracji na podatek od środków transportowych za 2021 r. pomimo wezwania do jej złożenia. Wszczęte z urzędu postanowieniem z dnia 7 lipca 2021 r., nr PD.01.5.3124.3.F.121.2021.JF i przeprowadzone postępowanie podatkowe potwierdziło informacje z Ewidencji Pojazdów i Kierowców UMK, że podatnik pozostaje właścicielem samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], na którym ustanowiony jest zastaw rejestrowy. Postanowieniem z dnia 27 lipca 2021 r., nr PD.01.5.3124.5.F.124.2021.JF wyznaczono stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie. Pismem z dnia 25 sierpnia 2021 r. strona poinformowała, iż przedmiotowy pojazd stanowił zabezpieczenie spłaty kredytu na rzecz P. S.A., który zbył wierzytelność na rzecz T. W związku z rozwiązaniem umowy kredytu własność przedmiotowego samochodu została przeniesiona na rzecz tego podmiotu a podatniczka nie jest w posiadaniu oryginału faktury potwierdzającej sprzedaż pojazdu. Pismem z dnia 9 września 2021 r.. organ poinformował, iż zobowiązana nie dostarczyła żadnych dowodów świadczących o przeniesieniu praw własności wskazanego pojazdu na podstawie umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie należności i wykreślenia zastawu rejestrowego. W świetle prawa G.S. nadal jest właścicielem ww. pojazdu. Przejęcie pojazdu przez bank musi być poparte dowodem i ujawnione w ewidencji pojazdów. Ustalono też, że pismem z dnia 10 listopada 2020 r. Wydział Ewidencji Pojazdów i Kierowców Urzędu Miasta Krakowa poinformował stronę, że nie może uzyskać informacji o pojeździe od wskazanej firmy, która miała go przejąć, co uniemożliwia jego wyrejestrowanie. Zaproponowano też rozważenie wytoczenia powództwa o ustalenie prawa własności do pojazdu. W interesie podatnika jest dołożenie starań aby udokumentować fakt przejęcia i zbycia pojazdu przez T. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa organy podatkowe nie muszą w nieskończoność poszukiwać dowodów w sytuacji, gdy ich nie oferuje sam podatnik (wyroki NSA: z 5 lutego 2020 r, II FSK 666/18 oraz z dnia 21 grudnia 2007 r, II FSK 176/07). Podatnik nie wykazał przeniesienia prawa własności pojazdu ze skutkiem wygaśnięcia swojego obowiązku podatkowego i obciążenia tym obowiązkiem nabywcy, ani też utracenia własności pojazdu w toku egzekucji, ani w skutek przepadku rzeczy. Decyzja o wyrejestrowaniu pojazdu też nie została wydana, zatem obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych nadal obciąża właściciela tj. G.S.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła G.S. zarzucając:
1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż G.S.jest właścicielką w/w pojazdu;
2. naruszenie art. 9 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez zobowiązanie G.S. do uiszczania podatku od środków transportowych, pomimo iż w 2015r doszło do zbycia ww. pojazdu;
3. zaniechanie przez organ podjęcia czynności mających na celu potwierdzenie twierdzeń podatnika, co do braku bycia właścicielem pojazdu ciężarowego i nie przeprowadzenie wnioskowanych przez odwołującą się dowodów.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 18 stycznia 2022 r. nr SKO.Pod./4140/1069/2021, na podstawie art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1170), Uchwały Nr XLV/1202/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 września 2020 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od środków transportowych (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2020 r. poz. 5951) oraz art. 233 § 1 pkt 1 O.p., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ II instancji, w uzasadnieniu uznał za prawidłowe ustalenia i ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających przeniesienie własności pojazdu o nr rej. [...]. W związku z powyższym nie ma podstaw do uznania, że obowiązek podatkowy wygasł wobec G.S. Środek transportowy nie został wyrejestrowany i nie potwierdzono żadnym dowodem jego zbycia. Podatnik dostarczył kopię aneksu do umowy kredytowej zabezpieczonej sądowym zastawem rejestrowym na pojeździe oraz informację P. SA z dnia 18.02.2020 r. skierowaną do G.S. Z pisma banku wynika, że zobowiązana winna skontaktować się z T. - nabywcą wierzytelności w sprawie wyrażenia zgody na wykreślenie zastawu rejestrowego. Zgody takiej G.S. nie dostarczyła. Podatnik nie wykazał przeniesienia prawa własności pojazdu ze skutkiem wygaśnięcia swojego obowiązku podatkowego i obciążenia tym obowiązkiem nabywcy, ani też utracenia własności pojazdu w toku egzekucji, ani w skutek przepadku rzeczy. Decyzja o wyrejestrowaniu pojazdu też nie została wydana, zatem obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych nadal obciąża właściciela tj. G.S.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, podatniczka zarzuciła:
- naruszenie prawa materialnego - art. 9 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez zobowiązanie skarżącej do uiszczania podatku od środków transportowych pomimo, iż w 2015r. doszło do zbycia ww. pojazdu,
- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - obrazę art. 7 kpa poprzez nie wyjaśnienie czy doszło do zbycia przez skarżącą pojazdu na rzecz osoby trzeciej i nie przeprowadzenie wnioskowanych przez skarżącą na tę okoliczność dowodów oraz błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż G.S. jest właścicielką pojazdu samochód ciężarowy [...] nr rej.: [...], nr nadwozia [...].
Uzasadniając skargę podano, że skarżąca konsekwentnie wyjaśniała, iż już w 2015r zbyła ww. pojazd na rzecz T. oraz że pojazd ten stanowił zabezpieczenie spłaty kredytu w rachunku bieżącym [...] na rzecz P. S.A. (zgodnie z umową 2 dnia 10 lutego 2010r nr [...]). Wierzyciel ten zbył wierzytelność wobec G.S. na rzecz T. i w związku z rozwiązaniem ww. umowy kredytu własność samochodu została przeniesiona na rzecz tego podmiotu. G.S. nie posiada oryginału faktury Vat potwierdzającej sprzedaż tego pojazdu, dokumenty te były w posiadaniu jej małżonka T.S., który je zagubił.
Skarżąca wyjaśniła, iż ani P. S.A. ani T. nie odpowiadają na jej zapytania, co do przyczyn braku przerejestrowanie ww. samochodu. W toku postępowania skarżąca przedstawiała odpis aneksu do umowy kredytowej oraz pisma P. S.A. z dnia 18.02.2020r. uwiarygodniając swojej twierdzenia oraz złożyła wniosek dowodowy o zwrócenie się przez organ do T. (ul. [...], [...]) i zobowiązania tego podmiotu do wskazania daty nabycia przez niego od G.S. ww. pojazdu. Organ ww. dowodu nie przeprowadził. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie ww. dowodu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wedle skarżącej w sytuacji, gdy podatnik powołuje się, iż pojazdy zostały sprzedane, jednak nie posiada dokumentów potwierdzających ten fakt i nie jest w stanie wskazać ich nabywcy, a z tych powodów nie może dokonać ich wyrejestrowania, nie można ostatecznie rozstrzygać o jego obowiązku podatkowym związanym z własnością przedmiotowych pojazdów, nie podejmując próby zweryfikowania twierdzeń podatnika.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.
Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszone w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Skarga nie jest uzasadniona.
Istota rzeczy w kontrolowanej sprawie dotyczyła kwestii, czy zaistniały przesłanki z art. 9 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych do zobowiązania skarżącej z tytułu podatku od środków transportowych od samochodu ciężarowego [...] nr rej. [...], nr nadwozia [...], a także czy organ prawidłowo wyjaśnił, czy skarżąca jest właścicielką spornego pojazdu, tudzież czy doszło do jego zbycia w 2015r.
Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, na które środek transportowy jest zarejestrowany, oraz posiadaczy środków transportowych zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jako powierzone przez zagraniczną osobę fizyczną lub prawną podmiotowi polskiemu. Okolicznościami, z którymi ustawodawca wiąże powstanie obowiązku podatkowego od środków transportowych jest rejestracja oraz nabycie zarejestrowanego środka transportowego, a także ponowne dopuszczenie do ruchu środka transportowego po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu. Z przepisu tego wynika również, że właściciel środka transportowego zobowiązany jest do złożenia w terminie do dnia 15 lutego deklaracji na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy, a w razie powstania obowiązku podatkowego w trakcie roku, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku oraz wpłacać obliczony w deklaracji podatek - bez wezwania - na rachunek budżetu gminy (w terminach do 15 lutego I rata i do 15 września II rata - art. 11 ww. ustawy).
W zakresie determinowanym powyższymi przepisami organy prawidłowo ustaliły, iż z Ewidencji Pojazdów i Kierowców UMK wynika, że skarżąca pozostaje właścicielem samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], na którym ustanowiony jest zastaw rejestrowy. Skarżąca w toku postępowania poinformowała jedynie, iż pojazd stanowił zabezpieczenie spłaty kredytu na rzecz P. S.A., który zbył wierzytelność na rzecz innego podmiotu oraz, że w związku z rozwiązaniem umowy kredytu własność przedmiotowego samochodu została przeniesiona na rzecz tego podmiotu, a skarżąca nie jest w posiadaniu oryginału faktury potwierdzającej sprzedaż pojazdu. Skarżąca nie dostarczyła zatem żadnych dowodów świadczących o przeniesieniu praw własności wskazanego pojazdu na podstawie umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie należności i wykreślenia zastawu rejestrowego.
W świetle art. 9 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych G.S. nadal zatem jest podatnikiem podatku od środków transportowych z tytułu własności ww. pojazdu. Przejęcie pojazdu przez bank nie zostało ujawnione w ewidencji pojazdów. Wydział Ewidencji Pojazdów i Kierowców Urzędu Miasta Krakowa poinformował skarżącą, że nie może uzyskać informacji o pojeździe od wskazanej firmy, która miała go przejąć, co uniemożliwia jego wyrejestrowanie. Skarżąca nie przedstawiła zatem żadnych dowodów potwierdzających przeniesienie własności spornego pojazdu, a jedynie przejęcie (przelew) wierzytelności wynikającej z kredytu bankowego, którego jednym ze składników zabezpieczenia był sporny pojazd. Skarżąca oprócz pisemnego oświadczenia o zbyciu pojazdu nie wykazała przeniesienia prawa własności pojazdu ze skutkiem wygaśnięcia swojego obowiązku podatkowego i obciążenia tym obowiązkiem nabywcy. Wobec nie wydania decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych nadal obciąża właściciela tj. skarżącą. Dodatkowo z dostarczonej przez skarżącą kopii aneksu do umowy kredytowej zabezpieczonej sądowym zastawem rejestrowym na pojeździe oraz informacji P. SA z dnia 18.02.2020 r. skierowanej do G.S., wynika, że skarżąca winna skontaktować się z nabywcą wierzytelności w sprawie wyrażenia zgody na wykreślenie zastawu rejestrowego, lecz zgody takiej w toku postępowania nie dostarczyła. Oceny tej nie zmieniają nie poparte żadnymi dokumentami wyjaśnienia, że ani bank ani nabywca wierzytelności nie odpowiadają na zapytania, co do przyczyn braku przerejestrowanie ww. samochodu. Skarżąca nie udowodniła, aby się o takowe zwracała. Stąd przerzucanie obowiązku dowodowego z podatnika na organy, bądź obecnie na sąd, poprzez wniosek o przeprowadzenie dowodu jest nieuprawnione. Organy podatkowe nie muszą w nieskończoność poszukiwać dowodów w sytuacji, gdy ich nie oferuje sam podatnik (por. wyroki NSA: z 5 lutego 2020 r., II FSK 666/18 oraz z dnia 21 grudnia 2007 r., II FSK 176/07).
W ocenie sądu, z uwagi na powyższe, w kontrolowanej sprawie zostały zgromadzone dowody w takim zakresie, w jakim było to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organy podatkowe – wbrew zarzutom skarżącej, zebrały wystarczający materiał dowodowy oraz dokonały wszechstronnej i trafnej jego oceny, a przy tym właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz procesowego, opierając się na aktualnym wpisie w ewidencji pojazdów, oraz brakiem decyzji o wyrejestrowaniu samochodu, umożliwiając stronie wykazanie, że faktycznie zbyła w 2015r. sporny pojazd, czego ta nie udowodniła. O ile, gdy podatnik powołuje się, iż pojazd został sprzedany, nie można ostatecznie rozstrzygać o obowiązku podatkowym, nie podejmując próby zweryfikowania twierdzeń podatnika, to w kontrolowanej sprawie organy takie działania podjęły, umożliwiając skarżącej udowodnienie jej twierdzeń, czego ta jednak nie dokonała, niezasadnie przerzucając obowiązek wykazania swoich twierdzeń na organy. Samo uprawdopodobnienie zawarcia umowy kredytowej i zbycie wierzytelności przez bank, nie przesądzają o zbycia spornego pojazdu.
Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.