I SA/KR 373/25

I SA/Kr 373/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-07-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jarosław Wiśniewski
Paweł Dąbek /przewodniczący/
Piotr Głowacki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 278
art. 28t ust. 1
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Dąbek Sędziowie SWSA Piotr Głowacki (spr.) SWSA Jarosław Wiśniewski Protokolant Referent Jan Szklanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2025 r. sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. w Ł. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 18 kwietnia 2025 r. nr 0111-KDIB1-1.4010.49.2025.3.RH w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych skargę oddala.
Uzasadnienie
W dniu 29 stycznia 2025 roku wpłynął wniosek Z. sp. z o. o. w Ł. (skarżącej) o wydanie interpretacji indywidualnej.
Opis zdarzenia przyszłego:
Z. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: "Wnioskodawca" lub "Spółka") jest spółką handlową zarejestrowaną w Krajowym Rejestrze Sądowym. Spółka jest na dzień złożenia wniosku polskim rezydentem podatkowym, tj. podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: "CIT"), posiada siedzibę działalności gospodarczej oraz miejsce zarządu w Polsce. Spółka prowadzi księgi rachunkowe zgodnie z ustawą z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 z późn. zm.) i nie prowadzi ich zgodnie z MSR.
Spółka od 1 lutego 2023 r. wybrała opodatkowanie na zasadach przewidzianych w Rozdziale 6b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. - dalej: "ustawa o CIT"), tj. Ryczałtem od dochodów spółek (dalej: "Ryczałt"). Wnioskodawca w okresie opodatkowania Ryczałtem planuje wypracować zysk i go w późniejszym czasie wypłacić wspólnikom. W zależności od sytuacji finansowej Spółki, jak i potrzeb jej wspólników Wnioskodawca będzie wypłacał zyski w kolejnych latach. Tym samym może dojść do sytuacji, że:
- zysk netto został wypracowany w okresie opodatkowania Ryczałtem przez Spółkę kiedy ta spełnia warunki bycia małym podatnikiem, zaś ów zysk został wypłacony kiedy Spółka nie spełnia już warunków bycia małym podatnikiem;
- zysk netto został wypracowany w okresie opodatkowania Ryczałtem przez Spółkę kiedy ta nie spełnia warunków bycia małym podatnikiem, zaś ów zysk został wypłacony kiedy Spółka spełnia warunki bycia małym podatnikiem.
Zysk netto wypracowany w okresie opodatkowania Ryczałtem nie zostanie, na podstawie uchwały o podziale zysku, przeznaczony na pokrycie strat powstałych w okresie poprzedzającym opodatkowanie Ryczałtem.
W uzupełnieniu wniosku z 19 marca 2025 r. wskazano m.in., że:
Uchwała o wypłacie zysku netto wypracowanego przez Spółkę zostanie podjęta w okresie opodatkowania Ryczałtem.
Ze względu na trudności w przewidzeniu sytuacji finansowej Spółki, Spółka prosi o uwzględnienie następujących scenariuszy w odpowiedzi na to pytanie:
1) Spółka na moment podjęcia uchwały w zakresie wartości przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczy w tym czasie wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro;
2) Spółka na moment podjęcia uchwały w zakresie wartości przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) przekroczy w tym czasie wyrażoną w złotych kwotę odpowiadającą równowartości 2 000 000 euro.
Tym samym mogą występować następujące sytuacje, tj.:
a) uchwała o podziale zysku netto – wypracowanego przez Spółkę, kiedy ta spełnia warunki bycia małym podatnikiem - zostanie podjęta przez Spółkę w okresie opodatkowania jej Ryczałtem, kiedy to jej przychód ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczy kwoty odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro;
b) uchwała o podziale zysku netto – wypracowanego przez Spółkę, kiedy ta spełnia warunki bycia małym podatnikiem – zostanie podjęta przez Spółkę w okresie opodatkowania jej Ryczałtem, kiedy to jej przychód ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) przekroczy kwotę odpowiadającą równowartości 2 000 000 euro;
c) uchwała o podziale zysku netto – wypracowanego przez Spółkę, kiedy ta nie spełniała warunków bycia małym podatnikiem – zostanie podjęta przez Spółkę w okresie opodatkowania jej Ryczałtem, kiedy to jej przychód ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczy kwoty odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro;
d) uchwała o podziale zysku netto – wypracowanego przez Spółkę, kiedy ta nie spełniała warunków bycia małym podatnikiem – zostanie podjęta przez Spółkę w okresie opodatkowania jej Ryczałtem, kiedy to jej przychód ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) przekroczy kwotę odpowiadającą równowartości 2 000 000 euro.
Jest to związane ze zmienną sytuacją gospodarczą Spółki.
Spółka prosi o wskazanie sposobu postępowania w obu sytuacjach.
Pytanie
Jaką stawkę podatku CIT ma zastosować Spółka w sytuacji wypłaty zysku netto wypracowanego przez nią w okresie opodatkowania Ryczałtem? (pytanie oznaczone we wniosku Nr 1)
Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka powinna zastosować stawkę właściwą dla swojego statusu jako małego podatnika dla okresu w którym osiągnęła zysk, a nie dla okresu w którym ów zysk wypłaciła. Innymi słowy jeśli Spółka jest małym podatnikiem w okresie za który zysk jest wypłacany powinien on być opodatkowany niższą stawką, niezależnie od jej statusu w momencie wypłaty zysku i odwrotnie. Analogicznie, Spółka
powinna zastosować stawkę właściwą dla swojego statusu jako dużego podatnika dla okresu w którym osiągnęła zysk, a nie dla okresu w którym ów zysk wypłaciła. Innymi słowy jeśli Spółka jest dużym podatnikiem w okresie za który zysk jest wypłacany powinien on być opodatkowany wyższą stawką, niezależnie od jej statusu w momencie wypłaty zysku i odwrotnie.
Wnioskodawca niezmiennie stoi na stanowisku, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym decydujące znaczenie ma rok, w którym wypracowano zysk, a konkretnie status podatnika (dużego czy małego), jaki miała Spółka w tym roku. W ocenie Wnioskodawcy, w tym zdarzeniu przyszłym nie ma znaczenia, jaki status podatnika posiadała Spółka w momencie wypłaty zysku ani w chwili podjęcia uchwały o jego podziale. Zdaniem Wnioskodawcy, nieistotne jest również, czy Spółka w chwili podejmowania uchwały o podziale zysku przekroczyła równowartość 2 000 000 euro przychodu ze sprzedaży (wraz z należnym podatkiem VAT), czy nie.
Interpretacją indywidualną z dnia 18 kwietnia 2025 r., znak: 0111-KDIB1-1.4010.49.2025.3.RH, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, uznał, iż stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe.
W uzasadnieniu podano, iż literalne brzmienie ww. art. 28t ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT wskazuje, że podstawę opodatkowania stanowi dochód z tytułu podzielonego zysku ustalonego w roku, w którym podjęto uchwałę o podziale zysku.
Termin płatności ryczałtu z tytułu podzielonego zysku określony został w art. 28t ust. 1 pkt 1 ustawy – do końca trzeciego miesiąca roku podatkowego następującego po roku, w którym podjęto uchwałę o podziale lub pokryciu wyniku finansowego netto.
Analiza powołanych przepisów, a w szczególności literalnego brzmienia art. 28n ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, nie pozostawia wątpliwości, że podstawę opodatkowania ryczałtem z tytułu podzielonego zysku podatnik ma obowiązek ustalić w roku podatkowym, w którym podjęto uchwałę o podziale zysku, na podstawie której zysk przeznaczono do wypłaty udziałowcom.
Skoro zatem podstawę opodatkowania ryczałtem stanowi suma dochodu z tytułu podzielonego zysku i dochodu z tytułu zysku przeznaczonego na pokrycie strat, ustalona w roku podatkowym, w którym podjęto uchwałę o podziale lub pokryciu wyniku finansowego netto, to termin powstania zobowiązania podatkowego z tytułu przedmiotowych dochodów związany jest z datą podjęcia uchwały o podziale lub pokryciu wyniku finansowego netto. Przy czym ustawodawca odnosi się do daty (roku podatkowego) podjęcia uchwały o podziale zysku, nie zaś do daty (roku podatkowego)
wypłaty dywidendy.
Z powyższego wynika zatem, że wypłacając dywidendę (zysk z danego roku) istotna dla ustalenia właściwej stawki podatku jest data (rok podatkowy) podjęcia uchwały w sprawie podziału wyniku finansowego netto. Nie jest natomiast istotna data faktycznej wypłaty tego zysku ani rok, za który jest wypłacany.
Zatem do podstawy opodatkowania ustalonej w roku podjęcia uchwały należy zastosować stawkę podatku obowiązującą w tym właśnie roku, która jak wynika z art. 28o ust. 1 ustawy o CIT, uzależniona jest od statusu podatnika.
W przypadku gdy w roku poprzedzającym rok podjęcia uchwały wartość przychodu ze sprzedaży uzyskanego przez Spółkę (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczy w tym czasie wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro, Spółka będzie uprawniona do zastosowania 10% stawki podatku zgodnie z art. 28o ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
Natomiast w przypadku, gdy w roku poprzedzającym rok podjęcia uchwały wartość przychodu ze sprzedaży uzyskanego przez Spółkę (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) przekroczy w tym czasie wyrażoną w złotych kwotę odpowiadającą równowartości 2 000 000 euro, Spółka będzie obowiązana do zastosowania 20% stawki podatku zgodnie z art. 28o ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.
Tym samym, nie można się zgodzić ze stanowiskiem, że w przedstawionym zdarzeniu
przyszłym, Spółka powinna zastosować stawkę właściwą dla swojego statusu jako małego podatnika dla okresu w którym osiągnęła zysk, a nie dla okresu w którym podjęła uchwałę o podziale zysku.
Wnioskodawca złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą interpretację, zarzucając naruszenie;
- art. 28o ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 28t ust. 1 pkt 1, art. 28m ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 28n ust. 1 pkt 1 oraz art. 4a pkt 10 ustawy o CIT w zw. z art. 2a O.p. poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu prawa materialnego poprzez:
- uznanie, że właściwą stawkę podatku CIT dla opodatkowania wypłaty dywidendy w danym roku podatkowym implikuje rok podjęcia przez Wspólników uchwały o podziale zysku, a nie rok wypracowania wypłacanej dywidendy. Organ żąda zapłaty podatku wedle stawki podatku, która jest oderwana od momentu osiągnięcia zysku i kwoty osiągniętego zysku, a także obrotu generowanego w momencie jego uzyskiwania.
- art. 121 w zw. z art. 14h w zw. z art. 14c § 1 i 2 O.p. poprzez nie odniesienie się do całość przedstawionego we wniosku stanowiska skarżącego, niepoddanie analizie wszystkich regulacji prawnych mających wpływ na ocenę przedmiotowej kwestii, jak również nieprzedstawienie w sposób wyczerpujący swojego stanowiska co do oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego, a tym samym prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego.
W uzasadnieniu podkreślono, iż ustawodawcy wprowadzającemu kryteria małego podatnika jak i podatnika rozpoczynającego prowadzenie działalności, musiało z całą pewnością chodzić o moment uzyskania owego zysku, a nie moment jego wypłacania, czy podjęcia uchwały o jego wypłacie. W przeciwnym wypadku należałoby uznać ów przepis za pusty w zakresie w jakim wprowadza obniżoną stawkę podatku dla podatników rozpoczynających prowadzenie działalności gospodarczej. Taki podatnik nie może bowiem wypłacić zysku, a więc bezzasadne jest przyjmowanie dla niego niższej stawki; wypłacając zysk będzie on zawsze małym podatnikiem lub nie-małym, ale nigdy "rozpoczynającym prowadzenie działalności gospodarczej".
Organ nie dokonał więc prawidłowej wykładni przepisu już na gruncie jego literalnego brzmienia. Co więcej, w ten sposób stworzył też niebezpieczny precedens, niezgodny z intencją i celem ustawodawcy. Stanowisko organu jest nie tylko nieprawidłowe, ale również może prowadzić do licznych nadużyć. Wspólnicy podatników Ryczałtu mogą bowiem podjąć uchwałę o wypłacie zysku w jednym roku X (gdy spółka miała prawo do zastosowania obniżonej stawki Ryczałtu, tj. 10%), a spółka dokona faktycznej wypłaty dywidendy w roku podatkowym następującym po tym roku (rok X+1) — w tym
roku X+1 spółka już prawa do obniżonej stawki Ryczałtu nie będzie miała. Taka wykładnia prowadzić będzie zatem do zjawiska odraczania podejmowania uchwał o wypłatach dywidend, np. o jeden rok lub dwa lata, do momentu, w którym będzie to możliwe do zrealizowania na korzystniejszych zasadach.
Z kolei, dla przykładu, uchwała o wypłacie zysku z danego roku podatkowego, która zostanie podjęta po tym danym roku podatkowym, czyli w okresie, w którym spółka przykładowo znowu byłaby małym podatnikiem w rozumieniu art. 4a pkt 10 ustawy o CIT, implikowałaby opodatkowanie Ryczałtem według stawki obniżonej, pomimo że w tym danym roku podatkowym Spółka nie była małym podatnikiem.
W konsekwencji, zdaniem organu, system opodatkowania Ryczałtem premiuje podatników zmniejszających skalę swojego biznesu. Trudno zgodzić się z takim stanowiskiem, które implikuje, że ów Ryczałt, mający być impulsem do rozwoju polskiej przedsiębiorczości i biznesu, w rzeczywistości zachęca do dokonywania uchwał o wypłatach zysku za lata, gdy byli dużymi podatnikami, w okresie późniejszym, gdy staną się małymi. Dokonywane by to było kosztem tych, którzy rozwijają swój biznes, tj. tych, którzy będąc małymi podatnikami na początku, wypłacą zysk w okresie, gdy się rozwiną, a stawka opodatkowania dywidendy w Ryczałcie wówczas wzrośnie.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej interpretacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. W razie nie stwierdzenia podstaw do uchylenia interpretacji, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Skarga nie jest uzasadniona.
Istota rzeczy w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do kwestii, jaką stawkę podatku CIT ma zastosować spółka w sytuacji wypłaty zysku netto wypracowanego przez nią w okresie opodatkowania Ryczałtem na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Wedle wnioskodawcy spółka powinna zastosować stawkę właściwą dla swojego statusu jako małego podatnika dla okresu w którym osiągnęła zysk, a nie dla okresu w którym ów zysk wypłaciła. Jeśli spółka jest małym podatnikiem w okresie za który zysk jest wypłacany powinien on być opodatkowany niższą stawką, niezależnie od jej statusu w momencie wypłaty zysku i odwrotnie. Analogicznie, spółka powinna zastosować stawkę właściwą dla swojego statusu jako dużego podatnika dla okresu w którym osiągnęła zysk, a nie dla okresu w którym ów zysk wypłaciła. Innymi słowy jeśli Spółka jest dużym podatnikiem w okresie za który zysk jest wypłacany powinien on być opodatkowany wyższą stawką, niezależnie od jej statusu w momencie wypłaty zysku i odwrotnie.
Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym decydujące znaczenie ma rok, w którym wypracowano zysk, a konkretnie status podatnika (dużego czy małego), jaki miała spółka w tym roku. W tym zdarzeniu przyszłym nie ma znaczenia, jaki status podatnika posiadała spółka w momencie wypłaty zysku ani w chwili podjęcia uchwały o jego podziale, nieistotne jest również, czy spółka w chwili podejmowania uchwały o podziale zysku przekroczyła równowartość 2 000 000 euro przychodu ze sprzedaży (wraz z należnym podatkiem VAT), czy nie.
W ocenie organu literalne brzmienie ww. art. 28t ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT wskazuje, że podstawę opodatkowania stanowi dochód z tytułu podzielonego zysku ustalonego w roku, w którym podjęto uchwałę o podziale zysku.
Analiza powołanych przepisów, a w szczególności literalnego brzmienia art. 28n ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, nie pozostawia wątpliwości, że podstawę opodatkowania ryczałtem z tytułu podzielonego zysku podatnik ma obowiązek ustalić w roku podatkowym, w którym podjęto uchwałę o podziale zysku, na podstawie której zysk przeznaczono do wypłaty udziałowcom.
Skoro zatem podstawę opodatkowania ryczałtem stanowi suma dochodu z tytułu podzielonego zysku i dochodu z tytułu zysku przeznaczonego na pokrycie strat, ustalona w roku podatkowym, w którym podjęto uchwałę o podziale lub pokryciu wyniku finansowego netto, to termin powstania zobowiązania podatkowego z tytułu przedmiotowych dochodów związany jest z datą podjęcia uchwały o podziale lub pokryciu wyniku finansowego netto. Przy czym ustawodawca odnosi się do daty (roku podatkowego) podjęcia uchwały o podziale zysku, nie zaś do daty (roku podatkowego)
wypłaty dywidendy.
Z powyższego wynika zatem, że wypłacając dywidendę (zysk z danego roku) istotna dla ustalenia właściwej stawki podatku jest data (rok podatkowy) podjęcia uchwały w sprawie podziału wyniku finansowego netto. Nie jest natomiast istotna data faktycznej wypłaty tego zysku ani rok, za który jest wypłacany. Do podstawy opodatkowania ustalonej w roku podjęcia uchwały należy zastosować stawkę podatku obowiązującą w tym właśnie roku, która jak wynika z art. 28o ust. 1 ustawy o CIT, uzależniona jest od statusu podatnika.
Sąd podziela przedstawione w interpretacji oceny prawne organu.
Uprawniona jest w szczególności ocena, że już literalne brzmienie art. 28t ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT wskazuje, że podstawę opodatkowania stanowi dochód z tytułu podzielonego zysku ustalonego w roku, w którym podjęto uchwałę o podziale zysku, a ponadto konkluzję tą potwierdza powiązanie tego przepisu z przywołanymi w interpretacji przepisami towarzyszącymi. Termin płatności ryczałtu z tytułu podzielonego zysku określony został w art. 28t ust. 1 pkt 1 ustawy – do końca trzeciego miesiąca roku podatkowego następującego po roku, w którym podjęto uchwałę o podziale lub pokryciu wyniku finansowego netto.
Podstawę opodatkowania ryczałtem z tytułu podzielonego zysku podatnik ma zatem obowiązek ustalić w roku podatkowym, w którym podjęto uchwałę o podziale zysku, na podstawie której zysk przeznaczono do wypłaty udziałowcom.
Jeśli zatem podstawę opodatkowania ryczałtem stanowi suma dochodu z tytułu podzielonego zysku i dochodu z tytułu zysku przeznaczonego na pokrycie strat, ustalona w roku podatkowym, w którym podjęto uchwałę o podziale lub pokryciu wyniku finansowego netto, to termin powstania zobowiązania podatkowego z tytuł przedmiotowych dochodów związany jest z datą podjęcia uchwały o podziale lub pokryciu wyniku finansowego netto. Organ trafnie przy tym podnosi, ze ustawodawca odnosi się do daty (roku podatkowego) podjęcia uchwały o podziale zysku, nie zaś do daty (roku podatkowego) wypłaty dywidendy. Jeśli tak, to istotnie wypłacając dywidendę (zysk z danego roku) wiodąca dla ustalenia właściwej stawki podatku jest data (rok podatkowy) podjęcia uchwały w sprawie podziału wyniku finansowego netto, nie zaś data faktycznej wypłaty tego zysku ani rok, za który jest wypłacany.
Uprawniona jest więc konstatacja, że w przypadku gdy w roku poprzedzającym rok podjęcia uchwały wartość przychodu ze sprzedaży uzyskanego przez skarżącą (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczy w tym czasie wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro, spółka będzie uprawniona do zastosowania 10% stawki podatku zgodnie z art. 28o ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, z kolei w przypadku, gdy w roku poprzedzającym rok podjęcia uchwały wartość przychodu ze sprzedaży uzyskanego przez spółkę (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) przekroczy w tym czasie wyrażoną w złotych kwotę odpowiadającą równowartości 2 000 000 euro, będzie ona obowiązana do zastosowania 20% stawki podatku zgodnie z art. 28o ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.
Wobec powyższego zarzuty naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa materialnego okazały się nieuzasadnione.
Nie doszło do naruszenia przedstawionych przez skarżącą przepisów proceduralnych.
W uzasadnieniu interpretacji przedstawiono wystarczający wywód prawny, który doprowadził organ do takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Organ wydający interpretację indywidualną nie jest zobligowany do szczegółowego odnoszenia się do wszystkich argumentów podmiotu występującego o wydanie interpretacji indywidualnej. Jak bowiem stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 kwietnia 2015r., sygn. II FSK 731/13: "organ interpretacyjny nie ma obowiązku ustosunkowania się do wszystkich argumentów wnioskodawcy, zawartych we wniosku o wydanie interpretacji. Do uprawnień organu należy wybór racji argumentacyjnych, które jego zdaniem będą wystarczające dla oceny merytorycznej problemu podatkowego objętego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego (zob. wyrok NSA z 22 stycznia 2014r., I FSK 1548/13).
Z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, mającego zastosowanie przy wydawaniu interpretacji indywidualnych (art. 14h) wynika, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, co w przypadku interpretacji przepisów prawa podatkowego przekłada się na konieczność zawarcia w jej uzasadnieniu pełnej, przekonującej argumentacji. Oznacza to - zgodnie z art. 14c ustawy, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny a w razie negatywnej oceny tego stanowiska – zawiera też wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Wszystkie wymienione wyżej elementy zawiera zaskarżona interpretacja. Natomiast z żadnego przepisu Ordynacji podatkowej, w tym przepisów regulujących materię wydawania interpretacji, nie wynika obowiązek organu - polemizowania ze wszystkimi poglądami prawnymi strony. Nie można zatem czynić organowi w tym zakresie zarzutów zmierzających do podważenia poprawności wydanej interpretacji.
Odrzucić należy zarzut nieskorzystania przez organ z dyrektywy art. 2a Ordynacji podatkowej. Po pierwsze należy zauważyć, że art. 14h O.p. nie odsyła do art. 2a tej ustawy, w związku z powyższym istnieją wątpliwości w zakresie podstaw prawnych do przyjęcia, ze organ interpretacyjny dopuścił się naruszenia art. 2a O.p. (por. wyrok NSA z dnia z dnia 30 marca 2023 r.). Niezależnie od powyższego, zauważyć należy, że wyrażona w ww. przepisie zasada jest jedną z dyrektyw wykładni prawa i ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy interpretacja przepisu prawa przy zastosowaniu kontekstu językowego i systemowego nie daje zadowalających rezultatów. W przypadku, gdy rezultat przeprowadzonej wykładni pozwala na przyjęcie alternatywnych względem siebie treści normy prawnej, prawidłowym rozwiązaniem jest wybór znaczenia, które jest korzystne dla podatnika. Jeśli jednak wynik przeprowadzonej wykładni daje jasność co do treści normy prawnej – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie – nie ma podstaw do zastosowania art. 2a O.p.
Zaskarżona interpretacja nie narusza więc prawa, wobec czego sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, której zarzuty okazały się bezpodstawne.