I SA/Kr 338/22

I SA/Kr 338/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-07-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas /przewodniczący/
Piotr Głowacki
Urszula Zięba /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III FSK 1501/22 - Wyrok NSA z 2023-05-31
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1439
art. 6c ust. 1 i ust. 2, art. 6j ust. 3 i art. 6k ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Urszula Zięba (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w B. na uchwałę Rady Gminy Borzęcin Nr XVIII/170/2020 z dnia 30 listopada 2020 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz w sprawie ustalenia stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi skargę oddala.
Uzasadnienie
Rada Gminy Borzęcin w dniu 30 listopada 2020 r. podjęła uchwałę nr XVIII/170/2020 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz w sprawie ustalenia stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Skargę na powyższą uchwałę wniósł Prokurator Rejonowy w B., zaskarżając ją w całości i zarzucając istotne naruszenie art. 6k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w brzmieniu do dnia 30 grudnia 2020 r. (Dz.U. z 2020 r., poz. 1439 ze zm.), dalej "u.c.p.g.", w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.) w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP polegające na niewyczerpaniu zakresu upoważnienia ustawowego, co wyraża się w braku ustalenia stawki opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności, przeznaczony do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, chociaż z brzmienia art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. wynika obowiązek zawarcia w uchwale takiej regulacji. W związku z tym wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.
Odpowiadając na skargę Wójt Gminy Borzęcin podał, że art. 6k ust. 1 u.c.p.g. zobowiązuje radę gminy do podjęcia uchwały w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości oraz ustalenia stawki tej opłaty. Przedmiot regulacji uchwały podjętej na podstawie tego przepisu jest odmienny w zakresie nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy oraz nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy. Obowiązek uregulowania wysokości stawki opłaty w zakresie nieruchomości niezamieszkałych ciąży na radzie gminy pod warunkiem podjęcia uchwały o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. A zatem obowiązek odbierania odpadów z takich nieruchomości powstanie dopiero po podjęciu uchwały przez radę gminy na podstawie art. 6c ust. 2 u.c.p.g.. Organ stwierdził, że wprowadzenie regulacji dotyczącej przyjęcia stawki opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności w oparciu o art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. w sytuacji, gdy takie odpady nie są odbierane bo nie ma takiego obowiązku wynikającego z podjętej uprzednio uchwały w oparciu o art. 6c ust. 2 u.c.p.g. naruszałoby u.c.p.g. i dodatkowo zasadę proporcjonalności, zasadę demokratycznego państwa prawnego i zasadę praworządności (art. 7) wyrażone w Konstytucji RP, ponieważ stanowiłoby to nadmierną i zupełnie zbędną ingerencję w prawa obywateli, nakładając na nich dodatkowy obowiązek (w tym wypadku obowiązek zapłaty określonej stawki opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności). Dodatkowo takie działanie nie miałoby oparcia w ww. przepisach u.c.p.g. Końcowo organ stwierdził, że Gmina Borzęcin nie podjęła uchwały w oparciu o art. 6c ust. 2 u.c.p.g. i dlatego nie miała obowiązku odbierania odpadów, o których mowa w tym przepisie. To z kolei implikuje fakt, że nie było obowiązku regulowania w zaskarżonej uchwale stawki opłaty, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona uchwała nie narusza prawa.
Art. 6c ust. 1 u.c.p.g. stanowi, że gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Zgodnie z treścią ust. 2 tego artykułu rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Stosownie natomiast do treści art. 6j ust. 1 u.c.p.g. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 grudnia 2020 r.) w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 1, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn:
1) liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość, lub
2) ilości zużytej wody z danej nieruchomości, lub
3) powierzchni lokalu mieszkalnego
- oraz stawki opłaty ustalonej na podstawie art. 6k ust. 1.
Art. 6j ust. 3 u.c.p.g. stanowi, że w przypadku nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników lub worków, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości, oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2.
Stosownie do art. 6k ust. 1 ww. ustawy, że rada gminy, w drodze uchwały:
1) dokona wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustali stawkę takiej opłaty; dopuszcza się stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy;
2) ustali stawkę opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności, przeznaczony do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości;
3) ustali stawkę opłaty za m3 zużytej wody - w przypadku wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6j ust. 3a.
Mając na uwadze ww. regulacje Sąd wskazuje, że tylko w zakresie nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy istnieje obowiązek uchwałodawczy rady gminy. W odniesieniu natomiast do nieruchomości niezamieszkałych, uchwała o odbieraniu odpadów komunalnych może, lecz nie musi być podjęta. Jeśli nawet rada gminy postanowi o jej podjęciu, to może to uczynić w odrębnej uchwale. Wyżej zacytowany art. 6j ust. 3 u.c.p.g. odnosi się w całości do nieruchomości niezamieszkałych. A zatem powoływany przez stronę skarżącą przepis art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. również w całości odnosi się do nieruchomości niezamieszkałych, o których mowa w art. 6c ust. 2 u.c.p.g., a więc do sytuacji, kiedy rada gminy postanowi (w drodze uchwały) o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkując mieszkańcy. Jeszcze raz należy podkreślić, że treść art. 6c ust. 2 u.c.p.g. wskazuje na możliwość podjęcia uchwały o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Jeśli rada gminy skorzysta z tej możliwości i postanowi o odbieraniu odpadów komunalnych z nieruchomości niezamieszkałych, to opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi wówczas iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników lub worków, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. W rozpoznanej sprawie Rada Gminy Borzęcin nie podjęła uchwały w oparciu o art. 6c ust. 2 u.c.p.g. i wobec tego nie miała obowiązku odbierania odpadów komunalnych z nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy. W konsekwencji nie miała również obowiązku uregulowania w zaskarżonej uchwale stawki opłaty, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. Uregulowanie stawki tej opłaty byłoby obowiązkiem organu uchwałodawczego gminy w sytuacji podjęcia uchwały fakultatywnej, o której mowa w art. 6c ust. 2 u.c.p.g. Brak zatem w zaskarżonej uchwale uregulowań dotyczących nieruchomości niezamieszkałych nie powoduje jej nieważności. Na marginesie Sąd zaznacza, że rada gminy może w odrębnych uchwałach uregulować kwestie dotyczące zbierania odpadów z nieruchomości zamieszkałych i niezamieszkałych, gdyż ustawa nie nadkłada na organ wydania w tym zakresie jednej uchwały.
Podsumowując Sąd stwierdza, że nie dopatrzył się naruszeń prawa, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w trybie art. 147 §1 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a..