I SA/Kr 2650/02

I SA/Kr 2650/02 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2005-05-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-11-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Ewa Rojek /sprawozdawca/
Stanisław Grzeszek
Urszula Zięba /przewodniczący/
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Sygn. powiązane
II FSK 234/06 - Wyrok NSA z 2007-02-13
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Sygn. akt I SA/Kr 2650/02 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 maja 2005r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek, WSA Ewa Rojek (spr), Protokolant: Iwona Sadowska-Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2005r., sprawy ze skargi U. i J.J., na decyzję Izby Skarbowej, z dnia 11 października 2002r. Nr [...], w przedmiocie określenia wysokości straty za 2000 rok, -skargę oddala-
Uzasadnienie
ISA/Kr 2650/02
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2002r. Nr [...] Izba Skarbowa uchyliła decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...]XII.2001r. wydanej dla U. i J. J. w sprawie określenia straty z działalności gospodarczej za 2000r.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Pierwszy Urząd Skarbowy decyzją z dnia [...] czerwca 2002r. [...] określił dla U. i J. J. wysokość straty za 2000r:
- J. J. - wspólnika w spółce cywilnej K. w kwocie 2474,54 zł
U. J. -właścicielki firmy jednoosobowej "P." w kwocie 50.490,92 zł
- najem ul. K. 51 w kwocie 14.571,09 zł przypadająca na
podatnika(współwłasność podatnika)
Zaskarżoną decyzją z dnia[...] października 2002r. Nr.[...] Izba Skarbowa \powyższą decyzję organu I instancji utrzymała w mocy.
Ustalono, że U.i J. J. prowadzili działalność gospodarczą:
- K. s.c. w której wspólnikami byli J. J., W. A., T. M.
- indywidualną działalność gospodarczą "P." prowadzoną przez U.J.
- uzyskiwali przychody z tytułu najmu lokali w Krakowie ul. K. 51 Przeprowadzone postępowanie wykazało straty.
Jeśli chodzi o s. c. K. to stratę ustalono na kwotę 2.474,54 zł. Nie uznano za przychód z działalności gospodarczej kwoty 1.000.000,00 zł dotyczącej sprzedaży zabudowanej nieruchomości. Nieruchomość ta położona w K. oddana była w użytkowanie wieczyste zaś budynki i urządzenia stanowiły odrębny przedmiot własności. W wyniku przetargu nieruchomość tą zakupili W. A. i T. M. po ½ części za łączną kwotę 740.000zł. aktem notarialnym z dnia [...]XI.1997r.Kupujący od K. w . K.w likwidacji zobowiązali się do przejęcia nazwy i logo firmy KZF, przejęcia pracowników, kontynuacji produkcji związanej z branżą futrzarską. Kilka dni przed zawarciem powyższego aktu notarialnego W. A. i T. M. zawarli w dniu [...].XI.1997r. umowę spółki cywilnej prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie produkcji futer, odzieży, handlu tymi produktami, usług transportowych, budowlanych, pośrednictwa i akwizycji. Taki też wpis do ewidencji działalności gospodarczej uzyskali w grudniu 1997r.Aneksem do umowy spółki z dnia [...].II.1998r. wnieśli oni zakupioną nieruchomość wraz z prawem wieczystego użytkowania gruntu jako aport do spółki. Dnia [...].IV.1999r. do spółki przystąpił J.J.Aktem notarialnym z dnia [...]1.1999r. W. A. i T. M.darowali J.J. udział w użytkowaniu wieczystym i we współwłasności budynków każdy z nich po 1/200 część. Aktem notarialnym z dnia[...].III.1999r. znieśli oni częściowo współwłasność tejże nieruchomości stając się w jej wyniku współwłaścicielami po 1/3 części każdy z nich. Aktem notarialnym z dnia [...].XII.2000r. sprzedali oni swoje udziały w przedmiotowej nieruchomości za kwotę 1.000.000 zł.
Zdaniem organów skarbowych skoro nieruchomość ta wniesiona została jako aport do spółki bez zachowania formy aktu notarialnego to stanowiła ona w świetle prawa własność współwłaścicieli a nie spółki. Zgodnie z art.14 ust.2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami z działalności gospodarczej są również przychody ze sprzedaży całości lub części składników majątku związanego z wykonywaną działalnością, nie będących nieruchomościami lub prawami ,o których mowa w art.10 ust.1 pkt 8 tej ustawy .Ponieważ kwota 1.000.000 zł z tytułu tejże sprzedaży nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej podlega opodatkowaniu zgodnie z art.28 ust.2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stratę w firmie "P." określono na kwotę 50.490,92 zł zeznaniem.
Przychód z tytułu najmu lokali przy ul. K.51 ustalono na kwotę 18.096,38 zł zgodnie z zeznaniem. Zmniejszono koszty uzyskania przychodu o kwotę 872,61 zł dotyczącą odpisów amortyzacyjnych. Aktem notarialnym z dnia [...].IX.20QOr. U. i J. J.nabyli udziały 21/100 części we współwłasności zabudowanej budynkiem działki za kwotę 580.957,70 zł. W akcie oświadczyli, że wydzielone w ramach ich udziałów lokale są w stanie surowym bez wykonanego remontu. Nieruchomość tą wprowadzili do ewidencji środków trwałych w październiku 2000r. ustalając wartość początkową na kwotę 930.000 zł na podstawie wyceny dokonanej przez rzeczoznawcę jeszcze przed nabyciem nieruchomości. Zdaniem organów zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 rozp. Min.Fin. z dnia 17.1.1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych(Dz.U.Nr.6 poz.35 ze zm.) za wartość początkową środków trwałych uważa się w razie odpłatnego nabycia - cenę nabycia.Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywającemu, powiększoną o koszty związane z nabyciem, naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania. W oparciu o powyższe wartość początkową przyjęto w kwocie wynikającej z aktu notarialnego i od tej wartości dokonano odpisów amortyzacyjnych.
W skardze złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego U. J J. małżonkowie J. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że naruszono przy jej wydaniu art.10 ust.1 pkt 8 w zw. z art.14 ust.2 pkt 1 i 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez przyjęcie, że sprzedaż nieruchomości nie stanowiła sprzedaży w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz rozp. Min.Fin. w sprawie amortyzacji środków trwałych poprzez zakwestionowanie amortyzacji budynków wykorzystywanych dla celów prowadzonej działalności. Zdaniem skarżących nie jest poprawne rozumowanie, że skoro nieruchomość po wniesieniu jej aportem do spółki nadal była własnością osób fizycznych to sprzedaż ta miała charakter sprzedaży przez osoby fizyczne a nie w wykonaniu działalności. Wprowadzenie nieruchomości do majątku spółki miało służyć działalności gospodarczej spółki. Zatem jej zbycie nastąpiło w wykonaniu tej działalności. Nieruchomość ta od początku traktowana była jako majątek obrotowy podlegający dalszej odsprzedaży, co powodowało, że właściciele nie mieli obowiązku przeniesienia prawa. Reasumując skoro podatnicy wnieśli nieruchomość do spółki z zamiarem jej sprzedaży, traktując jako towar handlowy to i sprzedali ja w wykonaniu działalności gospodarczej. Odnośnie zakwestionowanych odpisów amortyzacyjnych to skarżący podnoszą, że przed zawarciem aktu ponieśli nakłady na wykończenie lokali co zobrazowała przeprowadzona wycena rzeczoznawcy. Fakt, że nie przedstawili rachunków na zakupione materiały nie uzasadniają zasadności ich kwestionowania albowiem wykazane są pośrednio opinią biegłego.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podnosząc argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Nie jest spornym miedzy stronami, że przedmiotowa nieruchomość po wprowadzeniu jej aportem do majątku spółki nadal stanowiła współwłasność wspólników jako osób fizycznych. Trafny zatem jest pogląd organów skarbowych, że przychód z jej sprzedaży należało opodatkować na zasadach z art.28 ustawy z dnia 26.VII.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993r. Nr.90 poz. 416 ze zm.) zwanej dalej ustawą albowiem sprzedaż nie nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 22.XI.2001r. III SA 2829/00 przychód ze sprzedaży udziału w nieruchomości będącej składnikiem majątku spółki nie jest przychodem z działalności spółki i stanowi przychód ze źródła określonego a art.10 ust.1 pkt8a ustawy o podatku dochodowym, od osób fizycznych i jako taki podlega opodatkowaniu w trybie art.28 ustawy. Tak więc nawet gdyby przyjąć jak chce skarżąca Spółka, że sporna nieruchomość stanowiła majątek Spółki to i wówczas w myśl powyższego poglądu przychód podlegałby opodatkowaniu w trybie art.28 ustawy .W tym przypadku bez prawnego znaczenia jest czy spółka majątek ten traktowała jako majątek trwały czy obrotowy.
Odnośnie zarzutu drugiego należy wskazać, że organy skarbowe prawidłowo zastosowały w sprawie § 6 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Min.Fin. z dnia 17 stycznia 1997r.w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych(Dz.U.Nr.6 poz.35 ze zm.) ustalając zgodnie z jego brzmieniem jako wartość początkową cenę nabycia nieruchomości. Treść aktu z którego wynika, że wydzielone w ramach współwłasności lokale są zakupione w stanie surowym za określoną cenę ma znaczenie decydujące dla ustalenia tej okoliczności(art.244 kc).Tak więc na skarżącej Spółce spoczywał ciężar udowodnienia, że wartość lokali w dacie zakupu była inna. Okazanie opinii rzeczoznawcy sporządzonej przed zawarciem aktu i twierdzenie ,że już wtedy wykonane zostały określone prace adaptacyjne podnoszące cenę nieruchomości wymagały dalszego dowodu jako, że twierdzenia te stoją w rażącej sprzeczności z oświadczeniem złożonym przed notariuszem przy zawarciu aktu. Strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała mimo wezwań Urzędu, że już w dacie aktu wartość nieruchomości była wyższa. Dlatego tez prawidłowo organy skarbowe przyjęły za prawdziwe okoliczności stwierdzone aktem notarialnym albowiem akt notarialny stanowi dowód tego, że określone osoby stawiły się przed notariuszem i złożyły oświadczenia zawarte w akcie. Zatem wobec nieudowodnienia, że w dniu zakupu wartość lokali była inna niż jego cena wymieniona w akcie, od tej właśnie ceny należało dokonywać odpisów amortyzacyjnych.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w oparciu o art.151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając sprawę oparto się na art.97 § 1 ustawy z dnia 30.VIII.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr153 poz.1271 ze zm.) stanowiącym, że sprawy w których skargi zostały wniesione do NSA przed dniem 1.I.2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.