I SA/Kr 1965/03

I SA/Kr 1965/03 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2005-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-10-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas /przewodniczący/
Józef Gach /sprawozdawca/
Stanisław Grzeszek
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas Sędziowie: NSA Józef Gach (spr) WSA Stanisław Grzeszek Protokolant: Iwona Sadowska – Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2005 r. sprawy ze skargi D. W. - Biuro [...] "P." w K. na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia 11 lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2000 I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 100 zł (sto złotych).
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją - po rozpatrzeniu odwołania D. W. została utrzymana w mocy decyzja Urzędu Skarbowego S. Nr [...], którą małżonkom D. i A. W. określono podatek dochodowy za 2000 rok w wysokości [...] zł zamiast [...] zł.
W trakcie kontroli podatkowej ustalono bowiem, iż odwołująca się bezpodstawnie zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów między innymi: kwotę [...] zł skarżącej odpis amortyzacyjny od pawilonu handlowego nr [...] przy Placu [...] w K. za okres od 1.08. do 31.12.2000r., chociaż pawilon ten w miesiącu lipcu 2000 r. nie był jeszcze środkiem trwałym.
Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 6, poz. 35 ze zm.) za środki trwałe uznaje się: "stanowiące własność lub współwłasność podatnika nieruchomości (grunty, budynki w tym także będące odrębną własnością lokale, budowle i inwestycje w obcych środkach trwałych) (...) kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok przeznaczone przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą (...)"
Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że obiekt od którego dokonano odpisu amortyzacyjnego był jeszcze w rozbudowie, która miała na celu zwiększenia jego wartości użytkowej.
Otrzymane pozwolenie na użytkowanie pawilonu handlowego nr [...] dotyczyło tylko części inwestycji. Z decyzji wydanej przez Urząd Miasta K. Wydział Architektury, Geodezji i Budownictwa z dnia [...].12.2001 r. Nr [...], która zawiera to pozwolenie wynikało jakie prace budowlane mają być jeszcze przeprowadzone do zakończenia całości inwestycji.
Nadto przyjęta kwota do amortyzacji również nie może stanowić podstawy do dokonywania odpisów amortyzacyjnych ponieważ obejmuje ona zarówno zakup udziału w pawilonie handlowym jak i zakup udziałów w prawie wieczystego użytkowania.
Zgodnie ze stanowiącym, integralną część umów leasingu operacyjnego nr [...] i [...] z dnia [...].09.2000r. zobowiązaniami o tych samych numerach okaziciel tych zobowiązań miał możliwość nabycia sprzętu komputerowego stanowiącego podmiot tych umów pod warunkiem otrzymania przez leasingodawcę wszystkich rat leasingowych.
Natomiast D. W. zakupiła ten sprzęt po zakończeniu okresu, na który zostały zawarte umowy leasingu, chociaż dokonała zapłaty tylko 5 rat w jednej umowie oraz 6 rat w drugiej umowie.
Zatem umowy leasingu operacyjnego były w istocie umowami sprzedaży na raty.
Pełnomocnik podatniczki w skardze wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji z powodu naruszenia:
1) § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r.
2) § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993r. w sprawie zaliczenia przedmiotów umów najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych do składników majątku stron tych umów (Dz. U. Nr 28, poz. 129).
3) art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 926 ze zm.)
4) art. 121 - 124 i art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.)
Z motywów skargi wynikało, że organy podatkowe nie zebrały całego materiału dowodowego dotyczącego ustalenia miesiąca, w którym znajdujący się na piętrze pawilonu handlowego nr [...] przy Placu [...] w K. lokal został oddany do użytku oraz błędnie zakwalifikowały umowy leasingu operacyjnego do umów sprzedaży na raty.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w K. wniosła o jej oddalenie i w pełni podtrzymała dotychczas zajmowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Z zebranego materiału dowodowego wynika, a zwłaszcza z aktu notarialnego sporządzonego w dniu [...].12.2000r. wynika, że nadbudowa początkowo parterowego pawilonu prowadzona była i nadal jest zgodnie z pozwoleniem na rozbudowę i nadbudowę pawilonu handlowego oraz lokali i części wspólnych na podstawie decyzji nr [...] Urzędu Miasta K. Wydział Architektury - Oddział N. przy czym strony wyjaśniły, że piętro pawilonu, które budowane jest z pustaków, a przykryte dachem wykonanym z drewna pokrytego papą znajduje się w stanie surowym zamkniętym. Nadto (...) w nadbudowanym pawilonie wykonane są już wszystkie ściany działowe". Dokument ten potwierdza stanowisko organów podatkowych, iż pawilon handlowy nie był w lipcu 2000 r. kompletny i zdatny do użytku. Aktem notarialnym z dnia [...].12.2000r. zaś jest jednym z dowodów księgowych w oparciu o który miała być prowadzona zgodnie z § 11 powołanego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 roku ewidencja środków trwałych. W ewidencji tej powinien być bowiem określony dokument stwierdzający nabycie własności lokalu użytkowego stanowiącego odrębną nieruchomość.
Takim dokumentem jest właśnie akt notarialny z dnia [...].12.2000 r., gdyż ustanowiono w nim na rzecz skarżącej odrębną własność lokalu użytkowego stanowiącego l piętro.
Jeżeli przedstawiony w tym akcie stan faktyczny jest błędny, to skarżąca podatniczka powinna spowodować sprostowanie treści tegoż aktu powołując się choćby na dziennik budowy który jak to również wynika z akt sprawy prowadziła.
W tym stanie niniejszej sprawy nie można przyjąć aby organy podatkowe nie zebrały całego materiału dowodowego. Podatniczka wprawdzie wskazywała na inne dowody takie jak np. oświadczenie mgr inż. A. D. kierownika budowy z dnia [...].03.2002, stwierdzającego, iż przedmiotowy lokal użytkowy w miesiącu lipcu 2000r. spełniał warunki techniczne względem jego użytkowania.
Pawilon nie był zgłoszony do odbioru w Wydziale Architektury ze względu na mające prace wykończeniowe (galeria z zadaszeniem) prowadzone przez kilka inwestorów razem lecz wniosek o z przeprowadzenie tych dowodów należało oddalić, gdyż sporna okoliczność tak jak tego wymaga art. 188 ustawy Ordynacja Podatkowa - zostały wystarczająco stwierdzone innymi dowodami.
Natomiast trafnym jest zarzut, iż organy podatkowe błędnie zakwalifikowały umowy leasingu organizacyjnego sprzętu komputerowego jako umowy sprzedaży na raty. Okoliczność, iż po wygaśnięciu tych umów na skutek upływu czasu na jaki zostały one zawarte i niespełnienia się warunków od których uzależniono skorzystanie z opcji zakupu sprzętu komputerowego został on zakupiony przez skarżącą podatniczkę za ceny znacznie wyższe niż wynikające z tych opcji nie mogło mieć już znaczenia dla tej kwalifikacji.
Nie można zaś wykluczyć, że powyższe uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zatem organ odwoławczy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy powinien zakwalifikować sporne umowy leasingu operacyjnego zgodnie z kryteriami zawartymi w powołanym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 6.04.1993 r. przyjmując, iż zobowiązania nr [...] i [...] stanowią integralną część tych umów. Skoro przepisy tego rozporządzenia uzależniają powyższą kwalifikację od tego czy umowy specjalne zawierające opcje zakupu (a o takie chodzi w niniejszej sprawie), to nie można ich z tych umów - tak jak tego chce skarżąca wyłączyć. Stanowią one bowiem jedną całość.
W tym stanie sprawy skarga jest częściowo zasadna.
Z tego względu Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 206 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.