I SA/KR 309/01

I SA/Kr 309/01 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2004-06-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2001-02-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Dorota Dąbek
Elżbieta Kremer
Halina Jakubiec /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ
Prezes Głównego Urzędu Ceł
Sentencja
Syg.akt I SA/Kr 309/01 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 czerwca 2004 r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia NSA Halina Jakubiec (spr.) Sędziowie : AWSA Dorota Dąbek WSA Elżbieta Kremer Protokolant: Agnieszka Słaboń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2004 r sprawy ze skargi W. W. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w [...] z dnia 31 stycznia 2001 r nr [...] w przedmiocie odsetek od należności celnych i kosztów egzekucyjnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w [...] z dnia 31 stycznia 2001 r nr [...] do [...] do [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] 2000 r Nr [...],[...] 2. uchyla decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] 2000r Nr [...] 3. stwierdza nieważność decyzji Dyrektora Urzędu celnego w [...] z dnia [...]1994 r Nr [...] 4. uchyla decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] 2000 r Nr [...] 5. stwierdza nieważność decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w [...] z dnia [...]1994 r Nr [...]
Uzasadnienie
W dniu [...] 1993 r Oddział Celny w [...] , działając w trybie art.42 ustawy z dnia 28.12.1989 r - Prawo celne (Dz.U. Nr 75, poz.445 ze zm.) , przekazał do Urzędu Celnego w [...] według dwóch oddzielnych Postanowień o przekazaniu sprawy - samochód osobowy marki [...], którego odbiorcą miała być B. B. oraz samochód osobowy marki [...] , którego odbiorcą miał być R. B.. Termin dostarczenia obu samochodów do urzędu odbiorczego upływał z dniem [...].1993 r. Podkreślić należy , że graniczny organ celny w wydanych postanowieniach zamieścił adnotację , iż przedmiotowe pojazdy są po wypadku.
W związku z bezskutecznym upływem terminów wyznaczonych w Postanowieniach o przekazaniu sprawy , Dyrektor Urzędu Celnego w [...] decyzjami z dnia [...].1994 r nr [...] ( dot. [...]) i nr [...] ( dot. [...]) wymierzył skarżącemu należności celne ciążące na przedmiotowych pojazdach , w tym opłaty manipulacyjne dodatkowe.
Wartość celną samochodów , stanowiącą podstawę wymiaru cła , przyjęto z faktur zakupu w/w pojazdów i w odniesieniu do samochodu marki [...] ustalono tę wartość w wysokości [...] USD tj. [...] starych złotych , a w odniesieniu do drugiego z tych aut - w wysokości [...] USD tj. [...] starych złotych. Powyższe decyzje uprawomocniły się z dniem [...].1994 r.
Decyzjami z dnia ( odpowiednio ) [...] i [...].1996 r Prezes Głównego Urzędu Ceł stwierdził nieważność w/w decyzji w części dotyczącej wymiaru opłaty manipulacyjnej w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1.03.1994 r , syg.akt U7/93 , na mocy którego przepis będący podstawą wymiaru tej opłaty został uznany za niezgodny z Konstytucją.
W dniu [...].1998 r skarżący złożył dwa oddzielne wnioski do Dyrektora Urzędu Celnego w [...] o uchylenie decyzji wymiarowych wyjaśniając, iżw związku z przewozem przedmiotowych pojazdów uległ on wypadkowi i w wyniku odniesionych obrażeń nie mógł uczestniczyć w postępowaniu przed Dyrektorem Urzędu Celnego w [...] , jak i w postępowaniu odwoławczym. Z powodu wypadku jest przewlekle chory i przebywa na rencie.
Skarżący zarzucając , że w/w decyzje są wadliwe podniósł między innymi , że naruszono art.23 Prawa celnego poprzez ustalenie wartości celnej samochodów na podstawie faktur zakupu , natomiast pojazdy te były po wypadku już w chwili przekraczania granicy . Okoliczność ta została odnotowana w Postanowieniach o przekazaniu sprawy . Ponadto skarżący zarzucił , iż organ celny w wydanych decyzjach dokonał obliczenia podatku , a właściwym w tym zakresie był urząd skarbowy.
W ocenie skarżącego wydane decyzje są wadliwe i z tego powodu , że brak w nich rozstrzygnięcia o dopuszczeniu towarów do obrotu na polskim obszarze celnym. Niezależnie od złożonych wniosków i nie czekając na ich rozstrzygnięcie skarżący w dniu 5.12.1998 r złożył kolejne wnioski ( dotyczące każdego z samochodów oddzielnie ) , rym razem do Prezesa Głównego Urzędu Ceł o stwierdzenie nieważności decyzji wymiarowych z dnia 8.02.1994 r .
Decyzjami z dnia [...] .1998 r Dyrektor Urzędu Celnego w [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowania wszczęte z wniosków skarżącegoz dnia [...] 1998 r na podstawie art.208 ustawy z dnia 29.08.1997 r Ordynacja podatkowa (Dz.U.Nr 137, poz.926 ze zm.) w związku z art.240 § l , art.247 § l i art.253 § l tej ustawy.
Prezes Głównego Urzędu Ceł, po rozpatrzeniu odwołań od w/w decyzji, w dniu [...].1999 r uchylił rozstrzygnięcia Dyrektora Urzędu Celnego w [...] i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Organ I instancji ponownie rozpatrując wnioski skarżącego z dnia [...].1998 r odmówił w dniu [...].1999 r wznowienia postępowań w sprawach zakończonych prawomocnymi decyzjami wymiarowymi z dnia [...].1994 r. Z akt sprawy wynika , że skarżący w dniu [...].1994 r , uzupełnionego pismem z dnia [...].1999 r , wniósł o uchylenie decyzji wymiarowych z dnia [...].1994 r ze względu na nieprawidłowe ustalenie wartości celnej samochodów oraz błędne określenie strony postępowania. Decyzjami z dnia [...].1999 r Prezes Głównego Urzędu Ceł odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Celnego z dnia [...].1994 r.
W tym samym dniu tj.25.05.1999 r Prezes Głównego Urzędu Ceł uchylił w całości decyzje Dyrektora Urzędu Celnego w Krakowie z dnia 28.12.1998 r i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W dniu [...].1999 r Dyrektor Urzędu Celnego w [...] ponownie rozpatrując sprawy z wniosków skarżącego z dnia [...].1998 r odmówił wznowienia postępowań w sprawach zakończonych decyzjami wymiarowymi z dnia [...].1994 r.
Z kolei w dniu [...].1999 r Dyrektor Urzędu Celnego w [...] , po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...].1994 r , uzupełnionego pismem z dnia [...].1999 r , działając w trybie art.155 Kodeksu postępowania administracyjnego , odmówił uchylenia decyzji z dnia [...].19994 r , uznając iż skarżący jest adresatem tych decyzji wobec niedostarczenia towarów do wskazanego w Postanowieniu o przekazaniu sprawy urzędu celnego odbiorczego w wyznaczonym terminie.
W dniu [...].1999 r Prezes Głównego Urzędu Ceł , po rozpatrzeniu odwołań skarżącego od decyzji organu I instancji z dnia [...].1999 r , uchylił zaskarżone decyzje w całości i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi.
W dniu [...].2000 r Prezes Głównego Urzędu Ceł , działając na podstawie art.138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego , po rozpatrzeniu odwołań od decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w [...] - obie z dnia [...].1999 r - uchylił zaskarżone decyzji w całości i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Dyrektor Urzędu Celnego w [...] , działając na podstawie art.155 oraz art.105 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił w dniu [...].2000 r w całości decyzje z dnia [...].1994 r i umorzył postępowanie w sprawie niedostarczenia przedmiotowych samochodów do urzędu celnego odbiorczego. Organ celny uznał, iż w chwili przywozu przedmiotowych samochodów tj. w dniu [...].1993 r pojazdy te miały niższą wartość , niż wynikała z załączonych faktur.
W dniu [...] .2000 r organ celny I instancji umorzył jako bezprzedmiotowe postępowania wszczęte wnioskiem skarżącego z dnia [...].1998 r.
W związku z uchyleniem decyzji wymiarowych z dnia [...].1994 r skarżący zwrócił się do Dyrektora Urzędu Celnego o zwrot wraz z odsetkami cła pobranego na podstawie w/w decyzji oraz zwrotu kosztów egzekucyjnych , także z odsetkami.
Organ celny decyzją z dnia [...].2000 r zarządził zwrot kwoty [...] zł pobranej z tytułu cła od przedmiotowych samochodów i odmówił zwrotu odsetek od tych należności oraz zwrotu kosztów egzekucyjnych. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ celny stwierdził, skarżący nie uiścił w terminie należności celnych , dlatego zgodnie z art.81 ust. l Prawa celnego , zasadnym było pobranie odsetek za zwłokę . Przepisy nie przewidują możliwości zwrotu odsetek z tytułu nieterminowego uiszczenia należności celnych , brak więc podstaw do ich zwrotu. Decyzje wymiarowe zostały uchylone na podstawie art.155 Kodeksu postępowania administracyjnego w dniu 3.02.2000 r , " po przedłożeniu przez Stronę dokumentów o których Urząd nie wiedział gdyż były one w jej posiadaniu". W związku z tym - w ocenie Dyrektora Urzędu Celnego -wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego było zgodne z prawem , co także wyklucza możliwość zwrotu tych kosztów.
Prezes Głównego Urzędu Ceł , po rozpatrzeniu odwołania od w/w decyzji, w dniu [...].2001 r utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie i stwierdził, że brak jest podstaw do uznania , że należności celne wymierzone przez Dyrektora Urzędu Celnego w [...] decyzjami z dnia [...].1994 r były nienależne. Brak jest zatem podstaw do zwrotu cła na podstawie art.79 ust. l Prawa celnego , zgodnie z którym pobrane należności celne zwraca się osobie uprawnionej , jeżeli stwierdzono , że były one nienależne. W konsekwencji nie można w niniejszej sprawie zastosować art.81 w/w ustawy , który stanowi , iż od należności celnych zwracanych na podstawie art.79 ust. l płaci się odsetki.
W związku z żądaniem zwrotu kosztów egzekucyjnych Prezes Głównego urzędu Ceł stwierdził, że zgodnie z art.64 § 2 ustawy z dnia 17.06.1966 r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 1991 r , Nr 36, poz. 161 ze zm.) kosztów egzekucyjnych nie pobiera się , gdy zostały spowodowane niezgodnym z prawem wszczęciem lub prowadzeniem postępowania egzekucyjnego. Z uwagi na fakt , iż w niniejszej sprawie wszczęcie i prowadzenie egzekucji wobec skarżącego było w pełni uzasadnione , brak jest podstaw do zwrotu tych kosztów.
Na powyższą decyzje wpłynęła skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego , w której skarżący wniósł o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W/w zarzucił, iż ze sprzedaży samochodów uzyskano kwotę [...] zł , natomiast organ I instancji zwrócił mu kwotę [...] zł. Organy celne - wbrew żądaniu - nie rozliczyły się z wyegzekwowanych kwot i uniemożliwiły dochodzenie ich zwrotu.
W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Ceł wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie , a ponadto dodał, że powodem uchylenia decyzji wymiarowych z dnia [...].1994 r był fakt, że przy wymiarze należności celnych przyjęto wartość towaru wyższą od rzeczywistej . Jednocześnie organ celny nie wymierzył skarżącemu należności celnych od rzeczywistej wartości towarów , gdyż obowiązek ich uiszczenia powstał w 1993 r , a zgodnie z art.83 ust. l Prawa celnego nie można wydać decyzji w sprawie wymiaru należności celnych po upływie 2 lat od dnia, w którym powstał obowiązek ich uiszczenia.
Prezes Głównego Urzędu Ceł stwierdził , że z akt sprawy wynika , iż łącznie wyegzekwowano od skarżącego kwotę [...] zł , w tym na poczet należności celnych i podatkowych ( wymierzonych decyzjami organu i instancji z dnia [...].1994 r ) oraz odsetek kwotę [...] zł oraz na poczet kosztów egzekucyjnych kwotę [...]zł.
Stosownie do art.55 § 2 Ordynacji podatkowej z wyegzekwowanej kwoty [...] zł na poczet należności celnych zaliczono [...] zł, na poczet odsetek od należności celnych - [...] zł , na poczet należności podatkowych -[...] zł, a na odsetki od należności podatkowych - [...] zł.
W ocenie w/w organu nie można uznać , że należności celne wymierzone w decyzjach organu I instancji z dnia [...] r były nienależne , a także , że wszczęcie i prowadzenie egzekucji administracyjnej było niezgodne z prawem, dlatego żądanie skarżącego o zwrot odsetek od należności celnych oraz kosztów egzekucyjnych wraz z odsetkami nie zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :
Sprawy , w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie nie zostało zakończone , zgodnie z art.97 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r , Nr 153, poz. 1271 ze zm.) , podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ).
Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, póz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji . Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy , gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania , że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. l45§ l w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art.l34 w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W rozpatrywanej sprawie istota sporu dotyczy ustalenia , czy należności celne i podatkowe wymierzone w decyzjach Dyrektora Urzędu Celnego w [...] z dnia [...].1994 r były należne , czyli zgodne z prawem , a w konsekwencji czy wszczęcie i prowadzenie egzekucji z tytułu nie wykonania obowiązków wynikających z w/w decyzji było zgodne z prawem.
W związku z powyższym przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej nie mógł ograniczyć się wyłącznie do zaskarżonej decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] 2000 r oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] 2000 r , ale kontrolą tą należało objąć postępowanie celne od momentu wprowadzenia przedmiotowych samochodów na polski obszar celny.
Tak więc Wojewódzki Sąd Administracyjny , korzystając z uprawnień wynikających z przytoczonego wyżej art.134 w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , objął kontrolą sądową również decyzje Dyrektora Urzędu Celnego w [...] z dnia [...].1994 r nr [...] i [...] . Przeprowadzona kontrola wykazała , że przedmiotowe rozstrzygnięcia rażąco naruszają prawo z następujących powodów:
Po pierwsze - wartość celna pojazdów przyjęta za podstawę należności celnych została ustalona z naruszeniem art.23 ustawy Prawo celne , który stanowi , że " Cło wymierza się według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu dokonania zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących,, . A zatem o wymiarze cła decyzje stan towaru w dniu dokonania zgłoszenia celnego. Dyrektor Urzędu Celnego w [...] w decyzjach z dnia [...].1994 r wartość tę przyjął w oparciu o wartość transakcyjną pojazdów wynikającą z faktur załączonych do Postanowienia o przekazaniu sprawy . Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy , wartość wynikająca z faktur nie odpowiadała rzeczywistej wartości tych pojazdów w chwili wprowadzenia ich na polski obszar celny. W wystawionych Postanowieniach o przekazaniu sprawy z dnia [...].1994 r funkcjonariusz celny wpisał , iż samochody są po wypadku . Organ celny I instancji nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania wyjaśniającego .W wydanych decyzjach organ ten ustalił wartość celną samochodów na podstawie faktur, co rażąco narusza prawo , gdyż wartość ta nie odpowiadała faktycznemu stanowi towaru . Na skutek wypadku na terenie Niemiec przedmiotowe samochody zostały uszkodzone , a tym samym ich wartość celna uległa zmianie i nie odpowiadała danym zawartym na fakturach. Zgodnie z sugestią Departamentu Przeznaczeń Celnych Głównego Urzędu Ceł , zawartą w piśmie z dnia [...].1999 r Nr [...], wartość celną tych pojazdów można było ustalić jedynie w oparciu o art.30 Prawa celnego z wykorzystaniem opinii rzeczoznawcy.
Jakkolwiek organy celne nie kwestionują faktu , iż samochody będące przedmiotem decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w [...] z dnia [...].1994 r były po wypadku i ich wartość celna znacznie różniła się od ceny zakupu wynikającej z faktur załączonych do Postanowień o przekazaniu sprawy , błędnie jednak przyjęły , iż okoliczność ta ujawniła się po uprawomocnieniu się tych rozstrzygnięć. Twierdzenie organu I instancji zawarte w uzasadnieniach decyzji z dnia [...].2000 r nr [...] oraz z dnia [...] .2000r nr [...] , iż okoliczność dotycząca faktycznej wartości samochodów ujawniła , się po uprawomocnieniu się decyzji wymiarowych z dnia [...].1994 r , na podstawie materiałów nadesłanych przez skarżącego , jest w oczywistej sprzeczności z zapisem na dokumencie przekazowym , iż samochody są po wypadku. Nie bez znaczenia dla oceny całokształtu okoliczności faktycznych sprawy jest to , że urząd celny graniczny dokonał przekazania towaru , który został temu organowi przedstawiony . Nie może być zatem wątpliwości , w jakim stanie przedmiotowe pojazdy zostały wwiezione na polski obszar celny.
Po drugie - decyzje wymiarowe organu I instancji z dnia [...].1994 r zawierają rozstrzygnięcie co do wymiaru należności celnych , brak jest w nich natomiast rozstrzygnięcia co do dopuszczenia tych towarów do obrotu na polskim obszarze celnym. Ta wada wydanych rozstrzygnięć powoduje , że samochody objęte tymi decyzjami pozostają nadal towarem celnym w rozumieniu art.2 pkt.2 Prawa celnego , a więc towarami podlegającymi dozorowi celnemu i kontroli celnej. Brak dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym oznacza również , że pojazdy te nie mogły być przedmiotem sprzedaży na terenie Polski , nawet w toku postępowania egzekucyjnego ( wada prawna towaru).
Po trzecie - wskazane wyżej decyzje wymiarowe są wadliwe również w zakresie dotyczącym obliczenia podatku od towarów i usług . Zgodnie z art.11 ust.2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz.50 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, urząd celny w decyzji o dopuszczeniu towarów importowanych do obrotu na polskim obszarze celnym obowiązany jest określić kwotę podatku od towarów i usług (...) . Nie ma zatem wątpliwości , że organ celny uprawniony był do określenia kwoty podatku VAT , ale tylko w decyzji o dopuszczeniu towarów importowanych do obrotu na polskim obszarze celnym. Jak wyżej wykazano , decyzje Dyrektora Urzędu Celnego w [...] z dnia [...].1994 r nie zawierały klauzuli o dopuszczeniu samochodów do obrotu na polskim obszarze celnym . Określenie przez organ celny kwoty podatku od towarów i usług w innej decyzji niż dopuszczającej towar importowany na polski obszar celny stanowi naruszenie przepisów o właściwości rzeczowej.
Z uwagi na wskazane wady i ich charakter należało stwierdzić nieważność decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w [...] z dnia [...].1994 r Nr [...] i [...] , na podstawie art.156 § l pkt.2 w związku z § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznych jest aktem deklaratoryjnym , działającym z mocą wsteczną od daty wydania tych decyzji. Wobec tego uchylane są wszystkie skutki prawne , jakie mogły powstać od daty ich doręczenia. Oznacza to , że decyzje takie są nieważne od początku i są prawnie bezskuteczne .
Konsekwencją powyższych ustaleń jest uchylenie decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w [...] z dnia [...].2000 r nr [...] oraz z dnia [...].2000r nr [...].
Odpowiadając na postawione wcześniej pytanie , czy należności celne i podatkowe wymierzone w decyzjach Dyrektora Urzędu Celnego w [...] z dnia [...].1994 r były należne , czyli zgodne z prawem , a w konsekwencji czy wszczęcie i prowadzenie egzekucji z tytułu nie wykonania obowiązków wynikających z w/w decyzji było zgodne z prawem - należy na oba te pytanie odpowiedzieć przecząco. Należności celne i podatkowe wymierzone w w/w decyzjach były nienależne , a wszczęcie i prowadzenie egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych , wobec których stwierdzono ich nieważność , należy uznać za nie zgodne z prawem.
Dla usunięcia wątpliwości co ustaleń organów celnych , kto powinien być adresatem decyzji wymiarowych z tytułu nie wykonania obowiązków wynikających z zastosowania art.42 Prawa celnego , Sąd podzielił stanowisko tych organów , że skarżącego należało uznać za podmiot , który dokonał obrotu towarowego przedmiotowymi samochodami. Oznacza to , że decyzje wymiarowe należało skierować do skarżącego , który był zobowiązany do uiszczenia należności celnych i podatkowych , ale tylko wtedy , gdyby te należności były wymierzone w prawidłowej wysokości. Z uwagi na upływ czasu wymiar tych należności jest już niedopuszczalny i w tym zakresie Sąd podzielił stanowisko organów celnych.
Odnosząc się już bezpośrednio do przedmiotu skargi , stwierdzić należy , że zaskarżona decyzja Prezesa Głównego Urzędu Ceł i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...] .2000 r - odmawiająca wypłaty odsetek od
zwróconego cła oraz odmawiająca zwrotu kosztów egzekucyjnych wraz odsetkami są niezgodne z prawem. Powodem odmowy organów celnych zwrotu powyższych należności było uchylenie decyzji wymiarowych z dnia [...].1994 r na podstawie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego . Wobec stwierdzenia nieważności tych decyzji na podstawie niniejszego wyroku z powodów wyżej omówionych , stanowisko organów celnych zaprezentowane w zaskarżonych rozstrzygnięciach należy uznać za niezgodne z prawem.
Mając na uwadze powyższe okoliczności , Sąd działając na podstawie art.145 § l pkt.l pkt.a i c oraz pkt.2 w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Sąd nie zastosował art. 152 w/w ustawy i nie orzekł o nie wykonaniu zaskarżonej decyzji , gdyż akt ten w zakresie odmowy zwrotu należności pieniężnych nie nadaje do objęcia wskazanym przepisem.