I SA/Kr 275/23

I SA/Kr 275/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-06-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Piotr Głowacki /przewodniczący sprawozdawca/
Urszula Zięba
Waldemar Michaldo
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Pomoc publiczna
Sygn. powiązane
I GSK 1363/23 - Wyrok NSA z 2024-09-18
Skarżony organ
Marszałek Województwa
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2095
art. 15zzzzs5
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
Sentencja
|Sygn. akt I SA/Kr 275/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 czerwca 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Sędzia: WSA Waldemar Michaldo, Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: sekr. sąd. Maksymilian Krzanowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2023 r., sprawy ze skargi V. Sp. z o.o. z siedzibą w G., na czynność Marszałka Województwa Małopolskiego, z dnia 3 stycznia 2023 r. nr TK-III-831.23.1.2021, w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o wypłatę wsparcia finansowego, skargę oddala.
Uzasadnienie
W 2021 roku na podstawie art. 15zzzz1 (5) ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2021 poz. 2095, dalej "ustawa o covid") Województwo Małopolskie wypłacało przewoźnikom wykonującym regularny przewóz osób środki finansowe z programu pomocowego ustanowionego w celu zrekompensowania strat z tytułu ograniczeń w przemieszczaniu się spowodowanych wirusem COVID - 19. Informacja o możliwości uzyskania wsparcia z programu pomocowego SA.62603 - COVID-19 Support to bus operators została opublikowana w biuletynie informacji publicznej. Możliwość składania wniosków o wypłatę wsparcia pojawiła się w dniu 3 września 2021 roku, kiedy została opublikowana w biuletynie pełna treść procedury wraz z formularzem wniosku i oświadczeniami do wniosku.
Organ pismem z dnia 18 listopada 2021 roku wezwał przewoźników do pilnego składania wniosków za okresy od miesiąca stycznia do maja 2021, jak również pismem z dnia 9 grudnia 2021 podał termin składania wniosków. Powyższe pisma zostały przesłane do przewoźników drogą elektroniczną.
W odpowiedzi na powyższą informację umieszczoną na BIP, V. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. w dniu 6 października 2021 r. przesłała drogą elektroniczną wniosek o wypłatę wsparcia za miesiąc kwiecień 2021r. Następnie w dniu 29 listopada 2021 r. również drogą elektroniczną złożyła wnioski o wypłatę wsparcia za miesiące od stycznia do maja 2021 roku.
Marszałek Województwa Małopolskiego uznając, iż skarżącej wsparcie się nie należy, pismem z dnia 3 stycznia 2022 r. powiadomił wnioskodawcę o braku podstaw do wypłaty wsparcia z programu SA.62603 - COVID-19 Support to bus operators. Do pisma dołączone zostało rozliczenie zawierające podane przez skarżącą wartości oraz obliczenia dokonane zgodnie z przepisami ustawy. Wysokość wsparcia była ustalana przez porównanie poniesionych kosztów i osiągniętych przychodów w przeliczeniu na pracę eksploatacyjną zrealizowaną za każdy miesiąc roku 2019 w stosunku do poniesionych kosztów i osiągniętych przychodów w przeliczeniu na pracę eksploatacyjną zrealizowaną za ten sam miesiąc roku 2021. Wsparcie było wypłacane w przypadku pogorszenia wyniku finansowego w odniesieniu do wozokilometra przewozu za miesiące od stycznia do maja 2021 r. Wysokość wsparcia, była pomniejszona o kwotę wsparcia uzyskanego z innych źródeł na utrzymanie prowadzonej działalności gospodarczej związanej ze świadczeniem usług przewozu osób.
W odpowiedzi skarżąca pismem z 10 lutego 2022 r. złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, które postanowieniem SKO.TS/4123/5/2022 z dnia 31 maja 2022 r. stwierdziło o niedopuszczalności odwołania, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 24 listopada 2022 roku oddalił skargę strony skarżącej, stwierdzając, iż stronie odwołanie nie przysługuje, a ewentualnie skarga na czynność organu z zakresu administracji publicznej w trybie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a
W dniu 16 lutego 2023 r., skarżąca złożyła skargę do WSA na czynność Marszałka Województwa Małopolskiego polegającą na odmowie wypłaty środków pomocowych z programu pomocowego SA.62603 - COVID-19 Support to bus operators.
W skardze tej zarzucono naruszenie art. 15zzzz1 (5) ustawy o covid w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez przedwczesne ustalenie, w wyniku zaniechania przeprowadzenia jakichkolwiek czynności dowodowych niezbędnych dla właściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności koniecznych dla poczynienia istotnych w sprawie ustaleń w przedmiocie rzeczywistego stanu finansowego skarżącej spółki, iż pomoc w ramach programu pomocowego SA.62603 - COVID-19 Support to bus operators nie znajduje zastosowania wobec skarżącej i w konsekwencji przedwczesną odmowę przyznania wnioskowanej pomocy finansowej, podczas gdy spółka spełnia wszystkie warunki przewidziane przepisami w/w ustawy do jej otrzymania.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, iż podstawą nieuwzględnienia przez organ wniosku spółki o wypłatę wsparcia było to, iż dołączona do wniosku kalkulacja, na skutek omyłkowego pominięcia przez skarżącego kwot w zakresie kosztów poniesionych przez spółkę w danych miesiącach 2021 r. przeznaczonych na pokrycie wymagalnych zobowiązań spółki z roku poprzedzającego tj. 2020, nie odzwierciedlała rzeczywistego stanu finansowego skarżącej spółki w miesiącach 2021 r. objętych wnioskiem. Dokonanie przez skarżącą spółkę w 2021 r. określonych wpłat na uregulowanie należności z 2020 r. wpłynęło niekorzystnie na wynik finansowy spółki w danych miesiącach 2021 r. w stosunku do roku 2019, niemniej jednak okoliczności tej, w następstwie popełnionego przez spółkę niedopatrzenia, nie uwzględniono przy sporządzaniu dołączonej do wniosku kalkulacji. Skarżący stwierdził ponadto, że nie kwestionuje tego, iż organ dokonał ustaleń w w/w zakresie w oparciu o dane przekazane przez samego skarżącego, wobec czego nie ponosi odpowiedzialności za błędy popełnione w tym przedmiocie przez skarżącą spółkę, niemniej jednak strona wnioskująca o przyznanie pomocy finansowej powinna dysponować możliwością skorygowania przedstawionych do analizy organu danych, a organ winien przeprowadzić niezbędne czynności dowodowe konieczne dla poczynienia prawidłowych ustaleń w przedmiocie rzeczywistego stanu finansowego skarżącej spółki, a w tym zakresie w szczególności umożliwić złożenie przez skarżącego stosownych wyjaśnień.
Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie i wniósł o oddalenie skargi w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd administracyjny w ramach swej kognicji bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie w myśl art. 135 p.p.s.a. następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.).
Zgodnie z przepisem art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Natomiast w przypadku nieuwzględnienia skargi sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddala skargę.
Skarga nie jest uzasadniona.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wsparcie finansowe przewoźników wykonujących przewozy autobusowe o charakterze użyteczności publicznej zostało uregulowane w art. 15 zzzz1 (5) w/w ustawy o covid i w sposób wyczerpujący określa zasady wypłaty tego wsparcia. Jak stanowi art. 15zzzz1 (5) ust. 1 i ust. 2 ustawy w celu przeciwdziałania skutkom COVID-19 przewoźnicy wykonujący przewozy autobusowe oraz operatorzy przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej, z wyłączeniem komunikacji miejskiej, otrzymują wsparcie finansowe za miesiące obowiązywania ograniczeń w przemieszczaniu się środkami publicznego transportu zbiorowego w zakresie liczby zajętych miejsc siedzących albo miejsc siedzących i stojących w stosunku do dokumentacji technicznej lub techniczno-ruchowej pojazdu, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2021 r. Wysokość wsparcia, o którym mowa w ust. 1, ustala się dla każdego z beneficjentów przez porównanie poniesionych kosztów i osiągniętych przychodów w przeliczeniu na pracę eksploatacyjną zrealizowaną za każdy miesiąc roku 2019 w stosunku do poniesionych kosztów i osiągniętych przychodów w przeliczeniu na pracę eksploatacyjną zrealizowaną za ten sam miesiąc roku 2021. (ust. 2.). Wsparcie, o którym mowa w ust. 1, jest należne beneficjentowi, w przypadku gdy: 1) z porównania, o którym mowa w ust. 2, wynikać będzie pogorszenie wyniku finansowego w odniesieniu do wozokilometra przewozu za objęty wsparciem miesiąc roku 2021 oraz 2) w miesiącu objętym wsparciem utrzymana została praca eksploatacyjna wyrażona w wozokilometrach na poziomie tego samego miesiąca roku 2019, a w przypadku obniżenia pracy eksploatacyjnej kwota wsparcia ulega proporcjonalnemu zmniejszeniu. (...) Środki finansowe są przekazywane przez właściwego miejscowo marszałka województwa na podstawie wniosków składanych przez przewoźnika, o którym mowa w ust. 1, lub organizatora publicznego transportu zbiorowego na podstawie wniosku złożonego przez operatora, o którym mowa w ust. 1, zawierających kalkulację wnioskowanych kwot wsparcia w ujęciu miesięcznym wraz z oświadczeniem o prawidłowości danych w nich ujętych. W celu weryfikacji danych ujętych we wniosku, o którym mowa właściwy miejscowo marszałek województwa może:
1) żądać od przewoźnika oraz organizatora, o których mowa w ust. 1, dokumentów potwierdzających informacje zawarte we wniosku;
2) przeprowadzać kontrole i zlecać - na koszt beneficjentów - ich przeprowadzenie.
Wedle ust. 10 w przypadku gdy łączna kwota wsparcia, o którym mowa w ust. 1, dla pojedynczego beneficjenta za wszystkie miesiące 2021 r. przekracza kwotę 500 000 zł, przeprowadzenie kontroli ma charakter obligatoryjny.
Wsparcie, o którym mowa w ust. 1, stanowi pomoc publiczną podlegającą notyfikacji Komisji Europejskiej i może być udzielane:
1) zgodnie z postanowieniami zawartymi w decyzji Komisji Europejskiej, wydanej w wyniku notyfikacji;
2) nie wcześniej niż od dnia następującego po dniu wydania przez Komisję Europejską decyzji o zgodności tej pomocy z rynkiem wewnętrznym Unii Europejskiej;
3) zgodnie z warunkami udzielania pomocy określonymi w komunikacie Komisji Europejskiej - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19, w szczególności:
a) łączna kwota wsparcia nie może przekroczyć 1,8 mln euro brutto dla pojedynczego beneficjenta,
b) wsparcie nie może być udzielone beneficjentowi, który w dniu 31 grudnia 2019 r. znajdował się w trudnej sytuacji w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz.Urz.UE.L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.), z wyjątkiem mikroprzedsiębiorców i małych przedsiębiorców w rozumieniu załącznika I do tego rozporządzenia, którzy w dniu 31 grudnia 2019 r. znajdowali się w trudnej sytuacji, pod warunkiem że nie są oni objęci zbiorowym postępowaniem upadłościowym na podstawie prawa krajowego oraz nie otrzymali pomocy na ratowanie ani pomocy na restrukturyzację (...).
Przywołane regulacje określają w sposób wyczerpujący zasady wypłaty wsparcia finansowego przewoźników wykonujących przewozy autobusowe o charakterze użyteczności publicznej. Zdaniem sądu, Marszałek prawidłowo, w oparciu o materialnoprawną podstawę złożonych wniosków dokonał ich analizy i oceny zasadności, w szczególności niewadliwie dokonał wyliczeń na podstawie przedstawionych przez skarżącego danych, a skarżący nie wniósł zastrzeżeń co do sposobu dokonanych wyliczeń, wskazując jedynie na własną pomyłkę w zakresie danych podanych we wniosku, która polegała na nieuwzględnieniu niektórych kosztów, co miało wpływ na ostateczny wynik podany we wniosku. Skarżący nie złożył jednak korekty danych podanych we wniosku przed jego rozpatrzeniem, dokonując tego dopiero po otrzymaniu informacji o nieuwzględnieniu wniosku. Wbrew zatem argumentacji zawartej w skardze nie można organowi zarzucić, aby w świetle art. 15 zzzz1 (5), w szczególności ust. 8 powyższej ustawy nie rozpatrzył należycie wniosku. Przewoźnik sam przedstawił dane zawierające kalkulacje wnioskowanych kwot wsparcia w ujęciu miesięcznym wraz z oświadczeniem o prawidłowości danych w nich ujętych. Podzielić należy stanowisko, że organ nie mógł kwestionować danych wskazanych we wnioskach, bowiem kierując się oświadczeniem złożonym przez skarżącego, nie miał podstaw, aby uznać je za nieprawidłowe, tym bardziej, że kwestionowana przez skarżącego kwota była parokrotnie przez niego wpisywana w kolejnych rubrykach W tych realiach nie sposób uznać, aby odmowa przyznania wnioskowanego wsparcia finansowego nastąpiła w sposób jedynie automatyczny. Organ oparł się wszak o dane przedstawione przez samego skarżącego. Skoro, jak wyżej wskazano, kwota była parokrotnie przez skarżącego wpisywana w kolejnych rubrykach, a w rozbiciu na rodzaj kosztów różniła się w stosunku do innego miesiąca, to tym samym brak było podstaw do konieczności weryfikacji danych, czy dokonania dodatkowej analizy, sugerowanej w skardze. Organ nie może ponosić odpowiedzialności za to, że skarżący nie uwzględnił we wniosku wszystkich kosztów, na jakie dopiero na obecnym etapie się powołuje.
Nadto, wbrew argumentacji przedstawionej w skardze, do postępowania prowadzonego w trybie art. 15 zzzz1 (5) ustawy o covid, nie stosuje się przepisów k.p.a., w tym nie wydaje się decyzji administracyjnej, stąd nie można zarzucić organowi, iż naruszył art. 7, 77 i 80 k.p.a. Podstawę rozpatrzenia wniosku, w tym procedurę jego rozpatrzenia stanowią w/w przepisy ustawy o covid, które nie przewidują żadnych wymogów odnośnie szczególnych obowiązków informacyjnych względem stron, czy zapoznania ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Przepisy te nie przewidują też możliwości korekty wniosku po jego rozpatrzeniu, kiedy upływa termin rozpatrzenia wniosku z art. 15 zzzz1 (5) ustawy o covid, mogącej stanowić podstawę do przyjęcia bezskuteczności czynności w zakresie odmowy przyznania wsparcia. Reasumując organowi nie można zarzucić braku analizy złożonego wniosku o wsparcie i bezpodstawnego przyjęcia, że nie spełnienia on warunków do wsparcia finansowego, stąd zaskarżona czynność została podjęta przy prawidłowym zastosowaniu norm prawa materialnego.
Mając powyższe na uwadze sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.