I SA/Kr 362/24

I SA/Kr 362/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-05-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Inga Gołowska /sprawozdawca/
Jarosław Wiśniewski
Paweł Dąbek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
ART. 146 PAR. 1 W ZW. Z ART. 145 PAR. 1 LIT. C, ART. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 2383
ART. 14C
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.) WSA Jarosław Wiśniewski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2024 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. w M. na interpretację indywidualną Wójta Gminy Wiśniowa z dnia 13 lutego 2024 r., nr FK.310.1.2023.IB w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Wójta Gminy Wiśniowa na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Do Wójta Gminy Wiśniowa w dniu 15 listopada 2023r. wpłynął wniosek przedsiębiorstwa kanalizacyjnego G. Sp. z o.o. (dalej: Spółka) o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
We wniosku Spółka przedstawiła następujący opis stanu faktycznego:
G. Sp. z o.o. jest spółką utworzoną przez Z., którego Gmina Wiśniowa jest uczestnikiem. Jednocześnie Gmina Wiśniowa jest współwłaścicielem Spółki poprzez objęcie w niej udziałów. Przedsiębiorstwo wykonuje zadania Gminy Wiśniowa o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb mieszkańców gminy w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Spółka jest użytkownikiem infrastruktury kanalizacyjnej, w skład której wchodzą sieci kanalizacyjne wraz z przepompowniami ścieków, należące do Gminy Wiśniowa. Na terenie Gmin - uczestników Z., w tym również na terenie Gminy Wiśniowa obecnie obowiązuje taryfa za zbiorowe odprowadzanie ścieków zatwierdzona decyzją Dyrektora RZGW PGW z dnia 28.12.2022r. znak KR.RZT.70.139.2022 na lata 2023-2025, która obowiązuje od 07.01.2023r. Zasady ustalania taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków określa ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne określa taryfę na okres 3 lat. Ceny i stawki opłat za usługi wodociągowo-kanalizacyjne ustalane są według zasad podanych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lutego 2018r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, wydanego zgodnie z upoważnieniami zawartym w ustawie. Taryfowe ceny i stawki opłat określane są na podstawie niezbędnych przychodów, które w szczególności pokrywają planowane w roku obowiązywania taryf uzasadnione koszty świadczenia przez Spółkę usług. W trakcie obowiązywania taryf w Spółce występuje nieznaczny zysk z działalności w zakresie gospodarki kanalizacyjnej, ale przeznaczony on jest wyłącznie na pokrycie kosztów związanych z tą działalnością. Tym samym z powyższych zapisów, uzasadnień wniosków taryfowych oraz faktycznych działań Spółki jednoznacznie wynika, iż intencją Spółki należącej do Z. oraz do Gmin - Uczestników Z. nie jest osiąganie zysku z tytułu realizacji zadań w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków.
W związku z powyższym Spółka zwrócił się z następującym pytaniem:
Czy w opisanym stanie faktycznym, grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury, będące własnością Z. i Gminy, dzierżawione i użytkowane przez Spółkę służące do wykonywania zadań zakresu zbiorowego odprowadzania ścieków, związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym czy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 70 ze zm. - dalej: u.p.o.l.)?
W opinii Spółki, grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury nie są związane z działalnością gospodarczą i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jak również nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1-2 u.p.o.l. Działalność w zakresie gospodarki wodnokanalizacyjnej prowadzona przez Spółkę nie wypełnia bowiem jednej z konstytutywnych przesłanek wskazanych w art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2023r. poz. 221) - nie jest ona działalnością wykonywaną z zamiarem osiągnięcia zysku.
Na poparcie powyższego stanowiska Spółka powołała wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2021 r. I SA/Kr 1185/21; WSA w Białymstoku z dnia 26 lipca 2023r. I SA/Bk 215/23 i z dnia 15 czerwca 2022r. sygn. I SA/Bk 138/22. Wskazała, że w powołanych sprawach sąd rozstrzygał zagadnienie, czy w takim samym stanie faktycznym, jak ma miejsce w niniejszej sprawie, grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, będące własnością Gminy, administrowane przez Spółkę i służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków, związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym czy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
W powołanych wyrokach stwierdzono m.in., że cyt.: "o zarobkowym charakterze działalności gospodarczej nie decyduje faktyczne osiągnięcie zysku, lecz zamiar jego osiągnięcia (cel). Jeżeli zakłada się osiągnięcie zysku w związku z działalnością, to znaczy, że został określony cel zarobkowy tej działalności. Samo określenie celu ma jednak wymiar subiektywny i mieści się w sferze zamiaru danego podmiotu (por. wyrok WSA w Poznaniu z 16 sierpnia 2012r., sygn. akt II SA/Po 427/12). W wymiarze subiektywnym Strona skarżąca nie zakłada osiągnięcia zysku i jest to ściśle związane z celem jej działalności. Należy zatem uznać, że w wymiarze subiektywnym, działalności prowadzonej przez Stronę skarżącą, nie można uznać za działalność gospodarczą".
W interpretacji indywidualnej z dnia 13 lutego 2024r. znak: FK.310.1.2023.IB Wójt Gminy Wiśniowa uznał stanowisko Spółki na nieprawidłowe.
Organ wyjaśnił, że z definicji spółek wynika, iż celem spółek jest osiągniecie jak największego zysku i zostają one tworzone w celu prowadzenia działalności gospodarczej. W umowie spółki G. Spółka z o.o. znajduje się zapis o bardzo szerokim przedmiocie działalności, a fakt nieosiągania zysków z określonego rodzaju działalności nie przesądza o ich braku w innych możliwych obszarach prowadzonej przez spółkę działalności. W umowie widnieje również zapis o tym, iż wspólnicy mają prawo do udziału w czystym zysku, przeznaczonym do podziału przez Zgromadzenie Wspólników.
Następnie Wójt stwierdził, że orzeczenia przywołane we wniosku o interpretację nie odnoszą się do spółek, a dotyczą zakładów budżetowych, czyli sytuacji kiedy gmina sama prowadzi taką działalność, ponieważ zakład budżetowy jest jednostką Gminy, nie posiadającą osobowości prawnej, więc jest to zupełnie inny stan faktyczny. W swoich uzasadnieniach sądy zwracają uwagę właśnie na wybraną formę prowadzenia działalności - zakład budżetowy.
Spółka od 2013 roku składała deklaracje na podatek od nieruchomości i korzystała ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na mocy uchwały nr XIX/196/13 Rady Gminy Wiśniowa z dnia 21 marca 2013r. w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości budowli zajętych na prowadzenie działalności w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków i nie zostało to zakwestionowane przez Spółkę aż do 2023r.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółka zarzuciła naruszenie:
przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
art. 2 ust. 1 pkt 1-3, art. 1a ust. 1 pkt 3,4 u.p.o.l. w zw. z art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018r. - Prawo przedsiębiorców (tekst jedn. Dz. U. z 2023r. poz. 221 ze zm.) poprzez dokonanie błędnej ich wykładni oraz niewłaściwej oceny ich zastosowania polegającej na uznaniu, że grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, będące własnością Z. oraz Gminy Wiśniowa, a dzierżawione i użytkowane przez Spółkę, służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odbierania ścieków związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie u.p.o.l., co poskutkowało wydaniem niekorzystnej dla Skarżącej interpretacji indywidualnej;
art. 7 ust. 1 pkt 15 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy jednoznacznie wskazują, iż grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury wodno-kanalizacyjnej będące własnością Z. oraz Gminy Wiśniowa, a dzierżawione i użytkowane przez Skarżącą, służące do wykonywania zadań z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odbierania ścieków nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie u.p.o.l., co poskutkowało wydaniem niekorzystnej dla Spółki interpretacji indywidualnej;
naruszenie przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
art. 121 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2023r. poz. 2383 ze zm. dalej: O.p.) w zw. z art. 14h O.p. poprzez pominięcie w wydanej interpretacji indywidualnej orzecznictwa sądów administracyjnych, zawierających rozstrzygnięcia w zbliżonych przedmiotowo sprawach, a tym samym prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego;
art. 14c§1 oraz §2 O.p. poprzez błędne przyjęcie negatywnej oceny stanowiska Spółki w sytuacji gdy w świetle okoliczności niniejszej sprawy, stanu faktycznego, przepisów wymienionych w pkt 1 oraz aktualnej linii orzeczniczej sądów administracyjnych w zbliżonych przedmiotowo sprawach, stanowisko to winno być uznane w całości za prawidłowe i skutkować wydanej korzystnej dla Spółki interpretacji indywidualnej (zgodnie z wnioskiem).
W oparciu o powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że twierdzenia organu, iż przywołane przez Spółkę orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych nie może odnosić się do podmiotów wykonujących zadania jednostek samorządu terytorialnego (j.s.t.) działających w formie spółki prawa handlowego jest błędne. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.z.z.w. zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy. Zadanie to wykonywane jest przez przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy Prawo przedsiębiorców prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków lub przez gminne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej prowadzące tego rodzaju działalność (przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne). Natomiast w myśl art. 4 ust. 1 powołanej ustawy przedsiębiorcą jest osoba fizyczną, osoba prawną lub jednostką organizacyjną niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą. Istotnym jest, iż prowadzona przez Spółkę działalność gospodarcza nie jest tożsama z pojęciem działalności gospodarczej wyartykułowanym w art. 3 ustawy, gdyż prowadzona przez Spółkę działalność nie jest ukierunkowana na prowadzenie działalności zarobkowej.
W związku z powyższym ustawodawca umożliwił prowadzenie tego typu działalności podmiotom gospodarczym, a także gminnym jednostkom organizacyjnym. Wobec tego uznać należy, iż bogate orzecznictwo sądów administracyjnych odnosi się również do podmiotów wykonujących działania j.s.t. działających w formie spółki prawa handlowego.
W niniejszej sprawie strona skarżąca nie zaprzecza, że jej działalność nosi cechy zorganizowania i ciągłości oraz że jest wykonywana we własnym imieniu. Natomiast Spółka podkreśla, że prowadzona przez nią działalność gospodarcza akcentuje brak spełnienia warunku zarobkowego charakteru prowadzonej przez siebie działalności.
Zdaniem Spółki skoro ze stanu faktycznego zaprezentowanego przez Spółkę jednoznacznie wynika, że opisana działalność nie zakłada osiągnięcia zysku (w wymiarze subiektywnym i obiektywnym), zaś odpłatność za świadczone usługi ma jedynie na celu pokrycie dokonywanych wydatków, nie można jej uznać za działalność zarobkową i tym samym nie mieści się ona w pojęciu działalności gospodarczej, której definicja zawarta została w art. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców. Sama możliwość potencjalnego uzyskania zysku, nie może stanowić przesądzającej przesłanki do uznania danego podmiotu za prowadzącego działalność gospodarczą. Istotnym jest, że cała działalność opisana we wniosku o wydanie interpretacji nie jest nakierowana na osiągnięcie jakiegokolwiek zysku z tego tytułu.
Odpowiadając na skargę Wójt Gminy Wiśniowa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Na podstawie art. 146§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: - Dz. U. z 2023r. poz. 1634, zwanej dalej: "p.p.s.a."), Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3§2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145§1 pkt 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Zatem interpretacja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a.).
Natomiast w myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W warstwie procesowej rozstrzygnięcia wymaga, czy zaskarżona interpretacja indywidualna spełnia wymogi formalne wskazane w przepisach Ordynacji podatkowej, a w szczególności, czy organ odniósł się do całości argumentacji oraz uzasadnił prawnie swoją ocenę.
Skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na to, że interpretacja nie spełnia wymogów formalnych wskazanych w przepisach O.p.
Jak wskazuje art. 14b§3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Stosownie do art. 14c§1O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.
W literaturze przedmiotu wskazuje się, że "indywidualna interpretacja prawa podatkowego w rozumieniu o.p. stanowi wynik oceny możliwości zastosowania materialnego prawa podatkowego w odniesieniu do stanu faktycznego i stanowiska prawnego przedstawionego przez wnioskodawcę" (zob. J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Warszawa 2013, s. 84 i nast.). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się natomiast, że ocena ta musi być na tyle konkretna i jednoznaczna, by podmiot żądający interpretacji mógł się do niej zastosować (zob. na przykład wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2014r., II FSK 1202/12, orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej zwanej też CBOSA, pod adresem "orzeczenia.nsa.gov.pl").
Zgodnie z art. 14c§2 O.p., negatywna ocena stanowiska wnioskodawcy wymaga wskazania w wydanej interpretacji prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Należy wyraźnie podkreślić, że art. 14c§2 O.p. nie daje możliwości odstąpienia od uzasadnienia prawnego. Urzędowe wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym jest traktowane jako urzędowa, aczkolwiek prawnie niewiążąca dla wnioskodawcy, wykładnia prawa. Musi być ona na tyle jednoznaczna, aby podatnik miał możliwość wyboru i mógł się do niej zastosować. W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje ugruntowany pogląd, (np. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: w Łodzi z 9 sierpnia 2011 r., I SA/Łd 821/11; w Poznaniu z 3 marca 201 Or., I SA/Po 78/10, z 8 czerwca 2009r., III SA/Wa 489/09 oraz z 18 lutego 2009r., III SA/Wa 2804/08; w Łodzi w wyroku z 26 kwietnia 2016r. I SA/Łd 221/16, CBOSA), że uzasadnienie prawne musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie określone przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Rzeczą organu jest wskazać, dlaczego w świetle przepisów pogląd wnioskodawcy jest wadliwy. Wymaga to odniesienia się do istoty argumentacji wnioskodawcy. Uzasadnienie prawne organu powinno zawierać nie tylko argumentację prawną na poparcie stanowiska organu, ale również powinno wskazywać, za pomocą argumentów prawnych, dlaczego stanowisko wnioskodawcy zostało uznane za nieprawidłowe. Brak uzasadnienia prawnego może polegać nie tylko na całkowitym braku argumentacji prawnej, ale również na braku stanowiska co do całości przedstawionego we wniosku problemu. Za nieprawidłowe uznaje się takie działanie organu podatkowego, w którym nie wyjaśnia on w sposób precyzyjny i przekonujący, dlaczego stanowisko strony jest nieprawidłowe, przez nie odniesienie się do przedstawionych we wniosku argumentów.
Przenosząc na realia rozpatrywanej sprawy wyżej przedstawione poglądy judykatury i doktryny, wskazać należy, że w zaskarżonej interpretacji indywidualnej nie ma uzasadnienia prawnego. Organ w żądnej mierze nie odniósł się do przepisów prawa materialnego wskazanych przez wnioskodawcę w uzasadnieniu jego stanowiska w sprawie jak również do powołanych przez stronę judykatów.
Organ jedynie skonstatował, że z definicji spółek wynika, iż celem spółek jest osiągnięcie jak największego zysku i zostają one tworzone w celu prowadzenia działalności gospodarczej oraz dodał, że Spółka uprzednio składała deklaracje na podatek od nieruchomości i nie kwestionowała tego aż do 2023r.
Trafnymi okazują się więc zarzuty naruszenia przepisów procesowych, tj. art. 14c§1 i 2 O.p. oraz art. 121§1 w związku z art. 14h O.p. Przedstawiony wyżej sposób uzasadnienia prawnego interpretacji jest nie od zaakceptowania w świetle zasady zaufania do organów podatkowych. W interpretacji nie wskazano jednoznacznie jakie stanowisko jest - zdaniem organu - prawidłowe. Naruszenia te mogły istotnie wpływać na wynik sprawy.
Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art. 146§1 w związku z art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W ocenie Sądu, przedwczesnym byłoby rozpatrywanie zarzutu naruszenia prawa materialnego z uwagi na dostrzeżone mankamenty uzasadnienia wydanej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy (art. 153 p.p.s.a.), organ interpretacyjny winien jednoznacznie dokonać oceny stanowiska strony zaprezentowanego we wniosku, z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku.
Sąd zasądził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 697,00 zł obejmującej uiszczony wpis od skargi w wysokości 200,00 zł i koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480,00 zł (art. 200, art. 205§2 i art. 209 p.p.s.a. w związku z §14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U z 2018r. poz. 265). oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł.
-----------------------
9
l