I SA/Kr 281/26

I SA/Kr 281/26 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2026-05-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-04-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Borys Marasek /sprawozdawca/
Jarosław Wiśniewski
Paweł Dąbek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
art. 26 ust. 1 pkt 6, ust. 7a
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Dz.U. 2026 poz 143
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
|Sygn. akt I SA/Kr 281/26 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 maja 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędziowie: WSA Borys Marasek (spr.), WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Specjalista Katarzyna Zbylut, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2026 r., sprawy ze skargi J.F. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 marca 2026 r. nr 0115-KDIT2.4011.48.2026.1.MM w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych skargę oddala.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez J.F. (dalej: skarżący) jest interpretacja indywidualna Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 marca 2026 r., nr 0115-KDIT2-48.4011.48.2026.1.MM stwierdzająca, że stanowisko skarżącego, w sprawie oceny w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
We wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej przedstawiono następujący opis zdarzenia przyszłego.
W 2025 r. skarżący otrzymał orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu lekkim wydane przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Krakowie. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 10 lutego 2025 r., a orzeczenie wydaje się na okres do 30 listopada 2027 r. W związku z posiadaną niepełnosprawnością skarżący chciałby w 2026 r. usunąć wannę z łazienki, z której nie jest w stanie korzystać ze względu na problemy wynikające z przebytej operacji bariatrycznej i zainstalować w jej miejsce prysznic. Korzystanie z wanny w przypadku skarżącego to pozycja jedynie klęcząca, ponieważ ma on problemy ze zgagą i czasem cofaniem się jedzenia w pozycji leżącej. Nie może korzystać z wanny w sposób naturalny tj. leżąc, a jedynie w pozycji pionowej. W związku z tym, jeżeli skarżący chce wziąć kąpiel to korzysta z pryszniców zlokalizowanych na basenach. Skarżący chciałby wreszcie skorzystać z własnej łazienki w sposób nieograniczający. W związku z zaistniałą sytuacją chciałby dostosować istniejącą infrastrukturę do swoich przypadłości. Na dzień dzisiejszy nie posiada żadnego projektu czy kosztorysu związanego z adaptacją łazienki. Wszystkie koszty będą ponoszone bez wsparcia zewnętrznego. W zależności od wysokości kosztów skarżący może potrzebować wsparcia finansowego w postaci kredytu konsumpcyjnego w celu sfinalizowania w pełni tego przedsięwzięcia, a co wiąże się również z kosztem w postaci odsetek.
Skarżący zadał pytanie czy w związku z posiadanym orzeczeniem o niepełnosprawności może odliczyć w pełni koszt adaptacji i remontu łazienki który jest zaplanowany w 2026 r. – na podstawie art. 26 pkt 7a ustawy o PIT?
W ramach adaptacji i remontu planuje ponieść następujące koszty:
a) zakup materiałów łazienkowych tj.: klej do płytek, fuga, płytki, płyty gipsowe, ogólna instalacja wodno-kanalizacyjna, stelaże podtynkowe, muszla, spłuczka, deska klozetowa, baterie, ewentualna deszczówka, instalacja elektryczna, gniazdka, umywalka, kabina prysznicowa ze wszystkimi elementami (drzwi kabinowe, brodzik, bloczki kabinowe) - gotowa lub skonstruowana przez fachowca, niezbędne szafki do zabudowy lub wolnostojące,
b) robocizna związana z przeprowadzeniem adaptacji i remontu łazienki,
c) odsetki bankowe od kredytu zaciągniętego na poczet przedsięwzięcia.
Zdaniem skarżącego wymienione wydatki na adaptację i remont łazienki mogą zostać odliczone w ramach ulgi rehabilitacyjnej na podstawie art. 26 ust. 7a ustawy o PIT - zgodnie z art. 26 ust. 7a pkt 1 tej ustawy. W przedstawionym stanie faktycznym planowanie wykonania prac adaptacyjnych w łazience, takie jak usunięcie wanny, czyli likwidacja barier architektonicznych, czy też ewentualne przeniesienie i dostosowanie sanitariatów mają na celu dostosowanie pomieszczenia do potrzeb osoby niepełnosprawnej i umożliwienie jej samodzielnego i bezpiecznego korzystania z łazienki. Zdaniem skarżącego, zakres prac pozostaje w bezpośrednim związku z rodzajem jego niepełnosprawności (symbol niepełnosprawności 08-T).
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w wydanej interpretacji uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe.
W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wskazał na treść art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r. poz. 592) - dalej: u.p.d.o.f., ustawa o PIT.
Dalej organ podał, że rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ustawy o PIT, a zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7, 7b-7g i 13a tego artykułu. Organ powołał treść tych przepisów.
Organ podkreślił, że zwolnienia podatkowe oraz ulgi są wyjątkiem od zasady powszechności opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów je ustanawiających należy stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów. Stąd też, prawo do korzystania z przedmiotowej ulgi przysługuje podatnikowi tylko i wyłącznie w sytuacji spełnienia wszystkich przesłanek wskazanych w przepisie prawa.
Jednocześnie organ wskazał, że w przypadku korzystania z ulg i zwolnień podatkowych, wynikających z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązek udowodnienia, że określony wydatek został poniesiony przy spełnieniu wszystkich warunków wynikających z przepisów podatkowych spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.
Z treści ww. przepisów ustawy o PIT wynika, że warunkiem odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek m.in. orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach. Natomiast powołany przez skarżącego art. 26 ust. 7a pkt 1 ustawy o PIT daje możliwość odliczania od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków poniesionych na adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności.
Zgodnie z językowym znaczeniem terminu "adaptacja" to "przystosowanie do innego użytku, przerobienie dla nadania innego charakteru, np. w budownictwie przeróbka budynku" (Mały słownik języka polskiego, Warszawa 1994). Natomiast "wyposażenie" to urządzenia potrzebne do prawidłowego funkcjonowania czegoś. Adaptacją mieszkania lub budynku mieszkalnego jest zatem przeróbka mająca mu nadać inny charakter, przystosować do innego użytku, natomiast wyposażenie mieszkania oraz budynku mieszkalnego – to przydanie jemu rzeczowych elementów zwiększających jego walory użytkowe. Zatem adaptacja i wyposażenie lokalu (budynku) mieszkalnego musi ułatwiać osobie niepełnosprawnej egzystowanie w tym lokalu (budynku) biorąc pod uwagę rodzaj niepełnosprawności. Stąd też w przypadku każdego niepełnosprawnego wydatki na adaptację i wyposażenie lokalu (budynku) mieszkalnego mogą być inne, gdyż powinny odzwierciedlać potrzeby wynikające z niepełnosprawności.
Zdaniem organu, dokonując wykładni zawartego w art. 26 ust. 7a pkt 1 ustawy o PIT pojęcia adaptacji i wyposażenia mieszkań oraz budynków mieszkalnych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, wskazać należy, że w doktrynie zwraca się uwagę, że przez adaptację i wyposażenie, o których mowa w powyższym przepisie, należy rozumieć takie przystosowanie mieszkania (budynku), które umożliwia lub ułatwia życie w nim osobie niepełnosprawnej. Pojęcie "adaptacja" rozumieć należy więc jako "przystosowanie", które jednak niekoniecznie oznaczać musi "ulepszenie", czy "przekształcenie" zaistniałego stanu rzeczy – w tym przypadku warunków mieszkaniowych dla potrzeb osoby niepełnosprawnej. Jednocześnie podkreślić należy, że art. 26 ust. 7a pkt 1 ww. ustawy nie określa szczegółowo jakiego rodzaju wydatki poniesione na adaptację i wyposażenie podlegają odliczeniu ani też nie zawiera żadnego wyłączenia konkretnego rodzaju wydatków. Jedynym warunkiem zastosowania tego odliczenia jest to, by adaptacja (wyposażenie) mieszkania/budynku mieszkalnego odpowiadała potrzebom wynikającym z niepełnosprawności. Dlatego też istotne są okoliczności danej sprawy, tzn. czy konkretne elementy adaptacji czy wyposażenia mieszkania spełniają dla osoby niepełnosprawnej tę funkcję. Adaptacja łazienki dla potrzeb osoby niepełnosprawnej, polegająca na wymianie wanny na prysznic, jest uzasadniona w takich przypadkach, w których osoba niepełnosprawna ma problemy z wejściem do wanny i/lub wyjściem z niej z uwagi na swoje ograniczenia ruchowe, które mogą wynikać w szczególności z niepełnosprawności narządu ruchu (w tym spowodowanej wrodzonymi lub nabytymi wadami kończyn lub kręgosłupa, ich zwyrodnieniami, przebytymi chorobami i wypadkami, etc.).
Taka adaptacja jest również uzasadniania, gdy u danej osoby istnieją przeciwskazania do korzystania z kąpieli w wannie, do których zalicza się m.in.:
– choroby układu krążenia, w tym: niewydolność krążenia, nieustabilizowane nadciśnienie tętnicze, niskie ciśnienie (ryzyko zasłabnięcia), przebyty niedawno zawał serca,
– żylaki i choroby naczyń, w tym: zaawansowane żylaki, zakrzepowe zapalenie żył, choroby tętnic,
– problemy skórne, w tym ostre stany zapalne skóry, egzema, łuszczyca w fazie zaostrzenia, rany otwarte, świeże blizny,
– inne choroby, w tym zaawansowana cukrzyca, nadczynność tarczycy, nowotwory.
W ocenie organu, w opisanym zdarzeniu żaden z powyżej przytoczonych powodów uzasadniających konieczność wymiany wanny na prysznic nie zaistniał, gdyż jak wskazał skarżący, po przebytej operacji bariatrycznej ma problemy ze zgagą i czasem cofaniem się jedzenia w pozycji leżącej i dlatego nie może korzystać z wanny w sposób naturalny tj. leżąc. Jednakże, jak wskazał skarżący, może korzystać z wanny w pozycji pionowej.
Zatem, wydatki na wymianę wanny na prysznic oraz pozostałe wydatki, które zamierza ponieść skarżący na remont łazienki nie stanowią w jego przypadku wydatków na cel wskazany w art. 26 ust. 7a pkt 1 ustawy o PIT od osób fizycznych. W opisanym zdarzeniu nie występują żadne bariery architektoniczne, które z uwagi na niepełnosprawność skarżącego należałoby zlikwidować. Wobec powyższego wydatków na zakup materiałów do remontu łazienki oraz na robociznę związaną z przeprowadzeniem tego remontu, nie sposób zakwalifikować do wydatków na adaptację mieszkania stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności skarżącego. Organ podkreślił przy tym, że wydatki na spłatę odsetek od kredytów bankowych nie zostały wymienione w katalogu wydatków zawartym w art. 26 ust. 7a ustawy o PIT uprawniających do zastosowania odliczeń w ramach omawianej ulgi. W konsekwencji wydatków na remont łazienki i na spłatę odsetek od kredytu, który zaciągnie skarżący na realizację tego przedsięwzięcia nie będzie mógł on odliczyć od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji, podnosząc zarzuty naruszenia:
– art. 26 ust. 7a pkt 1 ustawy o PIT przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
– art. 14h Ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady budzenia zaufania do organów podatkowych,
– art. 122 Ordynacji podatkowej przez niewyjaśnienie prawidłowego stanu faktycznego.
Zdaniem skarżącego ustawa nie wymaga konkretnego rodzaju niepełnosprawności ani istnienia barier architektonicznych, lecz jedynie, aby adaptacja była stosowna do potrzeb osoby niepełnosprawnej. Skarżący zaznaczył, że posiada orzeczenie o niepełnosprawności (symbol 08-T) i jego dolegliwość wpływa na możliwość korzystania z wanny zgodnie z jej przeznaczeniem.
Zdaniem skrzącego, organ ograniczył adaptację wyłącznie do barier fizycznych, co nie ma podstaw w ustawie. Niepełnosprawność uniemożliwia mu korzystanie z wanny w typowych pozycjach (siedzącej, półsiedzącej, leżącej). W praktyce jedyną formą zapewniającą bezpieczną higienę jest prysznic. Organ błędnie uznał, że możliwość stania w wannie oznacza możliwość realnego korzystania z niej. Tymczasem korzystanie z wanny wymaga pozycji siedzącej lub półleżącej, których on nie może przyjąć. Pozycja pionowa nie pozwala na wykonanie typowych czynności higienicznych. Konstrukcja wanny zwiększa ryzyko urazu: jest śliska, zaokrąglona, nie ma uchwytów, nie jest przystosowana do formy prysznicowej. Z tych powodów jest zmuszony by korzystać z pryszniców poza domem.
W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowanie w zaskarżonej interpretacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. mającym zastosowanie w niniejszej sprawie.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie Sąd wskazuje, iż zgodnie z art. 14b § 3 o.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Zgodnie z treścią art. 14c § 1 i § 2 o.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Organ może odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie, zatem wniosek powinien być tak sformułowany, aby odstąpienie przez organ od uzasadnienia prawnego z tej przyczyny, było możliwe. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, interpretacja indywidualna winna zawierać wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.
Wymogi, jakie powinno spełniać uzasadnienie interpretacji podatkowej, formułuje liczne orzecznictwo sądowe podkreślając, że szczególna dbałość o wyczerpującą analizę podatkowo - prawnego stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, wymagana jest przede wszystkim w sytuacji uznania za nieprawidłową wykładni prawa, jaką we własnym zakresie przedstawił wnioskodawca. W orzecznictwie podkreśla się, że wypracowane na tle art. 14c § 1 i 2 o.p. standardy prawidłowo, pod względem formalnym, udzielonej interpretacji prawa podatkowego, potwierdzają konieczność uwzględnienia m.in. konkluzji dotyczącej prawnego zakwalifikowania określonego zdarzenia prawno-podatkowego oraz motywów prawnych, na których opiera się taka konkluzja. Uzasadnienie dokonanej oceny, winno nastąpić poprzez odniesienie się do argumentacji wnioskodawcy. Powyższe wynika z funkcji jaką pełni interpretacja indywidualna, tj. funkcji gwarancyjnej. Zgodnie bowiem z treścią art. 14k § 1 o.p., zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną, nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 listopada 2019 r., sygn. l SA/GI 646/19).
Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny tego, czy w stanie sprawy poniesione przez stronę wydatki na zakup materiałów budowlanych oraz usługę budowy mogą zostać zaliczone do wydatków poniesionych na cele rehabilitacyjne i w całości odliczone od dochodu podatnika.
Wskazując ramy prawne sprawy, przywołać należy brzmienie art. 26 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f., stosownie do którego podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb i art. 30da-30f, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.
Jak stanowi art. 26 ust. 7a pkt 1 u.p.d.o.f., za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności.
Jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. I SA/Wr 667/11, dokonując wykładni zawartego w art. 26 ust. 7a pkt 1 u.p.d.o.f. przez adaptację i wyposażenie należy rozumieć takie przystosowanie budynku, które umożliwia lub ułatwia życie w nim osobie niepełnosprawnej pojęcie "adaptacja" rozumieć należy jako "przystosowanie", które jednak niekoniecznie oznaczać musi "ulepszenie", czy "przekształcenie" zaistniałego stanu rzeczy - w tym przypadku warunków mieszkaniowych - dla potrzeb osoby niepełnosprawnej. Ustanawiając przedmiotową ulgę podatkową, ustawodawca miał na uwadze przede wszystkim stworzenie osobom niepełnosprawnym "ułatwienia życia" między innymi poprzez lepsze warunki mieszkaniowe przystosowane dla ich niesprawności.
W ramach tzw. ulgi rehabilitacyjnej nie można dokonać odliczeń wydatków, które w rzeczywistości są tylko i wyłącznie wydatkami mającymi na celu przywrócenie lub poprawienie standardu zamieszkania i które to wydatki są ponoszone przez każdego posiadacza (użytkownika) budynku mieszkalnego bez względu na to, czy jest osobą niepełnosprawną czy też nią nie jest. Zakres i rodzaj robót związanych z adaptacją budynku mieszkalnego uzależniony jest od charakteru niepełnosprawności. Ma on ułatwić osobie niepełnosprawnej funkcjonowanie w danym budynku mieszkalnym i jednocześnie ma być związany z rodzajem niepełnosprawności danego podatnika lub osoby niepełnosprawnej będącej na jego utrzymaniu.
Co do zasady, przy remoncie mogą zostać poniesione - przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne - wydatki na cele rehabilitacyjne oraz związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, które będą podlegały odliczeniu w ramach analizowanej ulgi, jeżeli zostały poniesione na adaptację i wyposażenie budynku stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności. Poszczególne wydatki wymagają jednak ich zindywidualizowanej oceny, bądź oceny na poziomie poszczególnych rodzajów wydatków. Zawsze z uwzględnieniem określonych przepisami warunków analizowanej ulgi.
Analizowana preferencja podatkowa jest ograniczona nie tylko podmiotowo (osoba niepełnosprawna lub mająca na utrzymaniu osobę niepełnosprawną) ale i przedmiotowo (wydatki spełniające określone warunki).
Sąd podzielił w niniejszej sprawie stanowisko organu, że adaptacja łazienki dla potrzeb osoby niepełnosprawnej, polegająca na wymianie wanny na prysznic, jest uzasadniona w takich przypadkach, w których osoba niepełnosprawna ma problemy z wejściem do wanny i/lub wyjściem z niej z uwagi na swoje ograniczenia lub u której występują medyczne przeciwskazania z wejściem do wanny (np. ryzyko zasłabnięcia), a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje zgodnie z twierdzeniami skarżącego. Wprawdzie skarżący podaje, że konstrukcja jego wanny zwiększa ryzyko urazu: jest śliska, zaokrąglona, nie ma uchwytów, ale do kategorii wiedzy powszechnej należy dostępność mat antypoślizgowych oraz baterii wannowo-prysznicowych z uchwytem umożliwiającym zawieszenie prysznica i korzystanie z niego w pozycji pionowej także przez osoby niepełnosprawne, które nie mają problemów z wejściem do wanny i/lub wyjściem z niej z uwagi na swoją niepełnosprawność lub przeciwskazania medyczne (np. ryzyko zasłabnięcia), a których zastosowanie nie wymaga przebudowy całej łazienki, jak chciałby tego skarżący zgodnie z treścią złożonego wniosku.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.