I SA/Kr 1926/02

I SA/Kr 1926/02 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2005-04-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-07-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Grażyna Jarmasz /przewodniczący/
Józef Michaldo
Maria Zawadzka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Sygn. powiązane
I FSK 783/05 - Wyrok NSA z 2006-03-22
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: NSA Grażyna Jarmasz Sędziowie: NSA Józef Michaldo WSA Maria Zawadzka (spr) Protokolant: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2005r sprawy ze skargi T. L. – P. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 2 lipca 2002r Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2002r -skargę oddala-
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 roku Nr [...] Pierwszy Urząd Skarbowy działając na podstawie art. art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3, art. 53 § 1 i § 4 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm./oraz art. 2 ust. 1 , art. 6, art. 10 ust. 2, art. 15, art. 18 i art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm./, a także § 6ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 109 z 2000 roku poz. 1245 ze zm./ i § 10 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 maja 2001 roku w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 40 poz. 463/, określił T. L.-P.za miesiąc wrzesień 2001 roku w podatku od towarów i usług:
• wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 30.721,00 zł
• wysokość zaległości podatkowej w kwocie 10.459,00 zł
• wysokość odsetek za zwłokę liczonych na dzień wydania decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej w kwocie 1.447,90 zł
W trakcie postępowania ustalono, iż skarżąca prowadzi działalność gospodarczą pod firma PHU "L." i będąc płatnikiem podatku od towarów i usług, nie wykazała w deklaracji YAT-7 za miesiąc wrzesień 2001 roku podatku należnego od usługi najmu nieruchomości w związku z umową dzierżawy zawartą w dniu l grudnia 1996 roku z firmą L. s.c.w K., reprezentowaną przez J. P. i W. P., dotyczącą dzierżawy nieruchomości o pow. 20 a., położonej w K. na czas określony tj. do dnia [...] września 2001 roku, za czynsz dzierżawny, płatny jednorazowo po zakończeniu okresu umowy w wysokości 58.000 zł. Zaplata czynszu została dokonana przelewem we wrześniu 2001 roku i zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w miesiącu wrześniu powstał obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług.
W odwołaniu T. L.-P.domagała się uchylenia decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług z uwagi na nie wystąpienie w sprawie przesłanki wymienionej w tym, przepisie tj. wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu w okolicznościach wskazujących zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy. Nadto skarżąca podniosła, iż przedmiotowa umowa dzierżawy została zawarta pomiędzy L. s.c. reprezentowaną przez J. P. i W. P. a osobą fizyczną T. L.-P., a nie w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, którą .prowadzi od 1 lutego 2001 roku, podczas gdy umowę zawała w dniu1 grudnia 1996 roku.
Decyzją z dnia[...] lipca 2002 roku [...] Izba Skarbowa, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Izba Skarbowa stwierdziła, iż odpłatnie świadczona dzierżawa nieruchomości na cele gospodarcze odpowiada definicji usługi zawartej w art. 4 pkt 2 ustawy. Zgodnie z przepisami o statystyce państwowej usługi w zakresie wynajmowania lub dzierżawienia nieruchomości o charakterze niemieszkalnym stanowiącym majątek własny, zaliczane są do grupowania 70.20.12 KWiU. Zatem w świetle art. 2 ust. 1 ustawy odpłatnie świadczona przez skarżącą usługa dzierżawy nieruchomości na cele niemieszkalne polega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wg stawki 22%. Nadto o podmiotowej przesłance obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług stanowi art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, w myśl, którego podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne mające siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium RP, jeżeli wykonują we własnym imieniu i na własny rachunek czynności, o których mowa w art. 2, w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, nawet jeżeli zostały wykonane jednorazowo, a także wówczas, gdy czynności te polegają na jednorazowej sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej. Zdaniem Izby, zastosowany w powyższym przepisie zwrot "w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy" należy rozumieć, jako intencje, plan dokonania określonej czynności podlegającej opodatkowaniu w sposób wielokrotny. Na tej podstawie Izba Skarbowa uznała, iż w rozpatrywanej sprawie intencją skarżącej było świadczenie usługi dzierżawy wielokrotnie. Usługę tą skarżąca świadczyła we własnym imieniu i na własny rachunek. W okresie poprzedzającym skarżąca wystąpiła o pozwolenie na budowę budynku gospodarczego, co już wskazywało na zamysł wykorzystania nieruchomości w sposób przynoszący dochód na poziomie zapewniającym co najmniej zwrot poniesionych kosztów inwestycyjnych. Z budynku skarżąca korzystała przez okres 8 miesięcy, a następnie od[...] września 1990 roku zabudowana budynkiem gospodarczym nieruchomość stała się miejscem prowadzenia działalności gospodarczej przez firmę L. s.c. Zatem, zdaniem Izby intencją skarżącej było świadczenie usługi polegającej na oddaniu nieruchomości do używania innym podmiotom w celach gospodarczych, tym bardziej, iż skarżąca dokonała zmiany dotychczasowego przeznaczenia budynku z gospodarczego na produkcyjny. "Ocena zamiaru wykonywania danej czynności podlegającej opodatkowaniu W sposób częstotliwy winna być dokonana w chwili wykonywania tej czynności. Dlatego nawet jednorazowe jej wykonanie - jedna umowa dzierżawy- nie przesądza o braku takiego zamiaru. Oddanie nieruchomości do używania w celach gospodarczych na podstawie ustnych ustaleń w okresie poprzedzającym pisemną umowę dzierżawy pozwala traktować dzierżawę, jako wielokrotność wcześniej świadczonych przez skarżącą usług tego typu." Przedłużenie w dniu [...]września 2001 roku umowy dzierżawy na czas nieokreślony, potwierdza zamiar wykonywania czynności podlegającej opodatkowaniu w sposób częstotliwy.
Nadto Izba stwierdziła, iż kryterium przesądzającym o powstaniu obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług nie jest prowadzenie działalności gospodarczej, lecz wykonywanie czynności podlegającej opodatkowaniu.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie pełnomocnik skarżącej domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, powołując się na argumenty podnoszone już wcześniej w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w całości podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i wniosła o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie zauważyć należy, iż sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z uwagi na przepis art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm./, który stanowi, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/.
W przedmiotowej sprawie ustalenia faktyczne nie są kwestionowane, natomiast spornym jest, czy obrót uzyskany przez skarżącą z tytułu umowy dzierżawy, nieruchomości położonej w Krzęcinie, firmie "L." s.c. podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, podatnikiem tego podatku, są osoby fizyczne, mające miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonują we własnym imieniu i na własny rachunek czynności, o których mowa w art. 2, w okolicznościach, wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, nawet, jeżeli zostały wykonane jednorazowo. Prawo podatkowe, w tym również przepisy powołanej powyżej ustaw nie definiują pojęcia "zamiar". Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2000 roku sygn. akt SA/Sz 571/99, brak ustawowej definicji pojęcia "zamiar", pozwala na przyjęcie znaczenia potocznego typu słowa, co oznacza:, "co ktoś zamierza", "dążyć do czegoś, zamierza coś osiągnąć" lub "intencję zrealizowania czegoś" - Słownik Języka Polskiego PWM 1996 r., t. II, str. 867. A zatem, gdy ustawa o podatku VAT, obowiązek podatkowy wiąże z określonymi czynnościami, to koniecznym jest wykazanie, że intencją podmiotu dokonującego określonej czynności, która wywołuje skutki prawnopodatkowe, było dokonywanie tej czynności wielokrotnie i że taki zamiar dokonywania czynności wielokrotnie istniał w chwili dokonywania tej pierwszej (jednorazowej) czynności. Zdaniem Sądu nie bez znaczenia dla oceny zamiaru podatnika, co do wykonywania usług wynajmu w sposób częstotliwy ma w przedmiotowej sprawie przedmiot najmu. Dysponowanie przez podatnika obiektem o przeznaczeniu gospodarczym, a takim jest budynek produkcyjny, przesądza jego gospodarcze wykorzystanie, a więc uzyskiwanie przez właściciela dochodu. Dlatego wynajem budynku produkcyjnego, jednemu podmiotowi, na określony czas stanowi, dokonanie tej czynności z zamiarem wykonywania jej w sposób częstotliwy w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku VAT. Podobny pogląd, wyrażony został w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2001 roku sygn. akt I SA/Wr 1656/98, zgodnie, z którym najem, jako świadczona odpłatnie usług - podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nawet w przypadku jednorazowego dokonania tej czynności, z tym jednak, że przy ocenie charakteru tej usługi nie można oderwać się od zamiaru podmiotu, który taka usługę świadczy tj. by nastąpiło to w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania takiej usługi w sposób częstotliwy. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy przedmiotem umowy, jest oddanie w najem lokalu użytkowego, w który prowadzona jest działalność gospodarcza.
W przedmiotowej sprawie, skarżąca zawarła umowę dzierżawy z dnia [...]grudnia 1996 roku, z firmą "L." s.c., dotyczącą dzierżawy nieruchomości o pow. 20 a, położonej w K., zabudowanej budynkiem produkcyjnym, na czas określony, do dnia [...]września 2001 roku, za czynsz dzierżawny płatny jednorazowo, po zakończeniu umowy w kwocie 58.000 zł. Słusznie organy podatkowe wywiodły, iż sam fakt przekwalifikowania budynku z gospodarczego na produkcyjny nie miało charakteru doraźnego. Spowodowało wyłączenie nieruchomości z produkcji rolnej. Zatem takie działanie skarżącej pozwalało uznać, że jej zamiarem było świadczenie usługi polegającej na oddaniu do używania nieruchomości innym osobom w celach gospodarczych nie jednorazowo, a wielokrotnie. Twierdzenie to jest uzasadnione dodatkowo faktem, przedłużenia z dniem [...] września 2001 roku umowy dzierżawy na dalszy okres. Jest to istotne z tego również względu, iż kryterium przesądzającym o powstaniu obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług nie jest prowadzenie działalności gospodarczej, lecz wykonywanie czynności podlegających opodatkowaniu, zgodnie z powołanymi powyżej przepisami.
Reasumując uznać należy, że organy podatkowe właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego, zaś zarzuty zawarte w skardze nie są uzasadnione.
Z powyższych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.