I SA/Kr 230/25

I SA/Kr 230/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-06-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Grzegorz Karcz /sprawozdawca/
Grzegorz Klimek /przewodniczący/
Paweł Dąbek
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 14e par. 1a pkt 2
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 oraz art. 200, art. 205 par. 2 i par. 4 i art. 209
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Klimek Sędziowie WSA Paweł Dąbek WSA Grzegorz Karcz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi X. S.A. w K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 lutego 2025 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.534.2018.5.MBD w przedmiocie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28 listopada 2024 r. nr 0111- KDIB1-3.4010.534.2018.4.ZK, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 07 lutego 2025 roku nr 0111-KDIB1- 3.4010.534.2018.5.MBD Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor) utrzymał w mocy postanowienie z 28 listopada 2024 r. nr 0111-KDIB1 - 3.4010.534.2018.4.ZK o wygaśnięciu interpretacji indywidualnej z dnia 11 lutego 2019 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.534.2018.2.BM wydanej dla C. S.A. z siedzibą w K. (dalej: Spółka, Skarżąca) w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.
Kontrolowane postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym.
*
W październiku 2018 r. Spółka wystąpiła do Dyrektora z wnioskiem o wydanie
interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, który
dotyczył ulgi badawczo rozwojowej w związku z czym Dyrektor w dniu 11 lutego 2019
r. wydał interpretację indywidualną znak 0111-KDIB1-3.4010.534.2018.2.BM uznając
stanowisko Spółki w sprawie w części za prawidłowe, a w części za nieprawidłowe.
*
W dniu 13 lutego 2024 r., Minister Finansów wydał interpretację ogólną Nr DD8.8203.1.2021 opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów z 21 lutego 2024 r. poz. 16, która dotyczy możliwości zaliczenia do kosztów kwalifikowanych ulgi badawczo-rozwojowej poniesionych przez podatnika w danym miesiącu, należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz sfinansowanych przez płatnika składek z tytułu tych należności określonych w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z usprawiedliwioną nieobecnością pracownika.
*
W tym stanie rzeczy Dyrektor wydał w dniu 28 listopada 2024 r. postanowienie znak: 0111 KDIB1-3.4010.534.2018.4.ZK o wygaśnięciu interpretacji indywidualnej, stwierdzając, że wydana dla Spółki interpretacja indywidulana z dnia 11 lutego 2019 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.534.2018.2.BM jest niezgodna z interpretacją ogólną Ministra Finansów z 13 lutego 2024 r. Nr DD8.8203.1.2021, wydaną w takim samym stanie prawnym.
*
Spółka nie zgodziła się z tym postanowieniem i wnosząc zażalenie zarzuciła Dyrektorowi naruszenie art. 14e §1a pkt 2 oraz art. 121 §1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez błędne przyjęcie, że uchylona Interpretacja indywidualna jest niezgodna z interpretacją ogólną wydaną w tym samym stanie prawnym, co interpretacja ogólna - w zakresie możliwości zaliczania do kosztów kwalifikowanych ulgi badawczo rozwojowej wynagrodzeń pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, podczas gdy Interpretacja indywidualna dotyczyła także innych zagadnień, tj. w szczególności Premii B+R oraz Premii okresowych.
*
Dyrektor nie uwzględnił zażalenia i opisanym na wstępie postanowieniem z dnia 07 lutego 2025 roku nr 0111-KDIB1 -3.4010.534.2018.5.MBD utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Uzasadniając zajęte stanowisko Dyrektor podtrzymał dotychczasowe, zgodnie z którym należało wydać postanowienie o wygaśnięciu interpretacji indywidualnej.
W jego ocenie zakres przedmiotowy wniosku obejmujący zadane pytanie dotyczy zagadnienia, o którym mowa w interpretacji ogólnej z 13 lutego 2024 r. Nr DD8.8203.1.2021 oraz stanu prawnego tożsamego z tym, w którym wydano ww. interpretację ogólną.
Wskazując na powyższe podniósł, że ponieważ stanowisko przedstawione w wydanej interpretacji indywidulanej jest niezgodne z interpretacją ogólną Ministra Finansów, to w związku z tym stąd stwierdził, że wydana Spółce interpretacja wygasła. Podał, że zgodnie z 14e §3 Ordynacji podatkowej (t. j. Dz. U z 2025 r., poz. 111 dalej: o.p.) uchylenie lub stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej oraz zmiana lub uchylenie postanowienia, o którym mowa w art. 14b §5a, następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Natomiast, jak stanowi art. 14e §1 a pkt 2 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej może z urzędu stwierdzić wygaśniecie interpretacji indywidualnej, jeżeli jest ona niezgodna z interpretacją ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym.
W ocenie Dyrektora przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują ani zmiany, ani wygaszania interpretacji w części i w przypadku, gdy interpretacja w części jest niezgodna z interpretacją ogólną Ministra Finansów należy ją wygasić w całości w trybie art. 14e §1a pkt 2 tejże ustawy. Dotyczy to wygaszania wszystkich interpretacji indywidualnych.
Wyjaśnił, że w sytuacji gdy: stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiony we wniosku odpowiada zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym, rozstrzygnięcie co do zakresu oraz sposobu stosowania przepisów prawa podatkowego w interpretacji indywidualnej jest niezgodne (nawet w niewielkiej części z interpretacją ogólną), to wówczas zachodzi podstawa do stwierdzenia wygaśnięcia interpretacji indywidualnej w tym trybie, a obowiązujące przepisy nie dają podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia interpretacji indywidualnej jedynie w części.
Podniósł, że przepisy Ordynacji podatkowej nie rozróżniają interpretacji indywidualnych na nieprawidłowe "w całości' oraz "nieprawidłowe w części’. A zatem, przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują ani zmiany, ani wygaszania interpretacji w części. Zdaniem Dyrektora niewątpliwie przesłanka warunkująca stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej, o której mowa w art. 14e §1a pkt 2 Ordynacji podatkowej a więc niezgodność interpretacji indywidualnej z interpretacją ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym, jest spełniona również w przypadku, gdy interpretacja indywidualna dotyczy także innych zagadnień podatkowych (pozostających poza zakresem interpretacji ogólnej).
W związku z powyższym, mając na uwadze, że akty te - chociażby w części - zostały podjęte w tożsamym stanie prawnym oraz fakt, że przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują możliwości wygaszania interpretacji w części, Dyrektor uznał, że przysługuje mu prawo do stwierdzenia wygaśnięcia takiej interpretacji indywidualnej. Podnosząc jednocześnie, że w sytuacji gdy w interpretacji indywidualnej zawartych jest kilka zakresów, a jeden z nich jest sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w interpretacji ogólnej to i tak interpretacja indywidualna podlega wygaszeniu w całości.
W konsekwencji zdaniem Dyrektora postanowienie I instancji nie zostało wydane z naruszeniem art. 14e § 1a pkt 2 Ordynacji podatkowej i organ I instancji zasadnie wydał postanowienie o wygaśnięciu interpretacji indywidualnej. Do takiego postępowania zobligowany był bowiem przepisami prawa.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 121 §1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej Dyrektor wskazał, że przy wydaniu zaskarżonego postanowienia nie została naruszona zasada ogólna postępowania określona w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. zasada zaufania do organów podatkowych, bowiem działanie organu w przedmiotowej sprawie było działaniem na podstawie i w granicach prawa.
W ocenie Dyrektora, wydając zaskarżone postanowienie, Organ I instancji na żadnym etapie postępowania nie uchybił procedurom, wynikającym z przepisów Ordynacji podatkowej. Organ I instancji ściśle trzymał się przepisów Ordynacji podatkowej, obowiązujących w postępowaniu dotyczącym wygaszania interpretacji indywidualnych. Przestrzeganie w postępowaniu przepisów prawa jest zarazem realizacją przesłanki prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie. Z tego wywiódł, że ponieważ działanie na podstawie przepisów prawa (art. 120 Ordynacji podatkowej) składa się na realizację zasady ogólnej pogłębiania zaufania obywateli do organów podatkowych, to została zachowana zasada wynikająca z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.
Podsumowując, Dyrektor stwierdził, że zaskarżone postanowienie I instancji nie zostało wydane z naruszeniem art. 14e § 1a pkt 2 oraz art. 121 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej.
Odnosząc się do powołanych przez Spółkę wyroków wskazał, że nie są one wiążące dla organu podatkowego. Orzeczenia te dotyczą bowiem konkretnych, indywidualnych spraw, osadzonych w określonych stanach faktycznych/zdarzeniach przyszłych i tylko w tych sprawach wydane rozstrzygnięcia są wiążące, a moc obowiązująca tych wyroków zamyka się w obrębie spraw, w których zostały wydane. Wynika to również z treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który przesądza, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.
*
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka zarzuciła naruszenie:
1) przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 14e §1a pkt 2 o.p. poprzez jego błędne zastosowanie i nieprawidłowe przyjęcie, że Dyrektor KIS nie jest uprawniony do stwierdzenia wygaśnięcia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w części w sytuacji, gdy interpretacja ta jedynie w części jest niezgodna z interpretacją ogólną Ministra Finansów wydaną w takim samym stanie prawnym,
2) art. 121 w zw. z art. 14h o.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych na skutek wydania zaskarżonego postanowienie utrzymującego w mocy postanowienie stwierdzające wygaśnięcie w całości interpretacji, podczas gdy wygaśnięciu podlegała jedynie jej część;
3) art. 233 § pkt 1 w zw. z art. 239 o.p. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, pomimo błędnego zastosowania przy jego wydawaniu art. 14e §1a pkt 2 o.p., co oznacza, że należało je uchylić w całości.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia o wygaśnięciu interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie tak sformułowanych zarzutów.
*
W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 134§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024r. poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Istota sporu sprowadza się do analizy oceny zgodności z prawem postanowienia z dnia 7 lutego 2025 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.534.2018.5.MBD którym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia z dnia 28 listopada 2024 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.534.2018.4.ZK o stwierdzeniu wygaśnięcia na podstawie art. 14e § 1a pkt 2 o.p. interpretacji indywidualnej nr 0111 - KDIB1-3.4010.534.2018.2.BM którą wydał dla Skarżącej w dniu 11 lutego 2019 r.
Skarżąca zarzuca, że nie istniały podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia interpretacji indywidualnej w całości, skoro interpretacja indywidualna wydana na wniosek Skarżącej, nie była niezgodna w całości z interpretacją ogólną Ministra Finansów gdyż w zakresie w jakim organ uznał w interpretacji indywidulanej stanowisko Skarżącej za prawidłowe nie wystąpiła jakakolwiek sprzeczność z wydaną interpretacją ogólną. Organ natomiast uważa, że nie jest możliwe wygaśnięcie interpretacji indywidualnej w części a stwierdzenie jakiejkolwiek niezgodności interpretacji indywidualnej oraz ogólnej, musi prowadzić do stwierdzenia wygaśnięcia interpretacji indywidualnej w całości.
W ocenie Sądu, podzielić należy argumentację Skarżącej.
Na wstępie wskazać należy, że sporne między stronami zagadnienie prawne było już przedmiotem rozważań m.in. Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 8 sierpnia 2023 r., osygn. akt: II FSK1157/21 i II FSK1158/21 oraz w wyrokach WSA w Krakowie z dnia 21 listopada 2024 r. o sygn. akt I SA/Kr 771/24; WSA w Krakowie z dnia 18 grudnia 2024 r., o sygn. akt I SA/Kr 801/24; WSAw Krakowie z dnia 14 lutego 2025 r. o sygn. akt I SA/Kr 971/24, WSAw Krakowie z dnia 28 lutego 2025 r. o sygn. akt I SA/Kr 52/25 (dostępne na stronie internetowej bazy CBOSA).
Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę w pełni podziela ocenę prawną zaprezentowaną w powyższych wyrokach i odwoła się do zawartej w nich argumentacji w niezbędnym zakresie.
Przechodząc do sedna. Zgodnie z art. 14e §1a pkt 2 o.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej może z urzędu stwierdzić wygaśniecie interpretacji indywidualnej, jeżeli jest ona niezgodna z interpretacją ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym. Rozwiązanie to ma istotne znaczenie i wynika z jednoznacznego ustalenia w przepisach Ordynacji podatkowej relacji między interpretacją ogólną a interpretacjami indywidualnymi. Koresponduje z nim przepis art. 14b §5a o.p., wskazujący na brak możliwości wydania interpretacji indywidualnej, jeżeli w takim samym stanie prawnym została wydana interpretacja ogólna. Przyjęcie tej zasady powoduje przyznanie przez ustawodawcę prymatu wykładni dokonanej w interpretacji ogólnej.
W przypadku postanowień wydanych w trybie art. 14e §1a pkt 2 o.p., sądowe kompetencje kontrolne ograniczają się do oceny, czy organ dokonał prawidłowego porównania interpretacji ogólnej i indywidualnej pod kątem stanu prawnego oraz tożsamości zagadnień podatkowych poruszanych w obu interpretacjach, czy prawidłowo uznał, że pomiędzy obiema interpretacjami zachodzi sprzeczność uzasadniająca zastosowanie art. 14e §1a pkt 2 o.p., a także, czy stwierdzając o wygaśnięciu interpretacji indywidualnej organ dopełnił wymogu formalnego z art. 14e §5 o.p., tj. wskazał oznaczenie interpretacji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji.
W sprawie niniejszej bezspornym jest, że w dniu 13 lutego 2024 r. Minister Finansów wydał interpretację ogólną Nr DD8.8203.1.2021, która została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów z 21 lutego 2024r. poz. 16. Dotyczy ona możliwości zaliczenia do kosztów kwalifikowanych ulgi badawczo-rozwojowej, poniesionych przez podatnika w danym miesiącu należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz sfinansowanych przez płatnika składek z tytułu tych należności określonych w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z usprawiedliwioną nieobecnością pracownika.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał postanowienie o wygaśnięciu interpretacji indywidualnej, ponieważ była niezgodna z powołaną interpretacją ogólną Ministra Finansów, wydaną w takim samym stanie prawnym. W uzasadnieniu zaś zaskarżonego postanowienia wskazał, że obowiązujące przepisy nie dają podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia interpretacji indywidualnej jedynie w części
W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy przedmiotem sporu stał się zatem w istocie zakres zastosowania przepisu art. 14e §1a pkt 2 o.p. - a w szczególności przesądzenie czy wygaśnięcie interpretacji dotyczyć może tylko całości interpretacji (jak twierdził organ) czy również części interpretacji (jak twierdziła strona skarżąca), w sytuacji gdy w interpretacji indywidualnej zawartych jest kilka zakresów, a jeden z nich jest sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w interpretacji ogólnej.
Sąd - w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę - nie podziela poglądu organu co do braku możliwości stwierdzenia wygaśnięcia interpretacji indywidualnej w części. W interpretacjach indywidualnych bowiem organ dokonuje interpretacji wielu przepisów prawa podatkowego, często dotyczących różnych kwestii. Zatem nieuprawnione byłoby stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej w całości, tj. również w zagadnieniach prawidłowo zinterpretowanych, w sytuacji kiedy konieczność ta pojawiła się w związku z jednym elementem sprawy (jednym przepisem), który to element nie miał znaczenia dla pozostałych kwestii poruszonych w danej interpretacji. Stąd sposób rozumienia art. 14e §1a pkt 2 o.p. proponowany przez organ nie wypełnia założeń sprawnego działania administracji podatkowej, ekonomiki procesowej i, w konsekwencji, nie może zostać przyjęty jako wytyczna wiążącego sposobu postępowania.
W kwestii wykładni przepisu art. 14e §1a pkt 2 o.p. wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 8 sierpnia 2023 r. sygn. akt II FSK 1158/21 stwierdził, że organ ma prawo stwierdzić wygaśnięcia tylko części interpretacji indywidualnej skoro interpretacje te mogą swoim zakresem przedmiotowym obejmować wiele przepisów oraz zagadnień. Stąd też przyjęcie, że za każdym razem, gdy interpretacja indywidualna straci na aktualności tylko w określonym zakresie, organ może stwierdzić jedynie jej wygaśnięcie w całości jest bezzasadne.
W uzasadnieniu wyroku NSA argumentował, że przesłanką zastosowania wspomnianego przepisu jest niezgodność interpretacji indywidualnej z interpretacją ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym. Tym samym to zakres interpretacji ogólnej wytycza granice, w których organ jest władny stwierdzić wygaśnięcie konkretnej interpretacji indywidualnej. Podążając konsekwentnie za takim tokiem rozumowania należałoby zatem przyjąć, że nawet wówczas gdy zachodzi niezgodność tylko części interpretacji indywidualnej z interpretacją ogólną to organ i tak powinien stwierdzić wygaśnięcie tej pierwszej w całości, chociaż w określonym zakresie jest wciąż adekwatna względem obowiązujących przepisów i daje możliwości skorzystania z przypisanej jej ochrony. Zdaniem NSA "dosłowne rozumienie tego przepisu prowadzi w oczywisty sposób do absurdalnego rezultatu, co już samo w sobie obliguje do zastosowania dyrektyw wykładni systemowej i funkcjonalnej." Tym niemniej w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest to konieczne, ponieważ takie rozumowanie jest obarczone błędem polegającym na założeniu, że na poziomie językowym dany przepis wykłada się w oderwaniu od pozostałych przepisów aktu prawnego, w którym się on znajduje. Interpretując zatem sporny przepis należy mieć na uwadze, że dotyczy on zarówno interpretacji indywidualnych, jak i interpretacji ogólnych, stąd też nie można go wykładać z pominięciem chociażby art. 14c §1 oraz art. 14a §1a o.p. - czyli przepisów mających zasadnicze znaczenie dla zrozumienia obu rodzajów interpretacji. W świetle art. 14a §1a o.p. interpretacja ogólna wydawana jest na tle abstrakcyjnie ujętego zdarzenia (zagadnienia) w powiązaniu z konkretnym problemem prawnym powstałym w związku z interpretacją przepisów prawa podatkowego. Natomiast treść art. 14a §2 pkt 2 o.p. wyraźnie wskazuje, że instytucja ta ma służyć zachowaniu jednolitości stosowania prawa przez organy podatkowe. Tego rodzaju interpretacja nie ma jednak sama z siebie żadnej mocy wiążącej, zarówno dla organów, jak i podatników. Tym niemniej można w sposób pośredni przypisać jej funkcje ochronne. Przede wszystkim w art. 14k §2 o.p. przewidziano, że zastosowanie się do interpretacji ogólnej przed jej zmianą nie może szkodzić temu, kto się do niej zastosował, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Ponadto podatnik może wywodzić ją z ogólnych zasad Ordynacji podatkowej, chociażby z zasady zaufania do organów (art. 121 §1 o.p.). Innymi słowy tak długo, jak w obrocie prawnym pozostaje interpretacja indywidualna odnosząca się do stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego, jak również stanowiska prawnego strony, które odpowiadają zagadnieniu, o którym jest mowa w art. 14a §1a pkt 1 o.p. jej adresat korzysta z ochrony przewidzianej w art. 14k §1 o.p. To zaś oznacza, że w pełni zasadnym jest posłużenie się jedną z podstawowych reguł interpretacyjnych, tj. wnioskowania a fortiori w postaci argumentum a maiori ad minus. Dla tego rodzaju rozumowania podstawą są przepisy uprawniające, a przebiega ono w ten sposób, że skoro komuś wolno więcej, tym bardziej wolno mniej. W rozpoznawanej sprawie oznacza to tyle, że skoro organ mógł stwierdzić wygaśnięcie interpretacji indywidualnej w całości to tym bardziej mógł to uczynić tylko w stosunku do jej części.
Podzielając w pełni pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wraz z argumentacją służącą jego uzasadnieniu, sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, uznał skargę za zasadną i w konsekwencji uchylił zarówno zaskarżone jak i poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, na podstawie art. 145§ 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a.
O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200, art. 205 §2 i §4 i art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r. Nr 1687). Na koszty w wysokości 680,00 zł złożył się uiszczony wpis od skargi (200,00 zł - k. 32) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika-doradcy podatkowego (480,00 zł).
-----------------------
2
1