I SA/Kr 1642/21

I SA/Kr 1642/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-02-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-12-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas /przewodniczący/
Piotr Głowacki /sprawozdawca/
Urszula Zięba
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
II FSK 1003/22 - Wyrok NSA z 2023-05-15
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 165a w zw. z art. 14h i art. 14b
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie: sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 lutego 2022r. sprawy ze skargi K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 września 2021 r., Znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej; oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 28 kwietnia 2021 r. wpłynął do organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych.
We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe:
Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością zarejestrowaną w Krajowym Rejestrze Sądowym od 15 października 2018 r. (dalej: "Wnioskodawca" lub "Spółka"). Spółka prowadzi działalność gospodarczą związaną z gospodarką odpadami (zbieraniem, przetwarzaniem i przetwarzaniem odpadów, odzyskiem surowców). Działalność ta polega przede wszystkim na handlu używanymi opakowaniami drewnianymi (paletami) oraz ich rewitalizacji (naprawa, w tym przerabianie na inny wymiar). Spółka nie prowadzi produkcji opakowań drewnianych.
W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka m.in. skupuje, naprawia oraz sprzedaje palety drewniane. Spółka nabywa (skupuje) palety używane oraz uszkodzone m.in. od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Skup palet odbywa się w wyznaczonych miejscach skupu (zazwyczaj są to wynajmowane/wydzierżawiane place). Skupowane palety stanowią odpady poużytkowe, a cena ich skupu zależy od stopnia zużycia. Nabywane przez Spółkę od ludności palety (odpady poużytkowe) są przedmiotem dalszej dystrybucji na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, często po uprzedniej naprawie, gdzie dokonuje się wymiany elementów niespełniających określonych standardów, wzmacnia elementy łączone oraz wbija się gwoździe naprawcze, itp. Po całkowitej naprawie, palety są sprzedawane dalej.
Działalność gospodarcza w zakresie, w jakim dotyczy gospodarki odpadami, Spółka będzie wykonywała w oparciu decyzję administracyjną o zezwoleniu na zbieranie i przetwarzani odpadów, która została wydana na rzecz Spółki. W związku z tym Spółka będzie składała do Marszałka Województwa sprawozdania odpadowe informujące m.in. o masie zebranych odpadów (palet drewnianych).
Proces skupu palet od ludności cywilnej przedstawia się w następujący sposób:
Etap 1 - nabycie palet od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej. Spółka nabywa palety drewniane (odpady poużytkowe) od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej za pośrednictwem należących do niej skupów, znajdujących się w różnych lokalizacjach. Skupy te są najczęściej monitorowane (rejestracja obrazu). Dostarczone do skupu palety są następnie kwalifikowane do odpowiedniej kategorii (np. paleta EPAL 1 gat. jasna; europaleta II gat. - ciemna i jasna; paleta przemysłowa 1200x800; paleta przemysłowa 1000x1200, itp.) i wyceniane przez pracownika obsługującego skup. Płatność na rzecz ludności, która dostarcza uszkodzone lub używane palety drewniane następuje w gotówce.
Zgodnie z instrukcją kasową obowiązującą w spółce, co do zasady, wszelkie obroty gotówkowe w Spółce (w tym w związku z działalnością skupów) powinny być udokumentowane źródłowymi dowodami kasowymi (dowody otrzymane z zewnątrz, potwierdzające dokonanie operacji kasowej, np. faktury, rachunki) lub wtórnymi (dowody wystawiane przez osobę upoważnioną do tego przez kierownika jednostki).
Jeżeli wypłaty gotówki nie mogą być udokumentowane źródłowymi dowodami kasowymi, to dla udokumentowania rozchodu gotówki z kasy Spółka stosuje dowody wypłaty KW - "Kasa wypłaci". Dowody KW stanowią dowód zastępczy służący do udokumentowania wypłat gotówkowych z kasy w sytuacji, gdy wypłaty nie mogą być udokumentowane dowodami źródłowymi.
Na okoliczność nabycia palet, sporządza się tzw. asygnatę skupu od ludności odpadów komunalnych opakowań (raport dzienny indywidualnego klienta; KW), Dokument ten jest dokumentem kasowym potwierdzającym operację gotówkową (pisemne stwierdzenie dokonania wypłaty środków z kasy), zawierającym dane, o których mowa w dalszej części pisma.
Gotówkę wypłaca się osobie wymienionej na dowodzie wypłaty, która kwituje jej odbiór własnym podpisem po wypełnieniu dokumentu przez pracownika na skupie. Przy wypłacie gotówki, osoba realizująca w imieniu Spółki transakcję w skupie żąda podania adresu osoby sprzedającej palety, który następnie wpisuje na omawianym dokumencie asygnaty zgodnie z oświadczeniem sprzedawcy. W sekcji "uwagi" pracownik obsługujący daną transakcję wprowadza dodatkowo wzmiankę o numerze rejestracyjnym pojazdu, którym dokonano dostawy nabywanych przez Spółkę palet, oraz czas dostawy. Następnie żąda dokonania czytelnego podpisu imieniem i nazwiskiem na omawianym dokumencie asygnaty (jak wspomniano, gotówkę wypłaca się osobie wymienionej na dowodzie wypłaty, która kwituje jej odbiór własnym podpisem). Dokument wypełniony przez pracownika Spółki obsługującego transakcje jest zawsze podpisywany przez sprzedawcę palet. Dokonując transakcji zbycia odpadów, zbywca poprzez złożenie podpisu oświadcza, że zbywane palety są jego własnością.
Reasumując, omawiana asygnata skupu od ludności odpadów komunalnych opakowań/raport dzienny indywidualnego klienta zawiera w szczególności następujące dane: określenie rodzaju dowodu i jego numeru identyfikacyjnego, imię i nazwisko pracownika Spółki obsługującego daną transakcję, pieczęć Spółki zawierająca dane, adres sprzedawcy palet (zgodny z oświadczeniem zbywcy), numer rejestracyjny pojazdu, którym zbywca przywiózł palety do skupu (spisany z tablic pojazdu przez pracownika Spółki obsługującego daną transakcję), opis operacji (skup palet używanych/uszkodzonych do naprawy i sortowania wraz z podaniem ilości skupionych palet) oraz jej wartość, datę dokonania operacji, dowód wypłaty/pokwitowanie, obejmujące sumę do zapłaty, podpis wystawcy dowodu - reprezentanta Spółki obsługującego transakcję, podpis sprzedawcy - osoby, od której przyjęto składniki aktywów i której wypłacono sumę do zapłaty, zatwierdzenie transakcji przez kierownika jednostki wraz z podpisem, pieczęcią Spółki.
Opisana powyżej asygnata skupu od ludności odpadów komunalnych opakowań (raport dzienny indywidualnego klienta), sporządzana jest w dwóch egzemplarzach. Jeden egzemplarz wydany zostaje samemu sprzedawcy, który dostarczył do skupu palety i zbywa je na rzecz Spółki, natomiast drugi egzemplarz przekazany zostaje (zwykle w ciągu kilku dni od zawarcia konkretnej transakcji) ze skupu do weryfikacji i zaksięgowania przez pracowników odpowiedzialnych za rozliczenia finansowe i magazynowe Spółki. Na podstawie omawianych dokumentów Spółka jest w stanie m.in. kontrolować wydatkowanie gotówki przez pracowników obsługujących transakcje na skupach.
Zdarzają się sytuacje, w których zbywca (sprzedawca) palet odmawia podania swojego adresu w związku ze sprzedażą palet do skupu. Wówczas transakcja zostaje udokumentowana przez pracownika obsługującego daną transakcję po stronie Spółki bez wskazywania tych danych. Dokument zawsze jedynak jest podpisywany przez zbywcę palet. Dokument zawsze też zawiera numer rejestracyjny pojazdu, którym palety zostały przywiezione na skup.
Etap 2 - wprowadzenie transakcji nabycia palet za pośrednictwem skupów do ksiąg Spółki. Po zebraniu przez Spółkę wszystkich asygnat (raportów dziennych indywidualnego klienta) ze wszystkich skupów palet Spółki, transakcje zakupu palet od ludności udokumentowane w poszczególnych asygnatach, są zliczane w odniesieniu do konkretnych dni. Podsumowane transakcje z danego dnia prezentuje się w zbiorczym dowodzie księgowym wewnętrznym. Zliczone palety, zakupione od ludności w danym dniu w jednym lub w większej liczbie skupów, na podstawie dowodu księgowego wewnętrznego wprowadzane są do ksiąg Spółki. Zbiorczy dowód księgowy wewnętrzny zawiera następujące elementy: pieczęć Spółki zawierająca dane identyfikujące Spółkę; oznaczenie daty; oznaczenie "dowód wewnętrzny" wraz z oznaczeniem, którego skupu oraz transakcji z którego dnia dotyczy; wskazanie, które dowody księgowe i które transakcje są nim objęte (pojedynczo wymienione); oznaczenie klasyfikacji skupowanych odpadów; cenę jednostkową palet; łączną wartość transakcji; oznaczenie zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów; masę nabytych odpadów; podpis osoby sporządzającej dokument wraz z pieczęcią jednostki; podpis kierownika jednostki zatwierdzającego dokument wraz z pieczęcią jednostki;
Etap 3 - wprowadzenie nabytych palet do zasobu magazynowego.
Po wprowadzeniu za pomocą zbiorczego dowodu wewnętrznego do ksiąg rachunkowych Spółki, nabyte palety zostają wprowadzone do zasobu magazynowego za pomocą dokumentu PZ (przyjęcie zewnętrzne).
Etap 4 - podsumowanie transakcji z danego miesiąca.
Na podsumowanie transakcji nabycia palet od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej w danym miesiącu, Spółka zlicza wszystkie raporty dzienne z miesiąca i wystawia miesięczny dowód wewnętrzny, który zawiera w szczególności: pieczęć Spółki wraz z jej danymi identyfikującymi; datę sporządzenia; oznaczenie "miesięczny dowód wewnętrzny (skupy palet)" miesiąc i rok, którego dotyczy; oznaczenie kategorii odpadu; podsumowanie transakcji zrealizowanych w poszczególnych dniach danego miesiąca wraz z oznaczeniem ilości (masy) skupionych odpadów oraz ich wartości; podpis osoby sporządzającej zestawienie wraz z pieczęcią Spółki; podpis osoby zatwierdzającej zestawienie wraz z pieczęcią Spółki.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:
1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym art. 15 w zw. z art. 9 ustawy o CIT można interpretować w ten sposób, że wydatek na zakup przez Spółkę palet drewnianych (odpadów poużytkowych) od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, udokumentowany opisaną powyżej asygnatą, stanowi dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu?
2. Czy w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym art. 15 w zw. z art. 9 ustawy o CIT można interpretować w ten sposób, że w przypadku odmowy podania adresu przez zbywcę palet, wydatek na zakup przez Spółkę palet drewnianych (odpadów poużytkowych) od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, udokumentowany opisaną powyżej asygnatą (nie zawierającą adresu zbywcy), stanowi dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu?
Zdaniem Wnioskodawcy:
Ad 1. W przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym art. 15 w zw. z art. 9 ustawy o CIT można interpretować w ten sposób, że wydatek na zakup przez Spółkę palet drewnianych (odpadów poużytkowych) od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, udokumentowany opisaną powyżej asygnatą, stanowi dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu.
Ad. 2 W przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym art. 15 w zw. z art. 9 ustawy o CIT można interpretować w ten sposób, że w przypadku odmowy podania adresu przez zbywcę palet, wydatek na zakup przez Spółkę palet drewnianych (odpadów poużytkowych) od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, udokumentowany opisaną powyżej asygnatą (nie zawierającą adresu zbywcy), stanowi dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu.
Postanowieniem z dnia z 18 czerwca 2021 r., Znak: [...], Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku. Następnie w wyniku zażalenia wnioskodawcy Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 16 września 2021 r., Znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu wskazano, iż zagadnienie będące przedmiotem wątpliwości Spółki, dotyczyło kwestii oceny prawidłowości przyjętego sposobu dokumentowania operacji gospodarczych wskazaną we wniosku asygnatą, tj, prawidłowości uznania tej asygnaty za potwierdzającą - w świetle przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz, 217) - poniesienie przez Spółkę wydatków na zakup palet drewnianych (odpadów poużytkowych) od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, w celu następczego zaliczenia tych wydatków w ciężar kosztów podatkowych,
Ww. zagadnienie dotyczy przepisów ustawy o rachunkowości, które nie są przepisami prawa podatkowego oraz przepisów Ordynacji podatkowej, regulujących uprawnienia organów podatkowych w zakresie oceny dowodów zebranych w postępowaniu podatkowym lub kontrolnym i nie mogło stanowić podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie wydani interpretacji indywidulanej.
W opinii organu, z treści wniosku nie wynikał żaden problem związany z wykładnią, czy też rozumieniem treści powołanych przez Spółkę przepisów prawa podatkowego w zakresie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W ramach postępowania dotyczącego wydawania interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego organ nie miał uprawnień do oceny stanowiska w zakresie prawidłowości przyjętego sposobu dokumentowania operacji gospodarczych wskazaną we wniosku asygnatą na podstawie przepisów ustawy o rachunkowości, które nie są przepisami prawa podatkowego.
Zapytanie Wnioskodawcy, nie jest sensu stricto związane z przedmiotem, podmiotem, powstaniem zobowiązania podatkowego, podstawą opodatkowania, rozliczeniem podatku, ale zagadnienie wymaga dokonania oceny przedstawionej we wniosku procedury w kategoriach dowodów, o których mowa w przepisach Działów IV Ordynacji podatkowej, dotyczącego postępowania podatkowego i regulujących uprawnienia organów podatkowych podczas prowadzonego postępowania podatkowego lub kontroli. Zatem, przedstawione pytanie nie jest zagadnieniem na wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, której podstawowym celem jest przede wszystkim wyjaśnienie sytuacji prawnopodatkowej Wnioskodawcy.
Na powyższe postanowienie wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając naruszenie:
- art, 165a w zw. z art. 14h i w zw. z art. 14b § 2a pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne uznanie, że wydanie interpretacji naruszyłoby zakaz wydawania interpretacji zawierających przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość, uprawnienia i obowiązki organów podatkowych;
- art. 165a w zw. z art. 14h w zw. z art. 3 pkt 2) i art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne uznanie, że przepisy ustawy o rachunkowości powołane w art. 9 i 15 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1800 z późn. zm.) nie mogą być uznane za przepisy prawa podatkowego,
- art. 165a w zw. z art. 14h w zw. z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne uznanie, że wydanie interpretacji indywidualnej na wniosek Spółki byłoby oceną materiału dowodowego, merytorycznym rozpoznaniem sprawy oraz oceną stanu faktycznego, do czego nie jest uprawniony Dyrektor oraz co ograniczałoby w tym zakresie organy prowadzące postępowanie kontrolne i podatkowe,
- art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez odmienne traktowanie analogicznych wniosków o wydanie interpretacji indywidualnych i podważanie tym samym zaufania obywateli do organów państwa.
W uzasadnieniu strona skarżąca podkreśliła, iż w ramach instytucji interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego Dyrektor jest zobowiązany orzekać o sposobie dokumentowania wydatku, skoro ma on wpływ - poprzez regulację art. 9 ust. 1 i art. 15 ust. 1 ustawy o CIT - na prawo podatnika do ujęcia kwoty tego wydatku w ciężar uzyskania przychodów, a więc istotnego elementu konstrukcyjnego podatku dochodowego - bez wątpienia zagadnienia materialnego prawa podatkowego i jego przepisów. Sednem sprawy jest więc istotny element konstrukcyjny podatku, a nie oderwane od obowiązków podatkowych przepisy prawa bilansowego. Przywołano także funkcję ochronną indywidualnych interpretacji, oraz kwestie zasady zaufania.
W oparciu o te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd administracyjny działa w ramach kontroli administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm. – dalej p.p.s.a.), co wynika z art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Stosownie do art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej, albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. W razie nie stwierdzenia podstaw do uchylenia interpretacji, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Skarga nie jest uzasadniona
Istota rzeczy w poddanej sądowej kontroli sprawie sprowadza się do kwestii, czy postawione przez skarżącą pytanie dotyczące sposobu dokumentowania zakupu palet drewnianych odnosi się do interpretacji przepisów materialnego prawa podatkowego mających związek z kształtowaniem obowiązku czy zobowiązania podatkowego.
Wskazać należy, iż indywidualną sprawą zainteresowanego, o której mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie jest każde zagadnienie, które go w jakiś sposób dotyczy lub interesuje. Podmiot ubiegający się o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego musi legitymować się określonym interesem prawnym w uzyskaniu tego rozstrzygnięcia. Sama definicja przepisów prawa podatkowego zawarta w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, nie jest wystarczająca dla określenia zakresu przedmiotowego interpretacji indywidualnej. Oceniając, czy konkretny wniosek dotyczący interpretacji przepisów prawa podatkowego może podlegać merytorycznemu rozpatrzeniu w ramach procedury uregulowanej w Rozdziale la Działu II ustawy Ordynacja podatkowa, należy mieć na względzie charakter omawianej instytucji. Z powyższych uregulowań wynika, że indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego zawiera ocenę możliwości zastosowania konkretnych przepisów materialnego prawa podatkowego w relacji do indywidualnych, ze swej istoty, okoliczności zaszłego bądź przewidywanego przez jednostkowy podmiot stanu faktycznego, dotyczącego jego spraw podatkowych. Wydanie interpretacji jest załatwieniem zapytania prawnego określonego wnioskodawcy, który może się do niej zastosować i oczekiwać z tego tytułu ochrony prawnej. Jeżeli jednak ze stanu faktycznego pytania interpretacyjnego wynika, że dotyczy on wyłącznie okoliczności, które mogą być rozstrzygnięte na etapie postępowania podatkowego lub kontrolnego, tj. zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, wnioskodawca nie będzie mógł się do niej z ochronnym skutkiem prawnym zastosować, a tym samym nie przyniesie wnioskodawcy żadnych korzyści prawnych. Zatem wykładnia przepisów dotyczyć może jedynie prawa podatkowego materialnego, co uzasadnione jest zakresem ochrony prawnej związanej z interpretacjami indywidualnymi. Tym samym, interpretacja indywidualna oprócz funkcji informacyjnej winna spełniać funkcję gwarancyjną (ochronną), gdyż dopiero wówczas zasadne jest jej wydanie. Jednocześnie, aby w danej sytuacji skarżący mógł korzystać z ochrony musi najpierw zastosować się do wydanej interpretacji. Istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego określony stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe, przy czym rozstrzygnięcie to nie może dotyczyć interpretacji stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego danej sprawy, ale przepisów prawa podatkowego regulujących prawa i obowiązki wnioskodawcy. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji wydanie interpretacji indywidualnej, jest możliwe tylko wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest uregulowana przepisami prawa podatkowego.
Z tej perspektywy zasadne jest stanowisko organu przedstawione w zaskarżonym postanowieniu, iż na zasady dokumentowania operacji gospodarczych, w szczególności warunki, jakim powinny odpowiadać dowody księgowe stanowiące podstawę zapisów w księgach rachunkowych wskazują przepisy art. 20, art. 21 oraz art. 22 ustawy o rachunkowości. Organ nie jest uprawniony do interpretacji przepisów ustawy o rachunkowości i nie może sankcjonować w drodze indywidualnej interpretacji przyjętych przez stronę rozwiązań w zakresie sposobu dokumentowania operacji gospodarczych. Przedstawiona we wniosku kwestia nie jest zatem zagadnieniem, które może być przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Interpretacja wydana w zakresie problemu, którego dotyczy zapytanie w żadnym razie nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w zakresie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, lecz byłaby oceną materiału dowodowego, do czego organ interpretacyjny nie jest uprawniony. Postępowanie w sprawie interpretacji indywidualnych jest postępowaniem szczególnym i w tym sensie ograniczonym np. w stosunku do postępowania podatkowego i kontrolnego, że nie może obejmować postępowania dowodowego. Niezasadne są więc zarzuty skargi wskazujące, iż pytanie we wniosku dotyczy bezpośrednio interpretacji przepisów ustawy o CIT. Ocena wprowadzanego przez skarżącą systemu dokumentowania wydatków dotyczy bezpośrednio kwestii dowodowej, tj, czy wskazywana przez skarżąca forma i treść dokumentów jest skutecznym dowodem w zakresie wykazania określonego zdarzenia gospodarczego. Zatem zapytanie dotyczy merytorycznej oceny treści dowodu stanowiącego element takiej dokumentacji lub uprawnień organów do oceny takich dowodów. Jeśli przyjęto by natomiast argumentację strony skarżącej, iż pytanie nie dotyczy kwestii dowodowej to odpowiedź na to pytanie spełni tylko funkcję informacyjną, prawnie irrelewantną w zakresie prawa podatkowego materialnego, co również wobec braku spełnienia funkcji gwarancyjnej związania interpretacją indywidualną, stanowi podstawę do odmowy wszczęcia postępowania.
W świetle art. 9 ust. 1 ustawy o CIT, podatnicy są zobowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Odrębne przepisy, o których mowa w tym artykule zawarte są w ustawie o rachunkowości, która nie stanowi przepisów prawa podatkowego. Organ nie był zatem uprawniony do interpretacji przepisów ustawy o rachunkowości - nie może sankcjonować w drodze indywidualnej interpretacji przyjętych przez wnioskodawcę rozwiązań w obrębie zapisów w księgach rachunkowych oraz ujęcia wydatków w księgach rachunkowych.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 165a w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 2a Ordynacji podatkowej, to zauważyć należy, że w przepisach tej ustawy przewidziano sytuacje, gdy wniosek podmiotu o wydanie interpretacji danego przepisu nie może zostać rozpatrzony w trybie tego postępowania. Zgodnie z art. 14h w/w ustawy, w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § l, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania, co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § l 13 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV. Stosownie natomiast do art. 165a § 1 w zw. z art. 14h ustawy, gdy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej został wniesiony przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie w sprawie wydania interpretacji nie może być wszczęte, organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Organ podatkowy przed przystąpieniem do rozpatrywania wniosku o wydanie interpretacji bezwzględnie jest obowiązany zbadać, czy nie wystąpiły przesłanki uniemożliwiające wszczęcie i prowadzenie postępowania o wydanie interpretacji - zarówno podmiotowe jak i przedmiotowe. Analiza wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dokonana pod względem merytorycznym przywiodła do jednoznacznego wniosku, że w sprawie będącej przedmiotem skargi wystąpiły przesłanki negatywne o charakterze przedmiotowym, tj. przedstawiona w pytaniu kwestia nie jest zagadnieniem, które może być przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, z powodu których organ nie mógł wszcząć postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej. Tym samym, w oparciu o przepis art. 165a § 1 w związku z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa zasadnie odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie.
Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 14b § 2a Ordynacji podatkowej, gdyż w rozpatrywanej sprawie organy słusznie uznały, że pytanie zawiera w swej treści kwestię dotyczącą prawidłowości dokumentowania określonych zdarzeń gospodarczych oraz ocenę posiadanych przez skarżącą dowodów mających potwierdzić poniesienie wskazanych we wniosku wydatków. Organ słusznie wywiódł, że podstawowym celem interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego jest przede wszystkim wyjaśnienie sytuacji prawnopodatkowej wnioskodawcy. Zatem kwestia dokumentowania wydatków nie jest zagadnieniem, które może być przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Interpretacja wydana w zakresie problemu, którego dotyczy zapytanie nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w zakresie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, lecz byłaby oceną materiału dowodowego. Zgodnie z zasadą dochodzenia do prawdy materialnej wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy organy podatkowe podejmują w toku postępowania podatkowego. Podstawowym narzędziem realizacji tej zasady jest postępowanie dowodowe, które nie jest prowadzone w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. Jak wynika z art. 14b § 2a ustawy Ordynacja podatkowa, uprawnienia organów podatkowych nie mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej. Uznając za prawidłowe lub nieprawidłowe stanowisko strony, zawarte w przedmiotowym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, organ interpretacyjny w rzeczywistości rozstrzygnąłby sprawę w zakresie dopuszczalności określonego rodzaju dowodów, tj. w zakresie zastrzeżonym dla innych organów, w odrębnym trybie. W związku z tym niezasadne okazały się zarzuty odnoszące się do naruszenia art. 120, 121 § 1 w zw. z art. 14h, czy art. 2a Ordynacji podatkowej.
W tym stanie rzeczy sąd, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę, jako niezasadną.