I SA/KR 195/02

I SA/Kr 195/02 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2004-11-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-01-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Ewa Długosz-Ślusarczyk /sprawozdawca/
Józef Gach /przewodniczący/
Maria Zawadzka
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: NS A Józef Gach Sędziowie: WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk (spr) WSA Maria Zawadzka Protokolant: Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2004r. sprawy ze skargi "D. -P." s.c. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 19 grudnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2000r. skargę oddala
Uzasadnienie
Sygn. I SA/Kr 195/02
UZASADNIENIE
W wyniku kontroli podatkowej w spółce cywilnej "D. - P." w przedmiocie podatku od towarów i usług, stwierdzono nieprawidłowości w zakresie podatku naliczonego wykazanego do odliczenia w miesiącu październiku 2000 roku.
Dotyczyły one 3 faktur, które w miesiącu ich odliczenia tj. październiku 2000 roku, nie znajdowały się w posiadaniu spółki. Stwierdzono naruszenie art. 19 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym //DZ. U. Nr. 11, poz. 50 ze zm./ poprzez zawyżenie podatku naliczonego, czego konsekwencją było wydanie przez organ I instancji decyzji określającej wysokość zobowiązania, zaległości i dodatkowego zobowiązania.
W wyniku odwołania spółki Izba Skarbowa uchyliła powyższą decyzję uznając prawidłowość odliczenia co do jednej z faktur a mianowicie nr. [...] z dnia [...].2000 r. wystawionej przez F. S.A. w W. i określiła za miesiąc październik kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na r-k bankowy podatnika, kwotę zawyżenia zwrotu podatku, zaległość i ustaliła dodatkowe zobowiązanie.
Sporne między stronami ostatecznie stały się 2 faktury: nr [...] wystawiona przez E. Spółka z o.o. w W. w dniu [...].2000 roku i faktura wystawiona [...].2000 przez spółkę z o.o. W. w L.
Jeśli chodzi o I szą z nich datowaną na [...].2000 organy ustaliły, że została ona wysłana do spółki przez jej wystawcę w dniu [...].2000 r. Potwierdza to protokół kontroli doraźnej przeprowadzonej przez pracownika urzędu skarbowego w W. w tej firmie, z którego wynika że towar opisany w fakturze nabywca odebrał osobiście w dniu jej wystawienia czyli [...].2000 r., natomiast fakturę wysłano w dniu [...].2000 listem poleconym za wskazanym numerem jego nadania.
Na jej oryginale faktury zamieszczono prośbę o zwrot potwierdzonej kopii. Kopia ta wpłynęła do wystawcy faktury w dniu [...].2000 r.
Odnośnie drugiej z faktur ustalenia organu poczynione zostały również na podstawie kontroli w spółce w L., wynika z nich że faktura przesłana została z L. drogą pocztową listem poleconym nadanym w dniu [...].2000 r., za podanym numerem nadania, przy którym wpisano nr faktury.
O tym, że faktura nie została odebrana przez skarżących osobiście świadczy brak podpisu nabywcy.
Zdaniem organów nie jest możliwe dotarcie listu poleconego z L. do O. w tym samym dniu. Faktury zatem odliczone zostały przedwcześnie.
Przedmiotowa decyzja Izby Skarbowej z dnia 19 grudnia 2001 r. nr. [...] zaskarżona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego -Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie.
W skardze postawiony jest zarzut niezgodności poczynionych ustaleń ze stanem faktycznym.
Skarżący podnoszą podobnie jak w odwołaniu, że 1-sza z faktur została odebrana przez nich osobiście w W. w dniu [...].2000 wraz z maszyną, natomiast w listopadzie 2000 r. otrzymali od wystawcy faktury przesyłkę poleconą zawierającą folder i kartę gwarancyjną. Dowodem tego ma być przesłuchanie świadka.
Odnośnie 2-giej z faktur skarżący podają, że od jej wystawcy otrzymują liczną korespondencję i nie mogą odpowiadać za zawartość każdej przesyłki i zapisy w książce nadawczej. Zarzucają złamanie zasady ich czynnego udziału w postępowaniu polegające na nie zawiadomieniu ich o przesłuchaniu świadków, w oparciu o których zeznania poczyniono ustalenia.
Jako dowód na okoliczność prawdziwości twierdzeń co do osobistego odbioru faktury w Warszawie, wskazują swoje zeznania i pracownika odbierającego faktury.
Twierdzenie organu, że list polecony z L. do O. nie mógł dotrzeć tego samego dnia wedle skarżących jest oparte na domysłach o przypuszczeniach.
W oparciu o powyższe domagają się uchylenia decyzji jako niezgodnej z prawem.
Izba Skarbowa domagała się oddalenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga nie jest zasadna.
Wbrew jej zarzutom organy przeprowadziły wyczerpujące postępowanie dowodowe mające na celu wyjaśnienie spornych okoliczności, to jest daty otrzymania faktur.
Postępowanie to prowadzone było w zasadzie z inicjatywy organu, wobec braku oferowania dowodów przez skarżących.
Jak wynika z akt sprawy nie prowadzono dowodu z przesłuchania świadków, ustalenia w tym zakresie poczyniono na podstawie kontroli doraźnej przeprowadzonej przez pracowników właściwych urzędów skarbowych u wystawców faktur.
Zatem zarzut złamania czynnego udziału skarżących w postępowaniu poprzez nie powiadomienie ich o terminie przesłuchania świadków nie może odnieść skutku.
Skarżący mieli możliwość wypowiedzenia się do zebranego materiału dowodowego w tym również do treści protokołów z kontroli u wystawcy faktur, z możliwości tej nie skorzystali, nie wskazywali też w toku postępowania żadnych dowodów w szczególności z zeznań świadków, do czego obecnie zresztą enigmatycznie się odwołują.
W świetle powyższego ustalenia organów oparte na zebranym materiale dowodowym, wnikliwie ocenionym należy uznać za prawidłowe.
Odmienne twierdzenia natomiast skarżących uznać należy za gołosłowne, nie mające w niczym poparcia. Dodać należy, że dokonując oceny materiału, organy nie przekroczyły granic dopuszczalnej w tym zakresie swobody, ocena ta jest logiczna, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego.
Za chybiony w tym stanie rzeczy uznać należy zarzut poczynienia ustaleń niezgodnych ze stanem faktycznym.
Skoro skarga okazała się nieuzasadniona, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ. U. Nr 153, poz. 1270/ w zw. z art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisów wprowadzających powyższą ustawę / DZ. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ orzekł jak w sentencji.