I SA/Kr 2083/02

I SA/Kr 2083/02 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2005-07-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-08-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Grażyna Jarmasz
Maria Zawadzka /przewodniczący sprawozdawca/
Stanisław Grzeszek
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Sygn. akt I SA/Kr 2083/02 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 lipca 2005r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka (spr), Sędziowie: NSA Grażyna Jarmasz, WSA Stanisław Grzeszek, Protokolant: Dominika Janik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2005r., sprawy ze skargi J.G., na decyzję Izby Skarbowej, z dnia 16 lipca 2002r. Nr [...], w przedmiocie określenia wysokości straty za 1999 rok, , I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 70,00 zł (siedemdziesiąt złotych).
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 roku Nr [...] Drugi Urząd Skarbowy działając na podstawie art. 24 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm./ określił wysokość straty za 1999 rok z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej przez J. G. pod nazwą Przedsiębiorstwo "G." w kwocie 16.880,91 zł.
Z treści uzasadnienia wynika, iż J. G. w 1999 roku prowadził Przedsiębiorstwo - "G.". W zeznaniu podatkowym za 1999 rok skarżący wykazał przychód z prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 5.652.085,54 zł, koszty uzyskania przychodu w kwocie 5.678.378,87 zł oraz stratę w wysokości 26.293,33 zł. W trakcie przeprowadzonej kontroli działalności gospodarczej Inspektor Kontroli Skarbowej ustalił, iż przychody wykazane w zeznaniu podatkowym są zgodne z przychodami wynikającymi z ksiąg rachunkowych oraz dokumentów źródłowych, natomiast koszty uzyskania przychodów zostały zawyżone w związku z zaliczeniem wydatków związanych z budynkami położonymi w Ł. 127.
W odwołaniu J. G. - Przedsiębiorstwo "G." domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, podnosząc, iż budynek w R.jest środkiem trwałym, wprowadzonym do ewidencji działalności gospodarczej przychodów i choćby z tego tytułu stanowi potencjalne źródło przychodów". Istnienie środka trwałego dla nie obniżania jego wartości wymaga ponoszenia kosztów, nawet gdyby nie był przez skarżącego wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. W budynku tym znajdował się łazienka oraz pomieszczenie, w którym kierowcy mogli się przespać, jeżeli wracał w późnych godzinach nocnych a wcześnie rano musiał jechać po towar. Tam też były przechowywane opakowania i garażowane były samochody wykorzystywane do tej działalności. Wszystkie te okoliczności jednoznacznie wykazują, iż w przedmiotowym budynku była prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza.
Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] lipca 2002 roku Nr [...] działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem Izby, art. 22 ust. 1ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz. U. Nr 90 z 1993 roku poz.416 ze zm./, kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy. A zatem każdy wydatek musi się wiązać z konkretnym źródłem przychodu i powodować zwiększenie przychodu albo, co najmniej realnie zakładać jego osiągnięcie. Stosownie do art. 22 ust. 8 powołanej ustawy kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 roku w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych /Dz. U. Nr 6 poz. 35 ze zm./. Zgodnie zaś z § 2 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia, za środki trwałe uznaje się stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania nieruchomości (grunty, budowle, budynki, w tym także lokale będące odrębną własnością) o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu lub inne umowy o podobnym charakterze. Skarżący nie wykazał zależności pomiędzy zaliczonymi do kosztów a zakwestionowanymi przez organ wydatkami, a uzyskanym przychodem, dlatego nie uznano, jako kosztów uzyskania przychodu wydatków związanych z z budynkiem w Ł. 127 w łącznej kwocie 9.627,08 zł, ( w tym 6.000 zł odpisy amortyzacyjne budynku, podatek od nieruchomości za 1999 rok - 354,00 zł, w tym podatek rolny, wydatki na zakup gazu 1.057,11 zł, za prąd -577,44 zł, opłaty za telefon - 1638,13 zł).
Oględziny budynku położonego w Ł. 127 jednoznacznie wskazują, iż ma on charakter mieszkalny. Nadto skarżący nie zgłosił, iż obiekt ten będzie wykorzystywany na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, .o czym świadczy decyzja Wójta Gminy T. z dnia [...]lutego 1999 roku Nr [...] W załączniku aktualizacyjnym osoby fizycznej prowadzącej samodzielnie działalność gospodarczą NIP - 1, skarżący również nie wskazał adresu R.jako miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, a całość dokumentacji firmy znajduje się w Spółce Cywilnej "S" w T. przy ul. M. 26. Sam fakt przechowywania w budynku gospodarczym rezerwowej kasy fiskalnej lub opakowań, nie może stanowić wystarczającej przesłanki do stwierdzenia, że budynek był wykorzystywany na cele prowadzonej działalności gospodarczej, co skutkowałoby zaliczeniem odpisów amortyzacyjnych oraz pozostałych zakwestionowanych wydatków w ciężar uzyskania przychodów.
W skardze do Naczelnego Sadu Administracyjnego J. G. właściciel Przedsiębiorstwa "G." domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, w części dotyczącej amortyzacji i kosztów eksploatacji środka trwałego, wprowadzonego do ewidencji środków trwałych, jakim jest budynek położony w Ł. 127.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż do ewidencji środków trwałych wprowadzono trzy budynki: w T. przy ul. R. 6, gdzie funkcjonuje hurtownia, w T. przy ul. M. 122, który w wyniku sporów rodzinnych nie mógł być wykorzystywany, oraz w Ł.127, w którym garażowano samochody i gdzie nocowali kierowcy.
Zdaniem skarżącego uzasadnienie zaskarżonej decyzji rażąco narusza art. 210 Ordynacji podatkowej, nakazujący wskazania przepisu prawa, jako uzasadnienia decyzji. Nadto skarżący podniósł, iż zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 49 organ nie ma podstaw do kwestionowania, jako kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, od środka trwałego, który figuruje w ewidencji środków trwałych.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w całości podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i wniosła o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie zauważyć należy, iż sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z uwagi na przepis art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm./, który stanowi, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/.
Postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, który nakłada na organy podatkowe obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Dowody powinny zostać zebrane i ocenione bezstronnie, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a ich analiza winna być dokonana w ich całokształcie i wzajemnym powiązaniu. W niniejszej sprawie nie można uznać, aby te warunki zostały spełnione.
Pomimo posiadania przez organ informacji, jak też podnoszenia przez pełnomocnika skarżącego kolejnych argumentów zarówno w postępowaniu przed organem I instancji, jak i odwoławczym, okoliczności te nie zostały wszechstronnie wyjaśnione.
W szczególności, skarżący w trakcie prowadzonego postępowania podnosił, iż prowadząc działalność gospodarczą od 1990 roku, w 1999 roku posiadał wprowadzone do ewidencji środków trwałych trzy budynki. Pierwszy budynek w T.przy ul. R.6, gdzie funkcjonuje hurtownia i nie ma tam miejsca dla zlokalizowania pomieszczenia biurowego, zaplecza socjalnego dla kierowców oraz garażu na garażowanie trzech samochodów. Drugi budynek w T. przy ul. M. 122, którego jednak w wyniku sporów rodzinnych nie mógł wykorzystywać oraz trzeci, położony w Ł. 127, który był wykorzystywany przez niego między innymi do garażowania samochodów, mycia tych samochodów oraz jako miejsce przeznaczone na nocleg dla kierowców wyjeżdżających w godzinach nocnych po towar, jak również, jako miejsce do przyjmowania kontrahentów.
Te okoliczności nie były badane przez organ. Nie odniesiono się do nich w wydanych decyzjach, podając jedynie, jako przesądzające dla sprawy: mieszkalny charakter budynku i niedopełnienie obowiązku zgłoszenia powyższego budynku do opodatkowania podatkiem od nieruchomości i wykazania, jako miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Wyciągając konsekwencje w postaci nie uznania wydatków na posiadany środek trwały za koszt podatkowy, organy ograniczyły się do" podania trzech przesłanek, z których każda samodzielnie, ani wszystkie razem, nie przesądzają jednoznacznie, czy nieruchomość w Ł. była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż nieruchomość w Ł. składa się z budynku mieszkalnego z dobudowanym garażem oraz budynku gospodarczego zaadaptowanego do celów prowadzonego przedsiębiorstwa.
W ocenie Sądu ze stwierdzeń tych nie można wyciągnąć wniosków, że obiekty te nie były związane z prowadzoną działalnością, natomiast wynika z nich, że jeden obiekt był budynkiem mieszkalnym, zaś drugi był budynkiem gospodarczym, przystosowanym do celów prowadzonego przedsiębiorstwa, co raczej przemawiałoby, za prawidłowością działania skarżącego, traktowania go, jako środek trwały, z konsekwencjami z tego płynącymi dla uznawania wydatków na ten środek, jako kosztów uzyskania przychodów.
Z powyższych względów Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) uznał, iż zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i orzekł jak w sentencji wyroku.