I SA/Kr 283/24

I SA/Kr 283/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-05-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-03-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas /przewodniczący/
Grzegorz Klimek
Michał Niedźwiedź /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1325
art. 122, 187 par. 1, 188, 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Dz.U. 2020 poz 106
art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.
Sentencja
|Sygn. akt I SA/Kr 283/24 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 maja 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędzia: WSA Grzegorz Klimek, Sędzia: WSA Michał Niedźwiedź (spr.), Protokolant: st. sekr. sąd. Renata Trojnar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2024 roku, sprawy ze skargi K. S., na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, z dnia 24 stycznia 2024 roku Nr 1201-IOP2-3.4103.52.2023, w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2021 rok, skargę oddala.
Uzasadnienie
1.1. Decyzją z 17 sierpnia 2023 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Chrzanowie określił K. S. – nazywanej dalej "Skarżącą", zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2021 r.
Jako materialnoprawną podstawę swojego rozstrzygnięcia organ wskazał art. 86 ust., 1 art. 86 ust. 2 pkt 1a, art. 88 ust. 3 pkt 4 lit. a), art. 109 ust. 3 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2020 r., poz. 106 ze zm.; dalej jako "u.p.t.u.").
W motywach decyzji organ wyjaśnił, że w jego ocenie faktury wystawione na rzecz Skarżącej przez B. sp. z o.o. (dalej też: "Spółka", "kontrahent") nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu zdarzeń. W konsekwencji Skarżąca nie była uprawniona do odliczenia podatku należnego w oparciu o te faktury.
1.2. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca sformułowała zarzuty naruszenia:
- art. 121 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383ze zm.; dalej jako "O.p.") poprzez działanie Organu w sposób niezapewniający przestrzegania zasady zaufania do organów podatkowych i poprzez niewłaściwe uznanie Organu, że zebrany materiał dowodowy jest wyczerpujący, podczas ocena materiału dowodowego dokonana została przez Organ w sposób wybiórczy i niekompletny;
- art. 122, art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p. poprzez uznanie przez Organ w zaskarżonej decyzji, że stan faktyczny sprawy jest w pełni ustalony, pomimo niewyjaśnienia go w całości, co miało istotny wpływ na treść decyzji oraz poprzez dokonanie przez Organ dowolnej, a zarazem błędnej oceny stanu faktycznego, z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, skutkującej przyjęciem, że Podatnik nie skorzystał z udokumentowanych kwestionowanymi fakturami usług, co skutkowało uznaniem przez Organ, że Podatnik podejmował świadome, sprzeczne z prawem działania i że do wykonania tychże usług nigdy nie doszło, pomimo braku udowodnienia tego faktu przez Organ;
- art. 180 § 1, art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez Podatnika, podczas gdy dowody te miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy oraz poprzez odmowę uznania za wiarygodne i wystarczające dokumentów przedstawionych przez Podatnika w toku postępowania, pomimo że jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a w konsekwencji powyższego - naruszenia zasady legalizmu i prawa do obrony.
Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z umów zlecenia zawartych 1 stycznia 2023 r. w celu wykazania faktów: zakończenia współpracy pomiędzy Skarżącą a Spółką i konieczności przeniesienia wykonywany przez nią prac na nowych zleceniobiorców. Ponadto wniosła o ponowne przesłuchanie strony na okoliczność nawiązania współpracy ze Spółką, zakresu i czasu trwania tej współpracy, przyczyn jej zakończenia oraz konieczności podjęcia współpracy z nowymi zleceniobiorcami w zakresie prac porządkowych.
Uzasadniając swoje stanowisko strona skoncentrowała się na wykazaniu, że na skutek uchybienia przepisom regulującym zasady prowadzenia postępowania dowodowego organ błędnie ustalił stan faktyczny sprawy.
W pierwszej kolejności pełnomocniczka wytknęła organowi odmowę przeprowadzenia dowodów z przesłuchania strony, jak również odmowę włączenia do materiału dowodowego umów zlecenia. Ponadto organ nie wydał decyzję, chociaż nie uzyskał od kontrahenta Skarżącej dokumentacji, jak również nie pozyskał od niego żadnych informacji.
1.3. Decyzją z 24 stycznia 2024 r. (nr 1201-IOP2-3.4103.52.2023) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W motywach decyzji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wyjaśnił, że Skarżąca prowadzi w ramach swojej działalności gospodarczej ajencję stacji paliw.
Przedstawiając ustalenia stanu faktycznego organ wskazał, że w jego ocenie materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania świadczył o tym, iż wystawca zakwestionowanych faktur nie mógł świadczyć na rzecz Skarżącej wskazanych w nich usług polegających na utrzymaniu czystości na stacji paliw.
Organ zwrócił uwagę, że według zeznań Skarżącej o spółce B. dowiedziała się od nieznanego jej klienta gdzież w 2019 r. lub 2020 r., w sytuacji gdy sama zajmowała się sprzątaniem stacji paliw. Następnie Skarżąca nawiązała kontakt ze Spółką. W trakcie spotkania z "panem G." Skarżąca ustalił zakres prac, ich częstotliwość oraz wysokość wynagrodzenia. W spotkaniu uczestniczyli również dwaj Ormianie, którzy mieli wykonywać uzgodnione prace (A. M. oraz H. O.). Mieli oni również przywozić raz w miesiącu faktury i odbierać zapłatę w gotówce, wystawiając przy tym dowód wpłaty. Skarżąca wykonała kopie ich dokumentów osobistych. Umowa została zawarta 22 maja 2020 r.
Ponadto z zeznań Skarżącej wynikało, że podstawowe czynności z zakresu utrzymania porządku oraz czystości wykonywali pracownicy, natomiast większe prace prowadziła Spółka. Niemniej jednak żaden z pracowników nie widział, aby w 2021 r. jakieś przedsiębiorstwo wykonywała na terenie stacji tego rodzaju prace. Ponadto zakres prac, które miał wykonywać kontrahent Skarżącej pokrywał się z obowiązkami pracowników. Zajmowali się oni chociażby czyszczeniem dystrybutorów, rozkładaniem towaru, sprzątaniem budynków, czyli pracami, które miał wykonywać wystawca zakwestionowanych faktur. Jeżeli zaś chodzi o usuwanie śniegu, jeden z pracowników Skarżącej, zajmujący się podjazdem stacji, zeznał, że widywał traktor do odśnieżania oraz osoby, które kosiły trawę. Tyle tylko, że osoby te świadek kojarzył, ponieważ były one klientami stacji paliw.
W odniesieniu do kontrahenta Skarżącej organ wskazał, że nie składał on żadnych informacji PIT-11 lub PIT-4R, które mogłyby potwierdzić, że zatrudniał on pracowników. Natomiast wskazani obywatele Armenii, chociaż figurowali w ewidencji organów podatkowych jako podatnicy, nie otrzymali od Spółki żadnych informacji PIT-11 za 2021 r.
Wątpliwości organu wzbudziła również okoliczność przyjęcia gotówkowej formy zapłaty za usługi wykazane w zakwestionowanych fakturach. Skarżąca miała wyjaśnić, że taka forma bardziej odpowiadała obu stronom, a ona sama czuje się bezpieczniej płacąc gotówką. Tyle tylko, że z jej zeznań nie wynikało, aby zweryfikowała uprawnienia "pana G." do reprezentowania Spółki, ani nie posiadała dokumentów, które potwierdzałyby uprawnienie wspomnianych Ormian do odbierani gotówki w imieniu Spółki. Przy czym w fakturach widniał numer rachunku bankowego Spółki, a w transakcjach z innymi podmiotami Skarżąca płaciła przelewem.
Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie miało również wynikać, że Skarżąca nawiązując współpracę ze Spółką nie dochowała należytej staranności. Spotykając się z "panem G.", Skarżąca nie upewniła się, czy jest on umocowany do reprezentowania Spółki. Równocześnie "pan G." przyjechał na spotkanie z gotową umową, którą podpisała inna osoba (M. P., prezes zarządu Spółki ujawniony w KRS). Skarżąca nie sprawdziła również danych ujawnionych w KRS, zgodnie z którymi Spółka prowadziła działalność w zakresie produkcji, a nie wykonywania usług. Skarżąca wskazała wprawdzie, że według niej księgowa sprawdziła Spółkę na "białej liście", ale nie przedstawiła na tę okoliczność żadnych dowodów.
Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ wyjaśnił między innymi, że przeprowadzenie wnioskowanych dowodów nie mogło wnieść niczego nowego do sprawy. Dowody te dotyczyły okoliczności zakończenia współpracy ze Spółką oraz przyczyn jej zakończenia. W ocenie organu nie mogły one przyczynić się do wyjaśnienia kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, czyli: wykonania usług wymienionych w zakwestionowanych fakturach; sposobu nawiązania współpracy ze Spółką oraz zachowania dobrej wiary przez Skarżącą. Stąd też w świetle art. 187 § 1 O.p. organ nie był zobligowany do ich przeprowadzenia.
2.1. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia:
- art. 121 § 1 O.p. poprzez działanie Organu w sposób niezapewniający przestrzegania zasady zaufania do organów podatkowych i poprzez niewłaściwe uznanie Organu, że zebrany materiał dowodowy jest wyczerpujący, podczas ocena materiału dowodowego dokonana została przez Organ w sposób wybiorczy i nadkomplety;
- art, 125 § 1 O.p. polegające na braku dokonania przez organ wnikliwej analizy dokumentacji zgromadzonej w toku czynności kontrolnych i w toku postępowania podatkowego, co spowodowało wyprowadzenie przez organ błędnych wniosków w przedmiocie okoliczności faktycznych, na których następnie oparta została zaskarżona decyzja;
- art. 122, art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p. poprzez uznanie przez Organ w zaskarżonej decyzji, że stan faktyczny sprawy jest w pełni ustalony, pomimo niewyjaśnienia go w całości, co miało istotny wpływ na treść decyzji oraz poprzez dokonanie przez Organ dowolnej, a zarazem błędnej oceny stanu faktycznego, z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, skutkującej przyjęciem, że Podatnik nie skorzystał z udokumentowanych kwestionowanymi fakturami usług, co skutkowało uznaniem przez Organ, że Podatnik podejmował świadome, sprzeczne z prawem działania i że do wykonania tychże usług nigdy nie doszło, pomimo braku udowodnienia tego faktu przez Organ;
- art. 180 § 1, art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez Podatnika, podczas gdy dowody te miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy oraz poprzez odmowę uznania za wiarygodne i wystarczające dokumentów przedstawionych przez Podatnika w toku postępowania, pomimo że jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a w konsekwencji powyższego - naruszenia zasady legalizmu i prawa do obrony;
- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na wadliwym przyjęciu, że transakcje gospodarcze pomiędzy Skarżącą a spółką B. są fikcyjne i rzekomo nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co skutkowało w niniejszej sprawie naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a), art. 109 ust. 3, art 113 ust. 1 i 9 u.p.t.u., art. 193 § 2 oraz art 193 § 6 O.p.
2.2. Pełnomocniczka Skarżącej wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, jak również zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
2.3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym swoją dotychczasową argumentację.
3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
3.1. Skarga okazała się bezzasadna, dlatego została oddalona.
3.2. Ujmując rzecz zwięźle, spór w sprawie obejmuje przede wszystkim zagadnienia dotyczące prawidłowości ustalenia stanu faktycznego przez organ.
Skarżąca podnosi, że spółka B. faktycznie wykonywała prace porządkowe na terenie stacji paliw. Zeznała przy tym, że miały one polegać na odśnieżaniu i sypaniu soli, koszenia, wyrywania chwastów i przycinania krzewów, utrzymywaniu czystości dystrybutorów, układanie towarów w garażach oraz sprzątaniu magazynków i zaplecza. Prace te miały być wykonywane przez trzy, cztery osoby, głównie dwóch Ormian, po godzinie 1800 (A. M. oraz H. O.; por. s. 7-8 decyzji oraz protokół przesłuchania kontrolowanej z 3 czerwca 2022 r., k. 62-61 akt spraw).
Podobny zakres prac przewidziano w umowie zawartej 22 maja 2020 r. przez Skarżącą ze Spółką. W § 1 tej umowy przewidziano między innymi, że w ramach usług porządkowych Spółka będzie między innymi zajmowała się sprzątaniem, zamiataniem, usuwaniem śmieci, myciem wiat, okien stacji, jak również dbaniu o zieleń (grabienie, koszenie, podlewanie, odchwaszczanie, nawożenie, etc.). Zimą zaś Spółka miała dodatkowo zajmować się odśnieżaniem (k. 110 akt sprawy).
Organ zaś doszedł do wniosku, że wyjaśnienia Skarżącej są niewiarygodne, a usługi określone w przywołanej umowie nie zostały wykonane przez Spółkę. Tym samym faktury wystawione przez tę Spółkę należało uznać za tzw. "puste faktury", które nie mogą wywoływać skutków podatkowych. To zaś oznacza, że w stosunku do Skarżącej powinien znaleźć zastosowanie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u.
Swoje stanowisko organ wywiódł przede wszystkim z konfrontacji zeznań świadków, czyli pracowników stacji paliw, z wyjaśnieniami strony skarżącej, którzy – według organu – nie potwierdzili żadnej z okoliczności wskazanych przez Skarżącą. Ponadto wątpliwości organu wzbudził sam opis okoliczności nawiązania współpracy z wystawcą faktur, który został przedstawiony przez Skarżącą.
3.3. Zdaniem Sądu okoliczności wskazane przez organ znajdują oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a rozumowanie przedstawione w motywach kontrolowanej decyzji mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, o której jest mowa w art. 191 O.p. Sąd nie znalazł również podstaw, aby przyjąć, że organ nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.) i żeby w tym zakresie uchybił zasadzie prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.).
Wprawdzie strona skarżąca zarzuca organom, że te odmówiły przeprowadzenia wnioskowanych przez nią dowodów – co oznaczałoby, iż naruszyły art. 188 O.p., a w dalszej kolejności również art. 187 § 1 O.p. – niemniej jednak, zdaniem Sądu, zarzut ten okazał się chybiony.
3.4. W ocenie Sądu, organ prawidłowo w swoich rozważaniach położył akcent na rozbieżność pomiędzy wyjaśnieniami Skarżącej, a treścią zeznań świadków, czyli zatrudnionych przez nią pracowników: K. K., M. M., R. B. oraz M. Ł. (k. 77-67, k. 173-172 akt sprawy, s. 9-11 decyzji).
K. K., M. M. oraz M. Ł. były zatrudnione u Skarżącej na stanowiskach kasjerek i pracowały w systemie zmianowym, czyli w godzinach od 6 do 18 oraz od 18 do 6. Każda z nich zeznała, że w zakresie ich obowiązków pracowniczych leżało pilnowanie porządku w budynku stacji, co przykładowo polegało na sprzątaniu toalet, wykładaniu towarów, myciu grilla i ekspresu do kawy. Przy czym część z tych prac wykonywana była na nocnej zmianie. Równocześnie żadna z nich nie widziała, aby utrzymywaniem porządku w obrębie sklepu zajmowały się inne osoby.
Biorąc pod uwagę, że wspomniani świadkowie stwierdzili, że nie widzieli żadnych obcych osób, które miałyby zajmować się porządkowaniem w obrębie budynku stacji, a równocześnie w graniach ich obowiązków leżało utrzymywania czystości – twierdzenia Skarżącej w tym zakresie należało ocenić jako niewiarygodne.
Trudno bowiem wyobrazić sobie sytuację, w której kilka osób, po godzinie 1800, miałoby zajmować się przez cały rok, przynajmniej raz w miesiącu, sprzątaniem wnętrza sklepu (stacji paliw), pozostając przy tym niezauważonymi przez pracownice Skarżącej. Jeszcze mniej prawdopodobnym jest, aby owe pracownice nie dostrzegły wieczorem obecności dwóch Ormian o charakterystycznym, kaukaskim wyglądzie, w oczywisty sposób odróżniających się od zwyczajnych klientów stacji (por. zdjęcia z kopii paszportów, k. 51-50 akt sprawy). Tym bardziej, że według wyjaśnień strony skarżącej: "Ci panowie mieli być zawsze przy wykonywaniu prac" (k. 61 akt sprawy).
Równie nieprawdopodobnym jest, żeby pracownice nie dostrzegły w godzinach od 18 do 23 – czyli w czasie gdy miały być prowadzone prace porządkowe – kilku osób, które zajmowałyby się myciem podjazdu oraz dystrybutorów paliwa.
Wyjaśnienia strony skarżącej są tym mniej wiarygodne, że R. B. – zatrudniony na stacji paliw, jako "podjazdowy" – zeznał, iż sam zajmował się myciem dystrybutorów, opróżnianiem koszów, zasypywaniem piaskiem rozlanego paliwa. Znaczenia tego faktu nie przekreśla to, że świadek pracował od godziny 10 lub 11 do godziny 18, co oznacza, iż mógł nie widzieć osób zatrudnionych przez Spółkę. Ostatecznie bowiem codziennie, w godzinach pomiędzy 10 a 12 wykonywał prace, które miałyby być powtarzane raz w miesiącu przez inne osoby.
Kolejnym zagadnieniem, które można wyodrębnić w sprawie, jest wykonywanie prac porządkowych na terenach zielonych, polegające między innymi na koszeniu trawy. Również w tym zakresie zeznania pracowników stacji paliw pozostają w oczywistej sprzeczności z twierdzeniami strony skarżącej. R. B. zeznał bowiem, że "Jest na pewno pan, który w godzinach mojej pracy przychodzi kosić trawę, może to być raz na dwa tygodnie." (k. 76 akt sprawy). M. M. raz widziała, jak po godzinie 18 kilka osób sprzątało liście (k. 72 akt sprawy). M. Ł. zeznała zaś, że "na zewnątrz sprzątaniem, myciem, odśnieżaniem i koszeniem trawników zajmował się kolega zatrudniony do tych celów" (k. 171 akt sprawy). Żaden ze świadków nie widział zatem, aby w regularny sposób porządkowaniem terenu zielonego zajmowała się większa grupa osób, podczas gdy według Skarżącej czynności te miało wykonywać kilka osób. Dodatkowo z zeznań M. Ł. można było wnosić, że przynajmniej koszeniem trawy zajmowała się osoba niezwiązana ze Spółką, tylko jej "kolega".
W odniesieniu do odśnieżania należy odnotować, że R. B. zeznał, iż widywał traktor do odśnieżania, ale miał być on obsługiwany przez osoby, które rozpoznawał, ponieważ były klientami stacji paliw (s. 12 decyzji, k. 76 akt sprawy). Tymczasem Skarżąca twierdzi, że prace te wykonywali pracownicy Spółki.
W tym zakresie wiarygodność twierdzeń Skarżącej podważał również faktura z 14 stycznia 2021 r. wystawiona przez M.Z. prowadzącego działalność pod firmą "S." z siedzibą w L., czyli miejscowości przylegającej do C. W tytule tej faktury wprost wskazano na "odśnieżanie stacji paliw w C. (...)" (k. 111 akt sprawy). Oznaczałoby to, że w styczniu 2021 r. Skarżąca korzystała z usług zarówno Spółki jak i wspomnianego przedsiębiorcy, chociaż z § 1 pkt 1.4. umowy zawartej ze Spółką wynikało, że "odśnieżanie terenów stacji, ciągów jezdnych i dachów".
Z wyjaśnień złożonych przez Skarżącą, wynikało, że Spółka miała zajmować się również sprzątaniem magazynu oraz porządkowaniem znajdujących się w nim towarów. Tymczasem pracownicy Skarżącej zeznali, że to oni odpowiadali za przyjęcie towaru, umieszczenie go w magazynie i jego ułożenie. Dodatkowo R. B. zeznał, że pośród jego obowiązków, obejmujących utrzymywanie porządku na stacji pali, leżało również sprzątanie magazynu.
Ponadto żaden z pracowników Skarżącej nie słyszał, aby prace porządkowe miały być prowadzone przez spółkę B. Przeciwnie, pomijając jednostkowe sytuacje dotyczące odśnieżania oraz koszenia trawników, twierdzili, że byli jedynymi osobami, które utrzymywały stację paliw w czystości, a zadanie to należało do ich obowiązków pracowniczych.
W konsekwencji należy przyznać rację organowi, gdy ten wskazuje: "Z zeznań Pani pracowników wynika, że prawdopodobnie znajomi klienci stacji lub pojedyncze osoby sporadycznie wykonywali prace porządkowe jak koszenie czy odśnieżanie, a nie konkretnie firma porządkowa" (s. 12 decyzji).
3.5. O tym, że zakwestionowane przez organ faktury nie mogły dokumentować rzeczywistego przebiegu zdarzeń świadczą również podane przez Skarżącą okoliczności nawiązania współpracy ze spółką B. oraz jej realizacji.
Trudno jest odmówić racji organowi, gdy ten zaznacza, że Skarżąca wpierw nawiązała telefonicznie kontakt z "Panem G.", który miał reprezentować Spółkę, a następnie godzi się na podpisanie przywiezionej przez niego umowy, na której widnieje podpis M.P. Żaden z dowodów w sprawie nie wskazuje przy tym, aby Skarżąca, przed podpisaniem umowy, sprawdziła w KRS, kim jest M. P., i czy jest uprawniony do działania w imieniu Spółki. Wątpliwości budzi także fakt, że Skarżąca skopiowała dokumenty Ormian, którzy mieli towarzyszyć "Panu G.", ale danych jego samego nie zachowała. Skarżąca wskazała wprawdzie, że na spotkaniu sprawdziła jego dowód osobisty, ale nie pamięta już danych.
Jej wątpliwości nie wzbudził również fakt, że w spotkaniu z "Panem G." uczestniczyło dwóch Ormian, który następnie mieli jej przywozić faktury i odbierać zapłatę w formie gotówkowej. Skarżąca nie zadbała przy tym, aby uzyskać od Spółki pisemne upoważnienie dla tych osób do odbioru zapłaty. Natomiast przedłożone przez nią dowody wpłaty KP zostały opatrzone jedynie nieczytelnymi parafkami, stąd też na ich podstawie nie było możliwe ustalenie danych osoby przyjmującej zapłatę za wskazane faktury. W tym kontekście jeszcze mniej wiarygodne staje się stwierdzenie Skarżącej, że płacąc gotówką czuła się bezpieczniej. Jak trafnie zauważył organ, przeczy temu również fakt, że większość płatności za faktury Skarżąca dokonywała w formie przelewów bankowych. Dodać przy tym należy, że w 2021 r. Skarżąca zapłaciła Spółce dość znaczną kwotę, tj. 114.000 zł.
Nic też nie wskazuje, aby przed zawarciem umowy Skarżąca dokonała formalnej weryfikacji Spółki. Wyjaśnienia Skarżącej, zgodnie z którymi jej księgowa sprawdziła kontrahenta na "białej liście", trafnie oceniono jako niewiarygodne. Przede wszystkim Skarżąca nie posiadała żadnej dokumentacji potwierdzającej tę okoliczność, a ponadto nie pamiętała danych księgowej, która wówczas prowadziła jej księgowość.
3.6. Nie bez znaczenia dla prawidłowości oceny wiarygodności opisanych powyżej dowodów, oraz wywiedzionych na ich podstawie wniosków co do stanu faktycznego sprawy, pozostają ustalenia dotyczące samej Spółki.
W ramach pomocy prawnej, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Chrzanowie zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Dąbrowie Górniczej o przeprowadzenie kontroli w Spółce. Ostatni z tych organów, w toku kontroli, nie uzyskał od Spółki żadnej odpowiedzi, ta bowiem nie obierała kierowanych do niej przesyłek. Nie udało się również nawiązać kontaktu z prezesem zarządu. Natomiast pod adresem wskazanym jako siedziba Spółki nikogo nie zastano, ani nie dostrzeżono żadnych oznak działalności.
Ponadto od innych organów Naczelnik Urzędu Skarbowego w Chrzanowie uzyskał informacje, że w rejestrach prowadzonych dla wspomnianych Ormian nie znajdują się żadne dokumenty potwierdzające, że byli oni zatrudnieniu na podstawie umowy o pracę w Spółce, albo aby ta wypłacała im jakiekolwiek kwoty będące przychodami z innych źródeł.
3.7. Powyższe mogło doprowadzić Dyrektora Izby Administracji Skarbowe w Krakowie do konkluzji, zgodnie z którą badane faktury nie dokumentowały rzeczywistego przebiegu zdarzeń, a spółka B. nie wykonała na jej rzecz żadnych prac. Analizując tok rozważań zawartych w kontrolowanej decyzji Sąd doszedł do wniosku, że organ zebrał kompletny materiał dowody, wszechstronnie go rozpatrzył, jak również prawidłowo ocenił wiarygodność poszczególnych dowodów (art. 187 § 1 w zw. z art. 122 O.p.). Wnioski dotyczące poszczególnych faktów zostały wywiedzione z konkretnych dowodów i powiązane z pozostałymi dowodami oraz faktami w spójną, racjonalną całość, która mieści się w graniach swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.).
Ponadto Sąd zwraca uwagę, że zaprezentowany w motywach decyzji tok rozumowania jest przejrzysty, a struktura uzasadnienia ułatwia uszeregowanie poszczególnych ustaleń, powiązanie ich z konkretnymi dowodami, poprzez odniesienie do ich treści, jak również umieszczenie ich w relacji z pozostałymi dowodami i faktami. Tym samym odpowiada ona wymogom stawianym w art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 O.p.
3.8. Z lektury skargi skierowanej do WSA w Krakowie wynika, że Skarżąca nie przedstawiła racji, które mogłyby skutecznie podważyć zasadność przyjętej przez Sąd oceny, co do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.
Oprócz kilku ogólnikowych uwag dotyczących zasad prowadzenie postępowania dowodowego oraz ustalania stanu faktycznego, wywody pełnomocnika skoncentrowały się na próbie wykazania, że na skutek odmowy przeprowadzenia wskazanych dowodów, organ błędnie przyjął, iż faktury wystawione przez Spółkę były nierzetelne. Dowodami tymi miało być dziewięć umów zlecenia zawartych 1 stycznia 2023 r. oraz uzupełniające zeznania Skarżącej.
W tym zakresie Sąd podziela racje przedstawione przez organ pierwszej instancji w motywach decyzji, gdzie zauważa on, że umowy te zostały zawarte w 2023 r., podczas gdy sprawa dotyczy wykonywania przez Spółkę usług w 2021 r. Umowy te nie mogły zatem przyczynić się do wyjaśnienia tego, czy kontrahent Skarżącej faktycznie wykonywał zakwestionowane usługi. Ponadto na umowach tych nie widnieją podpisy stron (s. 15-16 decyzji; umowy: k. 189-181). Do podobnych wniosków doszedł Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, wskazując, że dla rozstrzygnięcia sprawy istotnym było ustalenie okoliczności nawiązania współpracy, realizacja czynności opisanych w fakturach, jak również fakt odliczenia wykazanego w nich podatku (s. 31-32 decyzji). Sąd podziela tę ocenę. Wskazane przez Skarżącą dowody mogły jedynie świadczyć o tym, że w 2023 r. "zleciła" prowadzenie prac porządkowych dziewięciu osobom, ale w żaden sposób nie mogły przyczynić się do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozpoznawanej sprawy. Podobnych okoliczności miałyby dotyczyć dodatkowe wyjaśnienia Skarżącej.
Ocena organu jest tym trafniejsza, że zgodnie z wnioskiem zawartym w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji dowody te miałyby zostać przeprowadzone na okoliczność "zakończenia współpracy pomiędzy Podatnikiem a B. sp. z o.o., koniecznością przeniesienia prac wykonywanych dotychczas przez B. sp. z o.o. na nowych zleceniobiorców Podatnika" (s. 3, k. 236 akt odwoławczych).
Tym samym, skoro przedmiotem tych dowodów nie były okoliczności mające znaczenie dla sprawy w świetle art. 188 O.p., ich przeprowadzenie nie było konieczne. Organy podatkowe nie mają przy tym obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody zebrane w toku postępowania.
Powyższe oznacza również, że nie można było przypisać organowi nie podjęcia wszelkich czynności w celu wyjaśnienia sprawy oraz nie zebrania w wyczerpujący sposób materiału dowodowego (art. 187 § 1, art. 122 O.p.).
3.9. W tym miejscu Sąd zaznacza, że rozpoznając skargę miał również na uwadze, że w świetle art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz.1634; dalej jako "P.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Stąd też Sąd może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym.
W związku z tym Sąd przeprowadził całościową kontrolę zaskarżonej przez stronę decyzji, a w jej wyniku nie znalazł podstawy, aby zastosować którąkolwiek z jednostek redakcyjnych art. 145 § 1 P.p.s.a.
3.10. Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.