I SA/Kr 1888/03

I SA/Kr 1888/03 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2005-11-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-09-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas
Maria Zawadzka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Sygn. powiązane
I FSK 344/06 - Wyrok NSA z 2006-09-22
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka (spr) Sędziowie: WSA Bogusław Wolas WSA Urszula Zięba Protokolant: Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2005r. sprawy ze skarg M. sp. z o.o. w P. na decyzje Izby Skarbowej z dnia 28 sierpnia 2003r. Nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w za miesiące październik, listopad i grudzień 2002 roku -skargi oddala-
Uzasadnienie
Decyzjami z dnia [...] kwietnia 2003 roku Nr [...]działając na podstawie art. 207 i art. 21 § 3a ustawy ż dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm./ oraz art. 27 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm./, Urząd Skarbowy określił skarżącej "M." Spółka z o.o. kwotę zobowiązania podatkowego:
za miesiąc październik 2002 roku w wysokości 25.070 zł
za miesiąc listopad 2002 roku w wysokości 55.036 zł
za miesiąc grudzień 2002 roku w wysokości 47.882 zł
oraz ustalił kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego:
za miesiąc październik 2002 roku w wysokości 24.386,40 zł
za miesiąc listopad 2002 roku w wysokości 32.844 zł
za miesiąc grudzień 2002 roku w wysokości 14.354,60 zł
W trakcie przeprowadzonej kontroli stwierdzono nieprawidłowości w rozliczeniu podatku od towarów i usług za miesiące: październik, listopad i grudzień 2002 roku. Zdaniem organu I instancji, Spółka nieprawidłowo ujęła w rozliczeniu podatku sprzedaż:
w październiku za fakturami o numerach od 126 do 139,
w listopadzie, za fakturami od 140 do 141 i od 144 do 151,
w grudniu za fakturami od 152 do 154 i od 157 do 168, jako sprzedaż eksportową, opodatkowaną stawką 0%, mimo, że przed złożeniem deklaracji za te miesiące nie otrzymała dokumentu potwierdzającego wywóz towarów za granicę Rzeczypospolitej Polskiej, co stanowi naruszenie art. 18 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Urząd uznał, iż w przypadku, gdy Skarżąca przed złożeniem deklaracji za przedmiotowy miesiąc nie otrzymała dokumentu potwierdzającego wywóz towarów za granicę Polski, taką sprzedaż należało opodatkować stawką 22%, a obowiązek podatkowy powstał w miesiącu, w którym nastąpił wywóz towaru poza granice Polski, a mianowicie:
sprzedaż fakturą VAT [...] z [...] września 2002 roku - data przekroczenia granicy - 30 września 2002 roku, na wartość 61.502,00 zł, powinna być opodatkowana we wrześniu 2002 roku
sprzedaż fakturami VAT [...] do [...]z października 2002 roku o wartości 391.756,57 zł - data przekroczenia granicy w październiku 2002 roku, powinna być opodatkowana we wrześniu 2002 roku
sprzedaż fakturami VAT od 135 do 139 z października 2002 roku, o wartości 192.713,32 zł - data przekroczenia granicy w listopadzie 2002 powinna być opodatkowana w listopadzie 2002 roku
sprzedaż fakturami VAT od [...] do[...] i od [...] do [...] z listopada 2002 roku, o wartości 404.681,77 zł - data przekroczenia granicy w listopadzie 2002 powinna być opodatkowana w listopadzie 2002 roku
sprzedaż fakturą VAT [...] z [...] listopada 2002 roku, o wartości 62.508,90 zł - data przekroczenia granicy w 2 grudnia 2002 powinna być opodatkowana w grudniu 2002 roku
sprzedaż fakturami VAT od [...] do [...] z grudnia 2002 roku, o wartości 401.666,25zł - data przekroczenia granicy w grudniu 2002 powinna być opodatkowana w grudniu 2002 roku
sprzedaż fakturami VAT od [...] do [...]z grudnia 2002 roku, o wartości 135.365,42 - data przekroczenia granicy w styczniu 2003 roku powinna być opodatkowana w styczniu 2003 roku
Mając powyższe na uwadze Urząd Skarbowy wydał w dniu [...] kwietnia 2003 roku przedmiotowe decyzje, dokonał korekty rozliczenia podatku za przedmiotowe miesiące i jednocześnie określił wysokość zobowiązania podatkowego oraz ustalił kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego.
Od tych decyzji tych "M." Spółka z o.o. wniosła odwołanie, domagając się uchylenia w całości zaskarżonych decyzji, ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zarzucając zaskarżonym decyzją obrazę przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 18 ust. 4-7, art. 27 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 122 i 187 § 2 Ordynacji podatkowej.
Izba Skarbowa decyzjami z dnia [...] sierpnia 2003 roku Nr [...]uznając, iż organ I instancji dokonał błędnej interpretacji art. 18 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, uchyliła decyzje organu pierwszej instancji w całości i za miesiąc:
październik 2002 określiła różnicę podatku od towarów i usług w kwocie 47.560 zł, w tym:
do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 2.686,00 zł
do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 44.874,00 zł oraz
ustaliła dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 16.059,60 zł
listopad 2002 określiła różnicę podatku od towarów i usług w kwocie 34.631,00 zł, w tym:
do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 843,00 zł
do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 33.788,00 zł oraz
ustaliła dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 16.080,30 zł
grudzień 2002 określiła
zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie 39.607,00 zł
ustaliła dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 11.882, l O zł
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie "M. " Spółka z o.o. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji Jako niezgodnej z prawem i zasądzenia kosztów procesu według norm przepisanych.
Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem dokonanym w decyzji, Skarżąca Spółka wskazała, iż dla rozstrzygnięcia skargi szczególnie ważne są dwa zagadnienia:
pierwsze wymaga odpowiedzi na pytanie, czy użyte w art. 18 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług pojęcie "dokument potwierdzający wywóz towaru poza granicę Rzeczypospolitej Polskiej" oznacza wyłącznie dokument SAD
drugie, które wiąże się z rozstrzygnięciem znaczenia pojęcia "otrzymania
wskazanego dokumentu"
Zdaniem skarżącej ustawa w art. 18 nie wymaga "odebrania", lecz "otrzymania" dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza granicę RP, co nie jest tożsame z "doręczeniem". Zgodnie z wyrokiem NSA w Lublinie z dnia 26 kwietnia 2000 roku sygn. akt I SA/Lu 173/99 - otrzymaniem dokumentu przez stronę, jest, więc każda sytuacja, gdy strona ma z dokumentem fizyczny kontakt, umożliwiający jej zapoznanie się z jego treścią". Tak, więc okoliczność, iż skarżący formalnie odebrał dokumenty dopiero 28 stycznia 2003 roku, nie ma w tej sprawie istotnego znaczenia, bowiem wcześniej miał fizyczny kontakt z dokumentami, co pozwoliło mu na pozyskać dane umożliwiające mu wykazanie w deklaracjach stawki podatku 0%. Skarżący, bowiem otrzymał dokumenty potwierdzające wywóz towarów poza granice kraju, czego zresztą organy skarbowe nie kwestionowały.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w całości podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i wniosła o jej oddalenie. Izba Skarbowa odnosząc się do zarzutów w skardze stwierdziła, iż zgodnie z art. 4 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, przez eksport rozumie się potwierdzony przez graniczny urząd celny wywóz towarów z polskiego obszaru celnego w wykonaniu czynności określonych w art. 2 ust. 1 i 3. Obowiązek podatkowy w eksporcie towarów, w myśl art. 6 ust. 6 ustawy powstaje z chwilą potwierdzenia przez graniczny urząd celny wywozu towaru poza granice Polski. W świetle art. 18 ust. 3 ustawy w eksporcie towarów stawka podatku wynosi 0%, pod warunkiem prowadzenia przez podatnika ewidencji określonej w art. 27 ust. 4 ustawy. Ustawodawca uzależnił możliwość skorzystania z tej preferencyjnej 0% stawki podatkowej od spełnienia przez podatnika szeregu warunków. Nie wystarczy, bowiem dokonać eksportu, (co w przedmiotowej sprawie nie jest kwestionowane), aby można w danym miesiącu skorzystać ze stawki 0%, ale należy spełnić łącznie wszystkie warunki, postawione podatnikowi przez ustawodawcę. Jak stanowi art. 18 ust. 4 ustawy, stawkę podatku 0%, o której mowa w art. 3, stosuje się w eksporcie towarów, pod warunkiem, że podatnik przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany miesiąc otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza państwową granicę Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl art. 18 ust. 5 ustawy, jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 4 nie został spełniony, podatnik nie wykazuje tej sprzedaży w ewidencji, o której mowa w art. 27 ust. 4, za dany miesiąc, lecz w następnym miesiącu, stosując stawkę podatku 0%, pod warunkiem otrzymania dokumentu wymienionego w ust. 4, przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany miesiąc. W razie nieotrzymania tego dokumentu, w tym terminie, maj ą zastosowanie stawki właściwe dla sprzedaży tego towaru w kraju.
Wymieniony art. 18 ust. 5 stosuje się jednakże, zgodnie z art. 18 ust. 6 ustawy, w przypadku, gdy podatnik posiada dokument celny, wystawiony przez wewnętrzny urząd celny.
Zatem w świetle powołanych przepisów, podatnik ma prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku w wysokości 0% w przypadku, gdy przed złożeniem deklaracji podatkowej za ten miesiąc otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza granicę Polski, w przeciwnym razie, nie wykazuje tej sprzedaży w rozliczeniu danego miesiąca, lecz w miesiącu następnym, również pod warunkiem, że przed złożeniem deklaracji podatkowej za ten miesiąc otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza granicę Polski, w przeciwnym razie w rozliczeniu podatku za ten miesiąc (następny po dokonaniu wysyłki towaru, a nie jak, to błędnie uznał Urząd, za miesiąc, w którym nastąpił wywóz) wykazuje daną sprzedaż, jako sprzedaż krajową, tj. ze stawką 22%. Wynika, więc z tego, że decydującym warunkiem o możliwości zastosowania stawki w wysokości 0%, jest otrzymanie dokumentu celnego potwierdzającego wywóz towaru poza granicę Polski. Ustawa o podatku od towarów i usług nie precyzuje, jaki to dokument celny jest właściwy, jednakże skoro ustawodawca uzależnił stwierdzenie zaistnienia eksportu towarów (art. 4 pkt 4) oraz powstanie obowiązku podatkowego w eksporcie (art. 6 ust. 6) od potwierdzenia przez graniczny urząd celny, zatem zaistnienie tego faktu nie może być dokonane w sposób dowolny, lecz sporządzone w formie określonej przepisami prawa - stanowiąc dokument urzędowy, który jest dowodem tego, co zostało urzędowo stwierdzone (art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej). Sposób dokonania zgłoszenia celnego o objęcie towarów procedurą wywozu i potwierdzenie tego wywozu poza granicę RP, zostało określone w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 roku w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych /Dz. U. Nr 117 poz. 1250 ze zm./. W myśl § 220 do 223 tego rozporządzenia zgłoszenia celnego o objecie towaru procedurą wywozu w granicznym urzędzie celnym, należy dokonać na dokumencie celnym SAD.
Nie można więc, zgodzić się ze skarżącym, iż dokumentem potwierdzającym wywóz towarów poza granice Polski, o którym mowa w ustawie o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym może być dowolny dokument, który potwierdza ten wywóz. Przedstawione przez Skarżącą Spółkę wraz z odwołaniem dokumenty tj. "Międzynarodowe samochodowe listy przewozowe "C.", stanowią jedynie załącznik do SAD. List przewozowy "C." może być, zgodnie z § 4 powołanego rozporządzenia, wykorzystany w charakterze deklaracji skróconej, lecz w takim przypadku (§4 ust. 3) funkcjonariusz celny na oryginale i kserokopii dokumentu przyjętego w tym charakterze dokonuje adnotacji "przyjęto w charakterze deklaracji skróconej", wpisuje datę jego przyjęcia, numer ewidencji, miejsce złożenia towarów oraz składa podpis i przystawia pieczęć "Polska Cło". Po dokonaniu adnotacji funkcjonariusz celny zwraca składającemu oryginał dokumentu przyjętego w charakterze deklaracji skróconej, a kserokopia stanowi załącznik do ewidencji.
Przedłożone przez Spółkę "C." nie posiadają w/w adnotacji funkcjonariusza celnego, nie posiadają też, wbrew temu, co twierdzi Skarżąca najważniejszego dla uznania za eksport towarów w myśl art. 4 pkt 4 ustawy potwierdzenia "przez graniczny urząd celny wywozu towarów z polskiego obszaru celnego", a zatem nie stanowią dokumentu uprawniającego Spółkę do zastosowania preferencyjnej stawki 0%. Dokumentami zaś posiadającymi w/w/ potwierdzenie, są wyłącznie dokumenty SAD karta 1A. Przy czym, w sytuacji, gdy potwierdzenie wywozu towaru poza granicę Polski, zostało dokonane przez funkcjonariusza celnego na dokumencie SAD karta 1A, dokument SAD karta 3, dokumentuje jedynie zgłoszenie towaru do procedury wywozu i dokonanie odprawy celnej w wewnętrznym urzędzie celnym, nie dokumentuje wywozu poza granice Polski.
Z akt sprawy wynika, iż Skarżąca dokonała odbioru z Urzędu Celnego 33 szt. dokumentów DSA karta 1A, które dokumentują wywóz towarów za granicę Polski i których otrzymanie stanowi podstawę do - zastosowania preferencyjnej stawki 0% w dniu 28 stycznia 2003 roku.
Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej nie do przyjęcia jest twierdzenie Skarżącej, iż zgodnie z treścią art. 18 ust 5 ustawy wystarczające jest posiadanie wiedzy, że dokument, na którym potwierdzony został wywóz towarów za granicę istnieje, a nie samo przekazanie go podatnikowi, bowiem powołany przepis stanowi o fizycznym otrzymaniu dokumentów SAD, a nie zapoznaniu się z ich treścią.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie zauważyć należy, iż sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z uwagi na przepis art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm./, który stanowi, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegaj ą rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/.
Z literalnego brzmienia art. 18 ust. 4 i 5 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że warunkiem zastosowania preferencyjnej zerowej stawki podatku od eksportowej sprzedaży towarów i usług jest posiadanie przez podatnika w momencie sporządzania deklaracji rozliczeniowej dokumentu potwierdzającego wywóz towarów za granicę RP.
Ponieważ przez eksport towarów rozumie się potwierdzone przez graniczny urząd celny wywóz towarów z polskiego obszaru celnego, w wykonaniu czynności określonych w art. 2 ust. 1 i 3 ustawy, zatem dowodem potwierdzającym eksport towaru jest stosowny dokument celny SAD, który będzie zawierał potwierdzenie wywozu towarów przez graniczny urząd celny. Z treścią § 220 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 roku w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych /Dz. U. Nr 117 poz. 1250 ze zm./ zgłoszenia celnego o objęcie towaru procedurą wywozu z granicznym urzędzie celnym, będącym urzędem celnym wywozu towaru poza polski obszar celny, należy dokonać na dokumencie SAD, składającym się z kart 1,1A, 2 i 3. Funkcjonariusz celny w dokumencie SAD wypełnia pola A, B i D. Karta l pozostaje w urzędzie celnym i stanowi załącznik do ewidencji. Karta 2 jest przesyłana do urzędu statystycznego. Funkcjonariusz celny potwierdza wyprowadzenie towarów poza polski obszar celny poprzez przystawienie stempla SAD, wpisanie pozycji ewidencji, złożenie podpisu i przystawienie pieczęci "Polska-Cło" na odwrocie karty 1A. Upoważniony funkcjonariusz celny przystawia następnie pieczęć VAT. Karty 1A i 3 funkcjonariusz celny, po potwierdzeniu ich odbioru w polu 54 karty l1wydaje zgłaszającemu. § 221 rozporządzenia stanowi, że zgłoszenia celnego o objęcie towarów procedurą wywozu w granicznym urzędzie celnym, będącym urzędem celnym wywozu towaru poza polski obszar celny, z jednoczesnym zastosowaniem tego samego dokumentu SAD, we wspólnej procedurze tranzytowej, należy dokonać na dokumencie SAD.
Natomiast procedurę w wewnętrznym urzędzie celnym określa § 223, który stanowi, iż jeżeli towary zgłaszane do procedury wywozu w wewnętrznym urzędzie celnym, a w charakterze dokumentu tranzytowego wykorzystywane są inne dokumenty niż SAD, zgłoszenia celnego towarów do tej procedury należy dokonać na dokumencie SAD, składającym się z kart 1, 1 A, 2 i 3. Funkcjonariusz celny wypełnia pola A, B i D dokumentu SAD. Karta 1 pozostaje w urzędzie celnym i stanowi załącznik do ewidencji. Karta 3 przekazywana jest zgłaszającemu, który potwierdza jej odbiór w polu 54 karty 1. Karta l A wraz z dokumentem tranzytowym i towarem dostarczana jest do granicznego urzędu celnego. Funkcjonariusz celny granicznego urzędu celnego potwierdza wyprowadzenie towarów poza polski obszar celny poprzez przystawienie stempla SAD, wpisanie pozycji ewidencji, łożenie podpisu i przystawienie pieczęci "Polska-Cło" na odwrocie karty 1A i przystawienie pieczęci VAT przez upoważnionego funkcjonariusza celnego. Jeżeli w granicznym urzędzie celnym zostanie przedstawiona karta 3 w celu potwierdzenia wyprowadzenia towarów za granicę pieczęcią VAT, upoważniony funkcjonariusz celny potwierdza kartę 3 pieczęcią VAT i dokonuje na odwrocie karty l A adnotacji o treści: "wywóz towarów poza polski obszar celny potwierdzono pieczęcią VAT na karcie 3 SAD". Karta 2 jest przesyłana do urzędu statystycznego, po otrzymaniu z granicznego urzędu celnego kart l A potwierdzającej wyprowadzenie towarów za granicę, a kartę 1A należy odesłać do urzędu celnego, w którym nastąpiło objęcie towaru procedurą wywozu, w ciągu 5 dni od daty wyprowadzenia towaru poza obszar celny. W urzędzie celnym, w którym nastąpiło objęcie towarów procedurą wywozu, zgłaszającemu wydaje się kartę 1 A, jeżeli jest ona potwierdzona pieczęcią VAT. Odbiór tej karty zgłaszający potwierdza w polu E karty 1. Powyższe przepisy wskazują, że eksport towaru z polskiego obszaru celnego dla potrzeb VAT dokumentuj ą karty 1 A i 3 SAD, opatrzone pieczęcią VAT lub karta 3 SAD z adnotacją "towar wystąpił za granicę dnia ... w OC/PC ...pod poz. ..." z podpisem i pieczęcią Polska-Cło". Ponieważ przez eksport towarów, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym rozumie się potwierdzony przez graniczny urząd celny wywóz towarów z polskiego obszaru celnego w wykonaniu czynności określonych w art. 2 ust. 1 i 3 ustawy, a obowiązek podatkowy w tymże eksporcie powstaje z chwilą potwierdzenia przez graniczny urząd celny wywozu towaru poza granicę RP niezmiernie istotna jest forma tego potwierdzenia dokonanego przez graniczy urząd celny. Prezentowany przez Skarżącą Spółkę pogląd, że w sytuacji, gdy przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie określaj ą sposobu potwierdzenia wywozu, a brak jest w tej ustawie odesłania do przepisów celnych, bezpodstawne są wymagania, aby wywóz towarów był potwierdzony w sposób określony w przepisach celnych, a więc na dokumentach SAD jest niedopuszczalny.
Jeżeli bowiem ustawodawca w art. 4 pkt 4 i art. 6 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług uzależnił stwierdzenia zaistnienia eksportu towarów oraz powstania obowiązku podatkowego w tym eksporcie od potwierdzenia przez graniczny urząd celny wywozu towarów poza granicę RP, to oznacza, że potwierdzenie to -jako pochodzące od organu administracji publicznej, który ma w nim stwierdzić zaistnienie faktu istotnego prawnie - nie może być dokonywane w dowolnej formie, lecz musi zostać sporządzone w formie określonej przepisami prawa, stanowiąc dokument urzędowy, będący dowodem tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W przypadku wywozu towarów za granicę, forma, w jakiej graniczny urząd celny potwierdza tenże wywóz, określona została w powołanym powyżej rozporządzeniu Ministra Finansów, którego przepisy są wiążące dla organów administracji celnej. Tym samym potwierdzenie przez graniczny urząd celny wywozu towaru poza granice RP, może nastąpić tylko w sposób określony tymi przepisami, na stosownych kartach dokumentu SAD. /patrz Janusz Zubrzycki "Leksykon VAT 2002'"/ Dlatego nie można zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym w wyroku z dnia 26 kwietnia 2000 roku sygn. akt I SA/Lu 173/99, iż "wobec posługiwania się przez ustawodawcę w art. 18 ust. 4 ustawy z 1993 r. o VAT pojęciem "otrzymania", brak podstaw do przyjęcia, że pojęcie to odpowiada znaczeniowo sformalizowanemu doręczeniu. Pojęcie "otrzymania" nie jest przy tym zdefiniowane ani w przepisach ustawy, ani też w innych przepisach prawa, stąd odwołać się należy do języka potocznego, gdzie słowo "otrzymać" oznacza "dostać coś", bez stawiania dodatkowych wymogów. Otrzymaniem dokumentu przez stronę jest, więc każda sytuacja, gdy strona ma z dokumentem fizyczny kontakt umożliwiający jej zapoznanie się z jego treścią. Na poparcie takiego stanowiska można powołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w dnia 20 kwietnia 2000 roku sygn. akt I SA/Gd 548/98, zgodnie, z którym, nawet sam dokument odprawy celnej zawarty w JDA SAD, nie zawierający adnotacji o wywozie towaru za granicę nie może stanowić podstawy do zastosowania zerowej preferencyjnej stawki podatku VAT.
W tej sytuacji, zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, właściwe rozliczenie dokonanej sprzedaży eksportowej z uwzględnieniem stawki podatku "O" następuje w deklaracji korygującej sporządzonej za miesiąc, w którym podatnik fizycznie otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru za granicę.
Z powyższych względów Sąd, w całości podzielając stanowisko Izby Skarbowej w Krakowie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji wyroku.