I SA/Kr 1731/11

I SA/Kr 1731/11 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2011-12-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2011-10-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jarosław Wiśniewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Sygn. powiązane
II FSK 918/12 - Wyrok NSA z 2014-03-25
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
uchylono zaskarżone interpretacje
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
art. 10 ust.1 pkt 2, art.13 pkt 2 i pkt 8
Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
Sentencja
Sygn. akt I SA/Kr 1731/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 grudnia 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędziowie: WSA Paweł Dąbek, WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2011r., sprawy ze skarg J. J. D., na indywidualne interpretacje Ministra Finansów, z dnia 11 lipca 2011r. Nr [...],, Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, I. uchyla zaskarżone interpretacje indywidualne, II. określa, iż zaskarżone interpretacje nie mogą być wykonane do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 914 zł ( dziewięćset czternaście złotych).
Uzasadnienie
J.D. zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej, działającego z upoważnienia Ministra Finansów, z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie określenia – w związku z planowanym rozpoczęciem prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej – źródła przychodów uzyskanych w związku z zawarciem umów o współpracę dotyczących napisania książek i przekazania wydawcy praw do tych dzieł, zawartych z wydawnictwami przed rozpoczęciem prowadzenia przez wnioskodawcę tej działalności oraz w jej ramach.
We wniosku o udzielnie interpretacji, wnioskodawca przedstawił następujące zdarzenie przyszłe:
Wnioskodawca dotychczas nieprowadzący działalności gospodarczej zawierał umowy min. z wydawcami o współpracę (w tym o udzielenie licencji). W ramach tych umów zobowiązywał się w szczególności do stworzenia określonych dzieł (książek) autorstwa podatnika i przekazania wydawcy praw do tych dzieł. Co do zasady wynagrodzenie dla podatnika kształtowało się i kształtuje w n astępujący sposób: część wynagrodzenia płatna jest ryczałtowo przed stworzeniem dzieła, zazwyczaj jako zaliczka na poczet wynagrodzenia z tytułu tantiem; kolejna część z tytułu udzielenia praw autorskich i zależnych do tych dzieł to wynagrodzenie wypłacane sukcesywnie w formie tzw. tantiem, co do zasady ustalanych jako procent liczony od ceny detalicznej sprzedanego egzemplarza utworu/dzieła. Podatnik planuje w przyszłości zawierać kolejne umowy na stworzenie nowych dzieł i przekazanie praw autorskich lub udzielenia licencji do nich. Co do zasady, z tytułu wykonania czynności wynikających z zawartych umów, podatnik był związany ze zlecającym wykonanie tych czynności umową, w której precyzyjnie określono warunki wykonywania tych czynności oraz kwestie związane z wynagrodzeniem. Wnioskodawca rozważa możliwość zmiany formy prowadzenia działalności zawodowej i bierze pod uwagę dwa warianty. Jeden z nich przewiduje rozpoczęcie prowadzenia jednoosobowej pozarolniczej działalności gospodarczej i wykorzystywanie w niej praw autorskich do w/w utworów, drugi wariant zakłada prowadzenie działalności poprzez zawiązanie spółki cywilnej i wniesienie aportem praw do tych utworów. Powyższe będzie skutkować koniecznością wprowadzenia stosownych zmian w dotychczasowych umowach. Zmianie ulegnie określenie stron umowy, jak również kwestie związane z odpowiedzialnością, którą wobec osób trzecich za wykonywanie i rezultat czynności będących przedmiotem umowy ponosić będzie wnioskodawca jako osoba prowadząca działalność gospodarczą. W przypadku rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej podatnik zarejestruje się jako czynny podatnik VAT. Strony umowy będą się zatem rozliczać na podstawie wystawionej przez podatnika faktury VAT, a nie na podstawie rachunku jak to miało miejsce dotychczas. Dodatkowo, z uwagi na planowane rozpoczęcie prowadzenia działalności, uwzględniając ryzyka związane z jej prowadzeniem, podatnik nie wyklucza możliwości zawarcia dodatkowej umowy ubezpieczenia od prowadzonej działalności. Bez względu jednak na wybór jednego z dwóch wariantów, zakres prowadzonej działalności będzie pokrywał się w całości z zakresem dotychczasowej działalności podatnika (będzie obejmować wszystkie dotychczas wykonywane czynności). Dodatkowo podatnik zakłada, że jako prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą będzie zawierać kolejne umowy w przedmiocie analogicznym lub zbliżonym do w/w umów.
W tak przedstawionym zdarzeniu przyszłym podatnik zadał następujące pytania:
1. Czy przychody uzyskane z umów zawartych przed
1. założeniem działalności gospodarczej
2. zawiązaniem spółki cywilnej
po rozpoczęciu prowadzenia działalności gospodarczej (czy to w formie jednoosobowej działalności czy w ramach spółki cywilnej) i dokonaniu stosownych zmian tych umów, zobowiązany będzie traktować jako przychody z działalność gospodarczej?
2.Czy przychody uzyskane z umów zawartych w przyszłości w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej, zobowiązany będzie traktować jako przychody z działalności gospodarczej?
Przedstawiając własne stanowisko w sprawie wnioskodawca podał, że na podstawie dotychczas zawieranych umów uzyskiwał przychody, które kwalifikowane były jako przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w at. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz.U. z 2010r. Nr 51 poz. 307 ze zm.), dalej "u.p.d.o.f.".
W ocenie podatnika, przychody uzyskiwane z umów zawartych przed założeniem działalności gospodarczej (czy zawiązaniem spółki cywilnej), po rozpoczęciu prowadzenia działalności gospodarczej (czy to w formie jednoosobowej działalności gospodarczej czy w ramach spółki cywilnej) i dokonaniu stosownych zmian przedmiotowych umów, będą stanowić dla podatnika przychody z działalności gospodarczej. Taki przychód będą stanowić również przychody uzyskiwane z umów zawartych po rozpoczęciu prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem podatnika jego argumentację potwierdza treść art. 13 pkt 8 u.p.d.o.f. Z przepisu tego wynika bowiem, że do przychodów z działalności wykonywanej osobiście nie można zaliczyć przychodów uzyskiwanych przez podatnika na podstawie umów zlecenia i o dzieło, których zakres pokrywa się z przedmiotem prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Przepis ten zawiera zatem szczególną regulację, na mocy której przychody, które co do zasady stanowią przychody z działalności wykonywanej osobiście, należy zaliczyć do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. W związku z tym, w sytuacji gdy czynności wykonywane w ramach umowy o stworzenie dzieła i przekazanie praw do niego, jakie podatnik świadczył na rzecz zlecającego, z których przychody będzie otrzymywał również po rozpoczęciu prowadzenia działalności gospodarczej, nie będą różnić się od przedmiotu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, to przychody te należy zaliczyć do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.
W wydanych w dniu 11 lipca 2011 r. interpretacjach indywidualnych, nr [...] oraz [...], Dyrektor Izby Skarbowej uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.
W uzasadnieniach interpretacji organ powołał szereg przepisów u.p.d.o.f., w szczególności dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej i wskazał, że jeżeli ustawa zalicza określony przychód do innego źródła przychodów niż pozarolnicza działalność gospodarcza, przychód ten stanowi przychód z tego innego źródła. Nie stanowi on zatem przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, niezależnie od tego czy zdarzenie, które powoduje powstanie tego przychodu ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zgodnie natomiast z treścią art. 18 u.p.d.o.f. za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów (...), w tym również z odpłatnego zbycia tych praw. Tymi odrębnymi przepisami są przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz.U. z 2006 r., Nr 90, poz. 631 ze zm.). Organ stwierdził w związku z tym, że dzieła (książki), o których mowa we wniosku, są przedmiotem prawa autorskiego, spełniają bowiem definicję utworu, o której mowa w art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Ich twórca (autor) może przenieść na inny podmiot autorskie prawa majątkowe do tych utworów (książek). Może również udzielić licencji na korzystanie z tych praw. W związku z tym przychody uzyskane ze zbycia tych praw, czy też udzielenia licencji do korzystania z utworów, w świetle u.p.d.o.f. stanowić będą przychody z praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ustawy, niezależnie od faktu zawarcia umów w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej oraz niezależnie od zmiany treści uprzednio zawartych umów z wydawcami. Bez znaczenia pozostaje również forma prawna, w jakiej podatnik prowadzi działalność gospodarczą. W konsekwencji, również wówczas, gdy przychody z umów na stworzenie dzieła osiągane będą w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną w formie spółki cywilnej, ich źródłem dla twórcy będą zawsze przychody z praw majątkowych. Zaliczenie przychodów z tytułu zbycia praw autorskich, czy też udzielenia licencji na korzystanie z tych praw do przychodów z praw autorskich wynika również z osobistego charakteru wykonywanych czynności. Napisanie dzieła (książki) wiąże się z określoną osobą i jest wykonywane bezpośrednio przez tę osobę. Nie jest możliwe zatem wykonywanie tego rodzaju czynności przez podmiot inny niż osoba fizyczna, np. przez spółkę cywilną.
Po bezskutecznych wezwaniach organu do usunięcia naruszenia prawa, wnioskodawca wniósł skargi do WSA w Krakowie, domagając się uchylenia powyższych interpretacji indywidualnych, którym zarzucił:
- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121§1 O.p., przez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych – które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5a pkt 6, art. 5b, art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., poprzez ich błędną wykładnię – które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniach skarg – będących zasadniczo powtórzeniem argumentacji zawartej we wniosku o udzielenie interpretacji – skarżący podkreślił, że dokonując oceny z jakiego źródła pochodzi dany przychód należy w pierwszej kolejności ustalić czy powstał on na skutek działalności zarobkowej, prowadzonej w sposób zorganizowany i ciągły. Dopiero w sytuacji, gdy osiągnięty przychód nie powstał na skutek spełnienia powyższych przesłanek, należy go uznać za przychód z innego źródła niż działalność gospodarcza. Niemniej nawet dokonując analizy art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., w którym zawarta jest definicja działalności gospodarczej, w odwrotnej kolejności, należy dojść do wniosków tożsamych ze stanowiskiem skarżącego. Zakładając dokonywanie kwalifikacji źródła przychodów w pierwszej kolejności należałoby jej dokonać na gruncie art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f. Po dokonanej w ten sposób kwalifikacji należałoby sięgnąć do przepisów uszczegóławiających dane źródło przychodu w celu sprawdzenia, czy ustawodawca nie przewidział np. wyłączeń danego rodzaju przychodu z tego źródła. W ocenie skarżącego, nawet przy wstępnej kwalifikacji źródła przychodu na podstawie art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f. do źródła innego niż pozarolnicza działalność gospodarcza, jeżeli działalność prowadzona przez podatnika ma charakter zarobkowy, prowadzona jest w sposób zorganizowany i ciągły, wstępna kwalifikacja na gruncie tego przepisu ma znaczenie drugorzędne. Skarżący – powołując się na treść art. 5b u.p.d.o.f. – podał także, że jeżeli pozarolniczą działalność gospodarczą prowadzi spółka niemająca osobowości prawnej (np. spółka cywilna), przychody wspólnika z udziału w takiej spółce, określone na podstawie art. 8 ust. 1 u.p.d.o.f., uznaje się zawsze za przychody ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy. Tym samym w przypadku prowadzenia działalności w formie spółki cywilnej ustawodawca wskazał wprost, że każdy przychód wspólnika z udziału w takiej spółce jest przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej. W przepisach u.p.d.o.f. brak jest jakiegokolwiek zastrzeżenia w tym zakresie. Skarżący zarzucił także, że organ nie odniósł się do argumentacji przedstawionej w przywołanej przez niego interpretacji indywidualnej.
W odpowiedziach na skargi organ wniósł o oddalenie skarg i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawach. Ponadto, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 121 O.p. organ podkreślił, że niezaakceptowanie stanowiska wnioskodawcy zawartego we wniosku o wydanie interpretacji nie uprawnia do postawienia zarzutu naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego. Zaznaczono także, że postępowanie o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest postępowaniem odrębnym, szczególnym w stosunku do innych postępowań podatkowych. Nie przeprowadza się w nim postępowania dowodowego, nie dokonuje się analizy dokumentów, przesłuchania świadków ani oględzin. Nie dokonuje się także polemiki z poglądami judykatury, czy orzecznictwa sądowego. Organ powinien jedynie oceniać stanowisko strony w odniesieniu do interpretowanych przepisów prawa podatkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargi zasługują na uwzględnienie.
Na wstępie zasadne jest podkreślenie – na co słusznie zwrócił uwagę organ wydający interpretację w odpowiedziach na skargi – specyfiki postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej. Specyfika ta polega w szczególności na tym, że organ interpretujący "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w obrębie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonego przez niego stanowiska (art. 14b § 3 O.p.). Organ interpretujący nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się jedynie do analizy okoliczności podanych we wniosku. Ponadto, zgodnie z art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna musi zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. A zatem za kompletność i wszelkie nieścisłości stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego odpowiada wnioskodawca. Wyłącznie od jego decyzji zależy, jakie informacje znajdą się w przedstawionym przez niego opisie. Jedyną dopuszczalną ingerencją organu podatkowego w opisany przez wnioskodawcę stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest uznanie podanych informacji za niewyczerpujące, tj. niewystarczające do zajęcia stanowiska, co stanowi brak formalny wniosku o wydanie interpretacji, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 169 O.p. Z drugiej jednak strony wnioskodawca, który we wniosku przedstawił określone okoliczności faktyczne ma prawo oczekiwać, że udzielona mu interpretacja będzie okoliczności te uwzględniała i to na ich tle organ wyrazi swój pogląd, o ile nie zgodzi się ze stanowiskiem wnioskodawcy. Sąd ocenia zgodność stanowiska organu z przepisami prawa w odniesieniu do stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz stanowiska wnioskodawcy przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji (wyrok WSA w Poznaniu z 9 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Po 799/10, Lex nr 738027). Podkreślić należy, że organ wydający interpretację nie może zmieniać podanych przez wnioskodawcę okoliczności, jeżeli wniosek sformułowany jest dostatecznie wyczerpująco w relacji do wskazanych w nim przepisów prawa, o których wykładnię ubiega się strona.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznanych spraw podkreślić należy, że organ w sposób nieuprawniony dokonał zmiany okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej. We wniosku skarżący podał, że w ramach zawieranych między innymi z wydawcami umów o współpracę zobowiązywał się w szczególności do stworzenia określonych dzieł (książek) i przekazania prawa do tych dzieł. Wnioskodawca planuje także w przyszłości zawierać kolejne umowy na stworzenie nowych utworów i przekazanie praw autorskich lub udzielenie licencji do nich. Ponieważ skarżący zamierza zmienić formę prowadzenia działalności zawodowej, tj. rozpocząć prowadzenie działalności gospodarczej, pytania wnioskodawcy dotyczyły określenia źródła przychodów uzyskanych w związku z zawarciem tych umów zarówno przed rozpoczęciem prowadzenia tej działalności oraz w jej ramach. Przy czym przedstawiając własne stanowisko w sprawie wnioskodawca zaznaczył, że przychody uzyskiwane na podstawie dotychczas zawieranych umów kwalifikowane były zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. jako przychody z działalności wykonywanej osobiście. W związku z tym organ wydający interpretację powinien był udzielić odpowiedzi na zadane pytania, mając na względzie dokonaną przez wnioskodawcę kwalifikację źródła dotychczas otrzymywanych przychodów. Pytanie podatnika dotyczyło bowiem określenia źródła takich przychodów po rozpoczęciu prowadzenia działalności gospodarczej. Organ natomiast – wydając interpretację indywidualną uznał – pomijając stanowisko podatnika – że przychody te, w świetle u.p.d.o.f., stanowić będą przychody z praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 u.p.d.o.f., niezależnie od faktu zawarcia umów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i niezależnie od faktu zmiany treści uprzednio zawartych umów z wydawcami. Organ dokonał zatem w sposób arbitralny zmiany kwalifikacji źródła przychodów podatnika. W związku z tym Sąd stwierdza – powołując się na pogląd wyrażony w szczególności w wyroku NSA z dnia 22 lipca 2008 r., sygn. akt I FSK 935/07, orzeczenia.nsa.gov.pl, który w pełni podziela – że w przypadku, gdy autor tworzy osobiście określone dzieło literackie, do którego przenosi prawa majątkowe lub udziela licencji na korzystanie z dzieła na określonych polach eksploatacji, mamy do czynienia z przychodami z działalności wykonywanej osobiście. W zależności zaś od tego, czy dzieło będzie powstawało na zamówienie, czy też będzie miało miejsce przenoszenie praw do utworów już istniejących, będą to przychody z art. 13 pkt 8 albo przychody z art. 13 pkt 2 u.p.d.o.f. Zgodnie bowiem z treścią art. 13 pkt 2 ustawy za przychody z działalności wykonywanej osobiście uważa się m.in. przychody z osobiście wykonywanej działalności artystycznej i literackiej. Nie ulega też wątpliwości, że twórcy mogą tworzyć dzieła w ramach umów zlecenia czy umów o dzieło (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2003 r. II CKN 269/2001 OSNC 2004/9/142). Według art. 13 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f. przychody z tych umów traktuje się jako przychody z działalności wykonywanej osobiście, o ile przychody te uzyskiwane są wyłącznie od osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychodów, o których mowa w pkt 9. Porównanie treści art. 18 oraz art. 13 pkt 2 i 8 ustawy pozwala na wniosek, że w sytuacji gdy autor tworzy osobiście utwór w rozumieniu prawa autorskiego, do którego przenosi prawa majątkowe lub też udziela licencji na korzystanie z dzieła na określonych polach eksploatacji, uzyskiwane z tego tytułu przychody należy zakwalifikować jako przychody z działalności wykonywanej osobiście. Przychody zaliczane do art. 18 ustawy będą natomiast powstawać przede wszystkim w sytuacjach, w których autorskimi prawami majątkowymi lub prawami pokrewnymi będą rozporządzać podmioty inne niż autorzy lub twórcy. Przyjęcie stanowiska organów podatkowych sprowadzające się do stwierdzenia, że przychody z praw autorskich należy kwalifikować jedynie jako przychody określone w art. 18 u.p.d.o.f., nie uwzględniałoby rozwiązań przyjętych w w/w art. 13 pkt 2 i pkt 8 u.p.d.o.f. (zob. wyrok WSA w Lublinie z 18 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 706/07, orzeczenia.nsa.gov.pl, a także powołana w nim literatura). Przepis art. 18 u.p.d.o.f. nie miał zatem zastosowania do skarżącego, który tworzył książki w ramach zawartych umów o współpracy z wydawcami i przekazywał im prawa do tych dzieł (udzielał licencji do nich).
Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni zaprezentowane wyżej stanowisko Sądu i oceni przedstawione przez skarżącego zdarzenie przyszłe, zgodnie z jego opisem i przy uwzględnieniu wszystkich jego elementów przedstawionych przez skarżącego, nie dokonując żadnych modyfikacji. Jeszcze raz podkreślić należy, że samo przeniesienie praw autorskich do dzieła albo upoważnienie do korzystania z niego na określonych polach eksploatacji, jest konsekwencją autorskiego charakteru dzieła. Przychody uzyskiwane są z racji osobistego stworzenia dzieła i w związku z tym należy je kwalifikować jako przychody z działalności wykonywanej osobiście. Mając to na uwadze organ udzieli odpowiedzi na zadane przez skarżącego pytania dotyczące rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej, w ramach której nadal będzie tworzył dzieła (książki) w oparciu o zawarte z wydawcami umowy o współpracy.
Mając na uwadze w/w okoliczności Sąd uchylił zaskarżone interpretacje indywidualne, działając na podstawie art. 146 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.". Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd określił, że nie podlegają one wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Co należy do nich zaliczyć określa natomiast art. 205 p.p.s.a. Na tej podstawie zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpisy od skarg (400 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz opłaty od pełnomocnictwa (34 zł).
Rozpoznając i rozstrzygając łącznie sprawy skarg na w/w interpretacje indywidualne z dnia 11 lipca 2011 r., Sąd działał w trybie art. 111 § 2 p.p.s.a., który to przepis stanowi, że Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. Ponieważ skargi opierają się na jednakowych zarzutach stąd, zdaniem Sądu, zaistniał pomiędzy w/w sprawami związek, o którym mowa w ww. art. 111 § 2 p.p.s.a., a względy ekonomii procesowej, szybkości postępowania dodatkowo przemawiały za połączeniem tych spraw.