I SA/KR 2257/03

FZ 552/04 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2005-01-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-10-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Mudrecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Kr 2257/03 - Postanowienie WSA w Krakowie z 2004-04-29
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1270
art. 67 par. 2, art. 86 par. 1, art. 87 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tezy
Bezspornym jest fakt, że pracownik skarżącej spółki zobowiązał się do odbioru przesyłki, umieszczając przy tym na dowodzie doręczenia - pieczątkę spółki wraz ze swoim podpisem. Z takiego działania pracownika można było domniemywać, że jest uprawniony do odbioru korespondencji.
Niezachowanie przez pracownika należytej staranności pociąga również konsekwencję dla spółki, w której jest zatrudniony. Strona ponosi odpowiedzialność za działania lub zaniechania swoich pracowników.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I Izby Finansowej zażalenia I. D.C. Polonia S.A. w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi z dnia 17 czerwca 2004 r. I SA/Kr 2257/03 w sprawie ze skargi I. D.C. Polonia S.A. w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 16 października 2003 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2003 r. postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w dniu 17 czerwca 2004 r. wydał postanowienie I SA/Kr 2257/03, w którym odmówił "I.: S.A. przywrócenia terminu od wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że strona skarżąca nie wniosła skargi w terminie. Składając wniosek o jego przywrócenie nie wykazała, że uchybienie wynikło bez jej winy. Decyzja została doręczona w dniu 17 października 2003 r., a odbiór jej potwierdził pracownik umieszczając na dowodzie doręczenia swój podpis obok pieczątki spółki. Zdaniem Sądu I instancji skarżąca spółka ponosi odpowiedzialność za działania i zaniechania swoich pracowników. Skarżąca spółka uczestniczy profesjonalnie w obrocie gospodarczym, a co za tym idzie jest zobowiązana tak zapewnić organizację pracy swojej kancelarii, aby osoby nie uprawnione nie miały możliwości dokonywania w jej imieniu odbioru korespondencji. W dniu 8 września 2004 r., skarżąca spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie żądając jego uchylenia oraz rozpoznania sprawy ewentualnie jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu strona podniosła, iż z art. 67 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ wynika wyraźnie, że doręczenie dla osoby prawnej ma nastąpić do rąk, pracownika upoważnionego do odbioru pism. Tak więc nie jest dopuszczalne wręczane przez listonosza sądowej przesyłki poleconej komukolwiek, kogo zostanie na terenie firmy. Ponadto strona nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu i twierdzi, że spółka nie dopuściła się żadnych uchybień w zakresie organizacji przebiegu korespondencji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 86 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku stronna powinna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu /art. 87 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. W przedmiotowej sprawie strona składając taki wniosek podniosła, że uchybienie terminu wynikło z winy pracownika poczty, który doręczył przesyłkę do rąk pracownika nieuprawnionego do odbioru korespondencji. Skarżący powołał się przy tym na art. 67 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stwierdza, że pisma dla osoby prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do jej reprezentowania przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. W związku z powyższym należy mieć na uwadze fakt, że zadaniem osoby prawnej jest zapewnienie takiej organizacji pracy wewnątrz firmy oraz poinformowanie pracowników o zakresie ich obowiązków, aby przebieg korespondencji odbywał się w niezakłócony sposób. Bezspornym jest fakt iż pracownik skarżącej spółki zobowiązał się do odbioru przesyłki, umieszczając przy tym na dowodzie doręczenia - pieczątkę spółki wraz ze swoim podpisem. Z takiego działania pracownika można było domniemywać iż jest uprawniony do odbioru korespondencji. Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, nie ma znaczenia, o której godzinie dokonano doręczenie, ani jaki konkretnie zakres prac przewidziano w umowie dla danego pracownika, skoro był on obecny w siedzibie firmy, posługiwał się jej pieczątką i nie oświadczył doręczającemu iż przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jego obowiązków. Wobec powyższego nie można czynić zarzutu listonoszowi, że doręczył on przesyłkę do rąk osoby nieuprawnionej. Doręczający nie musi bowiem znać zakresu obowiązków i uprawnień osób zatrudnionych w firmie, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru, legitymując się przy tym pieczątką firmy. Przyjęcie odmiennego założenia mogłoby doprowadzić, do nadmiernego opóźnienia w obiegu korespondencji.
Strona ponadto podnosi, że pracownik przyjmujący przesyłkę dopiero po kilku dniach przekazał ją bezpośrednio do rąk osoby, do obowiązków której należy odbiór korespondencji w firmie. Zauważyć należy, iż w momencie przekazania przesyłki właściwej osobie powinien on również poinformować ją, o dacie doręczenia przesyłki. Niezachowanie przez pracownika należytej staranności pociąga również konsekwencję dla spółki, w której jest zatrudniony. Strona bowiem ponosi odpowiedzialność za działania lub zaniechania swoich pracowników. Powyższa teza znalazła odzwierciedlenie w licznych orzeczeniach zarówno sądów administracyjnych jak i Sądu Najwyższego /np. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 1995 r. SA/Sz 1571/95, wyrok NSA z dnia 19 grudnia 1997 r. I SA/Gd 1144/97 i wyrok NSA z dnia 25 lipca 1995 r. SA/Sz 1345/95, postanowienie SN z dnia 12 marca 1999 r. I PKN 76/99 - OSNCP 2000 nr 11 poz. 431/.W świetle powyższych okoliczności rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest prawidłowe.
W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 184 w związku z art. 197 par. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił orzec jak w sentencji.