I SA/KR 373/25

Sprawa dotyczyła spółki Z. Sp. z o.o. opodatkowanej ryczałtem od dochodów spółek (estoński CIT), która zwróciła się o interpretację indywidualną w kwestii stawki podatku dochodowego od osób prawnych (CIT) przy wypłacie zysku netto wypracowanego w okresie stosowania ryczałtu. Spółka stała na stanowisku, że przy ustalaniu stawki CIT dla wypłacanego zysku decydujący jest rok, w którym zysk został wypracowany, a tym samym status podatnika (mały lub duży) w tym konkretnym roku. Argumentowała, że nie powinno mieć znaczenia, czy w momencie podjęcia uchwały o podziale zysku lub faktycznej wypłaty dywidendy spółka nadal spełniała warunki do stosowania niższej stawki. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał to stanowisko za nieprawidłowe, interpretując przepisy ustawy o CIT w sposób wskazujący, że podstawę opodatkowania stanowi dochód z tytułu podzielonego zysku ustalonego w roku, w którym podjęto uchwałę o podziale zysku. W związku z tym, stawkę podatku należy stosować według roku podjęcia uchwały, a nie roku wypracowania zysku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpoznając skargę spółki na tę interpretację, oddalił ją. Sąd podzielił stanowisko organu podatkowego, uznając, że literalne brzmienie przepisów, w szczególności art. 28t ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, wskazuje na rok podjęcia uchwały o podziale zysku jako moment determinujący właściwą stawkę podatku. Sąd podkreślił, że termin powstania zobowiązania podatkowego jest związany z datą podjęcia uchwały, a nie z datą faktycznej wypłaty dywidendy ani rokiem, za który zysk jest wypłacany. Sąd uznał również, że organ nie naruszył przepisów postępowania, a jego uzasadnienie było wystarczające.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający