I SA/Kr 175/14

I SA/Kr 175/14 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2014-05-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-01-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas /przewodniczący/
Piotr Głowacki /sprawozdawca/
Stanisław Grzeszek
Symbol z opisem
6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne
Przywrócenie terminu
Sygn. powiązane
II FSK 3286/14 - Wyrok NSA z 2016-12-01
II FSK 3288/14 - Wyrok NSA z 2015-05-08
I SA/Łd 668/14 - Wyrok WSA w Łodzi z 2014-06-30
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 162 par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
|Sygn. akt I SA/Kr 175/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 maja 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Protokolant: st. referent Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2014 r., sprawy ze skarg A.W. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 listopada 2013 r. Nr [...],[...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - skargi oddala -
Uzasadnienie
Postanowieniami z dnia 29 listopada 2013 r. nr [...] i nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej, stwierdził uchybienie przez A.W. terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 3.06.2013r. nr [...] odmawiającej umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu zbycia nieruchomości w 2012r. oraz odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji.
Uzasadniając rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania organ przyjął, że decyzja została doręczona A.W. w dniu 10.06.2013r. o czym świadczy potwierdzenie jej odbioru znajdujące się w aktach sprawy, a zatem 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 24.06.2013r. Strona złożyła odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego osobiście dopiero w dniu 25.10.2013r.
U podstaw rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu leżało zaś ustalenie przez Dyrektora Izby Skarbowej, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż uchybienie nastąpiło bez jej winy tj. w sposób przewidziany w art. 162 Ordynacji podatkowej. W ocenie organu we wniosku o przywrócenie terminu wskazano jedynie na długotrwałą chorobę trwającą "od okresu wniesienia decyzji do dnia dzisiejszego" oraz wpływ silnych leków antydepresyjnych, czego skutkiem strona nie była w stanie złożyć odwołania w terminie. Jednak z akt sprawy wynika, że decyzja I instancji została odebrana przez stronę osobiście w dniu 10.06.2013r., a z załączonej do akt sprawy dokumentacji medycznej, że strona pozostaje ciągle w leczeniu psychiatrycznym od 2000r. W dniu 3.07.2013r. złożyła do organu podatkowego wniosek o rozłożenie na raty zaległości podatkowej i stan jej zdrowia nie był tu przeszkodą. Decyzją z dnia 16.07.2013r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego rozłożył zaległość podatkową na raty. Strona odebrała decyzję osobiście w dniu 5.08.2013r., a zatem, należy domniemywać, że nie było również przeszkód do złożenia odwołania od decyzji z dnia 3.06.2013r. w terminie tj. do dnia 24.06.2013r.
Skargi na powyższe postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A.W., podnosząc iż od 1992r. choruje na schizofrenię, która ma charakter przewlekły, a od dłuższego czasu choroba pogłębiła się na tyle, że nie zdaje sobie sprawy z czynności, które miały miejsce. Nie uchybiła terminowi, bo była wówczas chora i nie świadoma terminu. Nadto skarżąca zakwestionowała zasadność decyzji obciążającej ją podatkiem. Wniosła o uchylenie zaskarżonych postanowień i zasądzenie kosztów.
W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień.
Postanowieniem z dnia 29 maja 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył sprawy dotyczące zaskarżonych postanowień - sygn. akt od I SA/Kr 175/14 do I SA/Kr 176/14, w celu prowadzenia ich i rozstrzygnięcia pod wspólną sygn. I SA/Kr 175/14.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.
Skargi są niezasadne i podlegają oddaleniu.
Skarżony organ prawidłowo ocenił, że okoliczności podnoszone we wniosku o przywrócenie terminu nie zwalniają skarżącej od winy w uchybieniu terminu. Konsekwencją zaś odmowy przywrócenia terminu było stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołań.
W art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej wprowadzono warunek braku zawinienia w uchybieniu terminowi, jako konieczną przesłankę do ewentualnego przywrócenia terminu. Spełnienie tego warunku należy oceniać w kategoriach zachowania przez zainteresowanego reguł starannego działania. Przy tym osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna, istniała cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu i jednocześnie uniemożliwiła jej działanie, nawet przy dołożeniu największego wysiłku możliwego w danych okolicznościach (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2011r. I FSK 2000/09 opubl. LEX nr 785329).
Wobec powyższego wskazać należy na zgłaszaną przez skarżącą okoliczność stałego i długotrwałego tj. co najmniej kilkunastoletniego leczenia psychiatrycznego. Ze złożonego wraz ze skargą zaświadczenia lekarskiego wynika, że leczenie to trwa od 1992r. Wbrew twierdzeniom akcentowanym przez skarżącą, a dotyczącym nagłego pogorszenia stanu zdrowia, nie przedstawiła ona we wniosku o przywrócenie terminu żadnych dowodów na to, iż w prawnie doniosłym okresie czerwca 2013r. nastąpiło znaczne pogorszenie stanu jej zdrowia. Załączone do skargi zaświadczenie lekarskie dotyczy wszak dopiero października 2013r., a wniosek o ubezwłasnowolnienie pochodzi ze stycznia 2014r. Nadto w ocenie sądu przywoływane przez skarżącą w sposób nader ogólny zaburzenia nie mogą same w sobie, bez ich uszczegółowienia, zindywidualizowania i konkretyzacji implikować kwestii terminowości w wywiązywaniu się z nałożonych obowiązków procesowych, mało tego - z racji ich długotrwałości (od 1992r.) , a także samodzielnego w tym czasie funkcjonowania, skarżąca winna uwzględnić rzeczone okoliczności przy podejmowaniu wszelkich czynności procesowych. W tych realiach tak określone schorzenia nie mogą być wystarczającą podstawą wyłączenia winy w niezachowaniu terminu, tym bardziej nie mogą być uznane za przyczynę nagłą i zaskakującą, lecz mającą charakter stały i przewidywalny. Stały i długotrwały charakter schorzeń skarżącej powoduje, iż można od niej wymagać, aby uwzględniała je przy podejmowaniu czynności sądowych i tak je organizowała, aby uniknąć ujemnych skutków procesowych poprzez chociażby zapewnienie pomocy ze strony córki lub ustanowienie pełnomocnika w sprawie. Zaniechanie tych działań przez skarżącą musi wpływać na ocenę wniosku o przywrócenie terminu. Zatem ocena ta dokonana przez organ w zaskarżonym postanowieniu o odmowie przywrócenia terminu jest w pełni zasadna. Dotyczy to także wskazania przez organ na szereg czynności procesowych, które skarżąca w sprawie dokonała w terminie pomimo swojej choroby. Skarżąca miała więc, co wyżej wskazano możliwości uniknięcia negatywnych skutków procesowych w postaci uchybienia terminu przy dołożeniu należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Powyższe skutkuje zasadnym stwierdzeniem przez skarżony organ uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Natomiast podnoszone w skargach zarzuty w zakresie niezgodnego z prawem nałożenia na skarżącą obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu zbycia nieruchomości nie mogą mieć wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonych postanowień, gdyż nie stanowią przedmiotu niniejszej sprawy, która dotyczy terminowości złożenia odwołania od decyzji odmawiającej umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych.
Mając powyższe na uwadze, sąd skargi oddalił, za podstawę przyjmując art. 151 ustawy o p.p.s.a.