I SA/Kr 1989/03

I SA/Kr 1989/03 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-08-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-10-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Znamiec /sprawozdawca/
Ewa Michna
Józef Gach /przewodniczący/
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Sygn. akt I SA/Kr 1989/03 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 sierpnia 2006r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: NSA Józef Gach, Sędziowie: WSA Anna Znamiec (spr), WSA Ewa Michna, Protokolant: Bożena Wąsik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2006r., sprawy ze skargi T. Spółka z o.o. w N., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 9 września 2003r. nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2002r., - skargę oddala-
Uzasadnienie
W wyniku przeprowadzonej przez Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej kontroli w Firmie T.Spółka z o. o. w N.stwierdzono, że podatnik w złożonym zeznaniu podatkowym o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. wykazał zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych w wysokości 1228,00 zł, a według ustaleń kontroli kwota zobowiązania podatkowego wynosi 5576,00 zł.
Decyzją z dnia [...].06.2003 r. Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił T.Spółce z o. o. z siedzibą w N.zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. w kwocie 5576,00 zł. Zaniżenie zobowiązania podatkowego powstało w wyniku zawyżenia przez podatnika kosztów uzyskania przychodów o kwotę 10986,76 zł oraz zaniżenia przychodów o kwotę 4540,32 zł. W zakresie kosztów uzyskania przychodów podatnik uznał za koszt kwotę naliczenia na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych (ZFŚS) w wysokości 7573,56 zł pomimo braku przekazania tej kwoty na wydzielony rachunek bankowy ZFŚS. Podatnik uznał za koszt uzyskania przychodów kwotę 1060,00 zł pokrytą ze środków ZFŚS tytułem opłaty za wczasy dla dwóch pracowników. Za koszt uzyskania przychodów nieprawidłowo uznano również odsetki za zwłokę z tytułu nieterminowych wpłat podatku od środków transportowych w łącznej wysokości 899,90 zł oraz mandaty w wysokości 575,60 zł jak również opłatę notarialną w wysokości 177,00 zł, gdzie jako płatnika w fakturze VAT nr [...] z dnia [...].05.2002 r. wskazano M. L.. Podatnik nieprawidłowo zaliczył do kosztów uzyskania przychodów kwotę 420,00 zł tytułem abonamentu telefonicznego, do którego zapłaty nie był zobowiązany. Za koszt uzyskania przychodu 2002 r. nieprawidłowo uznano kwotę wynagrodzenia z tytułu umowy zlecenia w wysokości 260,00 zł wypłaconą w styczniu 2003 r. B. J..
W zakresie przychodów w 2002 r. organ kontroli wskazał, że podatnik w 2002 r. korzystał w działalności gospodarczej z kapitału pieniężnego w wysokości 22828,26 zł stanowiącego zysk Spółki za 1994 r. przekazany na podstawie uchwały Zgromadzenia Wspólników z dnia 19.06.1995 r. na kapitał (fundusz) zapasowy, a wykazany w pozycji pasywów A.IV bilansu sporządzonego na dzień 31.12.2002 r. Zgodnie z przepisem art. 191 par. 1 Kodeksu handlowego wspólnicy mają prawo do czystego zysku, wynikającego z rocznego bilansu, jeżeli w myśl umowy spółki czysty zysk nie został wyłączony od podziału. Akt założycielski T.Spółka z o. o. nie przewidywał ani możliwości wyłączenia zysku od podziału ani tworzenia innych funduszy. Zysk nie został wypłacony wspólnikowi, a spółka korzystała z tego kapitału, a zatem uzyskała nieodpłatne świadczenie, które na mocy przepisu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) stanowi przychód Spółki. Wartość nieodpłatnego świadczenia z tytułu korzystania z kapitału w wysokości 22828,26 zł w 2002 r. obliczono na podstawie przepisu art. 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 12 ust. 6 pkt 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w wysokości odsetek jakie musiałaby Spółka zapłacić, gdyby chciała pozyskać taki kapitał na rynku przez zaciągnięcie kredytu.
Od powyższej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej podatnik wniósł odwołanie w części dotyczącej nie uznania za koszt uzyskania przychodów odpisu na ZFŚS w wysokości 7573,56 zł oraz opłaty za wczasy dla dwóch pracowników w kwocie 1060,00 zł. W ocenie podatnika organ kontroli błędnie powołał się na przepis art. 16 ust. 1 pkt 45 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdyż przepis ten ma zastosowanie do podmiotów nie zobowiązanych do tworzenia ZFŚS. Do podmiotów zobowiązanych do tworzenia ZFŚS zastosowanie ma przepis art. 16 ust. 1 pkt 9 cyt. ustawy. Ponadto podatnik zakwestionował ustalenia organu kontroli w zakresie ustalenia przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia. Podatnik twierdzi, że skoro wspólnik nie skorzystał z prawa otrzymania dywidendy za 1994 r. podejmując stosowną uchwałę i przeznaczył ten zysk na fundusz zapasowy to Spółka korzystała z własnego funduszu, kapitał zapasowy należy bowiem do kapitałów własnych Spółki.
Decyzją z dnia [...]09.2003 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na treść przepisu art. 15 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, na mocy którego kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy. Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 9 ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów i wpłat na różnego rodzaje fundusze tworzone przez podatnika. Kosztem uzyskania przychodów są jednak zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1 pkt 9 lit b ustawy odpisy i zwiększenia, które w rozumieniu przepisów o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych obciążają koszty działalności pracodawcy, jeżeli środki pieniężne stanowiące równowartość tych odpisów i zwiększeń zostały wpłacone na rachunek bankowy Funduszu. Podatnik mimo zatrudnienia poniżej 20 pracowników utworzył Fundusz świadczeń socjalnych w rozumieniu ustawy z dnia 04 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (t. jedn. Dz. U. z 1996 r. Nr 70, poz. 335 z późn. zm.) i naliczył na dzień 31.05.2002 r. odpis na ten Fundusz w kwocie 7573,56 zł lecz nie przekazał naliczonego odpisu na rachunek bankowy Funduszu. Dokonanie zatem odpisu na Fundusz bez przekazania kwoty na wyodrębniony rachunek bankowy Funduszu powoduje nieznanie tej kwoty za koszt uzyskania przychodów. Z ustaleń organu kontroli wynikało, że podatnik wykazał na dzień 31.12.2002 r. odpisy na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych w kwocie 17085,84 zł, podatnik posiadał na koncie środki w wysokości 205,18 zł z bilansu otwarcia i kwotę 8067,67 zł z wpłaty na Fundusz za 2001 r., z których to środków dokonano zapłaty za wczasy dla dwóch pracowników w kwocie 1060,00 zł na podstawie faktury VAT z dnia [...].09.2002 r. Nr [...]. Na podstawie przepisu art. 16 ust. 1 pkt 45 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są świadczenia urlopowe wypłacone zgodnie z przepisami o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Konsekwencją nie uznania przychodów zwiększających Fundusz za przychód w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 4 pkt 5 cyt. ustawy jest nie uznanie wydatków ze środków Funduszu za koszty uzyskania przychodów.
Odnośnie zwiększenia przychodów o kwotę 4540,32 zł tytułem nieodpłatnego świadczenia Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu I instancji, iż z uwagi na fakt nie zawarcia w umowie spółki postanowień o przekazaniu uprawnień do rozporządzania czystym zyskiem wspólnikom, ani nie zawarcia w umowie spółki postanowień o sposobie podziału zysku na podstawie art. 191 kh cały zysk za 1994 r. przypadł wspólnikowi. Dniem powstania roszczenia o wypłatę dywidendy był dzień podjęcia uchwały o zatwierdzeniu bilansu za 1994 r. tj. 19.06.1995 r. Cały zysk był należny jedynemu udziałowcowi M. L.. Wobec faktu, że zysk został zatrzymany w spółce, uzasadnione jest przyjęcie, że spółka uzyskała nieodpłatne świadczenie w postaci dysponowania cudzym kapitałem w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Również wysokość nieodpłatnego świadczenia została określona w sposób prawidłowy w wysokości odsetek, jakie spółka musiałaby zapłacić za pozyskanie na rynku kapitału.
Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej T. Spółka z o. o. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego art. 16 ust. 1 pkt 45, art. 12 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w zw. z art. 191 kh. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. z tytułu nie uznania za koszt uzyskania przychodów wydatków za wczasy dla dwóch pracowników w kwocie 1060,00 zł oraz z tytułu opodatkowania wartości nieodpłatnych świadczeń w wysokości 4530,32 zł. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że wydatki na wczasy dla pracowników powinny stanowić koszt uzyskania przychodów, gdyż dla pracowników stanowią one przychody ze stosunku pracy, które podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Odnośnie przychodów z tytułu korzystania z zysku należnego wspólnikowi strona skarżąca podniosła, że jedyny wspólnik ważną uchwałą na mocy art. 191 kh wyłączył zysk od podziału przeznaczając zysk na fundusz zapasowy spółki. Ponadto strona skarżąca podniosła, że prawo do zysku przedawnia się z upływem 5 lat od dnia kiedy był płatny co wynika z art. 197 kh. Ponieważ roszczenie z tytułu dywidendy wygasło brak jest podstaw prawnych do twierdzenia, że w 2002 r. spółka korzystała z cudzego kapitału.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia roszczenia o dywidendę, organ podatkowy wskazał, że jest on bezpodstawny. Treść powołanego w skardze przepisu art. 197 kh nie ma znaczenia w sprawie, gdyż dotyczy odwołania członków zarządu z zarządu spółki, a nie podziału zysku. Przepisy kodeksu handlowego nie przewidywały żadnego ograniczenia czasowego odnośnie terminu do jakiego spółka jest zobowiązana wypłacić dywidendę. Dyrektor Izby Skarbowej przytoczył również pogląd prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego na gruncie obowiązującego kodeksu handlowego zgodnie z którym jeżeli w umowie spółki czysty zysk nie został wyłączony od podziału i umowa spółki nie zastrzega w uchwale wspólników rozporządzenia czystym zyskiem, to w sytuacji, gdy zysk został wyłączony od podziału i pozostawiony do dyspozycji spółki stanowi dla niej przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych (wyrok SN z dnia 06.08.1999 r., sygn. akt III RN 31/99, uchwała NSA z dnia 18.11.2002 r., sygn. akt FPS 9/02).
Zgodnie z przepisem art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa materialnego bądź przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Strona skarżąca dobrowolnie utworzyła Fundusz świadczeń socjalnych w rozumieniu ustawy z dnia 04 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 1996 r., Nr 70, poz. 335 z późn. zm.). Strona skarżąca na rachunku Funduszu posiadała środki finansowe w kwocie 205,18 zł oraz 8067,67 zł z wpłaty na Fundusz za 2001 r. Ze środków Funduszu strona skarżąca dokonała zapłaty kwoty 1060,00 zł z tytułu opłaty za wczasy dla dwóch pracowników. Zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1 pkt 45 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się wydatków pracodawcy na działalność socjalną, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, kosztem uzyskania są jednak świadczenia urlopowe wypłacane zgodnie z przepisami o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Na mocy art. 3 ust. 4 cyt. ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych pracodawcy, którzy mogą tworzyć dobrowolnie Fundusz, a którzy tego Funduszu nie utworzyli wypłacają pracownikom świadczenia urlopowe. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie organ podatkowy prawidłowo zatem przyjął, że skoro strona skarżąca utworzyła Zakładowy fundusz świadczeń socjalnych to nie mogła wypłacać świadczeń urlopowych, które na mocy art. 16 ust. 1 pkt 45 stanowiłyby koszt uzyskania przychodów. Zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1 pkt 9 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uważa się za koszt uzyskania przychodów odpisów i wpłat na różnego rodzaju fundusze tworzone przez podatnika. Kosztem uzyskania przychodów są jednak na mocy art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. b ustawy odpisy i zwiększenia, które w rozumieniu przepisów o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych obciążają koszty działalności pracodawcy, jeżeli środki pieniężne stanowiące równowartość tych odpisów i zwiększeń zostały wpłacone na rachunek bankowy Funduszu. Bezspornym w sprawie jest, że podatnik w 2002 r. tworzył Fundusz i miał wyodrębniony rachunek bankowy dla gromadzenia środków tego funduszu i dysponował środkami zgromadzonymi na tym Funduszu z tytułu wpłat za lata ubiegłe. Koszt uzyskania przychodów będą zatem stanowić wpłacone odpisy na Fundusz, nie stanowią natomiast kosztu uzyskania przychodów wydatki ponoszone z tego Funduszu. Fakt, iż strona skarżąca nie dokonała wpłaty odpisów na Fundusz w 2002 r. nie ma wpływu na możliwość wypłaty świadczeń z Funduszu skoro strona skarżąca posiadała środki zgromadzone w Funduszu za lata ubiegłe i faktycznie z tych środków dokonała zapłaty opłaty za wczasy dla pracowników. Bezpodstawne są również zarzuty skargi, iż wydatki przeznaczone na sfinansowanie opłaty za wczasy dla pracowników jako podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych powinny stanowić dla pracodawcy koszt uzyskania przychodów, gdyż stanowią przychód pracowników. Zaliczenie określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pracodawcy – osoby prawnej nie jest uzależnione od tego czy pracownik – osoba fizyczna od otrzymanego świadczenia (dochodu) zapłacił podatek dochodowy od osób fizycznych. Na mocy art. 15 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy. Wydatek z tytułu opłaty za wczasy dla pracowników w kwocie 1060,00 zł poniesiony ze środków Zakładowego funduszu świadczeń socjalnych nie stanowi kosztu uzyskania przychodów w 2002 r. strony skarżącej na podstawie przepisu art. 16 ust. 1 pkt 45 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie zarzut naruszenia przepisu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia .15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. jedn. Dz. U. Z 2000 r., Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) należy uznać za bezzasadny,
Zgodnie z powołanym art. 12 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przychodem jest także wartość otrzymanych nieodpłatnie świadczeń. Organ podatkowy, za nieodpłatne świadczenia uznał pozostawiony do dyspozycji T.Spółka z o. o. w N.zysk, który powinien zostać wypłacony jako dywidenda udziałowcowi, stwierdzając, że przez nieodpłatne świadczenia należy rozumieć nieodpłatne korzystanie z cudzego kapitału. Organ podatkowy powołał się przy tym na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego. Bezspornym w sprawie jest, że zwyczajne walne zgromadzenie strony skarżącej T.Spółka z o. o. odbyło się w dniu 19.06.1995 r. i podjęło uchwałę o podziale zysku za 1994 r., przeznaczając cały zysk w kwocie 22828,26 zł na kapitał zapasowy spółki. W akcie założycielskim Spółki nie wskazano żadnych zasad w kwestii podziału zysku Spółki, ani nie zawarto zastrzeżenia o przekazaniu uprawnień do rozporządzania czystym zyskiem uchwale wspólników. W związku z powyższym organy podatkowe zasadnie uznały, powołując się na przepis art. 191 kh, iż Spółka otrzymała nieodpłatne świadczenie w postaci bezpłatnego korzystania z pozostawionego w Spółce zysku za 1994 r.
Zgodnie z art. 191 par. 1 kh wspólnicy mają prawo do czystego zysku wynikającego z rocznego bilansu, jeżeli w myśl umowy spółki czysty zysk nie został wyłączony od podziału. Z chwilą zatwierdzenia bilansu prawo do czystego zysku staje się mieniem wspólników. W sytuacji braku wyłączenia zysku od podziału i zastrzeżenia w umowie rozporządzenia czystym zyskiem uchwale wspólników, zysk z momentem zatwierdzenia bilansu przypada wspólnikom. Skoro w momencie podjęcia uchwały zysk stanowił mienie wspólnika przekazanie go na rzecz spółki miało charakter nieodpłatnego świadczenia cywilistycznego. Korzystanie przez spółkę z czystego zysku, który stosownie do przepisu art. 191 kh przypadał wspólnikowi stanowi nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.11.2002 r. sygn. FPS 9/02, iż nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest przeznaczenie zysku na określone fundusze w drodze uchwały zgromadzenia wspólników podjętej na podstawie art. 191 par. 2 kh w sytuacji gdy umowa spółki nie przewiduje wyłączenia zysku od podziału. Podobne stanowisko zostało wyrażone przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 06.08.1999 r. sygn. akt III RN 31/99. Sąd Najwyższy wskazał, również, że wartością nieodpłatnego świadczenia w postaci korzystania przez spółkę z o. o. z czystego zysku, który stosownie do art. 191 kh przypadał wspólnikowi są odsetki, które spółka musiałaby zapłacić, gdyby chciała pozyskać na rynku kapitał w tej samej kwocie. Bezspornym jest, że czysty zysk za 1994 r. nie trafił do wspólnika, ale był w dyspozycji spółki. Spółka wykazała ten zysk w bilansie Spółki sporządzonym na dzień 31.12.2002 r. jako kapitał zapasowy. W wyroku z dnia [...].02.2006 r. sygn. akt II FSK 386/05 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że pod rządami Kodeksu handlowego wspólnicy spółki z o. o. nie mogli pozostawić czystego zysku w spółce w drodze uchwały, chyba że zysk został wyłączony od podziału na mocy umowy spółki. Pozostawienie zysku niezgodnie z powyższymi zasadami prowadziło do powstania nieodpłatnego świadczenia po stronie spółki.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organy podatkowe prawidłowo, zatem powołały się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, a mianowicie uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.11.2002 r., FPS 9/02, a także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13.06.2002 r., III RN 106/01. Powołane orzeczenia odnoszą się do wypłaty dywidendy w spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością w stanie prawnym, gdy obowiązywały przepisy kodeksu handlowego, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Prawo do udziału w zyskach było i jest podstawowym uprawnieniem udziałowym udziałowców (art. 191 obowiązującego do końca 2000 r. Kodeksu handlowego). W spółce z ograniczoną odpowiedzialnością wspólnicy mieli prawo do zysku wynikającego z rocznego bilansu, jeżeli umowa spółki nie przewidywała wyłączenia zysku od podziału (art. 191 par 1 Kodeksu handlowego), co oznaczało, że roszczenie wspólnika o wypłatę dywidendy powstawało z dniem zatwierdzenia bilansu, jeżeli zysk nie został wyłączony od podziału.
Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29.09.2004 r. sygn. akt FSK 780/04, że w art. 12 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych pojęcie "nieodpłatnego świadczenia" występuje w kontekście jego "otrzymania"; mowa jest tam o "wartości otrzymanych nieodpłatnych świadczeń". Oznacza to, że na gruncie art. 12 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o podatku dochodowym za przychód może być uznane tylko takie przysporzenie majątkowe, które zostało uzyskane przez podatnika w wyniku otrzymania przez niego nieodpłatnego świadczenia, a nie w wyniku każdego zdarzenia, którego skutkiem jest nieekwiwalentne przysporzenie; powstanie przysporzenia w majątku podatnika nie jest równoznaczne z otrzymaniem przez niego świadczenia. Aby mówić o otrzymaniu świadczenia przez świadczeniobiorcę, świadczeniodawca musi wyrazić pozytywną wolę świadczenia, tzn., że chce przekazać świadczenie na rzecz świadczeniobiorcy. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut skargi, iż roszczenie wspólnika o wypłatę czystego zysku uległo przedawnieniu. Dniem powstania roszczenia o wypłatę dywidendy był dzień podjęcia uchwały p zatwierdzeniu bilansu i rachunku wyników za 1994 r. tj. dzień [...].06.1995 r. Powołany przez stronę skarżącą przepis art. 197 kh nie ma w sprawie zastosowania, gdyż dotyczy odwołania członków zarządu. Przepisy kodeksu handlowego nie zawierały terminów przedawnienia roszczeń o wypłatę dywidendy. Roszczenie o wypłatę dywidendy jako roszczenie o charakterze cywilnym mogłoby ulegać przedawnieniu na zasadach ogólnych przewidzianych w przepisie art. 118 kc, przy uwzględnieniu 10 – letniego terminu przedawnienia. Spółka w 2002 r. wykazywała w bilansie po stronie pasywów kwotę 22828,26 zł jako kapitał zapasowy, a zatem przyjąć należy, że w 2002 r. podatnik korzystał z należnego wspólnikowi zysku za 1994 r.
Zakres kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określa przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc, że Sąd sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem, Sąd sprawdza, czy wydanie decyzji nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, procesowego, a naruszenie prawa mające lub mogące mieć wpływ na wynik sprawy skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji zgodnie z przepisem art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
W związku z powyższym, skoro zaskarżone decyzje nie naruszają prawa materialnego lub procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznając je za zgodne z prawem, skargi oddalił na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).