I SA/Kr 1643/04

I SA/Kr 1643/04 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-11-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-12-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Beata Cieloch
Ewa Michna /przewodniczący/
Maja Chodacka
Maria Zawadzka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Izba Skarbowa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Sygn. akt I SA/Kr 1643/04 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 listopada 2006r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędziowie: WSA Maria Zawadzka (spr), Asesor WSA Beata Cieloch, Protokolant: Dominika Janik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2006r., sprawy ze skargi Z. T., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K., z dnia 30 września 2004r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2003r, - s k a r g ę o d d a l a -
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2004r. nr [...] na podstawie art. 99 ust. 12, art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług ( Dz.U. Nr 54 poz. 535 ) art. 21 § 1 pkt 1, § 3a, art. 207, art. 280 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ) Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. określił Z. T.:
- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za maj 2003r. w kwocie [...] zł tj. w wysokości niższej od wykazanej w deklaracji dla podatku od towarów i usług o kwotę [...] zł,
- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, o którą podatnik ma prawo zmniejszyć podatek należny w następnych okresach, za maj 2003r w kwocie [...] zł tj. w kwocie wyższej od wykazanej w deklaracji dla podatku od towarów i usług o kwotę [...] zł.
Organ podatkowy powyższą decyzją umorzył również postępowanie w sprawie określenia kwoty zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2003r.
W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia organ podatkowy podał, iż Z. T. w rozliczeniu za miesiąc maj 2003r. pomniejszył podatek należny o wartość podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT nr [...] z dnia [...] maja 2003r. - dokumentującej zakup form wtryskowych do produkcji palet, o łącznej wartości netto: [...] zł. W zeznaniu podatkowym obejmującym przedmiotowy okres, Z. T. wykazał podatek wynikający z w/w faktury VAT jako podatek naliczony od zakupu środków trwałych, a tym samym wykazał do zwrotu na rachunek bankowy kwotę nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł.
W ocenie organu podatkowego formy do wtryskarek nie mogą być uznane za środek trwały podatnika albowiem nie spełniają one warunków przewidzianych w art. 22a ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Formy te nie są bowiem samodzielnymi, kompletnymi obiektami, których funkcje użytkowe mogą być realizowane w ich samodzielnej pracy lecz stanowią dodatkowe wyposażenie tj. część peryferyjną wtryskarek. Organ podatkowy dodał, iż przeszkodą do uznania przedmiotowych form za środek trwały jest fakt ich nie wykorzystania na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą czy też oddania ich do używania na podstawie umowy cywilnoprawnej. Zakup przedmiotowych form nie może również zostać uznany jako inwestycja w obcym środku trwałym ( art. 22a ust. 2 pkt 1 ). Tym samym skarżącemu nie przysługiwało prawo do zwrotu na rachunek bankowy nadwyżki podatku naliczonego z tego tytułu zgodnie z art. 21 ust 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. W związku z dokonanym w niniejszej decyzji rozliczeniu podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2003 i stwierdzeniem że w miesiącu tym nie wystąpiło zobowiązanie z tytułu tegoż podatku, organ podatkowy umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w tym zakresie.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. podniósł również, iż zwrot podatku w wysokości wyższej od należnej tj. kwotę [...] zł traktuję się na równi z zaległością podatkową, zgodnie z art. 52 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej.
W odwołaniu skarżący Z. T. zarzucił zaskarżonej decyzji obrazę prawa materialnego, a to art. 22a ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z art. 21 ust 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym poprzez ich błędną wykładnię, przejawiającą się w wyrażeniu mylnego poglądu, iż formy wtryskowe do produkcji palet, nabyte przez skarżącego nie stanowią środka trwałego podlegającego amortyzacji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części objętej zaskarżeniem i umorzenie postępowania oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części.
Zdaniem skarżącego zakupione przez niego formy wtryskowe niewątpliwie mieszczą się w normatywnej definicji środka trwałego, wyrażonej w art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc ich zakup uprawnia do zwrotu na rachunek bankowy podatnika nadwyżki kwoty podatku naliczonego nad należnym. Skarżący podkreślił, iż oceny takiej nie niweczy fakt, iż nie zdążył on rozpocząć produkcji przy użyciu przedmiotowych form, albowiem natychmiast po ich zakupie przedsięwziął starania o pozyskanie odpowiedniego kooperanta.
Decyzją z dnia 30 września 2004r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11 poz. 50 ze zm.) w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 19 ust. 2 i 2a, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo, z zastrzeżeniem ust. 2-9, do obniżenia o tę różnicę podatku należnego za następne okresy. Podatnikom dokonującym sprzedaży towarów opodatkowanych wyłącznie stawką, o której mowa w art. 18 ust. 1, u których podatek naliczony jest wyższy od podatku należnego, przysługuje zwrot różnicy podatku z urzędu skarbowego w kwocie nie wyższej od kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, które na podstawie odrębnych przepisów zaliczane są przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji (art. 21 ust. 3 w/w ustawy). Analiza materiału dowodowego niniejszej sprawy w ocenie organu odwoławczego wykazała, iż w rozliczeniu miesiąca maja 2003r. skarżący wykazał podatek naliczony w kwocie [...] zł. wynikający z faktury nr [...] z dnia [...].05.2003r. dokumentującej zakup form wtryskowych do produkcji palet, jako podatek naliczony od zakupów środków trwałych i zarazem wykazał do zwrotu na rachunek bankowy kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za ten okres w wysokości [...] zł.
Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż zakupione przez skarżącego formy do wtryskarek nie spełniają warunków określonych w art. 22a ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uprawniającym do zaliczenia ich do środków trwałych podlegających amortyzacji, ponieważ nie mogą działać samoistnie i tylko razem z wtryskarką są kompletne i zdatne do samodzielnego wykorzystywania produkcji wyrobów. Powyższe formy, w ocenie organu II instancji spełniają natomiast warunki definicji przynależności określone w art. 51 § 1 k.c. zgodnie z którym, przynależnościami są rzeczy ruchome potrzebne do korzystania z innej rzeczy (rzeczy głównej) zgodnie z jej przeznaczeniem, jeżeli pozostają z nią w faktycznym związku odpowiadającym temu celowi. Zgodnie z wyżej przytoczoną definicją, formy do wtryskarek są rzeczami ruchomymi, potrzebnymi do korzystania z innej rzeczy tj. wtryskarki, zgodnie z jej przeznaczeniem a także pozostają z nią w faktycznym związku odpowiadającym temu celowi, bowiem mogą być one wykorzystywane jedynie poprzez podłączenie ich do wtryskarki o odpowiedniej mocy. Tym samym nie może samoistnie funkcjonować ani wtryskarka bez formy wtryskowej, ani odwrotnie - forma wtryskowa bez wtryskarki. Na poparcie powyższego stanowiska Dyrektor Izby Skarbowej w K. podał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.05.2002r. sygn. I SA/Ka 589/01 stwierdzając, iż: "wydatki poniesione na nabycie form do wtryskarek nie mogą być traktowane jako zakup odrębnego środka trwałego, zaliczanego jednorazowo w koszty uzyskania przychodu w dacie jego nabycia, ponieważ stanowi on rodzaj oprzyrządowania peryferyjnego, podnoszącego wartość początkową danego środka trwałego, a podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych powinna stanowić zaktualizowana wartość ulepszonych środków trwałych".
Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, iż jak wynika z Elaboratu szacunkowego sporządzonego dla Urzędu Skarbowego w W. - "takie formy zazwyczaj robi się do konkretnej wtryskarki i jej parametrów a nie dobiera się wtryskarki do formy. Ponadto, zgodnie z oświadczeniem skarżącego złożonym do protokołu z kontroli z dnia [...].07.2003r., zakupione formy do wtryskarek przechowywane były w firmie N. S.A. albowiem zakłady te posiadają jedyną w Polsce wtryskarkę pozwalającą na wykorzystanie tak dużej formy.
W ocenie organu odwoławczego, skarżący dokonał zakupu przedmiotowych form z zamiarem instalacji ich do konkretnej wtryskarki, posiadającej odpowiednie parametry pozwalające na wykorzystanie przedmiotowych form. Mając na względzie, iż powyższe formy do wtryskarek nie spełniają wymogów określonych w/w przepisami, pozwalających ich na zaliczenie do środków trwałych a także nie stanowią inwestycji w obcych środkach trwałych, a prowadzona przez skarżącego Z. T. sprzedaż w miesiącu maju 2003r., opodatkowana była wyłącznie stawką podstawową tj. 22%, w myśl art. 21 ust. 3 ustawy o VAT w miesiącu maju 2003r. nie przysługiwało mu prawo do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na rachunek bankowy.
Zgodnie z art. 27 ust. 6 w/w ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. w razie stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej, naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określa kwotę zwrotu w prawidłowej wysokości oraz ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30 % kwoty zawyżenia. Analogiczne uregulowania zawiera art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535). Natomiast w myśl art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. (obecnie art. 99 ust. 12) zobowiązanie podatkowe, kwotę różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości.
Wobec powyższego, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej organ podatkowy zasadnie określił skarżącemu za ten okres różnicę podatku od towarów i usług do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie [...] zł. oraz różnicę podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie [...] zł. Z uwagi na fakt, iż w rozliczeniu podatku od towarów i usług w miesiącu maju 2003r. dokonanego w decyzji organu pierwszej instancji, wynika nadwyżka podatku naliczonego nad należnym, postępowanie wszczęte przez organ podatkowy postanowieniem z dnia [...].10.2003r. w sprawie określenia kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2003r. stało się bezprzedmiotowe.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Z. T. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, wstrzymania jej wykonania do czasu rozstrzygnięcia w tym przedmiocie oraz zasądzenia od organu kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucił :
- obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 187 § 1 ordynacji podatkowej poprzez wybiórczą analizę zgromadzonych dowodów i pominięcie materiałów wskazujących na podejmowane przez podatnika próby nawiązania z różnymi podmiotami współpracy w zakresie produkcji palet, w oparciu o zakupione formy wtryskowe, co skutkowało błędnym przyjęciem jakoby formy te miały być połączone jedynie z konkretnym urządzeniem - wtryskarką pozostającą w gestii spółki N.,
- obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 22a ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, poprzez błędną wykładnię, przejawiającą się w wyrażeniu mylnego poglądu, iż formy te nie stanowią, podlegającej amortyzacji środka trwałego, wobec czego ich zakup - nie uprawnia do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na rachunek podatnika.
Skarżący podkreślił, iż wbrew stanowisku organów obu instancji, oczywistym jest że zakupione przez podatnika formy wtryskowe do produkcji palet nie można uznać za część składową, ani też za element peryferyjny innego urządzenia, tj. wtryskarki. Wobec faktu, że pojęcie części składowych nie zostało zdefiniowane przez przepisy prawa podatkowego aktualność zachowuje znaczenie nadane mu przez odpowiednie normy kodeksu cywilnego.
Zdaniem skarżącego nie budzi wątpliwości fakt, iż przedmiotowe formy wtryskowe nie mieszczą się w kodeksowym pojęciu części składowych, albowiem nie są, a nawet - z przyczyn technicznych - nie mogą być połączone z innym urządzeniem w taki sposób by rozłączenie w/w przedmiotów groziło uszkodzeniem bądź nawet niewielką zmianą któregokolwiek z nich. Nie sposób też, w ocenie skarżącego, uznać przedmiotowej formy za przynależność wtryskarki, albowiem forma ta nie spełnia podstawowej funkcji jaką winna spełniać przynależność, a mianowicie funkcji służebnej względem innego przedmiotu. Podrzędności z pewnością nie wykazuje relacja pomiędzy formą a wtryskarką. Rola wtryskarki ogranicza się bowiem jedynie do wypełniania matrycy masą materiałową a funkcja ta może być realizowana przez jakiekolwiek urządzenie charakteryzujące się odpowiednimi parametrami technicznymi. W niniejszej sprawie, jak podnosi skarżący, brak jest również wymaganego przez art. 51 § 1 k.c. związku funkcjonalnego pomiędzy zakupionymi formami wtryskowymi a konkretnym urządzeniem, mającym pełnić rolę rzeczy głównej. Wbrew stanowisku organów podatkowych, skarżący twierdzi, iż dokonując zakupu przedmiotowych formy nie miał on zamiaru podjęcia współpracy wyłącznie ze spółką N., świadczy o tym chociażby fakt, iż w momencie gdy okazało się iż współpraca ta nie dojdzie do skutku, zwrócił się on z zapytaniem ofertowym do innych podmiotów. Tym samym stanowisko organu jakoby formy te stanowiły urządzenie peryferyjne dla wtryskarki należącej do spółki N. S.A. jest nietrafne. Przeciwko stanowisku o podrzędności form wtryskowych wobec wtryskarki przemawia również, w ocenie skarżącego, znaczna wartość rynkowa matryc.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Analiza akt prowadzonego postępowania oraz zarzutów podniesionych w skardze doprowadziły Sąd do przekonania, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów procedury.
Odnosząc się do analizy postępowania organów podatkowych i prawidłowości zastosowania przez nie przepisów prawa materialnego Sąd stwierdził, iż organ podatkowy zarówno pierwszej jak i drugiej instancji w sposób prawidłowy zastosował przepisy prawa materialnego a w szczególności art. 22a ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 21 listopada 2001 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
W świetle art. 22a ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, amortyzacji podlegają, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: maszyny, urządzenia i środki transportu oraz inne przedmioty o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi. Zatem podatnik nabywający dla swoich własnych potrzeb składnik majątku, może zaliczyć go do środków trwałych, jeżeli przewidywany przez niego okres użycia tego środka przekracza rok, jest on kompletny i zdatny do użytku oraz środek ten jest wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.
Organy podatkowe słusznie uznały, iż skarżący nie spełnił wymogów określonych w art. 22 a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem zakupione przez niego formy wtryskowe do produkcji palet nie są samoistne, gdyż mogą działać tylko razem ze wtryskarką i tylko wówczas są kompletne i zdatne do samodzielnego wykorzystywania w produkcji wyrobów. Tymczasem skarżący nie dysponował wtryskarką odpowiedniej mocy, która pozwoliłaby mu na wykorzystanie tak dużej formy wtryskowej.
Stanowisko takie przyjął również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 maja 2002 roku sygn. akt I SA/Ka 589/01, stwierdzając, iż "wydatki poniesione na nabycie form do wtryskarek nie mogą być traktowane, jako zakup odrębnego środka trwałego, zaliczonego jednorazowo w koszt uzyskania przychodu w dacie jego nabycia, ponieważ stanowi on rodzaj oprzyrządowania peryferyjnego, podnoszącego wartość początkową danego środka trwałego, a podstawę odliczenia odpisów amortyzacyjnych powinna stanowić zaktualizowana wartość ulepszonych środków trwałych".
Słusznie również organy podatkowe stwierdziły, iż przeszkodą do uznania przedmiotowych form za środek trwały jest także fakt ich niewykorzystywania na potrzeby związane z prowadzona działalnością gospodarczą, czy też oddania ich do używania na podstawie umowy cywilnoprawnej (najmu, dzierżawy lub leasingu). Sam fakt bowiem, że skarżący ustalił, iż odpowiednia wtryskarka, przy wykorzystaniu której można by podjąć stosowna produkcję, znajduje się w Zakładach Zbrojeniowych "N." S.A. w K., nie zmienia faktu, że nie została podjęta przez skarżącego żadna działalność gospodarcza przy wykorzystaniu przedmiotowych form wtryskowych. Skarżący nie podpisał z tymi zakładami żadnej umowy, nawet co do przyszłej współpracy. Podobnie zresztą, jak w wypadku niedoszłej współpracy z Z. P., prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą Firma Produkcyjno-Handlowa P. w C., u którego, z końcem lipca 2003 roku, przedmiotowe formy wtryskowe zostały przez skarżącego złożone na podwórku, do czasu zakupienia przez Z. P. odpowiedniej wtryskarki. Jednak również w tym wypadku skarżący nie podpisał z Z. P. żadnej umowy o wykorzystaniu form wtryskowych i nie podjął żadnej działalności gospodarczej.
Słusznie również organy podatkowe stwierdziły, iż zakup przedmiotowych wtryskarek nie może być uznany, jako inwestycja w obcych środkach trwałych, ponieważ, co już powyżej podniesiono, skarżący w oparciu o właściwą umowę nie użytkował obcej wtryskarki i nie dokonał właściwych nakładów inwestycyjnych, poprzez montaż nabytych form do obcych wtryskarek.
Prawidłowo zatem organy podatkowe stwierdziły, że skoro przedmiotowe formy wtryskowe nie spełniają wymogów określonych przepisami, pozwalającymi zaliczyć je do środków trwałych, a także nie stanowią inwestycji w obcych środkach trwałych, a prowadzona przez skarżącego sprzedaż w miesiącu maju 2003 roku opodatkowana była wyłącznie stawką podstawową tj. 22%, to w myśl art. 21 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług nie przysługiwało mu prawo zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na rachunek bankowy.
Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego wskazanych w skardze, gdyż organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa podatkowego, a w toku postępowania w sposób prawidłowy zebrały w sprawie materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej) dokonały jego analizy, a także wyczerpująco uzasadniły swoje rozstrzygnięcie.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za bezzasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270) orzekł o oddaleniu skargi.