I SA/Kr 244/23

I SA/Kr 244/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-05-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas /przewodniczący/
Inga Gołowska /sprawozdawca/
Piotr Głowacki
Symbol z opisem
6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III FSK 1338/23 - Wyrok NSA z 2024-08-29
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 135, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1043
art. 6 ust. 4
Ustawa o podatku od spadków i darowizn (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Inga Gołowska (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 maja 2023r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 18 stycznia 2023 r. nr 1201-IOP1-2.4104.175.2022.5 w przedmiocie podatku od spadków i darowizn I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowi na rzecz skarżącej 1.551,00 zł (jeden tysiąc pięćset pięćdziesiąt złotych,00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 18 stycznia 2023r. znak: 1201-IOP1-2.4104.175.2022.5 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, działając na podstawie art. 233§1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2022r. poz. 2651, dalej-O.p.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Stare Miasto z dnia 14 października 2022r. znak: 1212-SPM.4104.459.2021 ustalającą A. S. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn w kwocie 77.536,00 zł.
Decyzję wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Postanowieniem z 15 października 2018r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla Krakowa Śródmieścia w Krakowie l Wydział Cywilny zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w Krakowie Wydział V Cywilny z 12 listopada 1976r. sygn. akt [...] w ten sposób, że stwierdził, iż spadek po A. K. z domu D. zmarłej 22 kwietnia 1976r. w K. i tam ostatnio stale zamieszkałej przy ul. [...] nabyli na podstawie ustawy z dobrodziejstwem inwentarza: wnuczka A.A. w 1/3 cz.; wnuk M. K. w 1/6 cz.; wnuczka K. F. w 1/6 cz.; wnuczka A.S. w 1/3 cz.
Następnie Sąd Okręgowy w Krakowie II Wydział Cywilny Odwoławczy postanowieniem z 13 listopada 2019r. sygn. akt [...] po rozpoznaniu sprawy o zmianę postanowienia o stwierdzenie nabycia spadku po A. K. na skutek apelacji uczestników Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta Krakowa i Gminy Miejskiej Kraków od postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia w K. z 15 października 2018r. sygn. akt [...] oddalił apelację. W dniu wydania ww. postanowienia, tj. 13 listopada 2019r. powstał obowiązek podatkowy w przedmiotowej sprawie.
W dniu 4 marca 2020r. skarżąca złożyła zgłoszenie o nabyciu rzeczy i praw majątkowych na formularzu SD-Z2, tym samym informując o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych tytułem dziedziczenia po zmarłej A. K.
Pismem z 30 września 2021r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków - Stare Miasto wezwał skarżącą do złożenia zeznania podatkowego na formularzu SD-3.
Zeznanie podatkowe SD-3 o nabyciu rzeczy i praw majątkowych tytułem dziedziczenia skarżąca złożyła 13 października 2021r., a poprzez złożenie zeznania SD-3 wszczęte zostało postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od spadków i darowizn z tytułu dziedziczenia.
Zgodnie ze złożonym zeznaniem podatkowym SD-3 skarżąca nabyła: 1/3 cz. nieruchomości niezabudowanej o pow. gruntu 406 m2, objętej Kw [...], położonej w K. przy ul. [...] o wartości 128.567,00 zł; 1/6 cz. nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym o pow. użytkowej 570,96 m2, pow. gruntu 314 m2, objętej Kw [...], położonej w K. przy ul. [...] o wartości 380.640,00 zł; 1/6 cz. nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym o pow. 184,81 m2, pow. gruntu 180m2, objętej Kw [...], położonej w K. przy ul. [...] o wartości 106.880,00 zł; 1/6 cz. nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym o pow. 449,16 m2, pow. gruntu 314 m2, objętej Kw [...], położonej w K. przy ul. [...] o wartości 300.503,00 zł; 1/6 cz. nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym o pow. 326,60 m2, pow. gruntu 331 m2, nr [...], położonej w K. przy ul. [...] o wartości 209.513,00 zł.
Łączną wartość nabytych praw majątkowych skarżąca wykazała w kwocie 1.126.103,00 zł i tą wartość nabytego spadku organ podatkowy l instancji przyjął do podstawy opodatkowania w celu ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego.
Postępowanie podatkowe Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków - Stare Miasto zakończył wydając decyzję z 14 października 2022r. nr 1212-SPM.4104.472.2021 o ustaleniu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn w kwocie 77.536,00 zł.
W odwołaniu wniesionym od ww. decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 120, 121 oraz 122 O.p., art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 5, art. 6 ust. 4, art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983r. o podatku od spadków i darowizn (tekst jedn. Dz. U. z 2021r. poz. 1043 ze zm., dalej- u.p.s.d.), w związku z art. 924, 925 i 929§1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 roku Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2022r. poz. 1360 ze zm., dalej K.c.), poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, a w konsekwencji nienależne naliczenie podatku w kwocie 77.536,00 zł.
Zdaniem skarżącej, przyjmując stanowisko organu podatkowego, że spadek został nabyty w 1976r., to uznać należy, iż zobowiązanie podatkowe z tytułu jego nabycia uległo przedawnieniu. Przyjmując zaś, że uprawomocnienie postanowienia Sądu o nabyciu spadku nastąpiło 13 listopada 2019r., wyklucza to zastosowanie art. 3 ust. 1 ustawy z 16 listopada 2006r. o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz ustawy o podatku od czynności cywilno-prawnych. Tym samym skoro obowiązek podatkowy powstał na mocy art. 6 ust. 4 u.p.s.d., to w przedmiotowej sprawie można skorzystać ze zwolnienia w podatku o którym mowa w art. 4 ust. 1 u.p.s.d. w aktualnie obowiązującym brzmieniu.
Decyzją z dnia 18 stycznia 2023r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, nie znajdując podstaw do jej uchylenia.
Organ wyjaśnił, że stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006r. o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. Nr 222 poz. 1629), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2007r. do nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych, które nastąpiło przed dniem 1 stycznia 2007r. stosuje się przepisy ustawy z dnia 28 lipca 1983r. o podatku od spadków i darowizn w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ww. noweli.
Zatem ustawą z dnia 16 listopada 2006r. o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych zmieniono zakres obowiązywania przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn wprowadzając m.in. zwolnienie od podatku nabycia rzeczy lub praw majątkowych przez osoby najbliższe, tj.: małżonka, zstępnych, wstępnych, rodzeństwo, ojczyma i macochę - art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn. Zgodnie z wyżej powołanym przepisem przejściowym art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn ma zastosowanie jedynie do sytuacji, w których nabycie spadku nastąpiło po 1 stycznia 2007r.
Przepisy ustawy zmieniającej nie regulują wpływu nowego przepisu art. 4a na stosunki powstałe pod działaniem ustawy przed zmianą. W przedmiotowej zaś sprawie nabycie spadku nastąpiło pod działaniem ustawy przed nowelizacją.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2004r. Nr 142 poz. 1514, ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2006r., podatkowi od spadków i darowizn podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem spadku.
Wyżej cyt. ustawa podatkowa nie zawiera definicji przedmiotu opodatkowania, stąd też zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w wypadku, gdy prawo podatkowe posługuje się pojęciem z zakresu prawa cywilnego, ale samo go nie określa i nie tworzy autonomicznej instytucji prawno-podatkowej, wówczas za wiążące na tle prawa podatkowego należy uznać definicje prawa cywilnego, wyjaśniające istotę tego pojęcia prawnego. W myśl art. 924 Kodeksu cywilnego (dalej k.c.) spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, zaś zgodnie z art. 925 k.c. spadkobierca nabywa spadek z chwilą jego otwarcia. Zatem, jeżeli w ustawie o podatku od spadków i darowizn mowa jest o nabyciu rzeczy i praw majątkowych tytułem dziedziczenia, to oznacza, że nabycie tych właśnie składników majątku przez spadkobiercę nastąpiło z chwilą śmierci spadkodawcy. Nabycie to nie jest uzależnione ani od złożenia przez spadkobiercę oświadczenia o przyjęciu spadku, ani od uzyskania przez niego orzeczenia odpowiedniego organu państwowego. Wejście przez spadkobiercę w ogół praw i obowiązków zmarłego następuje z mocy prawa. Skutek ten ma miejsce także w sytuacji, gdy spadkobierca nie ma świadomości, że nastąpiła śmierć spadkodawcy i nabył on spadek.
Stąd też w przedmiotowej sprawie nabycie spadku nastąpiło w dniu śmierci A. K. tj. w dniu 22 kwietnia 1976r. w związku z czym w przedmiotowej sprawie, jak stwierdzono wcześniej mają zastosowanie przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2006r., której treść nie zawierała zwolnienia od podatku na podstawie art. 4a ww. ustawy. Otwarcie i nabycie spadku następuje bowiem z chwilą śmierci spadkodawcy, a nie w dniu wydania przez właściwy sąd postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku.
Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii związanej z upływem terminu przedawnienia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wyjaśnił, że stosownie do art. 21 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem: 1. zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania; 2. doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. W pierwszym przypadku zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawa bez wydawania decyzji podatkowej, natomiast w drugim przypadku decyzja organu podatkowego ma charakter konstytutywny - bez dokonania wymiaru obowiązek podatkowy nie zostanie przekształcony w zobowiązanie podatkowe.
Zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego (art. 21 § 1 pkt 2 O.p.) ustalającej wysokość tego zobowiązania na podstawie przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn. Zgodnie z art. 68 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 O.p. nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.
Istotne znaczenie dla biegu terminu przedawnienia ma okoliczność ujawnienia w deklaracji podatkowej (zeznaniu podatkowym) danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz, że 5-letni okres przedawnienia powinien być stosowany wówczas, gdy podatnik był obowiązany do złożenia deklaracji, ale tego nie uczynił lub złożył deklarację, ale nie ujawnił w niej wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego.
W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie zgłoszono nabycia spadku w terminie 1-go miesiąca od daty powstania obowiązku podatkowego, powstałego z chwilą przyjęcia spadku, stąd też w rozpatrywanej sprawie ma zastosowanie norma przewidziana w powołanym wyżej art. 6 ust. 4 zdanie 1 u.p.s.d.
Organ zwrócił uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że jeżeli nabycie spadku nie zostało zgłoszone do opodatkowania ale zostało stwierdzone postanowieniem sądu, to obowiązek podatkowy powstaje nie z chwilą przyjęcia spadku lecz z chwilą uprawomocnienia się postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku (np. wyroki: II FSK 623/11, l SA/Kr 365/10, SA/Bk 35/95, l SA/ Po 23/09, III SA 206/91, l SA/Bd 565/08). W związku z czym należy uznać, że w przedmiotowej sprawie obowiązek podatkowy powstał w dniu 13 listopada 2019r. (data wydania postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie II Wydziału Cywilnego Odwoławczego).
Ponieważ w przedmiotowej sprawie obowiązek podatkowy w związku z nabyciem w drodze spadku powstał dopiero w 2019r., zatem nie upłynął przewidziany w przepisie art. 68§1 lub § 2 O.p. termin do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu nabycia spadku, co oznacza, że w przedmiotowej sprawie nie uległo przedawnieniu prawo do ustalenia zobowiązania podatkowego z tytułu nabycia w drodze spadku. Decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe została doręczona skarżącej 18 października 2022r., tj. w terminie 3 lat od daty powstania obowiązku podatkowego zatem przedawnienie zobowiązania podatkowego w przedmiotowej sprawie nie wystąpiło.
Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego oraz materialnego. Naruszenia tego nie stanowi dokonana zgodnie z art. 191 O.p. odmienna od skarżącej ocena zebranego materiału dowodowego. W toku postępowania organ podatkowy l instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały zgromadzony materiał dowodowy czemu dano wyraz w uzasadnieniu wydanej decyzji.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca podniosła, że spadkodawczyni A. K. zmarła 22 kwietnia 1976r. w K.. W wyniku postępowania spadkowego, które toczyło się w V Wydziale Cywilnym Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieście pod sygnaturą [...], Sąd orzekł w postanowieniu z dnia 12 listopada 1976r., że wobec braku dalszych krewnych, poza mężem i dziećmi (którzy spadek odrzucili) - spadek nabył Skarb Państwa. Odbyło się to wbrew oczywistym faktom, o których Sąd wiedział, tj. wbrew temu, że spadkodawczyni ma wnuki: A.1 K. (obecnie A.), A. S.1 (obecnie S.), K. K. (obecnie F.) oraz M. K. (zmarłego w dniu 23 czerwca 2022r., tj. przed wydaniem decyzji o wysokości należnego podatku).
W marcu 2016r. wnuczka A. K. (A.A.) wniosła do Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieście sprawę o zmianę postanowienia o nabyciu spadku po A. K., która po 6 latach rozpatrywania została prawomocnie zakończona w dniu 13 listopada 2019r. postanowieniem Sądu Okręgowego w Krakowie, II Wydział Odwoławczy, który oddalił apelację Skarbu Państwa i Gminy Miejskiej Kraków. Postanowienie sygn. akt [...] stało się prawomocne. Spadkobiercami A. K. są: A.A. w udziale 1/3; A. S. w udziale 1/3; K. F. w udziale 1/6; M. K. w udziale 1/6.
Zdaniem skarżącej ustalenie stanu faktycznego i okoliczności nabycia spadku przez spadkobierców A. K. ma w przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie, gdyż ciąg działań organów państwa przyczynił się do zawłaszczenia majątku spadkowego po A. K. przez Skarb Państwa i Gminę Miejską Kraków na 43 lata, co w sposób bezpośredni wpłynęło na sytuację podatkową spadkobierców.
Skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 13 obowiązującej wcześniej ustawy o podatku od spadków i darowizn, zwolnieniu z podatku od spadku podlegały budynki, w części zajętej przez osoby trzecie na podstawie umów najmu, do których mają przepisy o czynszu regulowanym. Nabyte przez skarżącą w ramach spadku nieruchomości były w całości zamieszkałe przez lokatorów komunalnych. Skarżąca zwróciła uwagę, że warunkiem zastosowania tego zwolnienia jest, według decyzji organu odwoławczego, istnienie tego przepisu w dniu powstania obowiązku podatkowego. Jednakże w niniejszej sprawie spadkobiercy nie mieli wpływu na datę powstania tego obowiązku.
Skarżąca podkreśliła, że dochowała wszelkich wymogów, wbrew temu co w decyzji z dnia 18 stycznia 2023r. podał Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, gdyż poinformowała w terminie 1 miesiąca od daty uprawomocnienia się postanowienia o zmianie postanowienia o nabyciu spadku o składnikach majątku wchodzących do spadku. Zdaniem skarżącej spadkobiercy A. K. w niczym nie uchybili obowiązkom wynikającym z konieczności uporządkowania spraw po zmarłej. W 1976r. na spadkobiercach nie ciążył obowiązek zgłoszenia spadku do opodatkowania w dacie nabycia spadku, bowiem tego spadku nie posiadali - spadek należał do Skarbu Państwa, a więc obowiązek podatkowy nie powstał.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o unieważnienie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Stare Miasto, ewentualnie uznanie, że decyzja organu pierwszej i drugiej instancji została wydana na błędnych podstawach dotyczących wartości majątku spadkowego i zobowiązanie organów skarbowych do ponownego przeanalizowania jego wartości.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności wskazać należy, że Przewodniczący Wydziału I WSA w Krakowie zarządzeniem z dnia 13 kwietnia 2023r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów wyznaczonym na dzień 8 maja 2023r.
W ocenie Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Wyjaśnić należy przy tym, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak i argumenty organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę wraz z odpowiedzią organu na skargę.
Przystępując zatem do rozpoznania sprawy wskazać należy, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023r. poz. 259 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.
Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134§1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.
W myśl art. 145§1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę, uchyla decyzję administracyjną, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga jest zasadna albowiem zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji narusza przepisy prawa materialnego.
Istota problemu prawnego jaki zarysował się w tej sprawie dotyczyła tego czy podatniczka, która zgłosiła organowi podatkowemu fakt nabycia spadku (w oparciu o prawomocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku) w terminie 1 miesiąca, może skorzystać z ulgi przewidzianej przez art. 4a u.p.s.d.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w dniu 13 listopada 2021r. wydano orzeczenie, które stało się prawomocne w dniu 2 grudnia 2019r. W następstwie tego podatniczka złożyła do właściwego Naczelnika Urzędu Skarbowego, w dniu 20 grudnia 2019r. formularz SD-Z2. (k. 10 akt administracyjnych).
Organ tymczasem wezwał Ją do przedłożenia zeznania na druku SD-3. W dalszej kolejności organ przyjął, że w sprawie ma zastosowanie art. 6 ust. 4 u.p.s.d. czyli tzw. odnowienie obowiązku podatkowego.
Zdaniem Sądu, działanie organu było wadliwe bowiem nie uwzględnia istotny w sprawie faktów oraz ich następstw prawnych.
Po pierwsze- babcia podatniczki, A. K., zmarła 22 kwietnia 1976r. i jeszcze w tym samym roku, wydano postanowienie na podstawie którego Skarb Państwa nabył po Niej spadek (postanowienie z dnia 12 listopada 1976r. sygn. akt: [...], k. 30 akt adm.) Podatniczka nie została wymieniona jako Jej spadkobierczyni.
Po wtóre-z przyczyn, których organ nie podaje w decyzjach administracyjnych, doszło do ,,wznowienia" postępowania spadkowego i ustalenia od nowa, zupełnie innego, nowego kręgu spadkobierców. Podatniczka w prawomocnym postanowieniu z dnia 13 listopada 2019r. ,,po raz pierwszy" została wymieniona jako spadkobierczyni.
Powyższe zatem wskazuje, że podatniczka stała się spadkobierczynią dopiero na podstawie postanowienia z dnia 13 listopada 2019r. Nie była i nawet nie mogła być spadkobierczynią pomiędzy 1976 a 2019 gdyż cały spadek przypadł na rzecz Skarbu Państwa.
Skoro, w dniu 20 grudnia 2019r. złożyła zeznanie na druku SD-Z2, to zasadnie mogła oczekiwać, że zachowując termin 1 miesiąca o którym mowa w art. 4a u.p.s.d. skorzysta z ustawowego zwolnienia jako wnuczka spadkodawczyni i w tym zakresie będzie prowadzone postępowanie.
Tymczasem, organ, wezwał podatniczkę do złożenia zeznania SD-Z3 co przy koncepcji, iż w sprawie ma zastosowanie art. 6 ust. 4 u.p.s.d. również było nieprawidłowe. Odnowienie obowiązku podatkowego na podstawie art. 6 ust. 4 u.p.s.d. nie powoduje powstania obowiązku złożenia zeznania podatkowego na podstawie art. 17a u.p.s.d.
Kierunek prowadzonego w sprawie postępowania podatkowego był więc nieadekwatny do treści złożonych przez podatniczkę zeznań SD-Z2 i nie uwzględniał stanu faktycznego i prawnego tej sprawy.
Organ, na co wskazują akta administracyjne sprawy, był w posiadaniu postanowień i innych dokumentów, które powinny być dokładnie przeanalizowane tak, by na ich podstawie (przy ewentualnym uzupełnieniu materiału dowodowego) wydać w sprawie stosowne rozstrzygnięcie.
W efekcie powyższego, działanie organów było niewłaściwe i doprowadziło do przyjęcia błędnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku.
Wyszczególnione naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. wobec czego orzeczono jak na wstępie. Sąd działając na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylił także decyzje organu I instancji gdyż było to niezbędne do końcowego załatwienia spraw.
O zwrocie kosztów postępowania orzeczono natomiast w pkt II wyroku na zasadzie przepisów art. 200 p.p.s.a. Na kwotę 1.551,00 zł składa zwrot wpisu uiszczonego od skargi.